0 Views

บทที่ 94

ทักษะการเต้นรำ

 

หวังซินตงสวมชุดกีเพ้าตัดสูง ลายสีแดงเพลิง ความกล้าหาญและความรุ่มร้อนไหลออกมาจากเธอ ผมสีดำเงาที่สวยงามของเธอ ถูกปล่อยลงไปยังไหล่ที่บอบบางคู่นั้น ขณะที่หน้าอกอุดมสมบูรณ์ของเธอถูกแต่งเติมอย่างความเรียบง่ายด้วยสร้อยคอหยกเพชรที่ยาวลงไประหว่างพวกมัน ส่งผลทำให้เธอดูงดงามมากขึ้น

 

แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าหวังซินตงมีรูปร่างที่ดีในตอนแรกที่เห็นเธอ แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้ อ่อร่าของเธอเปล่งประกายมากขึ้น หลังจากที่เธอแต่งตัวแล้ว เธอถือแก้วไวน์สีแดงไว้ในมือ เหวี่ยงมันเบาๆ ทุกอย่างดูครุมเครือ ขณะที่เธอทำเช่นนั้นภายใต้แสงยามค่ำคืนกลางคืน

 

“คุณเจียง!”

 

เวลานี้ โทนเสียงของเธอไม่หยิ่งเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับดูเชื่อฟังเหมือนลูกแมวตัวเล็กๆ เธอคิดไว้วาสรูปร่างที่อ่อนแอ จะทำให้เธอดูน่ารัก

 

“เธอต้องการอะไรจากเทพคนนี้?”

 

“ฉันกลัวว่านายจะรู้สึกเบื่อ ดังนั้นฉันเลยมาหานาย”

 

เธอหยิบไวน์แดงที่เตรียมไว้แล้ว จากเคาน์เตอร์บาร์ และเดินไปหาเจียงซิ่วอย่างช้าๆ สายตาของเธอเบลอเพราะความมึนเมา

 

เธอยื่นแก้วไวน์ไปให้เจียงซิ่ว

 

“ดื่มไวน์ อาบน้ำ แล้วก่อนที่จะนอน…”

 

“เธอไม่ได้กลัวฉัน?” เจียงซิ่วถาม

 

หวังซินตงแกล้งทำสีหน้าหวาดกลัว ขณะที่ดวงตาของเธอสว่างวาบขึ้น “ฉันกลัว ทำไมฉันถึงขี้กลัวจังนะ? ฉันกลัวว่าจะตาย และก็กลัวว่านายจะกินฉัน”

 

รอยยิ้มสุขุมปรากฏขึ้นจากปากสีกุหลาบของเจียงซิ่ว ซึ่งมันก็ทำให้เสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาหายไปในทันที เขาสังเกตเห็นว่าลูกวัวของเธอสั่น

 

“นั้นแหละดีแล้ว…”

 

เขาหยิบแก้วไวน์มาจากเธอและก็ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ ไวน์มีราคาและเลิศรส มันลื่นไหลลงคอ เขาส่งแก้วที่ว่างเปล่าไปให้กับหวังซินตง ก่อนที่จะเข้าไปภายใน และก็กล่าวกับเธอแบบผ่านๆ “เทพคนนี้จะอาบน้ำก่อน”

 

“เร็วเลย อย่าทำให้ฉันรอนาน”

 

ตระกูลหวังทำตามประเพณีเก่าแก่อย่างจริงจัง ก่อนหน้านี้ เธอไม่ได้รับอนุญาต แม้แต่จะใกล้ชิดสนิมสนมกับเพื่อนผู้ชายของเธอเอง นับประสาอะไรกับการมีแฟน แต่ตอนนี้ เธอต้องทำเช่นนั้นกับเจียงซิ่ว

 

หวังซินตงจ้องมองเจียงซิ่วอย่างซับซ้อน เมื่อเข้าเข้าไปภายใน เธอไปที่เคาน์เตอร์บาร์อีกครั้ง และดื่มไวน์อีกแก้ว ความกล้าหาญของเธอเติบโตขึ้น เมื่อความอบอุ่นแผ่กระจายไปทั่วร่างของเธอ

 

เธอเข้ามาใกล้เตียงและปิดไฟ แสงจากดวงจันทร์ทอแสงอย่างเรืองราง ส่องผ่านเข้ามาในหน้าหน้าต่าง ขณะนั้นเอง เธอก็เลียริมฝีปากสีแดงของเธอ และถอดชุดกี่เพ้าที่งดงามของเธอออก เข้าไปอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนสีขาว

 

เธอนอนลงบนเตียงอย่างเชื่อฟัง ผมของเธอกระจัดกระจายอยู่บนหมอน ผิวซีดขาวของเธอเรืองแสงภายใต้แสงจันทร์ รอบย่นเล็กน้อยปรากฏอยู่บนใบหน้าผากที่สวยงามของเธอ แพร่ขนตายาวของเธอกำลังสั่น เนื่องจากความกระวนกระวายใจ

 

เธอรู้สึกราวกับว่าเธอเป็นนางสนมของจักรพรรดิ ที่กำลังรอจักรพรรดิมาสมคบกับเธอ

 

ขณะที่รอ มันรู้สึกทรมาณ

 

เธอรู้สึกหลากหลายอารมณ์ กังวล กระวนกระวายใจ และหวาดกลัว แต่เธอก็ยังคงสามารถบังคับให้น้ำตาของเธอ ไม่ให้ไหลออกมาได้

 

เธอได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากทางเดินของห้องน้ำ เงาของเซียนที่คล้ายเทพเจ้าก็ปรากฏขึ้น ส่งผลทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว

 

เขาออกมาแล้ว!

 

หวังซินตงรรู้สึกเป็นประสาทอย่างไม่น่าเชื่อ เธออายมากจนกระทั่งอยากนำมือมาปิดตา

 

เจียงซิ่วอาบน้ำ และออกมาข้างนอก ก็พบว่าไฟถูกดับลงไปแล้ว จากนั้นเขาก็มองไปที่รูปร่างที่ปรากฏอยู่บนเตียง เธอเหลือที่ครึ่งหนึ่งบนเตียงไว้ให้เขา

 

เขาเดินไปที่นั่น เพียงเพื่อดูท่าทางที่กำลังประสาทและกระดากอายของเธอ ขณะที่เธอพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะปิดตา เขายกผ้าปูที่นอนขึ้น และเข้าไปใต้มัน

 

“เธอกำลังทำอะไร?”

 

“พยามเย้ายวนเทพคนนี้อยู่?”

 

หน้าของหวังซินตงแดงมากขึ้น ขณะที่เธอพูดติดอ่าง เมื่อตอบกลับเขาไป “มะ ไม่ ฉัน ใช่….”

 

เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะพูดอะไรดี

 

“หืมม!”

 

“เธอคิดว่ามันง่ายมากที่จะยั่วยวนเทพคนนี้? ที่กำลังยั่วเทพคนนี้อยู่ เพราะต้องการให้ล่อลวงให้เทพทำผิด?” สายตาของเขากวาดผ่านเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้น เขาจินตนาการถึงฉากอันน่าหลงใหลภายใต้ผื้นผ้าห่มผืนนี้

 

“นอกจากนี้ แผนที่เธอจะยั่วยวนเทพคนนี้ มีเท่านี้หรือไร?”

 

“เปลือยเปล่า และก็นอนนิ่งๆ คล้ายกับปลาตาย?”

 

หวังซินตงรู้สึกอายมาก ขณะที่เธอขบริมฝีปากเล็กน้อย ตัวเธอติดอยู่กับตัวเขา สิ่งนี้มันทำให้เจียงซิ่วรู้สึกแปลกมาก

 

“เทพคนนี้เป็นโรค Mysophobic(มายโซโคเบีย โรคกลัวสิ่งใดสิ่งหนึ่ง) และไม่เคยสัมผัสกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลย”

 

หวังซินตงมึนงง

 

เธอไม่รู้ว่าเธอควรรู้สึกมีความสุขหรือเศร้าดี เธอจะสามารถรักษาความบริสุทธิ์ของเธอไว้ได้ ถ้าคุณเจียงไม่ได้ต้องการเธอ แต่เธอก็ไม่รู้สึกยินดีกับเรื่องนี้ เพราะเธอได้รับการเอาอกเอาใจจากผู้อื่นเสมอมา

 

“ลงไป ให้เกียรติเทพคนนี้ด้วยการเต้นรำ”

 

“ห๊า?”

 

หวังซินตงเรียนรู้การเต้นมาจากช่วงวัยเด็กของเธอ แต่เธอไม่เคยเต้นเพราะเรื่องแยยนี้ ตอนนี้เธอรู้สึกอับอายมากขึ้น

 

“อะไร? เธอไม่ต้องการ?”

 

“งั้นก็ออกไปจากที่นี่ได้แล้ว”

 

มีความแตกต่างอย่างมาก ระหว่างการใช้เวลาในห้องพักของคุณเจียง กับถูกขับไล่ออกจากห้องพัดคุณเจียง หวังซินตงตื่นตระหนก “อย่า! ได้โปรดคุณเจียง อย่าส่งฉันกลับไป…”

 

เงาอันน่าหลงใหลเต้นภายใต้ฉากคำสั่ง แม้ว่าจะไม่มีเสียง แต่แสงจันทร์ที่สอดส่องผ่านหน้าต่างมา ก็ขับเน้นความน่ารักของเธอออกมาได้ดี สะท้อนให้เห็นถึงแผ่นหลังของเธอ ในความเป็นจริง มุมมองแบบที่ไม่มีเสียงรบกวน มันดูแล้วราวกับจะมีเสน่ห์มากกว่าแบบมีเสียง ในได้ยึดครองจิตวิญญาณของบุคคลไป

 

เจียงซิ่วตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันถัดไป ผู้หญิงคนนั้น ที่คล้ายคลึงกับดอกกุหลาบโบยบานในช่วงเวลากลางคืน เธอนอนอยู่บนเตียง บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่สามารถอดกลั้นมันได้อีกต่อไป ใบหน้าของเธอจึงโผ่ลพ้นเตียงไปครึ่งหนึ่ง

 

เธอนอนหลับค่อนข้างสนิท และหน้าก็แดงเขินอย่างครุมเครือ

 

บางทีอาจเป็นเพราะเธอถูกปลุกให้ตื่น เนื่องจากการเคลื่อนไหวของเจียงซิ่ว เธอเปิดดวงตากลมโตของเธอขึ้น ผมเพ้าของเธอยุ่งเหยิง และจ้องมองอย่างพร่ามัว ขณะที่เธอเรียกเขาออกไปด้วยความเคารพ “อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเจียง”

 

เธอรู้สึกมีความสุข หลังจากได้เห็นแสงสว่างจากภายนอก เธอใช้เวลาอยู่ในห้องของคุณเจียงเป็นเวลานานเกินไปแล้ว

 

“ทักษะการเต้นของเธอไม่ค่อยดีนัก เธอจำเป็นต้องปรับปรุงเพิ่มเติม”

 

เจียงซิ่วได้เห็นการเต้นรำที่สวยงาม มามากมายหลายพันแห่ง ในทวีปการต่อสู้นิรันดร์ อย่างไรก็ตาม อารมณ์ของบุคคลมักเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพแวดล้อม  มันมีความแตกต่างอยู่ระหว่างน้ำดื่มในทะเลทราย กับดื่มน้ำที่รีสอร์ท ชื่นชมการเต้นแบบนี้ที่นี่ การเต้นรำที่ดูน่าอับอาย จากผู้หญิงคนหนึ่งในตระกูลที่ร่ำรวย เธอจะต้องกลับไปฝึกซ้อมอีก มันก็เป็นความสุขที่สวยงามได้แล้ว

 

“ฉันจะฝึกมันให้มากขึ้น”

 

หวังซินตงตอบด้วยเสียงเบาราวกับมด เธอรู้สึกอายมาก คำพูดของคุณเจียงแสดงให้เห็นว่าเขาอยากจะขอให้เธอเต้นรำอีกครั้ง

 

นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงซิ่วได้อยู่ร่วมกับหญิงสาวสวยๆ ในห้องนอนเดียวกัน หลังจากที่กลับมายังโลกใบนี้ และมีค่ำคืนที่ไร้สิ้นสุด ความเจ็บปวดกระพริบผ่านสายตาของเขา เขาใช้เวลา 3พันปีเพื่อลืมคนๆ นึง แต่ก็นึงถึงเธอขึ้นมาได้อีกครั้งภายใน 3 วิ มีคนเคยกล่าวไว้ ว่าสิ่งที่คุณได้รับหลังจากที่สูญเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดไป มันก็จะเป็นสิ่งที่คุณรักมากที่สุด แล้วการสูญเสียสิ่งที่คุณได้รับมา มันก็จะเป็นสิ่งเจ็บปวดมากที่สุด

 

มีหมอกหนาไหลผ่านฝั่งแม่น้ำ ทำให้หมอกลงทั่วบริเวณวิลล่า

 

“เธออายุเท่าไหร่?” เจียงซิ่วถาม

 

“เมื่อไม่นานมานี้ฉันเพิ่ง 20 ปี”

 

“เหมือนกับเธอเลย” โดยธรรมชาติแล้วเจียงซิ่วย่อมคิดถึงเฉิงหลิงหราน เธอเพิ่งเข้าสู่อายุ 20 ปีด้วยเช่นกัน เธอจะขึ้นปี 3 ที่มหาวิทยาลัย ในเดือนกันยายนนี้

 

“เธอยังเรียนอยู่ไหม? เธอเรียนที่ไหน?”

 

“ฉันเรียนที่โคลัมเบีย ฉันจบการศึกษาจากหลักสูตร MBA แล้ว”

 

“ฉันยังมีปริญญาเอกอีกใบ” เธอเสริม

 

เจียงซิ่วรู้สึกทึ่งมาก เมื่อเขาได้พบเธอ เธอดูหยิ่งและเย็นชา แต่จริงๆ แล้วเธอกลายเป็นอัจฉริยะด้านธุรกิจที่จับตัวได้ยาก เขาคาดการณ์ว่ามันเกิดขึ้นเพราะหวังเซี่ยถังอบรมเธอเมื่อยังเด็ก

 

“อัศจรรย์…”

 

“ไม่นานหลังจากนี้ นายใหญ่จากเมืองฮังทุกคนจะมา”

 

“เธอจะรับหน้าพวกเขาแทนฉัน แทนในนามของเทพคนนี้”

 

“ฉัน?” หวังซินตงรู้สึกประหลาดใจมาก

 

เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยิน หมายความว่าเธอกลายเป็นตัวแทนของคุณเจียงแล้ว เธอคาดไว้ว่างานเหล่านี้จะเป็นตระกูลถังที่เป็นผู้ทำ แต่ไม่เคยคิดว่าเธอจะถูกเลือก

 

“ใช่!”

 

หวังซินตงหน้ากลับไปเป็นสีแดงอีกครั้ง หลังจากได้รับการยืนยัน มันไม่ใช่เพราะความอับอาย แต่เนื่องจากความตื่นเต้น ดวงตาของเธอส่องแสงออกมาอย่างกระตือรือร้น

 

“ขอบคุณ คุณเจียง ฉันจะไม่ทำให้นายผิดหวัง”

 

เจียงซิ่วพยักหน้าและกล่าวด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการฝึกเต้นให้ดีขึ้น จำไว้”

 

“…” หวังซินตงถูกทิ้งไว้ให้กลายเป็นไร้คำพูด

 

ขณะนี้เอง กระดิ่งของวิลล่าก็ดังขึ้น ถังเฉินเชียนและคนอื่นๆ ก็มาถึง พวกเขารู้สึกอยู่ในหัวใจ ว่าผิดพลาดแล้ว เมื่อพวกเขามองไปยังหวังซินตง ที่อยู่พร้อมกับเจียงซิ่ว พวกเขากำลังทานอาหารเช้าอยู่ในพื้นที่เปิดโล่งของวิลล่า ตอนนี้หวังซินตงกำลังรอให้คนอื่นๆ เห็นเธออยู่ เธอรู้สึกค่อนข้างอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงออกที่ครุมเครือของพ่อเธอ เธออยากจะหนีไปยังอีกภูมิภาคหนึ่ง

 

“คุณเจียง นี่คือแผ่นเอกสาร และเป็นโครงการแรกที่ฉันวางแผนไว้ เนื่องจากตระกูลหวังของฉันไม่ได้มีพื้นฐานในการทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ เราจึงกำลังวางแผนที่จะทำสัญญากับตระกูลเฉิงในเมืองเจียงเพื่อความปลอดภัย…”

 

เจียงซิ่วโบกมือ “จากนี้ไป ถ้านายมีอะไรที่จะรายงานต่อเทพคนนี้ ต้องผ่านเธอก่อนเป็นอันดับแรก เธอจะกรองพวกมัน แล้วก็แจ้งให้เทพคนนี้ทราบเอง เดี๋ยวนะ… นายพูดว่าอะไรนะ? นายจะร่วมมือกับใคร?”

 

หวังเซี่ยถังตอบกลับ “เมืองเจียง คฤหาสเฉิง คุณเจียงเคยได้ยินเกี่ยวกับพวกเขาหรือไม่?”