0 Views

บทที่ 88

เจียงซิ่วคือคุณเจียง

 

ไม่มีใครกล้าไปช่วยเขา เฮลิคอปเตอร์อยู่สูงขึ้นไปประมาณ 50-60 เมตร ถ้ามีใครพยายามรับเขา ในขณะที่เขากำลังตกลงมาจากที่สูง ไม่ต้องสงสัยเลย ว่าพวกเขาจะถูกทับจนแบน นับประสาอะไรกับการที่ทุกคนอยู่ไกลเกินไปเช่นนี้ด้วย

 

นายหญิงเฒ่ากรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ขณะที่วิ่งไปยังจุดที่หวังเซียไฮ่ตกลงมา “ไม่!!!!!!!!”

 

คนอื่นๆ กลายเป็นโง่

 

“โอ้พระเจ้า!”

 

พวกเขาไม่อยากจะเชื่อ ขณะที่พวกเขาเฝ้าดูตอนที่เขากำลังล่วงลงมา

 

เจียงโหลวเซี่ยได้โยนผู้นำตระกูลหวังลงมา หวังเซียไฮ่ถูกโยนออกจากเฮลิคอปเตอร์! เขาเป็นคนที่ปกครองเจียงหนานมานานหลายทศวรรษแล้ว

 

ถังเฉิ่นเชียน บอสซง และคนอื่นๆจากสมาชิกในโลกใต้ดินของเมืองเจียง ตาของพวกเขาเบิกกว้าง สมองพวกเขากลายเป็นว่างเปล่า เพราะเรื่องนี้มันกระทบกระเทือนจิตใจพวกเขามากเกินไป

 

แผละ!

 

หวังเซียไฮ่ตกลงไปที่พื้นดิน เช่นเดียวกันกับแตงโมที่ถูกโยนลงมาจากที่สูง เขากลายเป็นกองกระดูกและกองเนื้อ

 

“ลูกชายฉัน!”

 

สถานการณ์ในตอนนี้กลายเป็นแปลกประหลาด ดูเหมือนเวลาจะหยุดลงไปในตอนนี้เอง มีเฉพาะใบพัดของเฮลิคอปเตอร์เท่านั้น ที่กำลังหมุนอยู่ เช่นเดียวกับภาพเงาของชายคนนั้น เงาในห้องโดยสาร ซึ่งดูๆ ไปแล้วราวกับเทพเซียน ผมของเขาโบกสะบัดตามแรงลม และเขาจ้องมองลงมาที่เบื้องล่าง ด้วยแววตาที่นุ่มลึก

 

“เจียงโหลวเซี่ย แกกล้าฆ่าลูกชายฉัน!?”

 

นายหญิงเฒ่าหวัง ตัวสั่น เธอคำรามไปที่เจียงซิ่วด้วยความเกรี้ยวโกรธ

 

“ชายคนนั้นตายไปแล้ว คุณก็ยังถามมาอีก ว่าฉันกล้าทำหรือไม่? ฉันฆ่าเขาไป แล้วมันจะทำไม? เทพคนนี้ จริงๆ แล้วกำลังเฝ้ามองตระกูลหวังคุณอยู่ ว่าจะตอบโต้กลับมาอย่างไร”

 

เขาบอกใบ้ให้นักบิน เพื่อนำเฮลิคอปเตอร์ลงจอด ขณะที่เขาพูดแบบนั้นไปด้วย

 

เฮลิคอปเตอร์ลงจอดในที่ราบ และถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงชน

 

“คุณเจียง…”

 

“คุณเจียง…”

 

ฝูงชนทำทางราวกับว่าตัวเองกำลังหลีกเลี่ยงโรคระบาด เหตุการณ์ในตอนนี้ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจพวกเขาจริงๆ พวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พวกเขาไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้อีก นอกเสียจากเรียกชื่อเขา

 

โอหยางเชียนและหลี่ดั่น ไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน ใบหน้าของพวกเธอซีด รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องยาก ที่จะมองไปยังมัน พวกเธอรู้สึกกลัว แต่ความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคุณเจียงก็มากขึ้น อย่างไรก็ตาม พวกเธอสายตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นคนที่เดินออกมาคือเจียงซิ่ว

 

“เขากำลังทำอะไร?”

 

“เขาบ้าไปแล้ว? พวกเขาเรียกคุณเจียง ไม่ใช่เขา เขาคิดว่าตัวเองเป็นคุณเจียง เพียงเพราะสกุลของเขาคือเจียง?”

 

เย่เหวินเฉิง หลินชวู และส่วนที่เหลือ ต่างก็มึนงง

 

“ไอ้โง่นั้นกำลังทำอะไร?”

 

เขาอ่านสถานการณ์ไม่ออกรึไง?

 

แม้แต่กระทั้งคุณหวังก็ยังถูกสังหาร ฟ้าใต้สวรรค์ของเจียงหนานกำลังเปลี่ยนไป แกต้องการจบชีวิตตัวเองด้วยวิธีแบบนี้?

 

“เจียงซิ่ว!”

 

เฉิงหลิงซูจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง เธอต้องการเรียกให้เขาออกมา แต่เธอก็ไม่กล้า เพราะเธอไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดคำใดๆ ได้ ในสถานที่ดังกล่าว

 

หัวใจของเธอรู้สึกกระวนกระวายอย่างมาก นายเคยโม้ว่าตัวเองเป็นคุณเจียง ตอนนี้ นายก็เลยกระทำทำสิ่งบ้าๆ แบบนี้ เพื่อดึงดูดความสนใจของฉัน? นายบ้าไปแล้วจริงๆ

 

เธอรู้ว่าเจียงซิ่วชอบเธอมาก มันเกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงวัยเด็ก แต่เธอก็ไม่เคยคาดหวังว่าความรักของเขาจะลึกซึ้งมากขนาดนี้

 

เจียงซิ่วก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

 

“คุณเจียง…”

 

“คุณเจียง…”

 

ฝูงชนก้าวถอยหลัง ขณะที่คุณเจียงมาถึง

 

เห็นสิ่งนี้ หลินชวูออกความเห็น “นายน้อยเย่ สารเลวนี้บ้าไปแล้ว? ไม่ใช่ว่าเขาก็แค่อยากตายเลยเดินออกไปอย่างซี้ซั่วแบบนั้น?”

 

“มันคงไม่แปลกหรอกที่เขาจะตาย” จริงๆ แล้วเขาก็อยากเห็นเจียงซิ่วตาย

 

“คุณเจียง…”

 

เหวินซูหลิน เรียกขานชื่อออกมา หลังจากที่เห็นเจียงซิ่ว

 

เย่เหวินเฉินมึนงง

 

“คุณเจียง…”

 

ซงหลี่คานเรียกเขาออกมาในลักษณะเดียวกัน

 

นายใหญ่ทั้งหมดจากเมืองเจียงเรียกเขา หลังจากที่เขาเดินมา เย่เหวินเฉินถูกทำให้กลายเป็นโง่โดยสมบรูณ์ เขาไม่เข้าใจเรื่องนี้ เขามองไปที่ความหวังสุดท้ายของเขา ถังเฉิ่นเชียน อย่างไรก็ตาม เขาก็เรียกชื่อออกมาด้วยความนับถือ “คุณเจียง!”

 

ภายใต้การจ้องมองที่เคารพนอบน้อมของทุกคน เจียงซิ่วเดินผ่านฝูงชนไป และเดินไปยังจุดศูนย์กลางของผู้คน

 

เฉิงหลิงซูเป็นคนที่อึ่งมากที่สุด

 

ในวินาทีนี้เอง มันเหมือนกับว่า ระเบิดลูกใหญ่ได้ถูกจุดขึ้นจากหัวใจเธอ มันบดขยี้ความคิดทุกอย่างของเธอให้เป็นผุ่ยผง เธอเอียงหูไปฟังทุกคนเรียกเขาอย่างไม่ยอมที่จะเชื่อ

 

มองดูเขาตอนนี้ ราวกับว่าเขาคือทรราชวัยเยาว์ ซึ่งกำลังปรากฏตัวขึ้นมาในเจียงหนานประดุจเทพเซียน

 

“เจียงซิ่ว คือคุณเจียง?”

 

เธอรู้สึกว่าภาพเงาของคนที่ยืนอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั้นมีความคุ้นเคยเล็กน้อย และการใช้คำพูดว่า ‘เทพคนนี้’ ก็เป็นสิ่งที่เจียงซิ่วมักจะใช้อยู่เสมอ ใช้คำราวกับว่าตัวเองเป็นราชันผู้ปกครองผืนแผ่นดินทั้งหมดใต้ชั้นฟ้า

 

จะเป็นใครได้ถ้าไม่ใช่เขา?

 

พระเจ้า ท่านกำลังล้อเล่นกับฉันอยู่ ใช่ไหม?

 

ไม่มีเรื่องใดในชีวิตของเธอที่ดูตลกเท่ากับเรื่องนี้อีกแล้ว

 

“เจียงซิ่ว คือคุณเจียง…”

 

เย่เหวินเฉิน หลินชวู โอหยางเชียน หลี่ดั่น และส่วนที่เหลือ ทำสีหน้าโง่งม พวกเขาจะไม่ตื่นขึ้นมาจากภวัง จนกว่าจะมีใครปลุกพวกเขาขึ้นมา หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้าน และขาก็สั่นเครือ

 

“เขาจะเป็นคุณเจียงไปได้อย่างไร?”

 

วิธีไหนกัน ที่ไอ้สารเลวผลไม้จะเป็นบุคคลหมายเลข 1 ของเมืองเจียงไปได้ นั้นคือคุณเจียง ใครบางคนที่แม้แต่กระทั่งกล้าที่จะฆ่าผู้นำตระกูลหวัง 

 

ความตกใจ และเช่นเดียวกับความหวาดหวั่น ครอบคลุมจิตใจของพวกเขา…

 

พวกเขานึกขึ้นมาได้ว่าตัวพวกเขาเองเยาะเย้ยเจียงซิ่วอย่างไรบ้าง สนุกสนานแบบไหน อย่างไรก็ตาม พวกเขานึกไปถึงตอนที่เขาโยนหวังเซียไฮ่ออกมาจากเฮลิคอปเตอร์

 

เลือดบนใบหน้าพวกเขาเหมือนจะซีดจางลง และขาของพวกเขาก็สั่นสะท้านอย่างต่อเนื่อง

 

พวกเขากลายเป็นตื่นตระหนก หลังจากที่รู้สถานะที่แท้จริงของเจียงซิ่ว คนอื่นๆ ก็กำลังกลัวเรื่องที่เขาเพิ่งฆ่าหวังเซียไฮ่ไป เรื่องนี้หนักอึ่งและน่าตกใจมากเกินไป ไม่มีใครรู้วิธีตอบสนองต่อเรื่องนี้

 

ถังเฉิ่นเชียนต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มี เพื่อที่จะยืนอยู่ต่อได้ ถังเหวินชงรีบเข้ามาประคองเขา ตัวถังเหวินชงเองก็ตกตะลึง เขาไม่เคยคิดว่าเจียงซิ่วจะฆ่าหวังเซียไฮ่

 

สายตาของเจียงซิ่วกวาดมองไปยังพวกเขา “เทพคนนี้เคยกล่าวแล้วว่า คนที่รุกรานเทพคนนี้ จะต้ององเสียใจไปตลอดชีวิต”

 

สูด!

 

ทุกคนสูดลมหายใจเข้าไปอย่างเหน็บหนาว หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้

 

ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าเจียงซิ่วไม่ได้มาทำความเคารพตระกูลหวัง แต่มาเพื่อตอบโต้คนเหล่านั้น ตามข่าวที่พวกเขาได้รับ ตระกูลหวังยึดโครงการอนันทรัพย์ของเขาไป ก็เพื่อบังคับให้เขาปรากฏตัวขึ้น ตระกูลหวังมักจะทำทุกอย่างแบบเผด็จการอยู่เสมอๆ นั่นคือโครงการมูลค่า 2 พันล้าน

 

และตอนนี้ เขาก็ได้มาโผล่อยู่ในรังของแตนเรียบร้อยแล้ว เจียงซิ่วกลายเป็นคนที่ไร้ความปราณีมากกว่าตระกูลหวังเสียอีก เขาถามหา 8 พันล้าน ซึ่งนับเป็นจำนวนของโครงการอนันทรัพย์ 4 โครงการ และแม้แต่กระทั่งฆ่าผู้นำตระกูลหวังไปอีก

 

วิธีการโต้กลับนี้โหดร้ายมากเกินไป

 

เขาบอกว่าเขาจะทำให้คนที่รุกรานเขาให้เสียใจไปตลอดชีวิต ตระกูลหวังต้องทนทุกข์ทรมานเป็นอย่างมากที่ต้องเสียเงิน แต่ผลที่ตามมาหลังจากให้ไปแล้ว ก็คือหวังเซียไฮ่ตาย นี้มันไม่ได้เป็นเรื่องที่นายหญิงเฒ่าหวังจะสามารถอดทนกับมันได้ มันไม่ใช่การพูดเกินจริง ที่เขากล่าวว่าจะทำให้พวกเขาจะรู้สึกเสียใจไปตลอดชีวิต

 

นายหญิงเฒ่าหวังกรีดร้อง “คนแซ่เจียง ตระกูลหวังของฉันจะไม่หยุด จนกว่าแกจะตาย!”

 

เจียงซิ่วหัวเราะเสียงดัง “ดี ดีมาก!”

 

“เทพคนนี้กำลังรอคำเหล่านี้อยู่เลย”

 

คำพูดของเขาไม่ได้แฝงไปด้วยความกลัว กลับกัน มันแฝงไปด้วยความสุข

 

“ทุกคนบอกว่ามีเซียนปกป้องตระกูลหวังอยู่ ส่งผลทำให้พวกคุณอยู่เจริญรุ่งเรืองมามากกว่า 200 ปี เทพคนนี้กำลังรอเรื่องนี้อยู่เลย”

 

แม้ว่าหุ้น 70 % ของโครงการอนันทรัพย์จะเป็นของเขา แต่ 70% นี้ ก็เป็นสิ่งเดียวที่เขาถือครองอยู่ เขาถูกฉกฉวยมันไป พวกเขาเอาทุกอย่างที่เขาเป็นเจ้าของ เอาไป ฉะนั้นแล้วเขาไม่ต้องการเพียงแค่ 70% หรือ 80% ของทรัพย์สินตระกูลหวังแต่เพียงเท่านั้น กลับกันเลย เขาต้องการให้พวกนั้นสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

 

รวมถึงเซียนคนนั้น…

 

นายหญิงเฒ่ากล่าว “เหอะ แกเห็นกระแสน้ำเหล่านั้นไหม? บรรพบุรุษของฉันอยู่ใต้แม่น้ำ ลองดูถ้าแกทำได้ ไม่งั้นแล้วแกก็จะไม่สามารถเห็นบรรพบุรุษของตระกูลเราได้”

 

“มันจะดีกว่าสำหรับแก ที่ฆ่าตัวเองโดยการตัดคอไปซะตั้งแต่ตอนนี้”

 

สถานที่แห่งนี้กลายเป็นเงียบกริบ ถังเฉิ่นเชียนกังวล ก็เนื่องจากตระกูลหวังมีเซียนดำรงอยู่ เขาเป็นพยานได้ ถึงพลังที่เจียงซิ่วมี และเขาก็เชื่อว่าจะไม่มีปัญหาใดๆ ถ้าเขาจัดการกับใครก็ตามที่อยู่ในขอบเขตเซียน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มองโลกในแง่ดีที่ว่าเจียงซิ่วจะจัดการกับเซียนลึกลับคนนั้นได้ เพราะมันเป็นเพราะขอบเขตนี้นั้นซับซ้อนมาก พวกเขาเคยได้ยินแต่เพียงข่าวลือ แต่ก็ไม่เคยเห็นเซียนที่แท้จริงมาก่อน นั้นจึงเป็นเหตุผลที่เขาคิดว่าเจียงซิ่วไม่ได้เป็นเซียนแท้จริง แต่หลังจากฟังเสียงของเขา เขาเองก็สงสัยว่าเจียงซิ่วเป็นเซียนแท้จริงหรือไม่

 

“อะไรนะ? นายหญิงเฒ่าหวัง กำลังบอกว่าเซียนของตระกูลหวังอยู่ใต้แม่น้ำ?”

 

“คุณล้อเล่นรึเปล่า?”

 

ทุกคนรู้สึกราวกับว่าพวกเขาได้ยินเรื่องเล่าจากเทพนิยาย พวกเขาไม่สามารถเชื่อได้ว่ามนุษย์จะสามารถมีชีวิตอยู่ใต้กระแสน้ำเหล่านี้ได้ เท่าที่พวกเขารู้ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลัง ก็สามารถอยู่ใต้น้ำได้เพียงแค่ 30 นาทีเท่านั้น

 

เฉพาะเซียนที่มีความรู้เหนือโลกใบนี้เท่านั้น ที่จะสามารถทำมันได้

 

เจียงซิ่วรู้สึกตื่นเต้นมาก “โอ้! เขาอยู่ใต้กระแสน้ำจริงๆหรือ?”

 

“น่าสนใจ! นี่น่าสนใจจริงๆ!”

 

“โอหัง ไอ้สารเลว!” นายหญิงเฒ่าหวังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “คนแซ่เจียง ตอนนี้อย่าพูดมากไปเลย แม้ว่าการบ่มเพาะของแก จะมาถึงขอบเขตของเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติแล้ว แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าแกเป็นเซียนแท้จริง”

 

“วันนี้ แกจะต้องตายเพื่อหญิงชราคนนี้!”