0 Views

บทที่ 86

ไม่พอ

 

เย่เหวินเฉินและคนอื่นๆ รู้สึกไม่พอใจ หากได้รับวิลล่าอื่นก่อนหน้านี้ พวกเขาก็จะไม่รู้สึกเช่นนี้ แต่การที่ต้องย้ายออก หลังจากที่ได้เข้าพักในศาลาเบย์วิว มันก็เหมือนเป็นการตบหน้าพวกเขาเข้าอย่างจัง ที่ให้ย้ายออกไป

 

พวกเขาไปถึงเขตอื่น ด้วยกระเป๋าเดินทางของพวกเขา กำลังวางแผนที่กำลังจะกำลังเข้าไปในวิลล่า แต่เสียงของผู้ดูแลก็ดังขึ้นในขณะนี้เอง คนนั้นกล่าวขอโทษและก็พูดด้วยรอยยิ้ม “พวกเราเสียใจจริงๆ คุณแขกสุดที่รัก มีใครบางคนเอาโซนวิลล่าที่ 3 ไปแล้ว โปรดไปที่วิลล่าโซนที่ 4”

 

“อะไรนะ?”

 

ถ้าครั้งหนึ่งยังพอทน แต่พวกเขาถูกบังคับให้ออกไปอีกครั้ง

 

การแสดงออกของพวกเขากลายเป็นน่าเกลียด

 

“คุณรู้ว่าไหม ฉันเป็นใคร?”

 

เย่เหวินเฉินไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ได้แต่ตะคอกไปที่ผู้ดูแล “เราเป็นแขกของพี่ชายซง เขาบอกให้เรามาที่นี่”

 

ผู้ดูแลรู้สึกผิด “พี่ชายซงเป็นหนึ่งในคนที่บอกมาด้วยตัวเอง กล่าวว่ามีคนย้ายเข้ามาพักโซนที่ 3 แล้ว  ดังนั้นฉันควรส่งคุณไปยังโซนที่ 4 ”

 

เอ๊ะ…

 

ใบหน้าของเย่เหวินเฉินเปลี่ยนเป็นสีแดง ได้แต่หวังว่าเขาจะหาช่องกระโดดเข้าไปได้ ไม่งั้นวันนี้เขาจะต้องสูญเสียใบหน้าไปแล้วจริงๆ

 

คนอื่นเองก็รู้สึกอึดอัดใจ

 

“นายน้อยเย่ ไปยังวิลล่าโซนที่ 4 ใช่ไหม? ทำตามเขาบอกเถอะ แขกควรจะทำสิ่งที่เจ้าบ้านจัดไว้”

 

หลินชวูหาทางที่จะให้พี่น้องของเขาหลบหนี ในช่วงเวลาที่น่าอึดอัดใจนี้

 

“ใช่ ลองไปที่นั่นกันดู โอเคไหม?”

 

ตั้งแต่ที่พวกเขาได้มาถึงที่นี่แล้ว พวกเขาก็ได้ปล่อยมันไปแบบเลยตามเลย แม้ว่าพวกเขาจะออกไปที่อื่น แต่มันก็ไม่มีที่ไหนที่พวกเขาจะไปได้

 

“เอาล่ะ ก่อนอื่นเราไปที่วิลล่าโซน 4 ก่อน”

 

“รอแปปนึง ดั่นดั่นจะไปเข้าห้องน้ำรอเธอก่อน…”

 

หลังจากที่เฉิงหลิงซูพูดจบ หลี่ดั่นก็รีบวิ่งออกไป “ฉันเห็นเจียงซิ่วไปที่ศาลาเบย์วิวด้วยแหละ เขาคงไม่ได้ไปหาเรา ใช่ไหม?”

 

เย่เหวินเฉินขมวดคิ้วของตัวเอง มันคงน่าอึดอัดใจ ถ้าเจียงซิ่วไปที่นั่นเพราะกำลังหาพวกเขาอยู่ “เธอไม่ได้บอกเขา ว่าเรากำลังเปลี่ยนห้องหรอ?”

 

“ฉันบอกเขาแล้ว” เฉิงหลิงซูตอบกลับด้วยความประหลาดใจ

 

“บางทีเขาอาจจะไม่เข้าใจ”

 

“ไอ้โง่” เย่เหวินเฉินสถบ

 

“ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว มันไม่สะดวกที่จะตามเขาไป ก็เพราะกระเป๋าเดินทางของพวกเรา ไปเช็คอินกันก่อน เราจะไปที่นั่นเพื่อดูละครในภายหลัง”

 

ขณะที่พวกเขาออกจากโซนพื้นที่ กลุ่มของพวกเขาก็เข้าไปในวิลล่าโซนที่ 3

 

“นั้นมันเขา ไม่น่าแปลกใจเลย”

 

“ใคร?” หลินชวูถาม

 

“เหวินซูหลิน จากฉิงฉุ่ย”

 

เย่เหวินเฉินคว้าโอกาสนี้ และตะโกน “ลุงเหวิน!”

 

เหวินซูหลินหยุด และมองไปยังเยาวชนที่ดูอ่อนเยาว์อยู่ข้างหน้าเขา เขารู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะคุ้นเคย แต่ก็จำไม่ได้ว่าเป็นใคร เขาคาดเดาว่าคงเป็นคนรู้จัก “เธอคือ?”

 

“เย่เหวินเฉิน ลูกชายของรองนากยกเทศมนตรีเย่”

 

“โอ้!”

 

เหวินซูหลินนึกขึ้นมาได้ทันที และก็กล่าวอย่างสุภาพ “งั้นมันคือเธอ นายน้อยเย่ มันเป็นเวลานานแล้ว ที่เราไม่ได้เจอกัน เธอมาที่นี่เพื่อดูกระแสน้ำ?”

 

นักเรียนที่อยู่รอบๆ เย่เหวินเฉิน ต่างก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นอีกครั้ง นายน้อยเย่น่าอัศจรรย์มาก แม้แต่กระทั้งเหวินซูหลิน ก็ยังทำตัวอย่างสุภาพ

 

“ใช่ครับ แล้วลุงเหวินมาที่นี่เพื่อมาดูกระแสน้ำเหมือยกน?”

 

เมื่อคุณเจียงเดินทางมาเคารพตระกูลหวัง คนสำคัญหลักๆ ของเมืองเจียงก็มาด้วยเช่นกัน มันใช่เพราะมาเพื่อไว้หน้าคุณเจียง แต่กลับกัน พวกเขาเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับตระกูลหวัง

 

“ฉันไม่ได้สุภาพแบบที่นายน้อยเย่คิด มีเหตุใหญ่เกิดขึ้นที่นี่ ในวันนี้ เหวินคนนี้ มาที่นี่เพื่อเข้าร่วมมัน”

 

“เหตุใหญ่?”

 

เหวินซูหลินเผยใบหน้าที่เคร่งขรึม “คุณเจียงจะทำความเคารพคุณหวัง เมื่อกระแสน้ำขึ้นในวันนี้”

 

นักเรียนเริ่มตื่นตระหนก พวกเขารู้เรื่องคุณเจียง และชื่อเสียงของคุณหวังยิ่งไปกว่านั้น เพราะมันเกี่ยวข้องกับตระกูลที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือเจียงหนานมาเป็นระยะเวลานานกว่า 200 ปี

 

“มันเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่จริงๆ…” นัยน์ตาของเย่เหวินเฉินเต็มไปด้วยความหลงใหล เพราะเขาต้องการหวังที่จะก้าวไปสู่ระดับดังกล่าวให้ได้

 

ความสนใจของนักเรียนคนอื่นๆ ก็ถูกจุดประกายด้วยเช่นกัน

 

“เราสามารถไปดูมันได้หรือไม่?”

 

เหวินซูหลินพึมพำกับตัวเอง “ตามสถานกาณ์ปกติ มันคงเป็นเรื่องยากที่จะทำอย่างนั้น ยังไงก็ตามเถอะ มันควรจะลดหยอนความอันตราย ได้ด้วยการมองดูจากระยะไกล”

 

“เยี่ยม..”

 

ทุกคนรู้สึกดีใจที่จะได้เห็นคุณเจียง เช่นเดียวกับนายเหนือหัวของเจียงหนาน คุณหวัง แม้แต่กระทั่งใบหน้าของเฉิงหลิงซู ก็แสดงออกมาอย่างคาดหวัง

 

“เราจะเช็คอินก่อนอันดับแรก!”

 

พวกเขารู้สึกวิงเวียน ก็เนื่องจากการได้รับโอกาสดูการทำความเคารพนี้ พวกเขาลืมเกี่ยวกับความไม่พอใจที่ถูกไล่ออกไปอย่างสิ้นเชิง

 

“มาที่เบย์วิวหลังจากที่เช็คอินแล้ว โอเคไหม?”

 

“ได้ครับ ขอบคุณมากครับ ลุงเหวิน”

 

นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก หลายคนจากเมืองเจียง กำลังวิ่งเข้าไปหาคุณเจียง ดังนั้นพวกเขาจึงวางแผนที่จะไปที่นั่นก่อน และหาจุดที่ดีในการชมกระบวนการ

 

เฉิงหลิงซูกล่าว “นายช่วยฉันเช็คอินได้ไหม? ฉันมีสิ่งที่ต้องทำ”

 

“อะไร?” โอหยางเชียนถาม “เธอคงไม่ได้จะไปหาไอ้เจียงซิ่วโง่เง่าคนนั้นหรอก ใช่ไหม? มันไม่เกี่ยวกับเราเลย ถ้าเขาทำให้ตัวเองเสียหน้า”

 

เฉิงหลิงซูกล่าวว่า “ฉันเป็นคนเชิญเขามา”

 

“โอเค ก็ได้ พวกเราจะไปกับเธอด้วย”

 

“พวกผู้ชายสามารถเช็คอินกันก่อนได้เลย”

 

เฉิงหลิงซูคิดที่จะปฏิเสธเธอ แต่มันก็ดูไม่ดี ที่จะปฏิเสธเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอไป ในท้ายที่สุด เธอก็เดินไปที่ศาลสเบย์วิวพร้อมกับโอหยางเชียน และหลี่ดั่น โอหยางเชียนยังคงรู้สึกไม่พอใจ ที่ว่าพวกเธอถูกขับออกไปจากสถานที่ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้

 

“ไม่ใช่ว่านั้นคือเจียงซิ่ว?”

 

สิ่งที่เข้ามาในมุมมองสายตาของพวกเธอ ก็คือบริกรกำลังให้บริการเขาอยู่ในวิลล่าแห่งนี้

 

“เจียง…”

 

เธอกำลังจะเรียกออกไป แต่ก็หยุดเมื่อบริกรเปิดประตูวิลล่าบ้านพัก เขาก็ส่งกุญแจไปให้เจียงซิ่ว แสดงท่าทีสุภาพ “คุณท่าน นี่คือศาลาบิวเวย์ กรุณาโทรหาเรา ถ้าคุณต้องการอะไร เราให้บริการตลอด 24 ชั่วโมงในทุกๆ วัน”

 

“เอาล่ะ ฉันต้องรบกวนคุณแล้ว”

 

บริกรโค้งคำนับเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินออกไป

 

“เกิดอะไรขึ้น?”

 

“เจียงซิ่วเข้าไปข้างในได้อย่างไร?”

 

มองไปยังบริกรที่กำลังเดินเข้ามา เฉิงหลิงซูถาม “น้องชาย ทำไมเธอถึงปล่อยให้คนดังกล่าวเข้าไปในศาลาบิวเวย์ได้…”

 

บริกรยิ้มอย่างสุภาพ “เขาเป็นแขกที่จองไว้”

 

“อะไรนะ?”

 

เฉิงหลิงซูและหญิงสาวคนอื่นๆ ร้องออกมาในเวลาเดียวกัน และไม่กล้าที่จะเชื่อ “น้องชาย เธอไม่ทำผิดพลาด ใช่ไหม?”

 

“ไม่”

 

เขาออกไป หลังจากพูดได้แบบนี้ เจ้านายเตือนเขาว่า เขาต้องทำตัวอย่างสุภาพกับแขกคนนี้ เขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมากนัก

 

“ไม่ใช่ความผิดพลาด…”

 

“เขาไล่เราออกไป และปล่อยให้เจียงซิ่วอยู่ที่นั่น พี่ชายซงใช่โกรธอะไรพวกเรารึเปล่า? เขาคิดว่าเจียงซิ่วมีความสำคัญมากกว่านายน้อยเย่?” หน้าอกของโอหยางเชียนพองขึ้นลงด้วยความโกรธ

 

“ไร้สาระ!”

 

เฉิงหลิงซูเองก็ยังรู้สึกงงงวย คิ้วของเธอถูกขมวดเข้าหากัน เธอรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องแปลก ระหว่างมื้อกลางวัน ทัศนคติของซงหลี่คาน ที่มีต่อเจียงซิ่ว ก็เป็นสิ่งที่น่าสงสัย และตอนนี้ เจียงซิ่วก็ยังได้ศาลาบิวเวย์เพื่ออยู่อาศัยอีก

 

“ไปเถอะ ไปถามเขา”

 

เฉิงหลิงซูอยากรู้ว่าเทคนิคอะไรที่เจียงซิ่วใช้

 

เธอก้าวเดินไปที่วิลล่าด้วยความรวดเร็ว ที่ซึ่งแม้แต่โอหยางเชียนและหลี่ดั่น ก็ไม่สามารถตามทันแม้แต่จะวิ่งก็ตาม เธอกดกริ่งอีกครั้ง เจียงซิ่วเปิดประตูออก และก็รู้สึกประหลาดใจ เมื่อเห็นเธอ

 

เขาสงสัยว่าทำไมเธอถึงมาที่นี่

 

“นี่เป็นวิลล่าที่นายพูดกับฉันรึเปล่า?” เฉิงหลิงซูถาม

 

“ใช่!”

 

“อธิบายให้ฉันฟังสิ!” ดวงตากลมโตของเฉิงหลิงซูถูกหรี่มองไปที่ใบหน้าของเขา ราวกับว่าเขาได้ก่ออาชญากรรมขนาดใหญ่มา “ครอบครัวของนายเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา ลุงและป้าเป็นคนขายผลไม้ ทำไมพวกเขาถึงให้วิลล่าระดับสูงแบบนี้กับนาย?”

 

“ถูกต้อง!” โอหยางเชียนและหลี่ดั่นรีบวิ่งไป

 

“นายไม่ได้หลอกลวงพี่ชายซง ใช่ไหม? ไม่เช่นนั้น ศาลาเบย์วิวนี้ ก็จะเป็นของพวกเรา ไม่ใช่นาย”

 

“บอกฉัน!”

 

สายตาของเจียงซิ่วจ้องมองลงไปที่ใบหน้าสวยๆ ของเธอ มันรู้สึกคุ้นเคยจริงๆ ทุกครั้งที่เขาเห็นใบหน้านี้ เขาก็จะจำจดรอยยิ้ม และการขมวดคิ้วทุกครั้งของเฉิงหลิงหรานได้ แต่เขาก็เข้าใจ ว่าน้องสาวคนเล็กก็เป็นได้แค่น้องสาวคนเล็ก ส่วนพี่สาวก็เป็นพี่สาว เขาหยอกล้อ “ทำไมเทพคนนี้ต้องอธิบายเรื่องราวให้เธอฟัง? สำหรับฉันแล้วเธอเป็นใคร?”

 

ท่าทางของเฉิงหลิงซูเริ่มเย็นชา ขณะที่เธอขบฟันตัวเอง หยุดทำตัวเหมือนก่อกวรเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราได้แล้ว ฉันไม่ได้เป็นอิสระจากนาย จนกว่าสัญญาหมั้นจะถูกยิกเลิก

“นายบอกกับฉันไม่ได้รึไง?”

 

“เอาหล่ะ เทพคนนี้จะบอกให้เธอฟังก็ได้”

 

“ที่เบลเด็น เทพคนนี้ได้ตบนายน้อยทั้งสี่คน”

 

“ที่เต๋าศรัทธาสวรรค์ เทพคนนี้มอบความพ่ายแพ้ให้กับหลินจินหนาน ลุงฟู่ และแม้แต่กระทั่งฆ่าหลินเฉิ่นไบ๋”

 

“เทพคนนี้ เข้าไปในตระกูลหวัง และฆ่าคนไปถึง 30 คน!”

 

“ปราบปรามบรรดาวีรบุรุษคนอื่นๆ ทั้งปวง และทำให้พวกเขาต้องก้มคำนับ…”

 

ประโยคเหล่านี้ทั้งหมดมันเต็มไปด้วยพลัง กลิ่นอายของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างเปิดเผย ราวกับเชื้อสายที่เขาสืบทอดมานั้น มาจากเชื้อสายเทพเจ้าแห่งสงคราม อย่างไรอย่างนั้น