0 Views

บทที่ 73

การโกง

 

การตอบกลับของเจียงซิ่ว มันทำให้พวกเขาต้องชำเลืองมองกันและกัน คุณเจียงที่ยิ่งใหญ่ กังวลเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย? การที่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็เพื่อให้คนสามารถหางานทำได้หลังจากจบการศึกษามาจากมหาวิทยาลัยแล้ว!

 

โลกใต้ดินของเมืองเจียง อยู่ภายใต้การปกครองของคุณ และคุณยังมีพลังอำนาจประดุจเทพเจ้า แม้แต่นักศึกษาชั้นนำจากมหาลัยจักรพรรดิ เช่นเดียวกันกับมหาวิทยาลัยแห่งชาติ ก็กำลังทำงานเป็นพนักงานฝึกหัดอยู่ในบริษัทที่มีเย่ยี่เหลียงหรือไม่ก็ถังเฉิ่นเชียนเป็นคนควบคุม

 

คุณยังต้องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่อีกหรือไม่? โปรดอย่าล้อเล่นเลย นี่เป็นการยั่วยุตระกูลหวัง และตัวหวังเซียไฮ่โดยตรง  

 

ตระกูลถังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะไปยุแหย่เขา ฉันกลัวว่าคุณเจียงกำลังแกว่งเท้าเข้าไปหาภัยพิบัติแล้ว

 

เวลาผ่านไป และเจ็ดวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว หัวหน้าโลกใต้ดินของเมืองเจียง กลายเป็นใบ้โดยสมบรูณ์ เจียงซิ่วไม่ได้ไปหาหวังเซียไฮ่ที่ท่าเรือและเคารพจริงๆ พวกเขาคิดว่าเขาอาจจะยืดเยื้อมันนออกไปซักหนึ่งหรือสองวัน เพื่อเป็นการเพิ่มชื่อเสียงให้กับตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจึงรอจนถึงวันที่สาม แต่เจียงซิ่วก็ไม่ได้แสดงข้อบ่งชี้ใดๆ ว่าจะเดินทางไปยังเมืองฮัง

 

หลังจากครึ่งเดือนผ่านไป พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอก นอกจากเสียต้องเชื่อคำพูดของเจียงซิ่ว เขาจะไม่ไปที่ท่าเรือของหวังเซียไฮ่เพื่อทำความเคารพ

 

แต่คุณเจียงก็ไม่ได้ยุ่งอยู่กับการเตรียมสอบเข้ามหาลัยเหมือนอย่างที่เขาพูดไว้ เขายุ่งยากอยู่กับการบ่มเพาะ การบ่มเพาะนำพาความสุขมาให้แก่เขา มันเป็นสิ่งที่คล้ายกับความรู้สึกของเด็กประถม ที่ได้เล่นเกมมือถือ หมกมุ่นอยู่กับมันอย่างสมบูรณ์ แม้มันจะมีความคืบหน้าเพียงแค่เล็กน้อย นั้นก็ทำให้เขามีความสุขแล้ว การโคจรมันแต่ละครั้ง มันช่างให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม

 

เขามาโรงเรียนในวันนี้ ก็เนื่องจากวันนี้มีการป่าวประกาศเลขที่นั่งสอบ อารมณ์ภายในโรงเรียนจึงค่อนข้างกดดัน

 

ที่นั่งถูกจัดสรรโดยโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ส่งผลทำให้มีนักเรียนจากชั้นเรียนเดียวกันน้อยลง ในห้องสอบนั้น นี่ก็เพื่อป้องกันการโกง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีหลายคนที่พยายามจะโกง

 

ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกับชะตากรรมหรือไม่ เจียงซิ่วได้ที่สอบห้องเดียวกันกับเย่ปิง ซึ่งเป็นห้องเรียนของเฟิสไฮ ม.4 ห้อง C

 

“เจียงซิ่ว!”

 

เมื่อได้ยินใครบางคนเรียกหาเขา เจียงซิ่วหันกลับไป เห็นเฉิงหลิงซู และก็คนอื่นๆ โอหยางเชียนและหลี่ดั่นเองก็อยู่ทามกลางพวกเขา ในขณะที่เขาหันไปรอบๆ พวกเธอก็รู้สึกว่าภาพเงาของเขาซ้อนทัยกับคุณเจียงที่พวกเธอเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ภายใต้แสงไฟอันมืดทึบนั้น แต่พวกเธอคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ ที่เขาจะเป็นเจียงโหลวเซี่ย เพราะนั้นคือ คุณเจียง ผู้ที่เขย่าเมืองเจียงได้ทั้งเมือง

 

“อะไร?”

 

“นายได้ห้องสอบที่ไหน?” เฉิงหลิงซูถาม

 

“เฟิสไฮ ม.4 ห้องC”

 

“เราไม่ได้สอบห้องเดียวกัน ฉันอยู่ที่โรงเรียนของเรา”

 

โอหยางเชียนกล่าวว่า “วันนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันอีก” วิธีที่เธอกำลังพูด ราวกับว่าเธอกำลังกำจัดสิ่งที่น่ารำคาญที่สุดออกไปได้แล้ว และเหมือนเธอกำลังมีความสุข

 

“ฮ่าฮ่า ดูเหมือนว่าเขาจะสอบห้องเดียวกันกับนายนะ นายน้อยเย่”

 

เย่เหวินเฉินดันแว่นตาของเขา “ความจริง เจียงซิ่ว นายควรรู้สึกโชคดี ที่นายได้สอบห้องเดียวกันกับท๊อประดับจังหวัดในอนาคต  นายสามารถโอ้อวดเกี่ยวกับเรื่องนี้กับคนอื่นๆ ได้ตลอดทั้งชีวิตของนายเอง”

 

เขาแสดงความเหนือกว่าออกมาอย่างชัดเจน

 

สายตาของเขา ที่มองไปยังเจียงซิ่วนั้น มันเต็มไปด้วยความรังเกียจ

 

เจียงซิ่วเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นมาอย่างเบาบาง เพื่อเป็นการตอบกลับไป

 

“เทพคนนี้คิดว่าโอกาสที่นายจะเป็นท๊อปได้นั้นคงเป็นศูนย์ แม้แต่กระทั่งสงสัยว่านายจะมีสิทธิ์ที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้หรือเปล่า”

 

การแสดงออกของเย่เหวินเฉินเปลี่ยนไป “อะไรนะ?”

 

หลังจากกล่าวคำพูดเหล่านี้เสร็จ เจียงซิ่วก็หันไปรอบๆ และก็จากไป

 

หลินชวูโกรธมาก “เขาเป็นคนโง่หรือไง? เขาไม่รู้รึไงว่านายน้อยเย่ถูกอยู่ในจัดอันดับการสอบวัดระดับเจ็ดครั้งก่อนหน้านี้อยู่ในระดับจังหวัดและเดือนที่ผ่านมาเขาก็ยังอยู่ในอันดับ3? เขายังกล้าบอกอีกนะว่านายน้อยเย่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้นี้นะ”

 

“รอให้การสอบจบลงก่อนเถอะ ตัวเขาเองคงไม่มีสิทธิ์แม้แต่สอบเข้าโรงเรียนอาชีวะ และก็อาจจะต้องรอไปอีกถึงปีนึง แบบนั้นเขาก็จะต้องเผชิญกับความเป็นจริงแล้ว” โอหยางเชียนกล่าวออกมาอย่างดุเดือด

 

เฉิงหลิงซูส่ายศีรษะอย่างหมดหนทาง เธอรู้สึกผิดหวังกับเจียงซิ่วมาก หลังจากตอนนั้น เธอกับเขาก็ได้กลายเป็นแค่คนรู้จักกัน เธอจึงไม่ต้องการให้เขาโชคร้าย แต่เขาก็ทำมากเกินไปจริงๆ เขาหวังให้คนอื่นต้องโชคร้ายเหมือนกับเขา ขณะเป็นที่เขาเอง ที่ไม่มีความพยายามใดๆเลย

 

ฉันจะไปแต่งงานกับเขาได้อย่างไร? ไม่มีทาง แม้แต่ศพที่ตายแล้วก็ไม่มีวัน

 

บางที เขาอาจจะต้องการรักษาหน้าตัวเอง เพาระฉันอยู่ที่นี่รึเปล่า? นี่เป็นเรื่องที่น่าสงสารมาก

 

 

….

 

 

ในวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย

 

การสอบครั้งแรกคือวรรณคดี

 

“เฮ้!”

 

เย่ปิงเรียกเจียงซิ่วที่นอกห้องสอบ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับเจียงซิ่ว หลังจากผ่านไปเดือนหนึ่ง

 

“มีอะไร?”

 

เมื่อเห็นท่าทีที่หยิ่งยะโสของเขา ความโกรธที่เย่ปิงระงับไว้อย่างยากลำบาก ก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอก็ยังคงพูดต่อไปว่า “ดี… โชคดีสำหรับการสอบ!”

 

ในฐานะที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน เธอรู้สึกว่าจำเป็นที่จะให้กำลังใจเจียงซิ่ว แม้ว่าคะแนนจะออกมาน้อยก็ตาม

 

“ไม่ต้องกังวล คะแนนของเทพคนนี้จะต้องดีกว่าเธอแน่นอน”

 

ไอ้ตัวชั่วร้าย เลดี้คนนี้มาด้วยความปรารถนาดี และนายก็ตอบกลับอย่างจริงจังด้วยท่าทางที่น่ารังเกียจแบบนั้น

 

เย่ปิงกระทืบเท้าของเธออย่างโกรธเคือง และก็กลับเข้าไปในห้องสอบ

 

ลักษณะของผู้คุมสอบค่อนข้างดุร้าย พวกเขาประกอบไปด้วยชายและหญิง ทันทีที่เจียงซิ่วเข้าห้องสอบ พวกเขาก็จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เหมือนกับสัตว์ร้าย ในฐานะผู้คุมสอบ พวกเขาย่อมต้องทำการบ้านมาโดยเป็นธรรมชาติ เพื่อจะได้รู้ว่านักเรียนคนไหนมีคะแนนเท่าไร ทั้งหมดมันคือการตรวจสอบก่อนล่วงหน้า พวกเขาล็อคสายตาไปที่เจียงซิ่ว มองเขาราวกับว่าเขาเป็นนักเรียนที่เตรียมตัวโกงอย่างแน่นอน

 

“โทรศัพท์มือถือ หนังสือ และกระเป๋านักเรียน สิ่งเหล่านี้ต้องถูกทิ้งไว้ข้างนอก อนุญาตให้เฉพาะอุปกรณ์เครื่องเขียนเท่านั้นที่สามารถเอาเข้าห้องสอบได้”

 

เอกสารคำถามถูกแจกหลังจากนั้น ขั้นตอนนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่น

 

ระฆังดังขึ้นอย่างเป็นทางการ บ่งชี้ว่านักเรียนสามารถเริ่มต้นการทำข้อสอบได้แล้ว

 

“คุณเห็นผู้เข้าสอบคนนั้นไหม? เขาเรียกว่าเจียงซิ่ว เขามีคะแนนแย่ที่สุดในเซ็กเก้นไฮ ตามข่าวจากโรงเรียนแล้ว มีความเป็นไปได้มาก ที่เขาจะโกง” ครูชายพูดกับผู้คุมข้างๆเบาๆ

 

“โอเค ฉันจะดูเขาอย่างระมัดระวัง”

 

เธอเดินเข้าไปทางเขาอย่างเป็นธรรมชาติ และก็ไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังของเจียงซิ่ว มองดูที่ลิ้นชักใจ้โต๊ะนักเรียนของเจียงซิ่ว ตาของเธอแทบจะโผล่ออกมา สารเลวนี้บ้าเกินไปแล้ว

 

เธอเห็นกองเอกสารอ้างอิงถูกวางไว้อยู่ตรงนั้น นี่ไม่ใช่วิธีโกงทีบ้าบิ่นเกินไปหน่อยหรือ? เธอใช่ไม่สนใจผู้คุมสอบที่ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้?

 

“นักเรียนคนนี้ เอาให้หนังสืออกมาจากลิ้นชักโต๊ะเรียนสิ”

 

ผู้เข้าสอบทั้งหมดมองไปทางต้นเสียง

 

มีคนถูกจับได้ในขณะที่โกง?

 

เพื่อน การสอบเพิ่งจะเริ่มต้นเองนะ

 

เย่เหวินเฉินหันหลังกลับ และรู้สึกรื่นเริงใจ หลังจากที่เห็นว่ามันเป็นเจียงซิ่ว ที่ได้มาสาปแช่งเขาก่อนหน้านี้

 

“ไอ้โง่!” แกโง่จริงๆ ที่จะคิดโกงระหว่างการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

 

เย่ปิงเลิกคิ้วของเธอขึ้น ขณะที่มองไปยังเจียงซิ่ว ตัววายร้าย ถ้านายถูกจับได้ว่าโกงข้อสอบ คะแนนของนายก็จะถูกทำเป็นเครื่องหมายศูนย์ นี่คือการสอบวรรณคดี มันต้อวส่งผลต่อคะแนนโดยรวมมากแน่

 

“หนังสืออะไร?” เจียงซิ่วถาม

 

“อย่าทำเป็นเซ่อ… เอ๊ะ หนังสืออยู่ไหน?” เธอเอามือเข้าไปใต้โต๊ะ แต่ภายในมันว่างเปล่า เธอก้มลงมอง และมันก็ว่างเปล่าอีกเช่นกัน เธอเพิ่งจะเห็นหนังสือเล่มนั้นตรงนี้ เมื่อครู่นี้เอง

 

เธอมึนงง และคิดว่าเธอเห็นผิดไปรึเปล่า

 

“อะ อา… ไม่มีอะไรแล้ว… ทำต่อไปเถอะ…”

 

ในที่สุดเธอก็สรุปได้ว่า เธออาจจะเห็นผิดไป ฉันกำลังประสาทหลอน เนื่องจากอากาศมันร้อนหรืออะไร?

 

“ครูครับ ฉันคิดว่าครูหยุดรบกวนการสอบของฉันได้แล้ว”

 

“การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นสิ่งที่สามารถตัดสินชะตากรรมของคนเราได้”

 

ผู้เข้าสอบทั้งหมด ได้รับอิทธิพลจากเรื่องนี้ และส่งสายตาที่ไม่ชอบใจไปยังคุณครู

 

เธอรู้สึกอาย “ทุกคน ฉันขอโทษ มันเป็นความผิดพลาดของฉันเอง เธอสามารถทำต่อได้”

 

ผู้เข้าสอบดึงสติกลับคืนมาและก็เริ่มเขียนต่อไป

 

ผู้คุมสอบรู้สึกสับสน ว่าเธอทำผิดพลาดไปได้อย่างไร ขณะที่เธอค่อยๆ เดินกลับไปยังที่นั่งครู แต่เมื่อเธอหันหลังกลับมา เธอก็ถูกทิ้งไว้ให้กลายเป็นเซ่ออย่างสมบรูณ์ เธอเห็นเจียงซิ่วกำลังคัดลอกบางอย่างจากในหนังสืออยู่

 

เหลวไหล! ฉันไม่เคยเห็นใครที่หน้าด้านแบบนี้มาก่อน ฉันจะกาหัวกระดาษสีแดงให้เธอในครั้งนี้

 

“ลองดูสิว่าเธอจะแก้ตัวอะไรได้บ้างในเวลานี้!” ครูตะโกนขึ้นแ ละรีบวิ่งไปหาเขา

 

เธอก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้วยรองเท้าส้นสูงของเธอ และก็คว้าหนังสือของเจียงซิ่ว… แต่เธอไม่ได้คว้าหนังสือ เธอคว้ามือของเขามาแทน

 

เธอกลายเป็นมึนงง “ห๊ะ? หนังสือเล่มนั้นไปไหน?”

 

ฉันมั่นใจว่าฉันเห็นหนังสือเล่มนั้นแน่นอน จู่ๆมันจะหายไปได้ยังไง?

 

ผู้เข้าสอบมองไปยังเธอ และเห็นเธอคว้ามือของเจียงซิ่วไว้แน่น ขณะที่พวกเขาเริ่มพูดพึมพำกับตัวเอง “ทุกคนบอกว่าผู้เข้าสอบต้องรับแรงกดดันมาก แต่ก็คาดไม่ถึงว่าผู้คุมสอบก็เจอกับแรงกดดันที่มากมายเหมือนกัน ครูคนนี้คงไม่ได้เป็นบ้า ใช่ไหม?”

 

“ฉันคิดว่ามันอาจเป็นไปได้อยู่นะ!”

 

เจียงซิ่วกล่าว “ครู คว้ามือของฉันแบบนี้ นี่มันสมควรแล้วหรือ?”

 

คุณครูส่ายศีรษะ “เป็นไปไม่ได้ ฉันเห็นเธอลอกข้อมูลมาจากหนังสือแน่นอน ไม่มีทางที่มันจะหายไปได้”

 

“หนังสืออะไร?”

 

“ครูคนนี้เหมือนจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ”

 

ผู้คุมสอบจับหัวของตัวเอง ขยี้ผมที่ทำมา 50 หยวนให้กลายเป็นยุ่งเหยิง นี้เป็นไปไม่ได้ ฉันเห็นมันจริงๆนะ