0 Views

 

เมื่อเห็นว่าจอกสุราของ หลิว หม่าง ได้ถูกรินสุราใส่จนเต็มแล้ว ซุนเซ็ก มันจึงกระดกสุราในมือมันจนหมดเกลี้ยงและมันรอให้ หลิว หม่าง กระทำตามแบบที่มันกระทำไปก่อนหน้าเช่นกัน แต่ หลิว หม่าง ยังถือจอกสุราค้างไว้อยู่ ทันใดนั้น เตียวเจียว มันจึงกล่าวขึ้นว่า”องค์ชาย หลิว หม่าง ที่กังตั๋งแห่งนี้มีประเพณีอยู่ว่า เจ้าบ่าวใหม่จะต้องดื่มสุรากับแขกที่ได้ความเคารพที่สุดจนกว่าผู้ที่เป็นเจ้าบ่าวใหม่มันจะดื่มไม่ไหวเมาพับไป!จริงหรือไม่ ทุกคนรู้กันอยู่แล้วในเรื่องนี้มิใช่หรือ?!”

เตียวเจียว มันคือที่ปรึกษาที่ได้รับความเชื่อถือที่สุดของ ซุนเซ็ก เมื่อมันได้เปิดปากกล่าวสิ่งใดออกมาแล้ว ผู้คนในงานเลี้ยงงานแต่งงานนี้ทั้งหมดแทบจะตอบรับคำพูดของมันแทบจะทันที

ในกังตั๋ง บุคคลที่ได้รับความเคารพนับถือที่สุดคือ ฮูหยิน งอ (Lady Wu)ผู้เป็นมารดาของ ซุนเซ็ก แต่ถ้าจะนับตามตำแหน่งฐานะแล้ว หลิว หม่าง ถือว่าเป็นที่หนึ่ง ในตอนนี้ เพราะถ้านับตามฐานะแล้ว หลิว หม่าง เป็นถึงเจ้านายอีกผู้หนึ่งในแผ่นดินนี้เช่นกัน ด้วยฐานะที่เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ ดังนั้นหมายความว่า หลิว หม่าง เขาคือบุคคลที่ได้รับความเคารพที่สุดในงานมงคลสมรสงานนี้

ไอ้ประเพณีแบบนี้มันจะมีที่ไหนล่ะเฮ้ย?ให้คนที่ได้รับความเคารพที่สุดในงานไปก๊งเหล้าดวลกับเจ้าบ่าวจนเจ้าบ่าวน็อคถึงจะถือว่าเสร็จลุล่วงตามประเพณีอ่ะ?หลิว หม่าง ไม่รู้ว่าเขาจะตอบคนพวกนี้ว่ายังไงดีจริงๆ

จะให้เขาไปงัดกับคนพวกนี้ที่เป็นคนพื้นเพคนท้องถิ่นของกังตั๋งเกี่ยวกับประเพณีนี้ก็ใช่เรื่องไหม ดูๆแล้วคนพวกนี้มีแต่จะคอยเชียร์ให้เขาต้องดื่มเหล้าให้ได้ทั้งนั้น แล้วถ้าเขาไม่ดื่ม ก็เหมือนเขาไม่ให้เกียรติกับ ซุนเซ็ก อีก

หลิว หม่าง กำลังจะเอื้อมมือไปจับจอกเหล้าของเขา แต่กลับถูก เตียวเจียว พูดขัดขวางเขาไว้เสียก่อน ว่า”องค์ชาย หลิว หม่าง อาจจะไม่พอใจกับจอกสุราประเภทนี้ก็ได้!เด็กๆรีบไปนำจอกสุราพิเศษมาให้องค์ชาย!!”

“ขอรับ นายท่าน!”บ่าวรับใช้สองคนขานรับคำสั่งเจ้านายอย่างกระตือรือร้น จากนั้น จอกสุรา”พิเศษ”ก็ถูกพวกมันสองคนนำออกมา

“ว๊อท เดอะ ฟัค นี่มันคือเชรี้ยอัลไร๊?!”หลิว หม่าง ถึงกับปากกระตุก ไอ้ของสิ่งนี้มันคือจอกพิเศษเหรอเฮ้ยย?รู้สึกมันจะใหญ่พอๆกับกะละมังที่ใช้ซักผ้าเลยนะเฟ้ยยยเฮ้ยย เมื่อ หลิว หม่าง ใช้แขนของเขาลองโอบรอบจอกพิเศษดู ปรากฏว่าแขนของเขาโอบรอบจอกไม่ถึง50%ของตัวจอกเลยด้วยซ้ำไป ไอ้เฒ่าสารพัดพิษ เตียวเจียว เล่นตรูเข้าแล้วไง ยอดเยี่ยมมากเอ็งเอ๋ย คิดกะจะให้ตรูเมาแล้วรั่วจนกลายเป็นตัวน่ารังเกียจให้ให้จริงๆสินะ

หลิว หม่าง คาดเดาความคิดของ เตียวเจียว ได้ไม่ผิดไปสักนิดเลยก็ว่าได้ เตียวเจียว มันต้องการให้ หลิว หม่าง เมาสุราให้ได้จริงๆ!หลิว หม่าง จ้องมองไปที่บุคคลที่เป็นที่ปรึกษาใหญ่แห่งกังตั๋ง ถ้านี่ไม่ใช่การล้างแค้นคืนให้กับบัณฑิตและที่ปรึกษาของกังตั๋งทั้งหมดแล้ว จะเรียกว่าอะไรได้อีก?เมื่อมีโอกาสมาถึงแบบนี้แล้วไม่รีบใช้โอกาสในครั้งนี้ไปแล้ว ก็ถือว่าคนพวกนี้คงเป็นได้แค่คนโง่เท่านั้น

“ฟู่มมมมม!!”ไหหมักสุราขนาดใหญ่ถูกบรรดาบ่าวไพร่ช่วยกันประคองเพื่อเทสุราจำนวนมากลงใส่จอกสุราพิเศษ

“มาเถอะ องค์ชาย หลิว หม่าง ข้านั้นดื่มจอกแรกไปก่อนแล้ว!”ซุนเซ็ก มันกล่าวคำพูดกระตุ้นเตือน หลิว หม่าง พร้อมกับมองสบตา เตียวเจียว ที่ตอนนี้ต่างคนก็ต่างมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอยู่ หึหึหึ เจ้ามันก็แค่จิ้งจอกหนุ่มที่ยังอ่อนประสบการณ์นัก เจ้าจะเอาอะไรมาชิงไหวชิงพริบกับจิ้งจอกเฒ่าเช่นข้าได้ เฮ๊อะ?

ก่อนหน้านี้ ซุนเซ็ก ได้ดื่มสุราในส่วนของตัวเองไปก่อนแล้ว ดังนั้น หลิว หม่าง จึงจะต้องดื่มสุราในส่วนของเขาบ้าง สุราในยุคสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออกสีสันของมันมองดูแล้วจะเป็นสีขาวซีดๆเพราะว่าใช้ข้าวหมกบ่ม แต่แอลกอฮอลล์ที่อยู่ในสุราก็สามารถทำให้มึนเมาได้ง่ายๆ แม้แอลกอฮอลล์จะมีปริมาณที่น้อยกว่าเบียร์ในยุคสมัยใหม่ แต่ถ้าหากดื่มเข้าไปในปริมาณที่มากๆก็สามารถทำให้คนที่ดื่มเข้าไปเมาได้เช่นกัน

หลังจากที่ก้มหน้าซดเหล้าจากอ่างใบใหญ่ไปได้สักพัก หลิว หม่าง ก็ขอยอมแพ้ เขาตะโกนเสียงดังออกมาว่า”ไม่ไหวแล้ว”ตาทั้งสองข้างของเขาปิดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจากอาการเมาสุราอย่างรุนแรงในครั้งนี้ ถือว่ายังโชคดีอยู่บ้าง ด้วยเพราะ หลิว หม่าง เป็นบุคคลที่ถือว่ามีความประพฤติที่อยู่ในเกณฑ์ดีหลังจากการที่เขาได้เมาเหล้าแล้ว เขาเป็นคนประเภทที่เมื่อได้ก๊งเหล้าเข้าไปหนักๆจนเมาแล้วมีแต่อยากจะนอนหลับไม่ใช่ประเภทที่เมาแล้วมีแต่จะต้องคลุ้มคลั่งโวยวาย และเมื่อ หลิว หม่าง มีสภาพเป็นเช่นนี้ เหล่าบรรดากุนซือและบัณฑิตของกังตั๋งทั้งหมดจึงไม่สบอารมณ์กันแทบทุกคน ด้วยเพราะพวกมันคอยตั้งตาชมการแสดงจาก หลิว หม่าง อยู่นั่นเอง

“เด็กๆ รีบนำองค์ชายไปพักผ่อนที่ห้องใกล้ๆนี้ เร็วๆ!”เตียวเจียว บนใบหน้ามันปรากฏรอยยิ้มจางๆขึ้นมา น้องชาย ยังเร็วไปพันปีที่เจ้าจะมาต่อกรกับข้า

อนิจจา เพียงแต่ว่า เตียวเจียว มันกลับผิดพลาดหลงลืมคาดคำนวณบุคคลอีกคนหนึ่งไปได้ เรื่องนี้นับได้ว่ามันสมควรได้รับความสงสารไม่น้อยเลยทีเดียว

เมื่อได้เห็นเหล่าบรรดาสาวใช้พยุงแบกร่างของ หลิว หม่าง ออกไปจากงานเลี้ยงงานแต่งงานแล้ว ในที่สุด ลิโป้ ก็เปิดปากของตัวเองแล้วกล่าวคำพูดออกมาว่า”ซุนเซ็ก หลานอันประเสริฐ วันนี้เป็นงานแต่งงานของเจ้า ลุงของเจ้าผู้นี้ไม่มีสิ่งใดนำมามอบให้เจ้านอกเสียจากการที่จะใช้สุราดื่มอวยพรงานแต่งงานนี้ให้กับเจ้าเท่านั้น มาเถอะ มานี่ พวกเราลุงและหลานสมควรดื่มสุราด้วยกันให้หนำใจกันสักคราเถอะ!!”

“ท่าจะไม่ดีแล้ว ลูกเขยถูกมอมสุราจนเมาไปแล้ว พ่อตาคิดหมายล้างแค้นคืนให้เช่นนั้นหรือ?!”เตียวเจียว เหตุใดมันจะไม่รู้ถึงความคิดของ ลิโป้ ได้ ในตอนที่ ลิโป้ ยืนขึ้นพร้อมกับกล่าวคำพูดออกมาแล้ว ด้วยตำแหน่งทางการทหารของมันที่ทางราชสำนักได้ปูนบำเหน็จรางวัลให้นั้นมีตำแหน่งอยู่สูงกว่า ซุนเซ็ก หลายเท่านัก นั่นจึงนับได้ว่าในตอนนี้มันได้กลายมาเป็นบุคคลที่ได้รับความเคารพนับถือที่สุดในงานเลี้ยงนี้ต่อจาก หลิว หม่าง ซุนเซ็ก ไม่อาจที่จะปฏิเสธสุราอวยพรจาก ลิโป้ ได้ ถ้า ลิโป้ ต้องการที่จะดื่มอวยพรกับมัน

“ตกลง ซุนเซ็ก เสนอสุราจอกนี้เพื่อดื่มอวยพรให้กับท่านลุง ลิโป้ หนึ่งจอก!”ซุนเซ็ก รีบคว้าจอกสุรา เพื่อป้องกันมิให้ ลิโป้ ใช้จอกพิเศษกับมัน แต่การกระทำของ ซุนเซ็ก กลับถูก ลิโป้ ปฏิเสธไป จากนั้น ลิโป้ ได้ชี้นิ้วไปที่จอกพิเศษแล้วกล่าวคำพูดว่า”พวกเราลุงหลานมาดื่มกันด้วยจอกนี้เถอะ!”

ลิโป้ ไม่ได้รังเกียจหรือนึกสกปรกต่อสุราที่ หลิว หม่าง ได้ดื่มเหลือทิ้งไว้ก่อนที่จะเมาหลับไปและทิ้งจอกพิเศษที่สุรายังคงเต็มนี้ไว้อยู่ก่อนที่เขาจะถูกแบกไปให้นอนพักฟื้นอีกห้อง นั่นเพราะมันมิใช่คนที่จะต้องดื่มอยู่แล้วนั่นเอง

“จะได้อย่างไร……!”ในใจของ ซุนเซ็ก ตอนนี้มันมีความคิดอยากที่จะปฏิเสธ นั่นเพราะในค่ำคืนนี้คือคืนที่มันจะต้องร่วมหอกับหญิงงามเป็นครั้งแรก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันจะต้องไม่ดื่มสุราจนเมามายให้ตัวเองใช้การไม่ได้ แต่ว่าในตอนนี้ มันหมดหนทางแล้วมีแต่จะต้องดื่มสุราจากจอกพิเศษเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ซุนเซ็ก มันจ้องเขม็งมองไปยัง เตียวเจียว ในสายตาที่มันจ้องมองเขม็งนั้นได้แฝงความหมายสื่อไปถึง เตียวเจียว ว่า”เจ้ามันสารเลว ไอ้เฒ่ากะโหลกกะลา เจ้าคือผู้ที่กระทำให้คืนแรกของข้าต้องย่อยยับลง!!!”

เตียวเจียว มันเองในตอนนี้ก็กระทำอะไรไม่ถูกไปหมดทุกอย่างเช่นกัน ผู้ใดจะไปทราบได้ว่าหลังจากที่มันเอาชนะคนหนุ่มไปได้แล้ว จะมีคนแก่โผล่มาเป็นศัตรูมันอีกได้?

 

ที่ห้องโถงใหญ่งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่ออยู่เช่นเดิม

 

หลิว หม่าง เขาได้นอนหลับเป็นเวลานานพอสมควร หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นนั่ง เขารู้สึกว่าหัวเขาปวดตุ้บๆมันมีความรู้สึกไม่สบาย น่าอึดอัด พะอืดพะอม ที่เขาต้องตื่นขึ้นมาด้วยอาการแบบนี้เป็นเพราะเขาทั้งต้องการเข้าห้องและกระหายน้ำอยากดื่มน้ำอย่างมาก เขาอยากจะใช้น้ำเปล่าล้างกลิ่นเหล้าออกจากตัว เเถมตอนนี้เขื่อนของเขาก็มีมวลน้ำที่รอการระบายอยู่เป็นจำนวนมหาศาลจนเขื่อนใกล้แตกอยู่รอมร่อแล้ว ส่วนหัวเขาก็ยังคงหมุนติ๊วๆอย่างหนักไม่หายอยู่เหมือนเดิม อาการทั้งสองอย่างนี้ทำให้เขาทรงตัวขึ้นยืนให้มั่นคงแทบจะไม่ได้เลย

“มีใครอยู่บ้างไหม มีใครได้ยินไหม!!”หลิว หม่าง ตะโกนเรียกบ่าวรับใช้ที่อยู่นอกห้องให้เข้ามาช่วยพยุงเขาไปห้องสุขาเพื่อจะระบายมวลน้ำจำนวนมหาศาลออกกจากเขื่อนของเขา แต่ว่า ในเวลาแบบนี้ บ่าวรับใช้ทุกคนต่างก็กำลังยุ่งวุ่นวายที่ห้องโถงใหญ่ที่กำลังจัดงานเลี้ยงกันทุกคนอยู่ ดังนั้นคนพวกนั้นจะสามารถได้ยินเสียงเรียกเขาได้ยังไง?

“ไอ้ฟัคอยู่แม้นเอ๊ยยย!!!เวรเอ๊ย ห่าเอ๊ย!!!!”หลิว หม่าง พ่นคำสบถหยาบคายออกมาเป็นชุดๆ หลังจากที่เขารออยู่ครู่ใหญ่ๆเมื่อเวลาได้ผ่านไปก็ไม่มีใครได้ยินเสียงเรียกของเขาสักคน หลิว หม่าง กัดฟันเดินโซซัดโซเซพาสารร่างตัวเองลุกขึ้นจากเตียงนอนในขณะที่มือเขาก็กุมหัวตัวเองไปด้วย เขาก็เปิดประตูได้สำเร็จ จากนั้นเขาก็เดินออกไปด้านนอก

เขาไม่อยากที่จะนอนสำลักกลิ่นฉี่เหม็นๆของตัวเอง จวนเจ้าเมืองคือสถานที่ที่ ซุนเซ็ก ใช้เพื่อจัดงานเลี้ยงงานแต่งงาน  แม้จะเป็นสถานที่เล็กๆเต่ก็เป็นถึงจวนเจ้าเมือง เดิมที่เป็นที่ว่าการของเมืองหว่านเฉิง จวนเจ้าเมืองในตอนนี้มีขนาดเล็กกว่าจวนเจ้าเมืองเดิมที่ ลกข้อง และ เล่าซุ่น ในสมัยที่ยังเป็นผู้ครองเมืองเป็นอย่างมาก เหตุผลที่จวนมีขนาดเล็กลงเพราะผลพ่วงมาจากสงครามจนจวนเจ้าเมืองเดิมได้รับความเสียหาย ตอนนี้จึงทำการบูรณะซ่อมแซมอยู่ ด้วยเหตุนี้ หลิว หม่าง เลยหาห้องสุขาไม่พบสักทีนั่นเอง

“ตรูไม่สนใจอะไรอีกแล้วววว ส่องแม่มมันตรงนี้นี่แหล่ะ!”หลิว หม่าง ตอนนี้เขากลั้นฉี่ไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว จะบอกอะไรอย่างนะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของท่านอ๋องน้อยอย่างเขานะ เข้าใจ๋ แต่เป็น เจ้า ซุนเซ็ก ที่บังคับเขาให้ทำแบบนี้เองต่างหากล่ะ หลิว หม่าง จัดการระบายมวลน้ำจำนวนมหาศาลออกจากเขื่อนของเขาที่บริเวณลานของจวนเจ้าเมืองพร้อมกับเพลิดเพลินไปกับสายลมของฤดูใบไม้ผลิที่พัดโชยใส่เขาอย่างเย็นสบายใจ

มันเป็นเรื่องง่ายๆเหมือนการปอกกล้วยเข้าปากถ้าคนๆหนึ่งที่มีสติครบถ้วนสมบูรณ์อยากจะกลับเข้าห้องพักของตัวเองเมื่อได้ระบายมวลน้ำจำนวนมหาศาลออกจากเขื่อนของตัวเองเสร็จสิ้นแล้ว แต่ว่าในตอนนี้ หลิว หม่าง ไม่มีของพวกนั้นอยู่กับตัวเลยสักอย่าง จวนเจ้าเมืองแห่งนี้เมื่อมองแบบผ่านๆตาคล้ายว่ามันจะดูเล็ก แต่ความจริงนับได้ว่ามันใหญ่อยู่พอสมควรและบ่าวไพร่ทั้งหมดก็กำลังวุ่นวายกันกับงานเลี้ยงกันหมดทุกคนอยู่ ไม่มีผู้ใดว่างสักคน

หลิว หม่าง ยังอยู่ในอาการที่โลกยังหมุนติ๊วๆอยู่ ตาของเขาก็ทั้งเบลอทั้งพร่ามัวเขายังไม่ได้สร่างเมาอะไรเลย อาการเมาเหล้าอย่างหนักยังอยู่เหมือนเดิม เขาแค่ทำตามสัญชาตญาณของตัวเองที่สั่งให้เขากลับห้องพักของตัวเองที่อยู่ใกล้ๆลานของจวนเจ้าเมือง

ในตอนที่เขาออกมาจากห้องตัวของตัวเองเขาไม่ได้จำทิศจำทางจำสัญลักษณ์หรือป้ายอะไรสักอย่างไว้เลย เขามุ่งหน้าเดินดุ่มๆมุ่งหน้ากลับห้องพักตัวเองที่อยู่ใกล้ๆกับลานของจวนเจ้าเมืองตามสัญชาตญาณของเขาที่สั่งการ แต่การเดินกลับห้องพักของตัวเองกลับกลายเป็นว่าเขาเดินไปยังด้านส่วนของปีกทางทิศตะวันออกของจวนเจ้าเมือง ห้องที่ติดกลับลานของจวนเจ้าเมืองเหมือนกัน “ห้องที่จัดไว้เพื่อเป็นเรือนหอ”ของ ซุนเซ็ก นั่นเอง

 

 

 

————————————————————————————————-

วันวาเลนไทน์ ใครที่ีมีคู่รัก เเฟน ก็ให้รักเเละถนุถนอมซึ่งกันเเละกันไปนานๆนะครับ ส่วนน้องๆ ม.ปลาย ถ้าจะมีอะไรกันเพื่อเเสดงว่าตัวเองรักเเฟนก็ให้ SAFE SEX  ไว้หน่อยก็จะดีมากๆ ป้องกันการตั้งครรภ์ โรคติดต่อ ได้ด้วยนะ วันนี้ขอพาลูกพาเมียไปถล่มร้านหมูกระทะหน้าหมู่บ้าน บังอาจขึ้นป้ายหน้าร้านตัวเองเเจ๋ บุฟเฟ่ต์เบียร์ ผมนี่ขึ้นเลย เฮ้ย!!!!เเบบนี้มันหยามน้ำมะหน้ากันชัดๆ ลูกเมียจัดเเถวตอนเรียงเดียวตั้งเเถวรอรับผู้นำทัพอย่างผมพาไปถล่มกันเเล้ว อ่านใสห้สนุกนะครับ