0 Views

เขาเพิ่งจะได้พบกับปรมาจารย์ลึกลับคนหนึ่งตรงทางเข้าของตำหนักหมอกสวรรค์ . นอกจากนี้ , ยังมีการปรากฏตัวของศาลาโลหิตสังหารและอำนาจลึกลับอย่างเฉียนสุ่ยโหรวที่ได้ปรากฏตัวขึ้นในเมืองนี้โดยไร้ร่องรอยใด . สำหรับพวกเขาทั้งหมดที่ได้ปรากฏตัวขึ้นในอาณาจักรครองฟ้าในเวลาเดียวกัน , หลิงเทียนไม่เชื่อว่าจะไม่มีแผนการใดซ่อนอยู่ ! ในเวลาเช่นนี้ที่พายุกำลังจะเริ่มพัดขึ้น , เหล่าอำนาจต่างๆทั้งหมดต่างอยู่ในการคำนวณและแผนของหลิงเทียนไว้แล้ว . อย่างไรก็ตาม , ปัญหาที่แท้จริงก็คือความจริงที่ว่าหลิงเทียนไม่ได้รับแจ้งถึงการมาเยือนของเหล่าอำนาจลึกลับเหล่านี้ ! ด้วยปรมาจารย์มากมายที่เข้ามายังเมืองครองฟ้า , มีเพียงเย่ไป๋เฟยเท่านั้นที่เดินเข้ามาในเมืองอย่างเปิดเผยขณะที่คนอื่นๆนั้นเข้ามาโดยปราศจากร่องรอยใดๆให้ตามได้ ! ยังมีองค์กรอื่นๆที่ยังปกปิดตัวเองอยู่ภายในอาณาจักรครองฟ้าอยู่อีกหรือไม่ ? เช่นนั้นทำไมถึงได้ไม่มีข่าวคราวใดๆเลย !

 

 

มีองค์กรณ์ไม่มากนักที่จะสามารถหลบหนีจากข่ายข้อมูลของหลิงเทียนในอาณาจักรครองฟ้านี้ได้อย่างสมบูรณ์ . นอกจากตระกูลหยางแล้ว , ฝ่ายเดียวเท่านั้นที่จะทำเช่นนี้ได้ก็คือตระกูลราชวงศ์ ! ตระกูลหยางนั้นประสบกับความปราชัยครั้งใหญ่ไปเมื่อก่อนหน้านี้พร้อมกับความสามารถซุกซ่อนข้อมูลของพวกมันก็ถูกทำลายลงไปด้วย . เมื่อเป็นเช่นนี้ , เฉียนสุ่ยโหรวอาจจะอยู่ภายใต้การคุ้มกันจากตระกูลราชวงศ์ ! ข่าวฉับพลันนี้ได้ตั้งระฆังแจ้งเตือนอยู่ภายในหัวของหลิงเทียน ! หลิงเทียนรู้สึกได้ถึงความอันตรายอันยิ่งใหญ่ที่กำลังใกล้เข้ามา !

 

 

ข้าคือหลิงเทียน , และข้าจะต้องครองโลก ! แล้วทำไมข้าถึงต้องใส่ใจการเปลี่ยนแปลงของสายลมและพายุด้วย ? ข้าจะปล่อยให้สายลมและพายุโหมกระหน่ำไปยิ่งกว่านี้อีก !

 

 

ต่อมาก็มีกลิ่นหอมบางอย่างกระจายเข้ามา , หลิงเฉินเดินเข้ามาในห้องอย่างสง่างามและนั่งอยู่ข้างๆหลิงเทียนก่อนจะพยักหน้าให้เขา .

 

 

หลิงเทียนโล่งอกและจ้องมองไปที่กู่ซี่หยานด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น . จากนั้นเขาก็พูดอย่างช้าๆ , “ เจ้าตำหนักกู่ , ข้าล่ะไม่พึงพอใจอย่างมากกับเรื่องนี้ ! ” คำพูดของหลิงเทียนนั้นเย็นชาขณะที่คิ้วของเขานั้นเคาะไปที่โต๊ะอย่างแผ่วเบา . เสียง ‘ ต่อก ต่อก ’ ที่ดังขึ้นนี้เป็นดั่งค้อนเหล็กที่กำลังกระทุ้งอยู่ภายในใจลึกของกู่ซี่หยาน , “ ข้าควรจะไปรับข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นแต่เจ้ากลับไม่พูดถึงมันแม้แต่น้อย ! นอกจากนี้ , เจ้าควรจะคุ้นเคยกับเหล่าบุรุษจากตระกูลทรงอำนาจต่างๆดี , แต่เจ้ากลับไม่ยอมพูดอะไรเกี่ยวกับมัน ! นี่มันหมายความว่าอย่างไร ? ”

 

 

สายตาอันแหลมคมของหลิงเทียนทิ่มแทงเข้าไปในจิตวิญญาณของกู่ซี่หยานก่อนที่เขาจะพูดต่อ , “ เจ้าไม่ได้ปฏิบัติกับข้าดั่งข้าเป็นเจ้านายที่แท้จริงของเจ้าใช่หรือไม่ ? สงสัยเจ้าคงอยากจะพึ่งพาเพียงแค่ตำหนักหมอกสวรรค์ของเจ้าเองเพียงลำพังกระมัง ! ”

 

 

“ นี่คงปล่อยไปไม่ได้ . แน่นอนว่าข้าจะต้องเติมเต็มคำสัญญาต่างๆที่ข้าสามารถทำให้ได้ , แต่ข้าก็ยังคงต้องกังวลเกี่ยวกับวินัยและกฏระเบียบ . เจ้าควรจะชัดเจนว่าข้านั้นจะดูแลคนที่ปฏิบัติต่อข้าอย่างดี . ถ้าหากเจ้าไม่ทุ่มเทให้กับข้า , เช่นนั้นแล้วข้าจะผ่อนปรนได้อย่างไร ? กล่าวอีกนัยหนึ่ง , เจ้าจะทำอย่างไรถ้าเจ้าเป็นข้า ?! ” หลิงเทียนจ้องมองไปที่กู่ซี่หยานด้วยสายตาที่คมดังมีดและพูดอย่างเย็นชา .

 

 

กู่ซี่หยานตื่นตระหนักขณะที่เหงื่อเย็นนั้นหลั่งไหลไปทั่วแผ่นหลังของนางทันที ! นางคุกเข่าลงกับพื้น , ทั่วทั้งร่างของนางนั้นเริ่มสั่นเทา . ในความจริงแล้ว , นางก็ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับชีวิตของตัวนางเองแต่หลังเทียนนั้นได้กลายเป็นความหวังเดียวของนางที่จะฟื้นฟูตระกูลซ่างกวนของพวกนางให้กลับมามีเกียรติ . ถ้าหากพวกนางนั้นได้พลาดการสนับสนุนจากหลิงเทียน , ตระกูลซ่างกวนนั้นก็จะไม่มีวันได้รับโอกาสในการเจิดจรัสขึ้นมาอีกครั้งได้ ! ในความจริงแล้ว , วันแห่งการถูกกวาดล้างพวกเขาอาจจะมาถึงก่อนที่พวกเขาจะรู้ตัวด้วยซ้ำ .แม้ว่าตระกูลหลิงนั้นจะเริ่มกวาดล้างหนอนบ่อนไส้ในตระกูลอย่างลับๆไปเมื่อไม่กี่วันก่อน , แต่จำนวนของคนที่ตายไปนั้นทำให้มันเป็นสิ่งที่ไม่สามารถเก็บเป็นความลับไปได้อย่างสมบูรณ์ .

 

 

“ คะ..คุณชาย,ข้า…ข้า…คณิกาผู้นี้สมควรตาย ! ” ใบหน้าของกู่ซี่หยานซีดเผือดขณะที่นางเริ่มพูดติดอ่าง !

 

 

หลิงเทียนจ้องไปที่นางอย่างเย็นชาอยู่นานก่อนจะพูด , “ ลุกขึ้นซะ . ข้าไม่ต้องการให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีกครั้ง ! ”

 

 

“ ขอบคุณคุณชายสำหรับความใจกว้างของท่าน ! เรื่องนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีกครั้ง . ” กู่ซี่หยานยืนขึ้นพร้อมกับเหงื่อที่ยังคงไหลลงมาจากหน้าผากของนาง . จากน้ำเสียงของหลิงเทียนแล้ว , นางนั้นสามารถรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นที่จะกำจัดตำหนักหมอกสวรรค์ให้สิ้นซาก . กลิ่นอายอันเกรียงไกรที่เล็ดลอดออกมาจากหลิงเทียนก่อนหน้านี้ได้ทิ้งความหมายกลัวไว้ในหัวใจของนาง !

 

 

เช่นเดียวกันสิ่งที่หลิงเทียนได้กล่าวไว้ , ถ้าหากนางต้องอยู่ในจุดเดียวกับหลิงเทียน , นางก็มั่นใจเลยว่าจะไม่ปล่อยตัวนางไปง่ายๆ !

 

 

หลิงเทียนยกถ้วยชาขึ้นมาจิบและพูดอย่างใจเย็น , “ ตระกูลซ่างกวนนั้นต้อทุกข์ทรมานมาหลายปีและรอดชีวิตมาได้อย่างขมขื่นผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากหลายต่อหลายครั้ง . ข้าเชื่อว่าตำหนักหมอกสวรรค์นั้นต้องไม่ใช่ของพวกเจ้าเพียงฝ่ายเดียวเท่านั้นใช่หรือไม่ ? ข้าต้องการฟังความจริง ! แน่นอน , เจ้าก็มีสิทธิ์เลือกที่จะเงียบ ! ” เหตุผลเดียวที่ว่าทำไมหลิงเทียนต้องแสร้งทำเป็นโหดร้ายก่อนที่เขาจะเอ่ยถามคำถามนี้ออกมา . เขารู้ว่ากู่ซี่หยานนั้นแน่นอนว่าจะต้องมีไพ่ตายบางอย่างอยู่ในมือ ! หลังจากที่กู่ซี่หยานได้เคลื่อนไหวตำหนักหมอกสวรรค์มากนานหลายปี , นางต้องใกล้ชิดกับเหล่าขุนนางชั้นสูงหลายคน . ถ้าหากกู่ซี่หยานพูดว่านางนั้นไม่เคยวางสายลับไว้ในตระกูลเหล่านั้น , หลิงเทียนก็จะต้องหวาดระแวงอย่างร้ายแรงเกี่ยวกับความสามารถของนาง . ในเวลานี้ , ไพ่ตายที่กู่ซี่หยานซ่อนเอาไว้นั้นเป็นปัจจัยสำคัญที่หลิงเทียนจำเป็นต้องมี !

 

 

กู่ซี่หยานเริ่มเหงื่อแตกอีกครั้ง , “ ข้าน้อยผู้ต่ำต้อยผู้นี้สมควรตายขณะที่ข้าไม่ได้มีโอกาสรายงานเรื่องนี้แก่คุณชาย . จริงๆแล้วข้า… ”

 

 

หลิงเทียนโบกมือและขัดจังหวะนาง , “ นั่นคือเรื่องของเจ้าและข้าไม่ได้อยากจะรู้ . ข้าอยากจะบอกเจ้าเพียงว่าเจ้าต้องใช้ความสามารถทั้งหมดของเจ้าเพื่อให้ได้รับข้อมูลที่ข้านั้นไม่สามารถได้มา . เจ้าเข้าใจว่าชนิดของข้อมูลใดที่ข้ากล่าวถึงใช่หรือไม่ ? ”

 

 

ความมั่นใจที่สูงลิ่วปรากฏขึ้นในตาของกู่ซี่หยานก่อนที่นางจะพูด , “ ข้าน้อยผู้นี้เข้าใจดี ! แน่นอนว่าข้าจะต้องให้คำตอบที่คุณชายพึงพอใจ ! ”

 

 

หลิงเทียนโบกมือและพูด , “ ไปซะ . ข้าจะมอบวิธีติดต่อกับข้าและเจ้าจะต้องส่งข่าวมาให้ข้าโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ . เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”

 

 

หลังจากที่มีเสียงดังออกมาจากด้านนอก , มันก็พลันเงียบลงขณะที่บทกวีบทหนึ่งก็ดังขึ้นมา ,

 

 

“ พลังจิตวิญญาณแห่งอดีตกาล ,

อ่อนโยนและรุนแรงมิมีรากฐานใด .

กระทบวารีไหลระลอกมิได้หยุดนิ่ง ,

พัดผ่านไผ่เขียวขจีโดยมิปริปากบ่น .

ผลงานชิ้นนี้ของเด็กน้อยผู้นี้ได้รับแรงบรรดานใจมาจากสายลมในยามเช้า . ข้านั้นหวังว่าพวกพี่ๆท่านทุกคนจะแสดงความคิดเห็นให้กับข้า . ”

 

 

บทกวีบทนี้อธิบายถึง ‘ สายลม ’ แห่งธรรมชาติแต่กลับสามารถคิดมันขึ้นมาได้โดยปราศจากการใช้คำว่า ‘ สายลม ’ อยู่ภายในแม้แต่น้อย . ในเวลาเดียวกันนั้น , บทกวีนี้ก็มีความสง่างามที่ฝังแน่นอยู่ภายใน . สำหรับหลิงเทียน , หลิงเฉินและอวี้ปิงหยานที่กำลังท่องบทกวีนี้อยู่ภายในหัว , พวกเขาก็รู้สึกราวกับว่าถึงแม้มันจะเป็นผลงานที่ดี , แต่มันก็ยังคงขาดเป้าหมาย . แน่นอนว่ามันนั้นไม่ต่างอะไรไปกับความฝันสำหรับเขาที่จะชนะจนกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง ใ

 

 

เหล่านักปราชญ์อาวุโสก็พูดด้วยคิ้วที่ขมวด , “ แม้ว่าน้องชายผู้นี้จะสามารถอธิบายถึงสายลมได้อย่างสวยงาม , แต่มันก็ราวกับว่ามันมีครึ่งหลังของบทกวีนี้ . ข้าสงสัยว่าเจ้าจะสามารถให้พวกเราได้เพลิดเพลินไปกับบทกวีเต็มๆได้หรือไม่ ? ”

 

 

ใบหน้าของชายหนุ่มผู้นั้นแดงซ่านก่อนจะโค้งตัวลง , “ บัณฑิตผู้นี้เพียงได้รับแรงบันดาลใจอย่างฉับพลันและเพิ่งจะแต่งออกมาได้เพียงวลีสีบรรทัดนี้เท่านั้น . หลังจากที่ได้คิดเกี่ยวกับมันอยู่นาน , ข้าก็ไม่สามารถคิดครึ่งหลังของมันขึ้นมาได้ . ข้ารู้สึกผิดยิ่งนัก . ”

 

 

นักปราชญ์อาวุโสคนนั้นพยักหน้าและตอบเพียงแค่ ‘ โอ้ ’ ก่อนจะนิ่งเงียบไป . ต่อมา , เหล่าบัณฑิตคนอื่นๆก็เริ่มท่องผลงานที่ดีที่สุดของพวกเขาออกมาและมองไปยังผู้ตัดสินด้วยสายตาคาดหวัง . อย่างไรก็ตาม , พวกเขาทั้งหมดก็ต้องหันกลับไปยังที่เดิมด้วยใบหน้าที่แดงจากการคว้าน้ำเหลว .

 

 

เสียงกระแอมเบาๆดังขึ้นมาจากศาลาสุขสันต์และซี่เหมินชิงก็เดินออกมาด้วยพัดที่สะบัดเปิด . ด้วยท่าทางของการดูถูก , เขาก็จับจ้องไปที่หลิงเทียนโดยไม่ได้ตั้งใจ . พอเมื่อหลิงเทียนเห็นมัน , เขาก็ขำออกมาและกระซิบไปที่สตรีทั้งสองที่อยู่ข้างๆเขา , “ เจ้านี่มันกำลังจะเอาหน้าอีกแล้ว . ข้าล่ะชื่นชมในความหนาของผิวของมันจริงๆ . มันกระทั่งยังมีหน้าก้าวออกมาอีกครั้งหลังจากที่อับอายขายขี้หน้าไปอย่างมากก่อนหน้านี้เลยรึ ?! ”

 

 

อวี้ปิงหยานยิ้มออกมาและพูด , “ พี่เทียน , เมื่อไรท่านจะประพันธ์บทกวีอีกครั้ง ? น้องสาวผู้นี้กำลังเฝ้ารอที่จะได้ชื่นชมผลงานอันยอดเยี่ยมของท่าน ! ”

 

 

หลิงเทียนยิ้มบางๆและบีบจมูกนางเบาๆ , “ อัจฉริยะตัวน้อยที่รักของข้า , แล้วเจ้าเล่า ? เมื่อใดเจ้าจะออกไปสักที ? พี่ชายคนนี้กำลังรอคอยที่จะได้ฟังบทกวีอันยอดเยี่ยมของเจ้าอยู่นะ ! ”

 

 

ด้วยจมูกของนางที่ถูกบีบอยู่ , อวี้ปิงหยานก็เลยไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้และรีบตบไปที่นิ้วของหลิงเทียนให้ออกไปก่อนจะทำหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิด . หลิงเฉินพลันวางมือของนางโอบรอบไหล่ของอวี้ปิงหยานและจ้องมองไปที่หลิงเทียน , “ คุณชายอย่างได้แกล้งนางสิ . ”

 

 

หลิงเทียนหัวเราะและหยิกไปที่แก้มของหลิงเฉินอย่างอ่อนโยน . จากนั้น , เขาก็กระซิบไปที่นาง , “ เฉินเอ๋อร์ของข้าคือที่สุดและข้าจะไม่กล้าหยานเอ๋อร์อี้ก . แต่ข้าจะกลั่นแกล้งเพียงเจ้าแทนและแน่นอนว่าข้าจะแกล้งเจ้าทุกๆคืนเลย . ” พอเขาพูดจบ , เขาก็หัวเราะออกมาแบบแปลกๆ .

 

 

ใบหน้าของหลิงเฉินแดงซ่านอย่างสมบูรณ์และจ้องไปที่หลิงเทียนด้วยสายตาดุๆ . อย่างไรก็ตาม , ท่าทางในตาของนางนั้นกลับทรยศกับสิ่งที่นางคิด . สายตาที่ดูคาดหวังสามารถมองเห็นได้ในตาคู่งามของนาง .

 

 

อีกด้านหนึ่ง , ซี่เหมินชิงพูดด้วยเสียงสุขุม , “ ในงานชุมนุมอันทรงเกียรตินี้ , ข้านั้นมี… ”

 

 

ก่อนที่เขาจะได้พูดจบประโยค , ก็มีคนอื่นเริ่มตะโกนออกมา , “ ขอข้า , ขอข้า ! ตอนนี้ถึงคราวของข้าแล้ว . ” ทุกๆคนกลั้นลมหายใจและมองตรงไปที่เจ้าของเสียงพร้อมกัน . หลังจากที่ถูกขัดจังหวะ , ซี่เหมินชิงก็มองออกไปด้วยท่าทงหดหู่ . กลับกลายเป็นว่าเสียงนั้นดังมาจากเรือนสวรรค์นึกฝันของตระกูลอวี้ .

 

 

ต่อมา , เสียงอีกเสียงก็ดังขึ้น , “ ทำไมถึงเป็นเจ้าล่ะ ? มันถึงตาของข้าแล้ว . ” ต่อมา , ความปั่นป่วนก็ดังขึ้น .

 

 

รุ่นเยาว์ที่สวมชุดคลุมบัณฑิตพลันกระโดดออกมาด้วยรอยยิ้ม , “ ข้าได้ประพันธ์บทกวี… ” ก่อนที่เขาจะได้พูดจบประโยค , เขาก็ถูกลากลงจากเวทีจากรุ่นเยาว์อีกคนหนึ่ง , “ ข้าบอกแล้วว่ามันเป็นตาขอข้า ! ทำไมเจ้าถึงได้ออกไปก่อนข้ากัน ? ” ต่อมา , เสียงของการทะเลาะกันก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆขณะที่คนที่เข้ามาโต้เถียงก็เพิ่มขึ้นไปมี . ตามมาด้วยเสียงของพวกเขาที่กำลังสู้กันดังขึ้น !

 

 

ทุกๆคนจ้องหน้ากันไปมาและไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น . เสียงที่ฟังดูตื่นเต้นของอวี้หมานเทียนก็ดังขึ้นมา , “ ดี ! ลูกเตะนี้น่าสนใจ ! ใช่ๆตรงนั้นแหละ, ฮ่าๆๆๆ…ต่อหน้าของมันไปเลย…เจ้าบ้า , เจ้าต้องจับน้อยชายของเจ้าให้ได้ก่อนสิวะ… ”

 

 

ด้วยเสียง **ตูม** ที่ดังลั่น , มีสองสามคนที่กลิ้งออกมาจากเรือนด้วยสภาพที่น่าสงสาร .

 

 

ชายหนุ่มกลิ้งอยู่บนพื้นและยืนขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะตวาดกลับไป  , “ เจ้าบ้า , เจ้าคิดจริงๆใช่มั้ยว่าบิดาผู้นี้จะไม่กล้าทุบตีเจ้าคืน ! ” ด้วยเสียง **ปัง** ที่ดังขึ้น…เขาก็เตะกลับไป .

 

 

ในตอนนี้ , ชายหนุ่มที่ถูกโยนออกมาจากเรือนสวรรค์นึกฝันและถูกเตะตูด . หลังจากที่ถูกเตะตูดไป , ร่างกายที่เดิมทีก็คลอนแคลนอยู่แล้วก็ลอยขึ้น . ด้วยเสียงสาปแช่ง , เขาปลิวผ่านม่านและตรงเข้าไปในเรือนจันทราสวรรค์ !

 

 

ต่อมา , เสียง **เคร้ง-โครม-ตูม-ตูม**ก็ดังขึ้น , ราวกับว่ารุ่นเยาว์ที่ถูกเตะจนกระเด็นไปได้ชนเข้ากับโต๊ะทานอาหารภายในเรือนจันทราสวรรค์ . หลังจากที่กรีดร้องดังลั่นและกู่ร้องออกมาด้วยความโกรธ , ด้วยเสียง *เพียะ*ที่ดังลั่นขึ้นมารุ่นเยาว์ที่ปลิวเข้าไปในเรือนก็เริ่มด่าทอออกมา , “ ช่วยข้าด้วย!!! ”

 

 

บัณฑิตหนุ่มคนอื่นๆที่เหลือก็พลันรีบตะโกนออกมาก่อนที่พวกเขาจะพุ่งข้ามาด้วยความกระวนกระวาย , “ อย่าตีน้องชายของข้า , พวกเราจะชดใช้ค่าเสียหายให้พวกเจ้าเองงง. ”

 

 

ในความโกลาหลนี้ , ม่านของเรือนจันทราสวรรค์ก็ยุบลงจากคนที่ไม่มีใครรู้จักและสถานการณ์ในเรือนนี้ก็ถูกพบเห็นจากทุกๆคนที่อยู่ที่นี่ .

 

 

หลิงเทียนยกจอกสุราขึ้นมาและมองออกไปด้วยท่าทางที่ผ่อนคลายและไม่แยแส.

 

 

ในเรือนจันทราสวรรค์ , โต๊ะขนาดใหญ่นั้นดูสะอาดอย่างมาก , แต่ทั่วพื้นกลับยุ่งเหยิงเต็มไปด้วย . เห็นได้ชัดเลยว่านี่คือผลงานของหลิงจื่อที่ตกลงไปบนโต๊ะพอดี .

 

 

เฉียนสุ่ยโหรวถือจอกสุราที่เหลือสุราอยู่เพียงครึ่งเดียวและยื่นอยู่ตรงหน้าต่างของเรือนจันทราสวรรค์ . นางดูราวกับว่านางกำลังจมอยู่ในความคิดขณะที่นางมองไปยังชายหนุ่มทั้งห้าคนที่พังเข้ามาในเรือนของนางด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเหมือนรอยยิ้ม . ในเวลาเดียวกันนั้น , เสื้อผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของนางกลับสะอาดสะอ้าน . เห็นได้ชัดเลยว่าเฉียนสุ่ยโหรวนั้นได้ตระหนักว่ามีอะไรผิดพลาดในตอนที่หลิงจื่อนั้นกระแทกลงมาบนโต๊ะและถอยออกไปอย่างรวดเร็ว . ดังนั้น , สุราที่ปลิวว่อนและจานอาหารก็ไม่ได้กระทบกับตัวนางแม้แต่น้อย !

 

 

รอบๆโต๊ะ , มีชายวัยกลางคนในชุดดำนั้นยืนอยู่ด้วยความกราดเกรี้ยว . เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มห้าคนที่พุ่งเข้ามา , พวกเขาก็ดูราวกับว่าพวกเขาแทบจะระเบิดความโกรธออกมา . ในเวลาเดียวกันนั้น , ชุดของพวกเขานั้นก็มีรอยเปื้อนของซอสจากจานอาหารหรือไม่ก็สุราที่หกใส่เพียงเล็กน้อย . สำหรับพวกเขาที่หลบจานอาหารที่ปลิวว่อนและสุราได้จนแปดเปื้อนเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ , มันก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าเทคนิคการเคลื่อนไหวของพวกเขานั้นเหนือชั้นแค่ไหน ! ตาของพวกเขาทั้งแปดคนนั้นสว่างไสวไปด้วยประกายแสงด้วยกลิ่นอายที่ทรงอำนาจได้เล็ดรอดออกมาจากพวกเขา . มันเห็นได้ชัดเลยว่าพวกเขานั้นเป็นปรมาจารย์วรยุทธระดับสูง !

 

 

มีเพียงสาวใช้ของเฉียนสุ่ยโหรวเท่านั้นที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยน้ำซุป , ซอสและกลิ่นสุรา . ตาของนางนั้นเต็มไปด้วยน้ำตาขณะที่นางนั้นไล่ตีหลิงจื่อด้วยความโกรธ . หลิงจื่อกุมหัวของเขาเอาไว้ด้วยแขนและพยายามหลบการโจมตีของนางก่อนจะขอโทษขอโพยขณะที่เขากำลังวิ่งหนีไปรอบๆห้อง .

 

 

มันไม่น่าแปลกใจเลยที่ว่าทำไมสาวน้อยผู้นี้ดูโกรธมากมายขนาดนี้ . เพราะชุดที่สวยงามและสะอาดสะอ้านของนางกลับถูกปกคลุมไปด้วยสีสันต์มากมาย . เช่นนั้นแล้วหญิงสาวที่ถือตัวเช่นนางจะยืนนิ่งอยู่ได้อย่างไร ?

 

 

ในความเป็นจริงแล้ว , ความโกลาหนนี้เกิดขึ้นเพราะว่าสาวน้อยผู้นี้ไล่ล่าหลิงจื่อ . ปรมาจารย์คนอื่นๆเพียงมองพวกเขาไล่กันไปมาอย่างหมดอารมณ์ราวกับว่ามันไม่มีสิ่งใดที่พวกเขาจะทำได้ .

 

 

สายตาของหลิงเทียนกรอกไปมาอย่างรวดเร็วขณะที่เขาส่งสัญญาณไปให้หลิงเฉินและอวี้ปิงหยานว่าอย่าได้ขยับไปไหน . จากนั้นเขาก็หยิบจอกสุราของเขาและเดินออกไปพร้อมกับหัวเราะ , “ ที่แท้ก็เป็นพี่ชายเฉียนนี่เอง ! หลิงเทียนก็เพิ่งจะคิดอยู่ว่ามันคงจะน่าเสียดายถ้าหากพี่ชายเฉียนไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยพรสวรรค์ทางบทกวีของท่าน . อย่างไรก็ตาม , มันดูเหมือนว่าสวรรค์ก็ช่างโปรดปราณข้านัก , และในที่สุดข้าก็ได้พบกับพี่เฉียนที่นี่ . หลิงเทียนตื่นเต้นอย่างมากที่จะได้สามารถเป็นพยานต่อความยอดเยี่ยมของพี่ชายเฉียนอีกครั้ง ! ”

 

 

ประกายแสงลุกโชนอยู่ในตาของเฉียนสุ่ยโหรวขณะที่นางเผยรอยยิ้มบางๆออกมา , “ ที่แท้ก็เป็นคุณชายหลิง . เป็นเกียรติอย่างยิ่ง . ”

 

 

“ พี่เฉียนผิดแล้ว, ” หลิงเทียนส่ายห้นาและพูดด้วยความไม่พอใจ , “ ข้าเรียกท่านว่าพี่เฉียนในฐานะที่เป็นพี่เป็นน้องแต่พี่เฉียนกลับยังคงเรียกข้าว่าคุณชาย . เห็นได้ชัดเลยว่าท่านนั้นไม่ได้ปฏิบัติกับข้าราวกับเป็นพี่น้อง . ” หลังจากเทียนเทียนพูดจบ , ทุกๆคนก็เผยท่าทางแปลกๆบนใบหน้าของพวกเขา .

 

 

เฉียนสุ่ยโหรวพลันยิ้มเจื่อนๆออกมาก่อนจะตอบอย่างงดงาม , “ พี่หลิงช่างน่าสนใจจริงๆ . ”

 

 

จากนั้นหลิงเทียนก็เดินเข้าไปในศาลาจันทราสวรรค์โดยที่ไม่ได้รับคำเชิญใดๆและจับปกคอเสื้อของหลิงจื่อโยนออกไป . หลังจากที่ปัดมือไปมาเขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม , “ พี่เฉียนไม่จำเป็นต้องมากพิธี . คุณชายผู้นี้นั้นจะจัดการเรื่องนี้และช่วยท่านดูแลปัญหาเล็กๆน้อยๆเหล่านี้เอง . พวกเราพี่น้องจะได้ร่ำสุรากันสักหน่อย . ”

 

 

เฉียนสุ่ยโหรวมองไปที่หลิงเทียนด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เหมือนรอยยิ้มและตอบกลับด้วยการพยักหน้า , “ เช่นนั้นเฉียนผู้นี้ก็จะขอบคุณพี่หลิงมาก. ” ในเรือนจันทราสวรรค์ , ชายในชุดดำทั้งแปดคนมองตรงไปที่หลิงเทียนอย่างไรอารมณ์ . แต่อย่างไรก็ตาม , ท่าทางของการระมัดระวังปรากฏขึ้นในสายตาของพวกเขาจนเกือบจะไม่สามารถจับสัมผัสถึงจิตสังหารได้ที่เล็ดลอดออกมาได้เลย !

 

 

ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม , หลิงเทียนแอบวิเคราะห์ชายทั้งแปดคนนี้อย่างเงียบๆและตกใจกับผลลัพธ์ . แต่ละคนนั้นเป็นปรมาจารย์วรยุทธระดับสูงพร้อมกับไม่มีใครในพวกเขาที่จะอ่อนแอกว่าหลิงเฟิง ! อย่างมากที่สุด , พวกมันก็เพียงแค่อ่อนแอกว่าหลิงจื่อที่แข็งแกร่งที่สุดเพียงเล็กน้อย !

 

 

หลิงเทียนพลันรู้สึกราวกับว่าโลกนี้มันบ้าอย่างมาก ! พวกปรมาจารย์วรยุทธเหล่านี้มาจากไหน ? ราวกับว่าปรมาจารย์ทั้งแปดคนนี้อยู่ดีๆก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดินภายในคืนเดียว . วัดจากความแข็งแกร่งของผู้คุ้มกันของเฉียนสุ่ยโหรว , คงจะพูดได้เลยว่าเฉียนสุ่ยโหรวเป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งและทรงอำนาจคนหนึ่งในอาณาจักรครองฟ้า ! กระทั่งผู้คุ้มกันของอวี้ปิงหยานจากตระกูลอวี้ก็ยังอ่อนแอกว่าคนของนางไปมากโข !

 

 

ด้วยปรมาจารย์ระดับสูงมากมายและความจริงที่ว่าความแข็งแกร่งของเฉียนสุ่ยโหรวนั้นกระทั่งสูงล้ำกว่าผู้คุ้มกันของนาง , พวกนางมีแรงจูงใจอันใดกันถึงได้มายังอาณาจักรครองฟ้า ? นอกจากนี้ , แล้วทำไมผู้คุ้มกันเหล่านี้ถึงได้ดูเกลียดชังและมีจิตสังหารออกมากัน ?!

 

 

แม้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของหลิงเทียนนั้นจะยังไม่จางหายไป , แต่เขาก็สามารถรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ภายในใจของเขา ! สถานการณ์ในปัจจุบันนี้ก็ยุ่งเหยิงจนเกินไป , และหลิงเทียนก็สามารถรู้สึกได้ถึงพายุขนาดใหญ่ได้ก่อขึ้นแล้ว !

 

 

เพียงไม่นาน , สาวเสิร์ฟที่งดงามก็ได้มาถึงและเริ่มทำความสะอาดห้องอย่างรวดเร็วและนำผลไม้สดใหม่และของหวานเข้ามาเสิร์ฟ . เฉียนสุ่ยโหรวพลันผายมือของนางและเชิญชวนหลิงเทียนเข้ามายังเรือนของตัวนางเอง .

 

 

ในเวลานี้ , ซี่เหมินชิงนั้นก็เริ่มเอื้อนเอ่ยบทกวีขึ้นมาด้วยความยินดี . มันเป็นบทกวีแห่งการอำลา .

 

 

“ เพลิดเพลินงานรื่นเริงด้วยจอกสุราที่ชูขึ้น,

น้ำตาหลั่งรินเมื่อจำต้องอำลา .

ราตรีเป็นดั่งฝันและเพียงจินตนาการ

สายลมค่ำคืนนี้ช่างหนาวเหน็บและอ้างว้างเหลือทน  ! ”

 

 

แม้ว่าหลิงเทียนนั้นจะรู้สึกดูถูกต่อนิสัยของซี่เหมินชิง , แต่เขาก็ยังชื่นชมบทกวีแห่งการลาจากของซี่เหมินชิงที่สามารถจับสาระสำคัญของการจากลาได้อย่างสมบูรณ์ . จากงานเลี้ยงอำลาในยามราตรีก่อนที่จะพบกับความเงียบเหงาหลังจากที่ได้ส่งแขก . มันช่างเป็นการอธิบายได้ยอดเยี่ยม .

 

 

ในตอนนี้ , ทุกๆคนก็ได้แสดงทักษะทางด้านบทกวีออกมาครบแล้วและกระทั่งเสี่ยวหยานเสวี่ยก็ได้เอื้อนเอ่ยบทกวีที่งดงามและมีเสน่ห์ออกมาซึ่งทำให้หลิงเทียนรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก . เขาไม่เคยคิดเลยว่าเสี่ยวหยานเสวี่ยที่มักจะฉุนเฉียวนั้นกลับมีความนุ่มนวลและมีความฝันของหญิงสาวปกติทั่วไปด้วย . เขาพลันอดไมได้ที่จะหัวเราะคิกคักกับตัวเอง , ข้าไม่สามารถตัดสินหนังสือเพียงเพราะปกจริงๆ .

 

 

หลังจากที่ซี่เหมินชิงนั้นได้เอื้อนเอ่ยบทกวีของตนออกมา , ทุกๆคนก็เต็มไปด้วยความชื่นชม . โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหล่านักปราชญ์หลายๆคนที่พยักหน้าของพวกเขาเป็นการยอมรับในอัจฉริยะรุ่นเยาว์และมีหลายคนที่ก้มหน้าของพวกเขาด้วยความอับอายที่ได้ถูกรุ่นเยาว์ก้าวผ่าน . ในเวลานั้น , ไม่มีใครกล้าที่จะขึ้นเวทีก่อนที่ทุกๆคนจะอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลิงเทียน . ดูราวกับว่านี่เป็นนิสัยติดตัวเสียแล้ว ; หลังจากที่ซี่เหมินชิงปรากฏตัว , เป้าหมายของเขาย่อมแน่นอนว่าต้องเป็ฯหลิงเทียนและหลิงเทียนแน่นอนว่าต้องสามารถประชันกับเขาได้ . ดังนั้น , ทุกๆคนจึงมองตรงไปที่หลิงเทียนด้วยสายตาคาดหวัง .

 

 

หลังเทียนหัวเราะอย่างขมขื่นขณะที่เขาคลำจอกสุราเล่นและมองตรงไปที่เฉียนสุ่ยโหรว , “ พี่ชายเฉียน , หลิงเทียนยังคงจดจำ ‘ รินสุราดอกพลัมที่ผลิบาน , ใจคนละลายกับฝนที่ร่วงหล่น ’ ของพี่เฉียนได้อยู่เลย . ทำไมวันนี้พี่ชายเฉียนถึงไม่แสดงความอัจฉริยะของท่านออกไปเล่า ? นอกจากนี้มันยังเป็นการที่ท่านจะสามารถทำให้พวกเราได้เห็นถึงเสน่ห์ของท่านได้นะพี่เฉียน . ”

 

 

เฉียนสุ่ยโหรวส่ายหน้าขณะที่นางเอนหลังกลับไปยังเก้าอี้ด้วยท่าทางไร้กังวล , “ พี่หลิงก็ช่างล้อเล่นเก่งจริงๆ . พี่หลิงนั้นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง , และเช่นนั้นชายที่เซ่อซ่าผู้นี้จะกล้าแสดงความสามารถอันน้อยนิดออกมาต่อหน้าเหล่าปรมาจารย์ได้อย่างไร ? ถ้าหากข้าออกไปตอนนี้ , ข้าก็คงจะต้องกลายเป็นเพียงตัวตลกเป็นแน่ . มันจะดีที่สุดที่ข้าจะไม่สร้างความอับอายให้กับตัวเอง . อย่างไรก็ตาม , พี่หลิงนั้นเป็นคนที่มีพรสวรรค์และน้องชายผู้นี้กำลังเฝ้ารอผลงานอันสูงส่งจากพี่ชายหลิงอยู่ . ” พอเฉียนสุ่ยโหรวพูดจบ , นางก็สะบัดพัดด้วยความสง่างามที่เป็นธรรมชาติ .

 

 

ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา , หลิงเทียนนั้นคอยสังเกตรายะเอียดของการกระทำของเฉียนสุ่ยโหรว . ในเวลาเดียวกันนั้น , เขาก็อดไม่ได้ที่จะอุทานอยู่ภายในใจ , สาวน้อยแต่ตัวข้ามเพศผู้นี้ช่างมีความสามารถที่ลึกลับเกินไปแล้ว . ไม่ว่าการกระทำหรือท่าทางของนาง , นางสามารถที่จะทำมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ . ความจริงที่น่าอัศจรรย์ที่สุดก็คือหน้ากากบนใบหน้าของนางนั้นกลับสามารถแสดงทุกๆกริยาที่นางแสดงออกมาได้ ! แม้จะได้เผชิญหน้ากัน , หลิงเทียนก็ไม่สามารถที่จะบอกได้ว่าคุณชายที่สง่างามเบื้องหน้าของเขาผู้นี้นั้นแท้จริงแล้วเป็นสตรีปลอมตัวมา .

 

 

“ คุณชายหลิง , เอ่อ..อ่า,ทุกๆคนกำลังรอคอยผลงานอันยอดเยี่ยมจากท่านอยู่นะ. ” จากด้านนอก , เสียงก็ดังขึ้นมา . มันเป็นเสียงที่ภาคภูมิใจของซี่เหมินชิงผู้ที่กำลังจะตายเพราะชื่อเสียงของตัวเอง .

 

***

 

โปรโมชั่นทุกกลุ่ม 300 บาท เดือนกันยายน (8/10)

กลุ่มลับถึงกลุ่มที่ 7

INBOX เข้ามาที่เพจได้เลย

Legend of Ling Tian ตำนานของหลิงเทียน