0 Views

ประกายความเย็นชาพุ่งผ่านสายตาของหลิงเทียนก่อนที่เขาจะพูด , “ เฉินเอ๋อร์ , ไปดับไฟของมันซะ ! ”

 

 

หลิงเฉินพลังหน้าตอบรับก่อนที่นางจะยืนขึ้นและเผชิญหน้ากับซี่เหมินชิง , ท่าทางของการดูถูกสามารถมองเห็นได้ในสายตาของนางขณะที่นางกำลังคิด , คนแบบนี้รึที่ได้รับฉายาว่าเป็นบัณฑิตที่มีพรสวรรค์ ?

 

 

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อขยับไปมาขณะที่นางท่องบทกลอนออกมาโดยไม่แม้กระทั่งจะจ้องมองไปที่ซี่เหมินชิงเสียด้วยซ้ำ , “ ท้องฟ้าแดงฉาน, เมฆาแดงฉาน , ท้องฟ้าที่แดงฉานท่ามกลางเมฆาที่แดงฉาน , ท้องฟ้าอันเป็นนิรันดร์ , เมฆาอันเป็นนิรันดร์ ! ”

 

 

ในตอนที่วรรคล่างได้ถูกพูดขึ้น , ทั่วทั้งบริเวณก็พลันเงียบลง . ไม่เพียงแค่ว่าวรรคล่างนี้จะดีเกินคาด , แต่มันกระทั่งแฝงไว้ด้วยการแสดงออกถึงศิลปะ ! สิ่งที่น่าแปลกใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือความจริงที่ว่าวรรคล่างนี้เป็นวลีที่สมบูรณ์แบบ , แม้ว่าวรรคบนของซี่เหมินชิงจะเป็นผลมาจากการครุ่นคิดอย่างรอบคอบของเขา , แต่เขาก็ไม่อาจจะแม้กระทั่งเทียบได้กับวรรคล่างอันสมบูรณ์นี้ . ในพื้นที่แห่งนี้ , ทุกๆคนนั้นรู้ถึงหลักการนี้ดี , ดังนั้นพวกเขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร !

 

 

หลังจากผ่านไปชั่วครู่ , เสียงของการปรบมือก็ดังออกมาจากฝูงชนและยังคงดังต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง !

 

 

ซี่เหมินชิงคลี่พัดที่อยู่บนมือและโบกพัดไปมาสองครั้งราวกับกำลังเน้นย้ำในความสง่างามของเขา , มุมปากของเขานั้นยกขึ้นกลายเป็นรอยยิ้มอันเป็นมิตรก่อนที่เขาจะเอ่ยชม , “ ช่างเป็นการจับคู่ได้สมบูรณ์แบบ , เป็นกลอนคู่ที่งดงาม ! พรสวรรค์ของสุภาพสตรีท่านนี้ช่างทำให้ซี่เหมินชิงหมดลมหายใจแล้ว ! ซี่เหมินชิงผู้นี้ยินดีที่จะถอยหนีสำหรับความกล้าหาญของท่าน , แต่ก่อนหน้านั้น , ขอข้าทราบนามของคุณหนูผู้นี้ได้หรือไม่ ? ข้าเชื่อว่าด้วยพรสวรรค์ของท่านแล้วควรจะต้องมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกเป็นแน่ !

 

 

หลิงเฉินโต้กลับอย่างเย็นชา , “ นามของข้าผู้นี้นั้นไม่มีค่าอะไรให้พูดถึง , และสำหรับเรื่องพรสวรรค์นั้น , นั่นยิ่งไม่มีค่าใดให้นำมาพูด . ด้วยความสามารถอันน้อยนิดของข้ามันจะมีอะไรให้ภูมิใจกัน ? คุณชายซี่เหมินนั้นพูดถึงความสำเร็จของข้าเกินจริงอย่างชัดเจน . ”

 

 

แม้ว่าคำพูดของหลิงเฉินนั้นจะฟังดูเหมือนว่านางกำลังถ่อมตัว , แต่จริงๆแล้วมันเป็นการทำให้ซี่เหมินชิงเสียหน้า ! คำพูดของนางนั้นเป็นการพูดอ้อมๆว่าเขานั้นไม่มีมาตรฐานและกลอนคู่ของเขานั้นช่างง่ายดายแถมยังแสดงให้เห็นว่าเขานั้นขาดพรสวรรค์ทางด้านการประพันธ์และเพียงชอบเรียกร้องความสนใจ ! หลิงเฉินนั้นหมดความอดทนต่อซี่เหมินชิงมานานแล้วในการที่เขาต่อต้านหลิงเทียนอย่างเปิดเผย , ดังนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเขาอีก !

 

 

ในตอนที่นางพูดจบ , เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งสังเวียน !

 

 

หลิงเฉินเพียงตั้งใจดูถูกซี่เหมินชิง , แต่คำพูดของนางในตอนนี้นั้นได้สร้างผลกระทบต่อคนอื่นๆแถมยังเป็นการรุกรานคนอื่นที่อยู่ที่นี่อย่างไม่ได้ตั้งใจ !

 

 

ทุกๆคนที่อยู่ที่นี่ต่างรู้สึกว่าสาวงามล่มเมืองผู้นี้นั้นยิ่งกว่าพูดเกินจริงไปเล็กน้อย . ในส่วนบนของกลอนคู่ที่ซี่เหมินชิงได้เอื้อนเอ่ยออกมาก่อนหน้านี้ , กระทั่งหลังจากที่ได้ใช้ความพยายามทั้งหมดของพวกเขาจนหมดและดึงสมองออกมาใช้ทุกทาง , พวกเขาก็ยังไม่สามารถคิดอะไรที่เหมาะสมออกมาได้ . นั่นก็ได้แสดงแล้วว่ามันยากมากถึงเพียงใด . แม้ว่าประโยคนี้จะถูกพูดว่าไม่อาจหาอะไรมาแก้ได้ , มันก็จะเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป .

 

 

สตรีผู้นี้อาจจะมีพรสวรรค์ที่สูงส่งและสามารถที่จะตอบมันได้ , แต่นางกลับพูดว่ามันเป็นกลอนคู่ที่ง่ายเกินไป , มันไม่ได้เท่ากับเป็นการบอกว่าทุกๆคนที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่ไม่อาจเทียบได้กับสตรีเพียงคนเดียวงั้นรึ ?

 

 

เมื่อวัดจากสติปัญญาของหลิงเฉิน , มันก็เป็นไปไม่ได้สำหรับนางที่จะพลั้งปากออกมาเช่นนี้ . แต่อย่างไรก็ตาม , การวิจารณ์อย่างต่อเนื่องที่ซี่เหมินชิงนั้นพุ่งตรงต่อหลิงเทียนนั้นเกินกว่าที่หลิงเฉินจะโอนอ่อนได้ . เช่นเดียวกับเกล็ดย้อนของหลิงเทียนนั้นก็คือตัวหลิงเฉินเอง , เช่นนั้นแล้วหลิงเฉินจะวางหลิงเทียนไว้เป็นเกล็ดย้อนของนางได้อย่างไร ? [ TL : เกล็ดย้อน คือ เป็นสำนวนจีนที่เล่าว่า มังกรนั้นทั้งตัวจะมีเกล็ดอยู่อันหนึ่งที่เรียงตัวตรงกันข้ามกับเกล็ดอื่นๆ จะเรียกว่าเกล็ดมังกรย้อนกลับซึ่งถ้าใครไปแตะโดนมันมังกรตัวนั้นจะโกรธถึงขีดสุด ]

 

 

กลับมาที่เรื่องเดิม, แม้ว่านางจะพูดเช่นนี้แต่ด้วยสติปัญญาของนางแล้ว , มันก็ไม่ได้ถือว่าเกินไปเท่าใดนัก !

 

 

หน้าของซี่เหมินชิงแข็งค้างขณะที่เขาสะบัดพัดของเขากลับและพูดอย่างเย็นชา , “ เมื่อพูดเช่นนี้ , มันดูเหมือนว่าสตรีผู้นี้นั้นออกจะพูดเกินจริงไปหน่อย ! แม้ว่าท่านจะมีพรสวรรค์ , แต่เหตุใดท่านถึงได้ดูถูกผู้กล้าคนอื่นๆของโลกแห่งนี้ด้วย ? นี่คือทัศนคติของตระกูลหลิงที่มีชื่อเสียงงั้นรึ ? ”

 

 

หลิงเทียนพูดแทรกขึ้นมาในตอนนี้ , “ ดูสิว่าใครกำลังคายคำบัดซบออกมา , ถึงกับลากเหล่าผู้กล้าเข้ามาในเรื่องนี้เพียงเพราะว่าสาวน้อยคนเดียว ! นายน้อยซี่เหมินนี่ชอบพูดเรื่องน่าขบขันดีจริงๆ ! นอกจากนี้ , ด้วยวรรคบนที่ดาษๆเช่นนั้น , เจ้ากระทั่งกล้าที่จะบอกว่ามันยอดเยี่ยม . พอมีคนตอบมันได้เจ้าก็บันดาลโทสะเพราะความอัปยศที่ได้รับ ! นี่เป็นทัศนคติและความเอาแต่ใจที่ขุนนางควรจะมีงั้นรึ ? ตระกูลซี่เหมินสอนกันมาอย่างไรกัน ? นี่หรือคือบัณฑิตที่เลื่องลือกันว่าเป็นอันดับหนึ่งของตระกูลซี่เหมิน ? นี่คือผู้ที่แบกฉายาว่าเป็นบัณฑิตที่สง่างามอันดับหนึ่งงั้นรึ ? ข้าล่ะอยากจะอ้วก ! นี่เป็นสิ่งที่ข้าเรียกว่าไร้ยางอายเท่านั้นแหละ ! ”

 

 

คำพูดของเขาช่างแหลมคมและทิ่มแทง , ไม่ใช่แค่เพียงฉีกหน้าทั้งตระกูลซี่เหมินแต่ยังรวมไปถึงซี่เหมินชิง ! คำดูถูกของเขานั้นเห็นได้ชัดเจนสำหรับทุกคนที่ได้ยิน !

 

 

ในที่สุดซี่เหมินชิงก็ไม่สามารถระงับความโกรธของเขาได้อีกต่อไป , และด้วยการหันหน้าไปหาต้นเสียงอย่างรวดเร็ว , เขาก็เผชิญหน้ากับหลิงเทียนและพูดออกมาอย่างชั่วร้าย , “ เนื่องจากคุณชายหลิงนั้นพูดเช่นนี้ ดังนั้นท่านคงต้องเป็นแบบอย่างที่น่ายกย่องของเหล่าคุณชายตระกูลต่างๆและไม่มีใครในใต้หล้านี้เทียบได้เป็นแน่ ! ซี่เหมินชิงผู้นี้อยากจะขอคำสั่งสอนจากท่าน ! ”

 

 

หลิงเทียนเพียงหัวเราะในลำคอก่อนจะตอบด้วยโทนเสียงที่ดูถูก , “ ข้าไม่เคยบอกว่าข้านั้นเหนือกว่าผู้ใด , เมื่อด้วยกับเด็กเช่นเจ้า , คุณชายผู้นี้ก็ไม่มีปัญหาใด . ”

 

 

ซี่เหมินชิงจ้องเขม็งไปที่เขาด้วยเส้นเลือดที่ปูดขึ้น , ท่าทางที่ดูสุภาพเรียบร้อยก่อนหน้านี้ได้หายไปอย่างสิ้นเชิง . เขาพูดออกมาคำต่อคำ , “ ข้ากำลังรอคำสั่งสอนจากเจ้าอยู่ ! ”

 

 

วรรคบนนั้นเป็นสิ่งที่ซี่เหมินชิงนั้นบังเอิญไปเจอมาและกระทั่งหลังจากที่ได้คั้นสมองของเขามาทั้งหมดแล้วเขาก็ยังคงไม่สามารถคิดหาคู่ที่จะเอามาต่อกันได้ . เขาคิดว่าเนื่องจากเขานั้นไม่สามารถคิดหาวรรคที่จะเอามาคู่กันได้มันก็คงจะถึงทางตันและบัณฑิตทุกคนก็คงจะพบว่ามันยากที่จะหาคำใดมาคู่กับมันอย่างแน่นอน . อย่างไรก็ตาม , เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่าพอเขาต้องการจะแสดง, กลับมีสาวน้อยจากที่ไหนก็ไม่รู้มาต่อมันได้อย่างง่ายดาย , กระทั่งทำให้เขาได้รับการเยาะเย้ยจากหลิงเทียน ! นี่ทำให้ความโกรธสุมขึ้นอยู่ในใจของซี่เหมินชิงจนแทบจะทำให้เขาเป็นบ้า , เช่นนั้นแล้วทำไมเขาถึงยังจะต้องสนใจวางท่าให้เป็นบัณฑิตอีก ?!

 

 

การหากลอนมาต่อมันนั้นช่างเป็นเรื่องที่ยากหนักหนา , เพื่อทำให้มันกลายเป็นกลอนคู่ได้นั้นต้องมีความสามารถที่เหนือกว่าปุถุชนคนธรรมดาไปมากโข ! เพื่อรักษาหน้าตาของตัวเองที่ยังคงเหลืออยู่ , ซี่เหมินชิงเลยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว !

 

 

หลิงเทียนเพียงหัวเราะออกมาดังลั่นก่อนจะตอบ , “ มันจะไปยากลำบากอะไรกันเล่า ?! ฟังให้ดีล่ะ , วรรคล่างของข้าคือ ‘ สดับฟังศาลาฝน , ได้ยินเสียงพิรุณร่วงหล่น , ข้าได้ยินเสียงพิรุณโปรยปรายในศาลาฝน , ยามค่ำในศาลาฝน , หยาดพิรุณร่วงหล่นในยามค่ำ ’ เป็นอย่างไรเล่า ? ” ใบหน้าของซีเหมินชิงพลันซีดเผือดเมื่อได้ยินจนถึงขั้นโอนเอนไปมา .

 

 

กลับกลายเป็นว่า , กลอนคู่ที่หลิงเทียนนำมาต่อกันนั้นกระทั่งสูงส่งกว่าของหลิงเฉิน ! แม้ว่า ‘ เวทีบทกลอน , เวทีแห่งพรสวรรค์ ’ จะเป็นหนึ่งในความเป็นจริง , แต่ ‘ ท้องฟ้าแดงฉาน , เมฆาแดงฉาน ’ ของหลิงเฉินนั้นให้ความรู้สึกที่ไร้ตัวตน . ซึ่งตรงกันข้ามกันเมื่อได้ฟังกลอนคู่ของนาง , แต่ถ้าหากเจาะลึกเข้าไปอีกขั้น , ‘ สดับฟังศาลาฝน , ได้ยินเสียงพิรุณร่วงหล่น ’ นั้นเหนือกว่าไปอีกขั้น !

 

 

หลิงเทียนยิ้มเยาะเย้ยก่อนจะยัดระเบิดไปอีกลูก , “ ถ้าหากเจ้ายังไม่พอใจ , ข้าก็จะให้อีก ! ‘ ศาลาหนังสือ , หนังสือมากมาย , หนังสือมากมายในศาลาหนังสือ , ศาลาหนังสือคืออนันต์ , หนังสือมากมายคือนิรันดร ’ . เป็นอย่างไรเล่า ? ‘ ชื่อชมยอดหิมะ , ชื่นชมหิมะตก , ชื่นชมหิมะตกขณะที่ชื่นชมยอดหิมะ , ยอดหิมะหมื่นปี , หิมะตกหมื่นปี ’ . ฮ่าๆๆๆ , หรือว่าเจ้านั้นอยากได้แบบฝั่งตะวันออกเพิ่มอีก ? ”

 

 

ใบหน้าของซี่เหมินชิงนั้นพลันซีดขาวราวกับคนตาย , และไม่สามารถกระทั่งจะเปล่งเสียงใดออกมา .

 

 

มุมปากของหลิงเทียนในตอนนี้ยกขึ้นกลายเป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ก่อนเขาจะพูด , “ นายน้อยซี่เหมิน , ข้าคนนี้นั้นก็มีกลอนคู่มานำเสนอเช่นกัน , มันจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่ถ้าหากข้าจะแสดงทักษะอันอ่อนด้อยของข้า ? ”

 

 

ใบหน้าของซี่เหมินชิงนั้นเปลี่ยนไป , แม้ว่าจะโอนเอนไปมาแต่เขาก็ยังคงมั่นใจในความรู้ของเขาและตอบกลับไปอย่างมันใจ , “ โปรดพูดมันออกมา ! ”

 

 

หลิงเทียนส่งรอยยิ้มเบาๆออกไปขณะที่เขาสาธยายออกมา , “ จริงๆแล้วนี่ค่อนข้างจะง่าย , วรรคบนของข้าคือ ‘ คอยฟังศาลาพิรุณ , คอยฟังเสียงเสียงพิรุณเอื้อนเอ่ย , คอยฟังศาลาพิรุณขณะที่คอยฟังเสียงพิรุณเอื้อนเอ่ย ’ ! ”

 

 

ใบหน้าของซี่เหมินชิงเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้ . หลิงเทียนนั้นได้จงใจเลือกคำที่ทำให้เขาสะดุด ! หลิงเทียนนั้นพูดสามประโยคทั้งหมดออกมาแล้ว , แต่ซี่เหมินชิงกลับไม่สามารถพูดประโยคที่จะต่อกับวรรคบนของเขาได้ !

 

 

เหล่าผู้ชมก็ส่งเสียงเอะอันกันขึ้นมาอีกครั้ง . เมื่อว่ากันตามกฎแล้ว , ซี่เหมินชิงนั้นมอบ ‘ เวทีกลอน , เวทีแห่งพรสวรรค์ ’ ของเขาออกมาและถ้าหากไม่มีใครสามารถจับคู่ได้มันก็ไม่ได้ถือว่ามากเกินไปนัก , แต่เมื่อคิดว่าเขากลับไม่สามารถต่อกลอนคู่ของคนอื่นได้ , นี่เป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมรับได้ !

 

 

ซี่เหมินชิงนั้นเป็นคนที่คิดเร็วมาก , และใบหน้าของเขาก็ค่อยๆฟื้นคืนความสงบเยือกเย็นก่อนที่เขาจะตอบ , “ ดังคำพูดที่ว่า , เพียงหนึ่งนั้นง่าย , แต่เป็นคู่นั้นยาก . จากนี้ , พวกเราก็สามารถเห็นแล้วว่าพี่ชายหลิงนั้นเป็นอัจฉริยะถึงเพียงใด ! แต่พวกเราก็ได้ประลองกันในประเภทนี้มามากเกินไปแล้ว , และมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป , ดังนั้นพวกเราไม่ควรจะซ้ำซากจำเจกับพวกกลอนคู่กันอีกต่อไป ! ”

 

 

แม้ว่าคำพูดของเขานั้นจะฟังดูดี , แต่มันก็หลอกฝูงชนไม่ได้ . ทุกๆคนต่างรู้ว่าซี่เหมินชิงนั้นใช้วิธีนี้ก็เพราะว่าเขานั้นไม่สามารถต่อกลอนคู่นี้ได้ !

 

 

หลิงเทียนหัวเราะอย่างเย็นชาและตอบ , “ ดูเหมือนว่าน้องชายซี่เหมินจะไม่ใส่ใจที่จะต่อกลอนคู่ของข้า . ช่างเป็นการเปลี่ยนเรื่องที่ดีจริงๆ , ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเจ้าถึงเป็นบัณฑิตอันดับหนึ่งในตระกูลซี่เหมิน ! ”

 

 

ที่ด้านข้าง , มีนักปราชญ์อาวุโสไม่กี่คนที่กำลังแสดงทักษะการเขียนอักษรที่ยอดเยี่ยมของพวกเขาและกำลังเขียนวรรคบนที่หลิงเทียนเพิ่งจะท่องออกมา . ผู้คนที่สนใจก็ได้ไปรวมตัวกันรอบๆภาพอักษรนั้นและพึมพัมวลีของเขา , แต่ยิ่งพวกเขานั้นมองไปที่มันมากเท่าไร , พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าวลีของหลิงเทียนนั้นแยบยลเกินคำบรรยาย . ทุกๆคำในวลีของเขานั้นเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์จนรวมกันเป็นวรรคบน , มันดูไร้ที่ติจนเกินคำบรรยาย , ราวกับว่าเทพเจ้าแห่งกวีนั้นได้ลงมาเยือนโลกมนุษย์ด้วยตัวเอง , และพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความชื่นชม . เมื่อคิดว่าอันธพาลที่มีชื่อเสียงผู้นี้แท้จริงแล้วกลับมีพรสวรรค์ในด้านวิชาการถึงเพียงนี้ !

 

 

เสี่ยวหยานเสวี่ยมองไปที่หลิงเทียนที่สง่างามและสุภาพบนเวทีที่กำลังประกาศศักดาและจิตวิญญาณออกมา , นางอดไม่ได้ที่จะถูตาของนางไปมาด้วยความสับสน .  นี่…นี่คือเสเพลอันดับหนึ่งของอาณาจักรครองฟ้าจริงๆหรือ ?

 

 

ทางฝั่งเหนือ , ภายในเรือนจันทราสวรรค์ , รุ่นเยาว์คนหนึ่งด้วยลักษณะที่ดูอรชรอ้อนแอ้นแต่ปากของก็ยังพูดวรรคล่างต่อจากสิ่งที่หลิงเทียนเพิ่งพูดออกมา , เขาถอนหายใจโดนไม่รู้ตัวอย่างลึกๆกับตัวเอง . เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่อยู่เบื้องหน้าของเขาออกมาและเขียนวรรคล่างลงไป , ‘ มองดูทะเลสีคราม , มองดูต้นสนคราม , มองดูต้นสนครามและทะเลสีคราม , ทะเลสีครามไร้สิ้นสุด , ต้นสนครามไร้ที่สิ้นสุด ’ , ท่าทางที่ดูอับอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา .

 

 

เมื่อวัดจากมาตรฐานของเขาแล้ว , แม้ว่า ‘ มองดูทะเลสีคราม , มองดูต้นสนคราม ’ นี้จะมั่นคงในทางตรงกันข้าม , แต่เมื่อเทียบกับของหลิงเทียนแล้วนี้มันยังคงห่างไกล !

 

 

ในตอนนี้หลิงเทียนหันหน้าไปและตะโกนข้ามไปขณะที่ยิม , “ เซียนเซิง , ศิษย์ผู้นี้ไม่ได้ทำให้ชื่อเสียงของท่านหมองหม่นใช่หรือไม่ ? ”

 

 

ฉินเซียนเซิงลูบเคราไปมาและพยักหน้าเบาๆ , ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม .

 

 

ในตอนที่หลิงเทียนเพิ่มเสียงของเขาให้ดังขึ้น , ความสนใจของทุกๆคนก็ไปจับจ้องอยู่ที่ฉินเซียนเซิง . สายตาของเหล่าผู้ชมนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมรวมไปถึงนับถือฉินเซียนเซิงในการที่มีศิษย์ที่มหัศจรรย์เช่นนี้ . คำพูดของฉินเซียนเซิงนั้นเต็มไปด้วยความถ่อมตัวขณะที่เขากล่าวว่า , “ ลูกศิษของข้านั้นยังเด็กและหุนหันพลันแล่นไปบ้าง , ดังนั้นจึงแสดงความหยาบคายออกมาบนเวทีแห่งนี้ . เมื่อข้ากลับไปแล้ว , ข้าจะดูแลเขาด้วยตัวเองแน่นอน ! ”

 

 

คำพูดนี้ทำให้เหล่านักปราชญ์ต่างๆรู้สึกหงุดหงิดขณะที่พวกเขาคิด , ดูรอยยิ้มของท่านสิมันแทบจะฉีกไปถึงติ่งหูอยู่แล้ว ! มันคงน่าแปลกถ้าหากท่านนั้นไม่ชื่นชมเขา , นับประสาอะไรกับการสั่งสอนเขา ! พรสวรรค์เช่นนี้แต่ท่านกลับบอกว่าเขานั้น เด็กและหุนหันพลันแล่น , แสดงอาการที่ไม่เหมาะสม! นี่ไม่ใช่ว่าท่านจะพูดเกินจริงไปหน่อยไหม ?

 

 

อย่างไรก็ตาม , สำหรับพรสวรรค์เช่นนี้ , มันก็อธิบายแล้วว่าทำไมฉินเซียนเซิงถึงได้ดูพึงพอใจมากเพียงนี้ . นี่โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหลิงเทียนเรียกเขาว่าอาจารย์ต่อหน้านักปราชญ์ทั้งหมดที่อยู่ที่นี่ . แม้ว่านี่อาจจะดูเกินหน้าเกินตาไปบ้าง , แต่เหล่านักปราชญ์อาวุโสที่อยู่ที่นี่ต่างหวังว่าศิษของพวกเขาจะสามารถทำแบบเดียวกันนี้อย่างยโสได้ , มันจะช่วยให้พวกเขานั้นได้หน้าไม่น้อยก็มาก !

 

 

ในใจของซี่เหมินชิงนั้นหวังมานานว่าอยากจะให้หลิงเทียนถึงขั้นตกตายไป , แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ฝืนยิ้มแข็งๆออกมา , “ คุณชายหลิงนั้นช่างเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ , ซี่เหมินชิงนั้นประทับใจจริงๆ ! ” แม้ว่าปากของเขาจะพูดเช่นนี้ออกมา , แต่ในใจของเขานั้นกลับขมขื่นเหลือทน .

 

 

หลิงเทียนตอบกลับอย่างลวกๆ , “ ไม่ใช่เลย , ข้ารู้ว่านายน้อยซี่เหมินนั้นไม่ได้มีเจตนาและเจ้าก็เพียงแค่รังเกียจที่จะตอบ . ข้านั้นเพียงผ่านการแข่งขันนี้เพราะโชคดีก็เท่านั้น , และจริงๆแล้วข้าก็ยังแอบกลัวนิดๆอยู่ในใจ ! ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ , ใบหน้าของซี่เหมินชิงเหยเกอีกครั้ง !

 

 

ในเรือนสวรรค์นึกฝัน , อวี้หมานเทียนตะโกนออกมา , “ ช่างเป็นบทกวีที่ดีนัก ! สมกับเป็นบทกวีที่งานดีจริงๆ ! ” จากนั้นเขาก็คว้าเนื้อชิ้นใหญ่ตรงหน้าของเขาและกัดมันเข้าไป , ด้วยคราบไขมันที่ล้นออกมาจากปากของเขา .

 

***

 

โปรโมชั่นทุกกลุ่ม 300 บาท เดือนสิงหาคม (9/10)

กลุ่มลับถึงกลุ่มที่ 7

INBOX เข้ามาที่เพจได้เลย

Legend of Ling Tian ตำนานของหลิงเทียน