0 Views

ผ่านไป10นาที ประตูห้องเปิดออกมา ฉินหลางตะลึง

เถารั่วเซียงสวมชุดกระโปรงลายลูกไม้ เห็นขายาวสวยสวมรองเท้าส้นสูงพอน่ารักๆ ผมยาวลงมากลางตัว ถึงแม้ดูเหมือนจะใส่ชุดธรรมดามากแต่ก็ดูสวย แสงจากระเบียงส่องเข้ามาทำให้เถารั่วเซียงยิ่งดูสวยดั่งดอกไม้ที่บานใต้แสงอาทิตย์

เถารั่วเซียงที่ไม่ใส่ชุดทำงานสวยงดงามมากจนน่าหลงใหลมาก

ฉินหลางชมความตาถึงของตัวเองเบาๆ เถารั่วเซียงไม่เพียงแต่เป็นผู้หญิงที่เห็นครั้งแรกก็สวยจนต้องเหลียวหลัง แต่ยิ่งมองยิ่งสวย ยิ่งมองยิ่งมีเสน่ห์

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนสวยรึไง?”

เถารั่วเซียงกระแอมเสียง ยิ้มมุมปากแลดูซุกซน

พอพูดคำนี้ปุ๊บเหมือนเถารั่วเซียงจะนึกได้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะครูซึ่งดูไม่ค่อยเหมาะ แต่นั่นก็ทำให้อารมณ์ที่เสียอยู่เมื่อกี้หายไป ทำให้รู้สึกมีความสุขขึ้นมา

” คนสวยเจอมาเยอะ แต่คนที่สวยเหมือนน้าเถานี้มีไม่มีกี่คนจริงๆ ” ฉินหลางยิ้มเอ่ย

“ไม่ต้องพูดมาก!” เถารั่วเซียงพูดเสียงข่ม “ไม่ต้องเรียนชั้นว่าน้าเถา ก่อนหน้านี้แค่ล้อเธอเล่นแต่เธอก็เรียกชั้นว่าครูเถานั่นแหละโอเคแล้ว”

“อ้าว ได้ไง!” ฉินหลางพูด “นักเรียนทั้งห้องก็คิดว่าครูเป็นน้าเล็กของผมแล้ว ในเมื่อคำโกหกเป็นเป็นจริงแล้ว งั้นก็ไม่ต้องเปลี่ยนอะไรแล้ว

“แล้วแต่เธอละกัน” เถาลั่วเซียงพูด “เธอก็ถือว่าช่วยครูแก้ปัญหาใหญ่เหมือนกัน คืนนี้อยากกินอะไร?”

ในใจพูดว่าอยากกินเธอ แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่กล้าพูดออกไปอยู่แล้ว จึงพูดแต่เพียงว่า”แล้วแต่”

เถารั่วเซียงก็อยากไล่ฉินหลางกลับเร็วอยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะเกลียด แต่ตัวเองเป็นสาวสวยที่หมายปองของคนอื่นมากมาย แต่นัดฉินหลางมาเงียบๆแบบนี้มันดู”ไม่ปลอดภัย” โดยเฉพาะวันนี้เพิ่งเจอฉินหลางเป็นครั้งแรก แต่ทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว จนดูสนิทเร็วเกินไป ดังนั้น เถารั่วเซียงต้องเว้นระยะห่าง เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องตามมาภายหลัง

แต่ฉินหลางไม่คิดแบบนี้ สำหรับฉินหลางการเสี่ยงโชควันนี้ถือว่าคุ้มค่า ไม่ว่าครูเถาจะประทับใจหรือไม่ประใจกับการเจอกัน แต่เชื่อว่าต้องเหลือความทรงจำไว้ให้จดจำได้อย่างแน่นอน ที่เหลือก็แค่อาศัยช่วงไฟยังร้อนตีเหล็ก ตอนทานอาหารเย็นทำตัวดีๆละกัน

แต่คงเพราะวันนี้ทำอะไรก็สำเร็จไปซะทุกอย่าง เทวดาเห็นแล้วขัดๆตาและส่งมารมาผจญฉินหลาง

ฉินหลางกับเถารั่วเซียงเดินลงมากันติดๆก็เห็นซุนป๋อครูภาษาอังกฤษและเป็นครูประจำชั้นด้วยเดินเข้ามา ในมือถือดอกไม้ช่อเล็กๆช่อหนึ่ง

เห็นท่าทางซุนป๋อแล้วฉินหลางอดด่าในใจไม่ได้ว่า “ไอ่เหี้ย~”

ดูเหมือนอาหารเย็นวันนี้มีเรื่องวุ่นๆซะแล้ว

ซุนป๋อใส่ชุดสูท เส้นผมเหมือนรองเท้าที่ขัดวาววับบวกกับส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าเซ็น พูดภาษาอังกฤษก็ได้ แน่นอนว่าเป็นที่สนใจของสาวๆอยู่แล้ว ฉินหลางรู้มาจากเจ้าข่ายว่ามีนักเรียนหญิงในชีจงไม่น้อยที่แอบปลื้มซุนป๋อถุงขั้นเขียนจดหมายรัก แต่ถ้าใช้คำพูดของเจ้าข่านมาพูด ผู้หญิงเหล่านั้นล้วนมาจายุคเดียวกัน——ยุคจูราสสิก

ครึ่งทางฆ่าเฉิงเยาจิน ถึงแม้ซุนป๋อจะเป็นครูประจำชั้นคนใหม่ของฉินหลาง แต่ฉินหลางไม่คิดจะถอย

คำพูดที่ว่าความแค้นที่ถูกฆ่าบิดา ไม่อยู่ร่วมกันกับคนแย่งภรรยา ฉินหลางคิด หากเถารั่วเซียงคือคนที่เขา”จับจอง”ว่าจะให้เป็นภรรยาของเขาแล้ว อย่าว่าแต่ซุนป๋อที่เป็นครูประจะชั้นแม้แต่เทพเทวดาที่ไหนก็ไม่กลัว

แต่ฉินหลางคนคิดไม่ถึงว่าในสายตาของซุนป๋อ ฉินหลางเป็นเพียงก้างขวางคอ

“ครูซุน กุหลาบช่อนี้สวยดีนิ”

ฉินหลางหัวเราะพลางพูด”ไม่ใช่ว่าไปเด็ดมาจากด้านล่างอาคารอาจารย์นะครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งผ่านมาจากทางนั้น ได้ยินคนแก่คนหนึ่งกำลังบ่นอย่างอารมณ์เสียง ใครที่เด็ดดอกไม้ของเขาไปขอให้มีฝีขึ้นกลางหัว ขาเป็นหนอง ไม่มีลูกหลานสืบพันธุ์ ไม่ได้ตายดี……ครูซุน คงไม่ใช่ครูที่เด็ดใช่มั้ย ?”

ตอนแรกซุนป๋อไม่ได้ใส่ใจเด็กนักเรียนคนนี้ แต่เมื่อกี้ที่ฟังเขาพูดเหมือนกำลังด่าเขา แต่อยู่ต่อหน้าเถารั่วเซียงต้องแสดงกิริยาที่ดี จึงยิ้มแล้วพูด”เธอคงเป็นฉินหลางนักเรียนที่มาใหม่สินะ ล้อเล่นอะไรกัน ฉันจะไปขโมยได้ยังไง ถ้าหากเอาดอกไม้ที่ขโมยมาให้ครูเถาก็เหมือนเป็นการดูถูกความสวยของครูเถาเปล่าๆ”

“ครูซุน คุณสวยเหมือนดอกไม้สดนี้ โปรดรับดอกไม้ช่อนี้ไว้ด้วยนะครับ” ประโยคนี้ครูซุนใช้ภาษาอังกฤษพูด

“ครูซุน ครูพูดอะไร? พอดีภาษาอังกฤษฉันไม่ค่อยดีฟังไม่ออก” เถารั่วเซียงพูดคำนี้ ทำให้ครูซุนรู้สึกทำตัวไม่ถูกทันที

ฉินหลางชมความฉลาดของเถารั่วเซียงอย่างเงียบ ครูซุนเก่งอังกฤษไม่ใช่เหรอ ครูเถาบอกฟังอังกฤษไม่ออก คอยดูว่ายังจะหน้าทนต่อไปยังไง

แต่ฉินหลางคนจะประเมินสกิลการจีบสาวของซุนป๋อต่ำเกินไป เพียงครูเดียวก็พูด” ครูเถานิล้อเล่นเก่งจริงๆ ถือดอกไม้อยู่ตรงหน้านี้แล้ว ครูเถาคงจะให้เกียรติกันนะครับ”

“ดอกไม้สดนี้สวยจริงๆ!” ฉินหลางที่ยืนอยู่ข้างๆพูด “เสียดายที่ห้องครูเถาเล็กนิดเดียวแล้วก็ไม่มีแจกัน แต่ว่าครูเถาครับ ในเมื่อครูซุนตั้งใจขนาดนี้ ครูก็รับไว้เถอะครับ ถ้าหากไม่มีที่วางจริงๆที่ห้องเรียนผมมีแจกัน เดี๋ยวผมเอากลับเสียบให้ ตอนที่ครูมาสอนก็จะได้เห็น”

ซุนป๋อด่าในใจ ในใจคิดไอ่เด็กคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร จะเอาดอกไม้ให้ยังต้องให้เธอมาจัดการ แต่ว่าต่อหน้าเถารั่วเซียงไม่กล้าใส่อารมณ์ใส่ฉินหลาง ไว้ค่อยๆจัดการละกัน

“ดีสิ ไอเดียนี้ดีฉินหลาง” เถารั่วเซียงพูด “ดอกไม้สดที่สวยขนาดนี้ ถ้าทิ้งคงเสียดายแย่ ของดีต้องแบ่งปันให้คนอื่น วางไว้ที่ห้องเรียน ทำให้ห้องเรียนดูมีชีวิตชีวาขึ้นก็ดีเหมือนกัน”

ไม่ทันซุนป๋อจะพูดอะไร ฉินหลางได้ฉกดอกไม้ช่อนั่นจากมือซุนป๋อไปแล้วดมดู “ดอกไม้นี้หอมดีเหมือนกัน!”

“แล้วยังไม่รีบไปเสียบที่ห้อง เดี๋ยวเหี่ยวซะก่อน ” ซุนป๋อโมโห ตอนนี้อยากไล่เด็กคนนี้ไปไกลๆ

ซุนป๋อคิดว่าเขาไล่ฉินหลางไปได้แล้ว จึงพูดกับเถารั่วเซียง “รั่วเซียงครับ ผมรู้ว่าคุณยังไม่ได้ทานข้าวเย็น ไม่รู้ว่าคุณจะให้เกียรติทานข้าวกับผมได้รึเปล่า? ก่อนหน้านี้คุณก็บอกว่าไม่ว่าง วันนี้คุณจะปฏิเสธผมลงคออีกเหรอ?”

ดูเหมือนซุนป๋อจะหน้าด้านไม่เบา ถึงขั้นเรียก “รั่วเซียง”

พูดกันตามตรง เถารั่วเซียงยังคงปฏิเสธ แต่ว่าฉินหลางปฏิกิริยาเร็วกว่า “ครูซุน ถึงแม้ครูจะเป็นครูประจำชั้นแต่ว่ามันก็ต้องต่อคิวกันนะครับ”

เถารั่วเซียงเห็นฉินหลางพูดดูน่าสนใจ เลยไม่ได้ว่าอะไร จะคอยดูว่าฉินหลางจะ”ต่อกร”กับซุนป๋อยังไง

“พูดอะไรมาก่อนมาหลัง?” ซุนป๋อมองด้วยความสงสัย “หรือว่าเธออยากกินข้าวกับครูเถา?”

” ไม่งั้นครูคิดว่าผมยืนอยู่ตรงนี้ทำไม หรือยืนเพื่อจะเป็นก้างขวางคอให้ครูเฉยๆ? ” ฉินหลางพูดเสียงดัง

เถารั่วเซียงหัวเราะออกมา ฉินหลางเห็นตอนเถารั่วเซียงหัวเราะดูสวยและมีเสน่ห์อย่างมาก…

– – – – – – – – –

#ถถถ ซุนป๋อ ไม่รู้สะแล้วเอ็งเล่นอยู่กับใคร หึหึ

 

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – แพทย์เทวะ