0 Views

” ทำไม หรือเธอไม่เชื่อฝีมือฉัน? ” เถารั่วเซียงพูดอย่างเยือกเย็น ” แม้ว่าฉันจะเป็นครู แต่ฉันก็เคยเรียนรู้เกี่ยวกับการสืบสวนมาก่อน จากมุมมองด้านความสามารถในด้านนี้ ฉันอาจจะมีสิทธิ์มากกว่านาย! ”

น้ำเสียงของเถารั่วเซียง แสดงความมั่นใจอย่างมาก ฉินหลางมีแต่ต้องยอมรับเท่านั้น เถารั่วเซียง มีทักษะแน่นอน ความสามารถในการสังเกตของเธอก็สุดยอด ไม่อย่างนั้น เธอคงไม่รู้ความลับเล็กๆน้อยๆของฉินหลาง

” ถ้าครูเถายินดีที่จะช่วย ก็เยี่ยมไปเลย! ” ฉินหลางยอมรับข้อเสนอของเถารั่วเซียง แล้วถามอย่างสุภาพเพื่อเป็นแนวทางว่า ” ครูเถาครับ แล้วพวกเราควรจะเริ่มต้นจากตรงไหน? ”

” ถ้าจะต่อกรกับคนเหล่านี้ ให้ถูกตัดสินลงโทษโดยกฎหมาย อย่างแรกเราจำเป็นต้องมีหลักฐานก่อน ตอนนี้เรามีโจวหลิงหลิงที่เป็นพยานบุคคล แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอ เราต้องการพยานหลายคน สิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งก็คือหลักฐานทางกายภาพ เราจำเป็นต้องค้นหาวิธีที่พวกนั้นล่อลวงนักเรียนมัธยมให้ทำสิ่งที่ผิดกฎหมาย หลิงหลิง เธออธิบายวิธีการที่พวกนั้นหลอกลวงเธอหน่อยได้ไหม ” การวิเคราะห์ของเถารั่วเซียงมีเหตุมีผลทุกประเด็น ฉินหลางได้แต่พยักหน้า ในใจคิดว่า การรับความช่วยเหลือของเถารั่วเซียง เป็นทางเลือกที่ถูกต้อง

” มันเป็นช่วงหน้าหนาว ที่ฉันได้รับคำเชิญจากนักเรียนมอต้นคนนึงให้เข้าร่วมปาร์ตี้วันเกิดของเธอคืนนั้นพวกเราไปร้องคาราโอเกะด้วยกัน ฉันดื่มแค่เครื่องดื่ม ไม่ได้ดื่มเหล้าอะไรเลย สติก็ยังดีอยู่ แต่พอถึงเวลานึง เด็กนักเรียนคนนั้นก็แนะนำให้ฉันรู้จักกับผู้ชายคนนึง บอกว่าเขาเป็นลุงของเธอ ฉันก็ไม่รูว่าทำไม ถึงมีความรู้สึกแปลกๆต่อผู้ชายคนนี้ เหมือนเขามีอะไรพิเศษดึงดูดฉัน … ”

ความทรงจำนั้นทำให้โจวลิงหลิงรู้สึกเจ็บปวดมาก ดูเหมือนเธอจะไม่อยากนึกถึงมัน  ”  หลังจากร้องเพลงจบ มันพาฉันไปที่โรงแรม และในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันก็ขยะแขยงผู้ชายคนนี้มาก เพราะฉันรู้ว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้นระหว่างเรา บางสิ่งที่น่ารังเกียจจนอยากจะอ้วก ฉันเกลียดตัวเองมาก และถามตัวเองว่าทำไมเมื่อวานถึงปล่อยให้ตัวเองมีอะไรกับผู้ชายคนนี้ ตอนที่มันจะไปก็วางเงินใว้ให้นิดหน่อย แต่ฉันก็โยนมันทิ้งไป.. ตอนแรกฉันคิดว่าเรื่องนี้จะจบ แต่ฉันคิดผิด มันก็แค่จุดเริ่มต้นของฝันร้าย ครั้งต่อไปฉันยังไปกับนักเรียนคนนั้น อยู่ๆฉันก็เสพยา และยังไปมีอะไรกับเจ้าคนน่ารังเกียจอีกคนแบบไม่รู้ตัว และเพราะไอ้ยาบ้าๆนี่ ฉันเลยต้องการเงิน… สุดท้าย ฉันก็เหมือนตกลงไปเส้นทางที่เสื่อมทรามนี่  แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังขยะแขยงตัวฉันที่เป็นอยู่  ”

” โจวหลิงหลิง ถ้าฉันฟังไม่ผิด ที่บอกว่าตอนแรกเธอมีอะไรกับตาลุงแปลกหน้า สถานการณ์ตอนนั้นเธอ ‘เต็มใจ’ ใช่ไหม? ” เถารั่วเซียงจับประเด็นสำคัญได้ในทันที

” ใช่คะ! ” โจวหลิงหลิงกัดฟันตอบและพยักหน้า ” ครูเถา ครูอาจจะคิดว่าหนูหมกหมุ่นกับเรื่องเสื่อมๆนี้  ”

” มันไม่น่าจะง่ายขนาดนั้น! ” ฉินหลางขัดจังหวะ ” ถ้าชั้นเดาไม่ผิด ยังมีนักเรียนหญิงคนอื่นที่ต้องเจอสถานการณ์แบบเดียวกับเธอ ใช่ไหม? นอกจากนี้ นักเรียนมอต้นที่ไปเที่ยวด้วยกันกับเธอ ก็น่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบเดียวกัน ถูกต้องมั้ย? ”

ได้ยินฉินหลางพูดแบบนี้แล้ว เถารั่วเซียงพยักหน้าเบาๆ ในใจคิดว่าความคิดของเด็กคนนี้หลักแหลมไม่เลว

” ฉินหลาง เธอคิดว่าอะไรคือประเด็นสำคัญของปัญหา?” เถารั่วเซียงดูเหมือนจะทดสอบฉินหลาง

” เห็นได้ชัดว่าการกระทำที่ผิดกฎหมายครั้งนี้ คือการพยายามหลอกล่อนักเรียนหญิงมัธยม จึงต้องเป็นวิธีที่แยบยล จากการวิเคราะห์ของผม พวกมันต้องใช้ยากระตุ้นบางอย่าง ที่ทำให้นักเรียนหญิงที่แม้จะมีสติดีอยู่ให้ไม่สามารถควบคุมความต้องการของตัวเองได้ จากนั้นพวกมันใช้ประโยชน์จากจุดนี้เอาเงินเข้ากระเป๋า ครูเถา ผมวิเคราะห์ได้อย่างนี้ แล้วครูละครับ คิดว่าไง? ”

” โดยรวมแล้วก็ไม่ต่างกัน ” เถารั่วเซียงพยักหน้า แล้วมองไปทางโจวหลิงหลิง ” หลิงหลิง ครูเชื่อว่าเธอเป็นหญิงสาวที่ดีคนนึง เธอไม่มีทางทำอะไรเสื่อมๆแบบนั้นแน่ ครูเชื่อมั่นในการตัดสินใจของครู ตอนนี้ครูและฉินหลางจะหาหลักฐานเอาผิดพวกเดรัจฉานนั่น พวกเราจะกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก แต่เราก็ต้องการความช่วยเหลือจากเธอ ”

” ครูเถา หนูยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยให้พวกคุณ แต่ข้อมูลที่หนูรู้มีน้อยมาก … อ่า ใช่แล้ว หนูรู้จักคนคนนึง เธอน่าจะรู้รายละเอียดดี เธอชื่อ ‘หวังเยว่’ เป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยกงเย่ หนูจะให้ข้อมูลติดต่อเธอนะคะ ฉินหลาง นายน่าจะรู้จักเธอนะ-­  ยังไงก็หวังว่าเธอจะให้เบาะแสอะไรบ้าง ”

โจวหลิงหลิงได้เขียนข้อมูลการติดต่อของหวังเยว่ลงบนกระดาษและปากกาที่เถารั่วเซียงส่งให้เธอ

เถารั่วเซียงรับกระดาษมา แล้วพูดกับฉินหลางว่า ”  ฉินหลาง ตอนนี้โจวหลิงหลิงอยู่ในช่วงฟื้นฟูร่างกาย­ เธอควรจะได้รับการรักษาในสภาพแวดล้อมที่ดีกว่านี้ ฉันคิดว่าเราควรเปลี่ยนสถานที่นะ แต่ไม่ต้องกังวล ฉันจะหาที่ที่ปลอดภัย และสะดวกสบายให้เอง ”

” ครูเถา เชื่อผมสิ ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยกว่าที่นี่อีกแล้ว ”  ฉินหลางพูดด้วยความมั่นใจ

เป็นเพราะเขารู้ว่าที่นี่เป็นที่ที่ตาเฒ่าเลือก หากตาเฒ่าเลือกที่จะปกป้องชีวิตของโจวหลิงหลิว ก็ไม่มีใครสามารถเอาชีวิตเธอไปได้ ไม่แม้แต่ตัวเธอเอง!

” ถ้างั้น… หลิงหลิง อดทนอีกสักสองสามวันนะ สบายใจได้ รอจนกว่าพวกเราจะลงโทษอาชญากรชั่วเหล่านั้นตามกฎหมาย เธอก็จะได้กลับไปอยู่กับคนในครอบครัว ” เถารั่วเซียงปลอบโยนโจวหลิงหลิง

โจวลิงหลิงฝืนยิ้ม ” ครูเถา ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอก หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มา หนูก็เรียนรู้อะไรมาเยอะ ที่ฉินหลางพูดก็ไม่ผิดคะ หนูรู้สึกว่าที่นี่ปลอดภัยมาก ”

หลังจากนั้นฉินหลางและเถารั่วเซียงก็ออกจากบ้านหลังจากออกไปแล้ว เถารั่วเซียงก็อดไม่ได้ที่จะถามฉินหลาง ”  ฉันไม่เข้าใจ ทำไมนายถึงอยากให้โจวหลิงหลิงต้องพักอยู่ในที่ทุรกันดารแบบนี้ด้วย ดูยังไงๆที่นี่ก็ไม่น่าจะปลอดภัย ”

” ถ้ามันไม่ปลอดภัยละก็ แล้วทำไมโจวหลิงหลิงนับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆละ? ”  ฉินหลางโต้กลับ

เถารั่วเซียงใช้ความคิด ที่พูดมาก็มีเหตุผล แต่เธอก็ยังสงสัย ” แล้วความปลอดภัยที่เธอพูดมา มันเป็นยังไงละ? ”

” ก็เป็นอย่างนี้ครับ … ครูลองยืนห่างจากผมสัก 10 เมตรดูสิ ” ฉินหลางพูดกับเถารั่วเซียง แต่เธอไม่ได้ตอบสนองกลับ เขาจึงออกห่างจากเถารั่วเซียงเอง เดินห่างจากเธอไปประมาน 10 เมตร

ตอนแรก เถารั่วเซียงสงสัยกับวิธีของฉินหลาง แต่ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆตัวเธอเริ่มแปรเปลี่ยน มีเสียง ซู่ว ซู่ว ซี่ ซี่ มาจากพงหญ้าหนาทึบนั่น เธอก้มมองลงไปที่พงหญ้า เห็นเพียงงูพิษหลากหลายอยู่ในพงหญ้าส่งเสียง ซู่ว ซู่ว และงูเหล่านั้นพุ่งเข้ามาใกล้เธออย่างรวดเร็ว

“ กรี้ดดด !”

เถารั่วเซียงร้องเสียงหลง ใบหน้าซีดเผือด เมื่อเธอใจเย็นลง เธอก็ตระหนักได้ว่าเธอกอดฉินหลางไว้แน่นมาก และไอ้เด็กฉินหลางนี่ยืนแข็งทื่อเอ๋อแดก ราวกับตกใจที่ถูกกอดอย่างแนบแน่นโดยไม่ทันตั้งตัว

ฉินหลางตกตะลึงจริงๆ ความเด้งดึ๋งดั๋งที่น่าอัศจรรย์ของหน้าอกเถารั่วเซียงทำให้ต้องยอมจำนน ในฐานะที่เป็นชายวัยแรกแย้ม ฉินหลางแทบจะไม่เคยเจออะไรอย่างนี้  โดยเฉพาะเวลาที่ถูกสาวสวยโนตมอย่างเถารั่วเซียงกอดรัดแนบแน่น ช่างเป็นอ้อมกอดที่หอมหวานและนุ่มนวล แลดูอบอุ่นในหัวใจ แถมยังได้สูดดมกลิ่นหอมหวานจากเนินนมของเธอที่อยู่เบื้องหน้า หอมลอยโชยมาไม่หยุดหย่อน เติมเต็มหัวใจของฉินหลางอย่างเปี่ยมล้น

” งู! งู! รีบหนีกันเถอะ! ”

แม้ว่าเถารั่วเซียงจะสงบลงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังไม่วางใจปล่อยมือจากอ้อมกอดฉินหลาง เพราะสำหรับเธอแล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกก็คือ งูชนิดต่างๆ

” แล้วเราจะไปกันยังไง? ”

เถารั่วเซี่ยงเหมือนเถาองุ่นที่พันอยู่รอบๆตัวฉินหลาง จึงยากที่จะเคลื่อนไหวใดใด แต่ในหัวของฉินหลางก็ผุดความคิดบางอย่าง และพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา ” หรือจะให้ผมอุ้มครูเถาออกไปจากที่นี่? ”

“ ไม่มีทาง! ”

แม้ว่าเถารั่วเซียงจะกลัว แต่เธอก็รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องที่จะให้นักเรียนอุ้มออกไป เพราะอย่างนั้น ไม่ว่าจะกลัวจนใจจะขาด แต่ก็ยังปฏิเสฐข้อเสนอของฉินหลาง เวลานี้ เธอใช้ความกล้ามองไปรอบๆ และเห็นว่างูพิษที่รายล้อมอยู่ได้หายไปแล้ว เธอขยี้ตาตัวเอง ราวกับจะไม่เชื่อ

หลังจากยืนยันได้ว่ารอบๆตัวเธอไม่มีงูแม้แต่ตัวเดียว เถารั่วเซียงจึงรีบปล่อยจากฉินหลาง

ฉินหลางแอบถอนหายใจในความโชคร้าย ประโยคก่อนหน้าที่เขาพูดเหมือน ” การเพิ่มเท้าให้ภาพงู” ( 画蛇添足ทำอะไรที่ไม่จำเป็น สำนวนจีน ) มันคงจะดีกว่าถ้าเขาลงมือก่อนกราบทูล (  先斩后奏  ลงมือทำ ก่อนที่จะกราบทูลกษัตริย์ สำนวนจีน ฉินหลางเปรียบเปรยว่าเขาน่าจะอุ้มครูเถา ก่อนที่จะบอก พอบอกก่อน อดอุ้มเลยเนาะ ^^ )

เถารั่วเซียงรีบเดินออกจากพวหญ้าอย่างเร็วไว จากนั้นเธอก็หันกลับไปถามฉินหลางว่า ”  ที่นายพูดว่าโจวหลิงหลิงอยู่ที่นี่จะปลอดภัย ก็เพราะงูเหล่านั้น ใช่ไหม? ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดถึงงูอะไรนั่นแล้ว รีบไปหาหวังเยว่กันเถอะ ”

****

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – นิยายแปล ได้เลยน้าา