0 Views

ชานเมืองด้านตะวันตกของเมืองเซี่ยหยาง ภูเขาชิงหยุน

ภูเขาชิงหยุน ฟังดูแล้วยิ่งใหญ่ แต่ในความเป็นจริงมันเป็นเพียงภูเขาขนาดเล็กที่สูงไม่เกิน 300 เมตร แต่หญ้าและต้นไม้งอกงามบนภูเขา ให้ความรู้สึกถึงความรกร้างและความป่าเถื่อน

ไม่กี่ปีที่ผ่านมา รัฐบาลของเมืองเซี่ยหยางเตรียมที่จะพัฒนาภูเขาชิงหยุน แต่เนื่องจากทำเลที่นี่ไม่ค่อยดี บวกกับมีหลุมฝังศพจำนวนมาก ทำให้การลงทุนเป็นไปได้ยาก ดังนั้น การพัฒนาที่เพิ่งเริ่มต้นก็ถูกยกเลิกไป

ที่ด้านล่างของภูเขาชิงหยุน ฉินหลางทำตามตามคำแนะนำของตาเฒ่า ค้นหาบ้านร้างสองชั้นจนเจอ รอบๆบ้านมีต้นหญ้าและวัชพืชขึ้นเต็มไปหมด แค่มองดูก็รู้ได้ว่าสถานที่แห่งนี้ถูกทอดทิ้งไว้เป็นเวลานาน

สถานที่ที่ฉินหลางพึ่งค้นพบนี้ ทำให้เถารั่วเซียงรู้สึกกังวลขึ้นมา  เพราะฉินหลางเป็นเหมือน “ไอ้โฉด ” คนนึง ถ้าเด็กนี่มีความคิดที่ชั่วร้ายหรือเป็นอันตรายละก็ …

” ครูเถา ครูดูเหมือนค่อนข้างจะกังวลนะครับ? ” ในเวลานั้นฉินหลางยิ้มเบาๆและพูดออกมา ” หรือว่าครูกลัวว่าผมจะวางแผนอะไรชั่วๆ? ”

จริงๆแล้วเถารั่วเซียงค่อนข้างจะกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ปากเธอไม่ตรงกับใจ ” ฉันยังไม่ยกโทษให้หรอกนะ! ฉันเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้มาบ้าง ถ้านายคิดไม่ซื่อวางแผนอะไรไม่ดีละก็ ฉันก็จะไม่ไว้หน้า! ”

” ถ้าเคยเรียนวิชายุทธิ์มา งั้นวันหลังมาเป็นคู่มือให้นะครับ” ฉินหลางยิ้มและเดินเข้าไปในบ้านร้าง

” โจวหลิงหลิงอยู่ที่นี่จริงๆหรอ? ” ในความเป็นจริงเถารั่วเซียงไม่ค่อยเชื่อคำพูดของฉินหลาง แต่ไม่รู้เป็นเพราะผีห่าซาตานตนไหน ดลบันดาลให้เธอตามฉินหลางมายังที่แห่งนี้ หรือบางทีในจิตใต้สำนึกของเธอ ยังคงเชื่อว่าฉินหลาวเป็นคนดี

” ครับ .. เธออยู่ที่นี่ ” ฉินหลางเดินนำเถารั่วเซียงเขาไปที่บ้าน เมื่อมาถึงหน้าประตู เถารั่วเซียงก็ตะโกนออกมา  ” โจวหลิงหลิง ”

” คุณคือครูเถา — ครูเถาคะ  !”

เถารั่วเซียงไม่ได้คาดหวังว่า จะมีเสียงของโจวหลิงหลิงจากด้านในตอบหลับมา โจวหลิงหลิงเป็นตัวแทนวิชาชีววิทยา เธอกับเถารั่วเซียงก็รู้จักกันมาสักพัก แน่นอนว่าเถารั่วเซียงจำเสียงของโจวหลิงหลิงได้ จึงตอบอย่างดีใจ ” ใช่! ครูเอง ครูเถา! ”

หลังจากได้ยินเสียงของโจวหลิงหลิง เถารั่วเซียงก็รีบเดินเข้ามาภายในอย่างเร็วไว

ข้างในบ้านหลังนี้ เธอเห็นว่ามีเตียงที่พับได้อยู่ตัวหนึ่ง และโจวหลิงหลิงก็นอนอยู่บนเตียงนั้น ภายในบ้านมีผ้าพันแผลที่ใช้แล้วจำนวนไม่น้อย แม้แต่บนขาของเธอ แสดงให้เห็นว่าอาการบาดเจ็บของเธอยังไม่ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์

เมื่อเห็นฉินหลางและเถารั่วเซียงเดินเข้ามา โจวหลิงหลิงก็ลุกขึ้นนั่งอยู่บนเตียง แสดงว่าอาการบาดเจ็บของเธอไม่ได้ร้ายแรงมากนัก

” โจวหลิงหลิง เธอรีบพักผ่อนลงเถอะ ” เถารั่วเซียงพยายามที่จะให้โจวลิงหลิงนอนพักผ่อนต่ออยู่บนเตียง แต่ถึงอย่างนั้น เถารั่วเซียงก็ประหลาดใจมาก กับการฟื้นตัวอย่างรวดเร็วของโจวหลิงหลิง

ไม่ว่ายังไง เรื่องที่โจวหลิงหลิงยังมีชีวิตอยู่นั้น ทำให้ใจของเถารั่วเซียงผ่อนคลายไม่น้อย และทำให้เธอรู้สึกว่า “ไอ้โฉด” ที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่ได้ชั่วร้ายอะไร

” โจวหลิงหลิง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่? เธอรู้ไหม ว่าทุกคนรวมถึงพ่อแม่ของเธอต่างก็คิดว่าเธอ ต า.. แต่เห็นเธอปลอดภัยดี ครูดีใจมาก ” เถารั่วเซียงกล่าว ถ้าเธอไม่ได้เห็นกับตา เธอคงไม่เชื่อว่าโจวหลิงลิงยังมีชีวิตอยู่

” ครูเถา จริงๆหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมหนูถึงได้อยู่ที่นี่ “โจวหลิงหลิงเองก็สับสนไม่น้อย

” เกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมจะอธิบายเอง ” ฉินหลางพูด ” จริงๆแล้วเรื่องมันเป็นอย่างนี้ ในวันที่โจวหลิงหลิงได้รับบาดเจ็บ ผมให้เธอกินยาฟื้นฟูรักษาที่ออกฤทธิ์ดีเยี่ยม เดิมทีมันจะต้องรักษาชีวิตของเธอ แต่ผมไม่คิดเลยว่า มีบางคนที่ไม่อยากให้เธอมีชีวิตอยู่ ดังนั้น พวกนั้นจึงเตรียมการทำบางอย่างที่ชั่วร้ายในโรงพยาบาลให้กับเธอ ด้วยเหตุนี้อาจารย์ของผมจึงต้องยื่นมือเข้ามา และทำให้โจวหลิงหลิงอยู่ในสภาวะเหมือนตาย เพื่อที่จะหลอกแพทย์ผู้วินิจฉัยและคนที่ปองร้ายโจวหลิงหลิงได้ง่ายขึ้น หลังจากนั้น คนของเราได้นำโจวหลิงหลิงมาที่นี่ เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของเธอ จากนั้นเราก็มาพบโจวหลิงหลิงที่นี่ ”

” ฉันเข้าใจสถานการณ์เกือบหมดแล้ว ” เถารั่วเซียงพูด ” แต่ทำไมอาจารย์ของนายต้องนำโจวหลิงหลิงมายังสถานที่ที่รกร้างอย่างนี้ด้วยละ?

” เพราะที่นี่จะไม่ถูกค้นพบโดยคนอื่น และมันก็ปลอดภัยมาก ๆ ” ฉินหลางกล่าว

“ ปลอดภัยหรอ? แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น? ” ในใจเถารั่วเซียงคิดว่า ที่นี่คือถิ่นทุรกันดาร นักเรียนหญิงคนนึงมารักษาตัวที่นี่ จะปลอดภัยแค่ไหนกัน

” นั่นเพราะว่าครูยังไม่รู้ถึงวิธีการของอาจารย์ผม ” ฉินหลางไม่ได้อธิบายในรายละเอียดให้แก่เถารั่วเซียง พูดเพียง ” อย่ากังวลเลยครับ คนนอกไม่มีทางเข้ามาใกล้ที่นี่ได้หรอก ”

” ก็จริงนะคะ พงหญ้าด้านนอกมีงูเต็มไปหมด! ” โจวหลิงหลิงพูดขณะที่ยังคงกลัว ” แค่ไปที่ประตู งูเหล่านั้นก็โผล่ออกมา หนูไม่กล้าแม้แต่จะออกจากที่นี่- แต่ทำไมพวกงูพวกนั้นไม่ทำร้ายคุณสองคนเลยละ? ”

” ฉันคิดว่าเราอย่าพึ่งพูดถึงปัญหาเล็กๆ น้อยๆนี้ จะดีกว่าไหม? ” ฉินหลางรู้ว่าตาเฒ่าคงไม่อยากให้ใครรู้เหล่านี้ของเขามากนัก ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนหัวข้อของการสนทนา “โจวหลิงหลิง ชั้นต้องการความช่วยเหลือจากเธอ ชั้นถึงจะพ้นมลทินจากข้อหาได้ ตอนนี้ใครหลายคนต่างคิดว่าชั้นเป็นผู้ต้องสงสัยเกี่ยวกับการฆาตกรรม ทุกคนพูดว่าชั้นฆ่าเธอ แม้แต่ครูเถา ก็ยังสาปแช่งฉัน และยังบอกว่าฉันเป็นสัตว์เดรัจฉาน ”

” ฉินหลาง–” เถารั่วเซียงจับจ้องไปยังฉินหลาง  ” ยังไงเธอก็เป็นผู้ชาย  จะมางอลอะไรเป็นเด็กแบบนี้? ”

” ผมเป็นผู้ชายคนนึงที่จิตใจสะเทือนได้ง่าย! ” ฉินหลางแกล้งทำเหมือนเจ็บปวดมาก ” นอกจากนั้น คำพูดนั้นของครูเถา ก็ทำร้ายจิตใจผมจนแหลกแหลว มันทำให้ผมสูญเสียความมั่นใจและความกล้าหาญต่ออนาคตของผม ชีวิตของผม และความรักของผม … ”

” ฉินหลาง..” เถารั่วเซียงจ้องเขม็งไปที่ฉินหลาง และในที่สุดเขาก็หุบปากลง เถารั่วเซียงจึงพูดกับ โจวหลิงหลิง ” โจวหลิวหลิง, ฉินหลางเป็นนักเรียนที่ดีนะ ครั้งนี้เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาก็ถูกมองว่าเป็นฆาตกรฆ่าคน แม้แต่ครูยังเข้าใจเขาผิด … ”

เถารั่วเซียงอธิบายง่ายๆถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และคำพูดอย่างอ่อนโยนเหมือนแสดงคำขอโทษของเธอที่มีต่อฉินหลาง

จริงๆแล้ว ในตอนที่ถูกเถารั่วเซียงเข้าใจผิดนั้น ฉินหลางก็โกรธมาก แต่ภายหลัง เขาถูกนำตัวไปอยู่อยู่ในเรือนจำ ฉินหลางก็สงบลง เขาและเถารั่วเซียงรู้จักกันได้ไม่กี่วัน แถมหลักฐานที่มีเหล่านั้นก็ไม่เอื้อต่อฉินหลาง นอกจากนี้เถารั่วเซียงยังเชี่ยวชาญด้านการสืบสวน เห็นได้ชัดว่ายากที่จะเชื่อใจในตัวฉินหลาง ดังนั้น ฉินหลางรู้สึกว่าคงจะเกินไป หากจะให้เถารั่วเซียงเชื่อเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

อีกอย่าง ฉินหลางมีเหตุผลสำคัญอีกอย่าง ที่พาเถารั่วเซียงมาเจอโจวหลิงหลิง นั่นคือเพื่อให้เถารั่วเซียงเข้าใจอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ใช่ฆาตกร และไม่ใช่อาชญากร

หลังจากได้ยินคำพูดของเถารั่วเซียงแล้วโจวหลิงหลิงก็พูดกับฉินหลาง ” ฉันขอโทษ ฉินหลาง ฉันไม่คิดว่าจะสร้างปัญหาให้นายขนาดนี้ ฉันนี่มันโง่จริงๆ กล้าที่จะฆ่าตัวตาย แต่ไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้กับคนเหล่านั้น ”

” ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความกล้าพอ เธอคงรู้ว่ามันยากที่จะสู้กับพวกนั้น ใช่มั้ยละ? ” ฉินหลางพูดอย่างใจเย็น ” เธอกลัวว่าพวกนั้นจะทำให้เธอทุกย์ยากและทำร้ายเธอใช่ไหม โจวหลิงหลิง ช่วยบอกชั้นหน่อยได้ไหม ว่าเธอกลัวอะไรกันแน่? ”

ถ้อยคำของฉินหลางทำให้โจวหลิงหลิงมีความกล้าขึ้น แต่ก็ทำให้นึกถึง ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดของเธอ ไม่นานเธอก็พูดออกมา ” พวกมันทำให้ฉันติดยา แล้วบังคับให้ฉันทำเรื่องที่ผิดศิลธรรม ฉันไม่มีทางที่จะหลบหนีจากการควบคุมของไอ้พวกชั่วช้านั่น ในเช้าวันนั้นฉันไปรับใบตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล ฉันถึงได้รู้ว่าตัวเองเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ ! ชีวิตนี้หมดสิ้นแล้วความรัก ดังนั้น ฉันจึงใส่ชุดนักเรียน และหวังว่าเมื่อฉันตายลง หัวใจของฉันจะยังคงบริสุทธิ์อยู่! ”

” โหดร้ายป่าเถื่อน!” เถารั่วเซียงสั่นเล็กน้อยเพราะความโกรธ ” หลิงหลิง ไม่ต้องกังวลนะ ครูจะต้องคืนความยุติธรรมให้เธอแน่ๆ! ”

” ขอบคุณคะครูเถา และก็ขอบใจนะ ฉินหลาง ” โจวหลิงหลิงถอนหายใจเบา ๆ ” ชีวิตนี้ไม่อาจรักใครได้อีกแล้ว แต่เพื่อไม่ให้มีคนอื่นถูกทำร้ายฉันแบบหนูอีก หนูจึงตัดสินใจจะไปท้าชน ในเมื่อไปตายแล้วครั้งนึง ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวอีก! ”

” โจวหลิงหลิง ชั้นชื่นชมความกล้าหาญของเธอนะ แต่เธอไม่จำเป็นต้องดึงดัน เชื่อชั้นสิ หากชั้นสามารถช่วยชีวิตเธอได้ แน่นอนว่าชั้นชั้นก็สามารถกำจัดยาเสพติดในร่างกายของเธอได้จนหมดสิ้น และชั้นยังสามารถรักษาร่างกายเธอได้อีกด้วย ” ฉินหลางพูดรับรองกับโจวหลิงหลิง

” จริงเหรอ? ” ดวงตาที่หม่นหมองของโจวหลิงหลิงเหมือนมีแสงส่องประกายแห่งความหวัง

” ชั้นสัญญา ” ฉินหลางยิ้มๆ ” ทักษะทางการแพทย์ของชั้นไม่เป็นรองใคร และชั้นยังมีความชำนาญด้านนรีเวชวิทยามาก ข้อนี้ ครูเถาสามารถรับประกันได้ ”

เถารั่วรั่วเซียงได้ยินอย่างนี้ พลันนึกถึงสถานการณ์ที่ฉินหลางรักษาฝีให้เธอ ใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อย แต่เพื่อไม่ให้โจวหลิงหลิงผิดหวัง เธอจึงพยักหน้าและพูดว่า ” ใช่ ทักษะทางการแพทย์ของฉินหลางดีมากเลย ไม่งั้น เขาคงไม่สามารถรักษาชีวิตเธอได้ แต่เรื่องสำคัญที่สุดคือ เราต้องกำจัดอาชญากรชั่วร้ายเหล่านั้น ให้สิ้นซาก! ดังนั้น เราต้องการความช่วยเหลือจากเธอ! ”

” เรา? ” ฉินหลางมองเถารั่วเซียงด้วยความประหลาดใจ ” ครูเถา ที่ครูพูดว่า ‘เรา’ แปลว่าอยากจะร่วมมือกับผมจัดการกับ ‘ไอ้เดรัจฉาน’ เหล่านั้น? ”

****

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – นิยายแปล ได้เลยน้าา