0 Views

แต่ฉินหลางกลับยืนนิ่งแล้วพูด “ ไม่เป็นไร คนของเราเอง ”

หลังจากขึ้นรถ ฉินหลางถึงพูดกับหานซันเฉียงว่า “ อาเฉียง นี่พี่ชั้นเจ้าข่าน ”

“ สวัสดีน้องชาย ” หานซันเฉียงขับรถไปด้วย ทักทายไปด้วย

“ พี่  พี่ก็คือพี่เฉียง? ” เจ้าข่านดูออกว่าเป็นหานซันเฉียง ได้ยินหานซันเฉียงเรียกเขาว่า “ น้องชาย ” ก็รู้สึกตื้นตัน แต่เขาก็ดูออกว่าที่หานซันเฉียงเรียกเพราะให้เกียรติฉินหลาง พูดเพราะเป็นมารยาทจึงพูดต่อ “ พี่เฉียง พี่เรียกผมว่าเจ้าข่านก็พอ ”

“ งั้นชั้นเรียกนายว่าน้องเจ้าก็แล้วกัน ” หานซันเฉียงพูดก่อนจะหันไปพูดกับฉินหลาง “ พี่ฉิน ในที่สุดพี่ก็ออกมา ไอ่พวกบ้าซานคุนมันใช้เงินซื้อช่องทางในคุกไว้หมด รวมพลังทำร้ายพี่ แต่ว่า ได้ยินว่าเฉินกังก็โดนพี่จัดการจนอ่วม? ไอ่นั่นอาศัยว่าต่อยมวยดำมาหลายปีเลยไม่ค่อยเห็นหัวใคร ”

“ ฉินหลาง นายเก่งศิลปะป้องกันตัว? เหี้ย โคตรเจ๋งเลยวะ ” เจ้าข่านรู้สึกทึ่ง

“ นี่ไม่น่าจะใช่ประเด็นสำคัญนะ ” ฉินหลางพูดกับหานซันเฉียง “ เรื่องที่ชั้นออกมา มีหลายคนที่ยังไม่รู้ แต่ว่าซานคุนกับอันเต๋อเฉิงมีคนคอยรายงาน อีกไม่นานคงจะรู้ อาเฉียงนายเตรียมคนที่เก่งๆของนายไว้ ”

“ ทำไม่พี่เฉียง พี่จะซัดกับซานคุน? รอคำนี้มานานละ ไอ่บ้านซานคุนบ้านี้แม่งสองสามวันมานี้ผยองนัก ” หานซันเฉียงพูดอย่างแค้น เหมือนจะรอให้ถึงเวลาไม่ไหวแล้ว

“ นายไปรวมคนมาก่อน ” ฉินหลางพูด “ อีกไม่นานจะมีเรื่องให้ทำ แต่ไม่ใช่การนองเลือด ” หานซันเฉียงได้ยินก็รู้สึกผิดหวังนิดๆ แต่เรื่องที่ฉินหลางสั่งให้ทำเขาก็ยินดี หานซันเฉียงรู้ดีว่าหากไม่มีฉินหลางเขาจะเป็นยังไง เพราะฉะนั้นฉินหลางล้มไม่ได้ ไม่งั้นซานคุนกับคนอื่นไม่ปล่อยเค้าไว้แน่

“ ฉินหลาง ชั้นช่วยอะไรนายได้บ้าง? ”เจ้าข่านถามฉินหลาง

“ นายช่วยชั้นเยอะละ ” ฉินหลางพูด แล้วเหมือนนึกอะไรได้ “ ใช่แล้ว ในโรงเรียนมีข่าวที่เกี่ยวข้องกับชั้นมั้ย? ”

“ มีแน่นอน ” เจ้าข่านพูด “ มีเต็มโรงเรียนเลย ก็ตั้งแต่โจวหลิงหลิงเกิดเรื่องก็มีข่าวลือกันแล้วว่านายเป็นแฟนลับๆของโจวหลิงหลิง แล้วนายได้ใหม่ลืมเก่า แล้วยังชอบ…ทำให้โจวหลิงหลิงเป็นโรคติดเซ็กส์ แล้วนายก็ทิ้งเธอไป โจวหลิงหลิงจึงคิดฆ่าตัวตาย ”

“ บ้าเอ้ย ใครที่ไหนมันแต่งเรื่องแบบนี้ขึ้นมาวะ ” ฉินหลางด่าแล้วพูดกับเจ้าข่าน “ นายช่วยไปสืบมาให้หน่อย ว่าใครเป็นคนปั้นเรื่องนี้ขึ้นมา ”

“ ให้เป็นหน้าที่ชั้น ไม่มีปัญหาแน่นอน ” เจ้าข่านเก่งเรื่องสอดรู้เรื่องคนอื่นอยู่แล้ว เขาน่าจะมีวิธีหาคนที่ปล่อยข่าวนี้ได้

ฉินหลางให้หานซันเฉียงส่งเจ้าข่านไปที่โรงเรียน แล้วโทรหาเถารั่วเซียง

ตอนเห็นฉินหลางโทรมาสิ่งแรกที่เถารั่วเซียงคิดคือ เด็กนี่แหกคุกออกมารึเปล่า แต่แป๊ปเดียวก็เปลี่ยนความคิดเพราะถ้าฉินหลางแหกคุกจริงก็ไม่น่าจะใช้เบอร์เดิม กดรับสายพอได้ยินเสียงฉินหลางในใจก็รู้สึกสับสนหว้าวุ่น จริงๆเธอน่าจะโกธรฉินหลางมากๆแต่ไม่รู้ทำไมในใจรู้นึกเป็นกังวล

“ นี่ฉันว้าวุ่นเพราะเด็กที่ร้ายเหมือนสัตว์รึไง ? ” เถารั่วเซียงรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้

“ โทรมามีอะไร? ถ้าเกิดแหกคุกออกมาละก็ ทางที่ดีรีบกลับไปซะ ” เถารั่วเซียงพูดอย่างเยือกเย็น

” ผมถูกปล่อยออกมารักษาตัวชั่วคราว ” ฉินหลางพูดอย่างเสียงเรียบ “ ถ้าเกิดว่าครูเถาพอมีเวลา เรามาเจอกันหน้าโรงเรียนหน่อยมั้ย ตรงร้านกาแฟหน้าโรงเรียนร้านที่มีคนเยอะๆ ผมไม่ทำมิดีมิร้ายกับครูหรอก ”

“ ฉันคิดว่าไม่มีความจำเป็น ” เถารั่วเซียงพูดอย่างไร้เยื่อใย เธอไม่แม้แต่อยากจะเห็นฉินหลาง

“ จำเป็น ” ฉินหลางพูดอย่างไม่ยอม “ ตอนนี้ผมเป็นแค่ผู้ต้องสงสัยไม่ใช่ผู้กระทำผิด ดังนั้นโรงเรียนไม่มีอำนาจในการไล่ผมออก ครูก็เป็นครูของผม ในฐานะศิษย์มาขอควาช่วยเหลือครูคงไม่ปฏิเสธนะ ”

ที่ฉินหลางพูดก็มีเหตุผล เถารั่วคิดแล้วคิดอีกสุดท้ายก็ตอบตกลง

ฉินหลางนั่งอยู่มุมๆหนึ่งของร้านกาแฟ ที่นี่เป็นถนนนอกโรงเรียนชีจง จึงมีนักเรียนเต็มไปหมด ฉินหลางเลยไม่ได้เป็นจุดสนใจของคนอื่นเพราะไม่ค่อยมีคนรู้จักฉินหลาง

เถารั่วเซียงนั่งอยู่ตรงข้ามฉินหลางอย่างยากจะเดาอารมณ์ ไม่แม้แต่จะมองกาแฟที่ฉินหลางสั่งให้แล้วพูดอย่างเรียบๆ “ ว่ามา นายยังมีอะไรจะบอกอีก ถ้านายยอมรับผิดหรือให้การเกี่ยวกับคนสมรู้ร่วมคิด โทษที่ทำผิดฉันจะขอความอนุเคราะห์ให้ทางตำรวจลดโทษให้ ”

ฉินหลางไม่ได้ตอบทันที เพราะเขาสังเกตเห็นว่าแค่คืนเดียวเถารั่วเซียงดูโทรมไปเยอะ นี่ก็แสดงให้เห็นว่าเถารั่วเซียงคงใส่ใจเรื่องเขาอยู่

ฉินหลางพึ่งเจ็บมาก็รู้สึกมีความหวังขึ้น แต่เขารู้ว่าแสดงออกมาไม่ได้ เพราะตอนนี้สำหรับเถารั่วเซียงแล้วเขาก็เหมือนสัตว์ที่ดุร้ายตัวหนึ่ง จึงพูดอย่างเบาเสียง “ ขอบคุณครูเถาที่เตือน แต่ผมไม่ได้ทำไรผิด ”

“ ไม่ได้ทำไรผิด ” เถารั่วเซียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆก่อนพูด “ อย่าคิดว่าไปอาศัยเส้นสายจนได้ออกมารักษาตัวข้างนอกแล้วจะทำไรก็ได้นะ ถ้าเกิดความจริงปรากฎ นายเป็นคนร้ายคดีฆ่าคนเลยนะ อย่างน้อยก็ไม่น่าจะให้ออกมาได้ ”

“ ครูเถา ผมรู้ว่าครูรู้กฎหมาย แต่ที่ผมเรียกออกมา ไม่ใช่จะถามเรื่องกฎหมาย แต่หวังให้ครูช่วยให้ผมพ้นผิดจากผู้ต้องสงสัย ” ฉินหลางพูดอย่างจริงจัง

“ ฝันไปเถอะ ” เถารั่วเซียงพูดอย่างเยือกเย็น แต่น้ำเสียงมั่นคง

“ ครูเถา ครูอย่าพึ่งด่วนติดสินใจ รอให้ผมพูดความจริงบางอย่างก่อน ครูอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ ” ฉินหลางพูดอย่างใจเย็น “ โจวหลิงหลิง ยังมีชีวิตอยู่ ”

“ อะไรนะ! ” เถารั่วเซียงตกใจจนลุกยืนขึ้น แต่เหมือนจะรู้ตัวว่ากิริยไม่สุภาพจึงรีบนั่งลง สายตาจ้องฉินหลางเหมือนจะส่องเข้าไปในใจฉินหลางว่า “ เรื่องจริงหรือว่าล้อเล่น? ”

“ เรื่องจริง ” ฉินหลางจ้องมองตาเถารั่วเซียงกลับ

“ จะดีมาถ้านายไม่หลอกชั้น ” เถารั่วเซียงพูดปนขู่ “ นายต้องเข้าใจนะว่าพ่อแม่โจวหลิงหลิงกำลังเตรียมจัดงาน ”

“ พ่อแม่ของโจวหลิงหลิงยังไม่รู้เรื่องนี้ ” ฉินหลางพูดอย่างจริงจัง “ ครูยิ่งเป็นครูที่เข้าใจจิตวิทยา ผมจะหลอกครูได้มั้ย? ”

“ ก่อนหน้านี้นายก็หลอกชั้นมาแล้ว ” เถารั่วเซียงพูด “ หลอกให้ชั้นคิดว่านายเป็นนักเรียนที่ดี ใครจะรู้ว่าแต่ไม่กี่วันนายก็เผยด้านมือออกมาแล้ว ”

“ แล้วถ้าผมไม่ได้เป็นคนร้ายหล่ะ? ”

“ คำถามนี้ชั้นไม่อยากตอบ ” เถารั่วเซียงบอก “ นอกเสียจากว่าฉันจะได้เจอโจวหลิงหลิงตอนนี้ ”

“ ผมก็อยากให้เป็นแบบนั้น ” ฉินหลางยิ้มมุมปาก เพราะเขารู้ว่าสถานการณ์เริ่มไปในทิศทางที่ดีขึ้นแล้ว

****

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – นิยายแปล ได้เลยน้าา