0 Views

” ผมยังซิงอยู่! ”

ฉินหลางพูดเสียงดัง เพราะเขาไม่อยากให้เถารั่วเซียงเข้าใจว่าเขาร้ายกว่าสัตว์เดรัจฉาน ดังนั้นพยายามแก้ตัวให้ตัวเอง  ” ผมยังมีเยื่อพรหมจรรย์——เอ้ย! ผมหมายถึงเส้นพรหมจรรย์ผู้ชาย! ผมให้ดูก็ได้! ”

ได้ยินฉินหลางพูดคำว่า ” เส้นพรหมจรรย์ผู้ชาย ” เถารั่วเซียงพูดอย่างหน้าตาจริงจัง ” ฉินหลาง……นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ ไม่รู้จริงๆว่าเธอไปได้ยินเรื่องไร้สาระแบบนี้มาจากไหน ถึงได้ดึงเรื่อง ” เส้นพรหมจรรย์ ” ไร้สาระพวกนี้มาเกี่ยวข้องด้วย ครูรู้ว่านายเป็นนักเรียนที่ดีคนนึง ที่ครูพูดเรื่องเจ้าเลี่ยงกับฉางแส่วหมิ่นก็เพื่อให้เธอรู้ว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็น การลาออกของสองคนนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เราคิด แล้วทางตำรวจก็สงสัยว่าเรื่องของสองคนนี้กับโจวหลิงหลิงมีส่วนเกี่ยวข้องกัน

ฉินหลางเงียบไปสักพัก คำพูดของเถารั่วเซียงทำให้ฉินหลางคิดตามว่าเรื่องมันเริ่มจะไปกันใหญ่แล้ว ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินเจ้าข่านพูดว่านักเรียนสาวหลายคนในชีจง ต่างลาออกหรือย้ายโรงเรียน มันต้องเป็นแค่ข้ออ้างแน่ ๆอาจเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นกับพวกเธอ แล้วเอาความผิดมาโยนใส่เขา

ฉินหลางถูกเข้าใจผิดอย่างจัง กับโจวหลิงหลิงก็ถือว่าเคยเจอ แต่ฉางแส่วหมิ่นกับเจ้าเลี่ยงนั้น เขาไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อ แต่ตำรวจกลับเอาความผิดมาโยนให้เขา ฉินหลางซวยยิ่งกว่าซวยอีก

” หรือเป็นเพราะสถานที่บันเทิงนั่น พอหนุ่มซิงไปแล้วมันไม่เป็นมงคล? โดยเฉพาะหนุ่มซิงที่ยังไม่ได้อั่งเปา ” ฉินหลางพูดอุบอิบ

ตั้งแต่มาที่ชีจง ดวงของฉินหลางก็ถือว่าไม่เลว เรียนคาบแรกก็ปฏิเสธครูสาวสวยแล้วทุกอย่างก็เป็นดั่งที่หวัง แต่เพราะไปหอชุนเหมยวันครั้งนึง ผลก็เป็นอย่าที่เห็น แล้วคนที่ซวยก็ไม่ได้มีแค่เขา เจ้าข่านก็ได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจไม่ต่างกัน

เห็นได้ชัดว่า ผู้ชายซิงห้ามไปสถานที่บันเทิงแบบนั้น

” ฉินหลาง เธอจะพูดอะไรอยู่? ” เถารั่วเซียงถาม

” ครูเถา ผมว่าผมถูกเข้าใจผิด ช่วยคนแล้วไม่เพียงไม่ได้โล่ห์ผู้กล้าแต่ยังโยนความผิดให้ผม นี่มันอะไรกัน จะให้ผมไปขอความยุติธรรมจากที่ไหน? ” ฉินหลางพูดหน้าบูดหน้าบึ้ง

” เธอพูดให้ครูฟังได้นะ ” เถารั่วเซียงพูดอย่างดูเป็นการเป็นงาน ” ครูเป็นตัวแทนของโรงเรียนที่มาเยี่ยมเธอ การสอนคนให้มีความรู้ เป็นหน้าที่ของโรงเรียน ในเมื่อเรามีส่วนรับผิดชอบในการสอนนักเรียน แน่นอนว่าต้องรับผิดชอบคุ้มครองและให้ความเป็นธรรมกับนักเรียนของเรา ฉะนั้นถ้าเธอมีอะไรไม่สบายใจก็บอกครูได้ และครูสัญญาว่าจะแพร่ความลับของเธอออกไป。

คำพูดของเถารั่วเซียงบ่นบอกว่าอยากรู้ลึกลงไปกว่านั้น ฉินหลางร้อนรน อยากเอาความลับทั้งหมดพูดออกไป แต่ก็จำคำเตือนของตาเฒ่าได้ ก็เลยได้แต่กลืนคำพูดที่จะอยากจะพูดออกไป ถ้าเกิดตาเฒ่ารู้ว่าเขาพูดความลับออกไป ฉินหลางอาจจะไม่เป็นอะไร แต่เถารั่วเซีนงอาจถูกตาเฒ่าฆ่าปิดปาก

” ครูเถา ผมไม่มีความลำบากใจอะไรที่อยากพูด ” ฉินหลางพูดอย่างเสียงเรียบ

 

” อะไรกัน? ” เถารั่วเซียงเริ่มโมโห เพราะฉินหลางไม่ให้ความร่วมมือ ” สถานการณ์ตอนนี้ของนายไม่ค่อยดีนัก เพื่อไม่ให้พ่อแม่ของเธอต้องเสียใจ และเพื่ออนาคตของเธอ เธอควรบอกเรื่องบางเรื่องกับครูนะ เพราะไม่อย่างนั้น ครูก็ช่วยเธอไม่ได้ ”

” ผมไม่ได้ปิดบังอะไรไว้จริงๆครับ ครูเถา ”

” ในฐานะที่้เป็นครู ฉันก็หวังให้นักเรียนทุกคนเป็นคนไม่พูดปด แต่นายทำให้ฉันผิดหวัง ” น้ำเสียงของเถารั่วเซียงเหมือนมีความรู้สึกเจ็บปวด เถารั่วเซียงเอากล่องตัวอย่างที่เป็นกล่องสีใสออกมา ค่อยๆเลื่อนไปหน้าฉินหลาง ฉินหลางเห็นแล้วหน้าเปลี่ยนสีทันที

นี่มันยุงลามกตัวนั้นนิ

ตอนแรกฉินหลางคิดว่าเถารั่วเซียงเก็บตัวอย่างยุงตัวนี้ เพราะความบังเอิญ นึกไม่ถึงเลยว่ามันไม่ใช่ เถารั่วเซียงสงสัยฉินหลางตั้งแต่แรกแต่แค่ปิดไว้ไม่ให้รู้

ฉินหลางรู้สึกเหมือนมีมีดมาแทงกลางใจ

” ฉินหลาง ตัวอย่างในนี้นายคงรู้ใช่มั้ย? ” เถารั่วเซียงพูดอย่างเจ็บปวด ” อย่าลืมนะว่าฉันเป็นครู ทุกปฏิกิริยาในห้องเรียนอยู่ในสายตาหมด การกระทำเล็กๆน้อยๆของนายหนีไม่พ้นสายตาฉันหรอก บอกมาว่ายุงนี้มันยังไงกันแน่? ”

” ครูเถา นี่มันก็แค่ยุงตัวหนึ่ง ที่ชื่อว่ายุงขาวหรือเรียกอีกชื่อว่ายุงลายเสือแห่งเอเชีย ที่ผมรู้ก็เท่านี้——”

” นายกำลังเล่นอะไรกันแน่! ”

ดูออกว่าเถารั่วเซียงโมโหแล้วจริงๆ ” ยุงตัวนี้หล่นลงมาจากตัวนาย นายอย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้อะไร อีกอย่างฉันรู้ว่าตอนนั้นนายกำลังแอบดูฉันอยู่! ”

” ครูเถา ก็แค่ยุงตัวเดียว ถึงแม้ว่าจะหล่นลงมาจากตัวผม แล้วมันสามารถบ่งบอกอะไรได้มั้ย? ” ฉินหลางตัดสินใจว่ายังไงก็จะไม่พูดออกมา

” ไม่ได้! ถึงไม่พูดอะไร แต่ฉันสังเกตเห็นบางอย่างจากยุงตัวนี้——”

เถารั่วเซียงจ้องมองหน้าฉินหลางตรงๆ ” ร่างกายของยุงตัวนี้ไม่ไม่มีอะไรบุบสลาย ก็หมายความว่าไม่ได้ตาย เพราะถูกทำร้าย มองผ่านแว่นขยายแข็งทั้งตัว แล้วฉันก็ได้ดูดเลือดภายในท้องของยุงออกมา——”

พูดถึงตรงนี้ เถารั่วเซียงพูดบ้างหยุดบ้าง เหมือนมีหลังฐานอยู่ในกำมือพยายามให้ฉินหลางรู้สึกกดดัน และอาจทำให้ฉินหลางสารภาพออกมา ฉินหลางรเริ่มระแวง แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา ” ผลการตรวจสอบน่าสนใจมาก ผลการทดสอบออกมาว่ายุงตัวนี้ตายเพราะโดนพิษ ฉินหลาง นายบอกฉันได้มั้ยว่ามันเพราะอะไร? ”

” เพราะอะไร? ” ฉินหลางเริ่มกังวลใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเถารั่วเซียงสังเกตเขาตั้งแต่แรก ยังคิดว่าเถารั่วเซียงรู้สึกดีกับเขา เคยคิดว่าตัวเองฉลาดมาโดยตลอด แต่ด้านความรักกลับไม่ได้เรื่อง

” ฉันหวังว่านายจะบอกเหตุผลกับฉัน! ” เถารั่วเซียงพูดต่อ ” อีกอย่าง ฉันได้ตรวจสอบแล้วว่านายไม่ได้ไปเรียนทบทวนคาบดึก

เสียงเถารั่วเซียงเริ่มจริงจังขึ้น ฉินหลางคิดนี่อาจเป็นการกลของเถารั่วเซียง แล้วฉินหลางเริ่มใจคอไม่ดีแล้ว ต่อกรกับเถารั่วเซียงยากกว่าตำรวจอีก เพราะเธอเก่งเหลือเกิน

แต่ฉินหลางจะบอกเรื่องชุนเหมยวันกับเธอได้อย่างไร เพราะถ้าแบบนั้นยิ่งทำให้เธอดูถูกแน่ๆไม่ใช่หรือ? ถ้าฉินหลางบอกว่าไปชุนเหมยวันมา เถารั่วเซียงจะเชื่อหรือว่าเขายังซิง ไม่เคยทำอะไร?

แน่นอนว่าไม่มีทางเชื่อ

” เราไปดื่มที่หน้าโรงเรียน ” ฉินหลางพูดอย่างสงบนิ่ง คำตอบนี้น่าจะดูน่าเชื่อถือนะ

เถารั่วเซียงส่ายหัวไปมาอย่างรู้สึกผิดหวัง ถอนหายใจแล้วพูด ” ฉินหลาง นายช่วยพูดความจริงกับครูได้มั้ย? ”

” ผมก็พูดความจริงอยู่นี่ไง ” ฉินหลางพูดอย่างหัวแข็ง เขาเพิ่งรู้สึกว่าเถารั่วเซียงไม่ได้อวบอิ่มแค่อก สมองก็้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้ความสามารถ แต่สำหรับผู้ชายชอบอย่างแรกมากกว่า อย่างหลังทำให้รู้สึกเกรงกลัว

เถารั่วเซียงมองฉินหลางประหนึ่งมองทะลุเข้าไปในจิตใจของฉินหลางแล้วพูดอย่างเสียงเงียบๆ ” ยังจำวันที่นายไปห้องทดลองไดมั้ย? นายคงได้ใช้คอมในห้องนั้นเสิร์จคำว่า’ชุนเหม่ยวัน’ ฉันได้ถามเมทนายคนหนึ่งเขาบอกได้ยินเจ้าข่านพูดถึงนอนละเมอถึง’ชุนเหมยวัน’ ‘โจวหลิงหลิง’ ฉินหลางนายยอมรับได้รึยัง? ”

ฉินหลางแพ้แล้ว!

เขาคิดว่าเขาฉลาดมาโดยตลอด แต่นึกไม่ถึงว่าจะแพ้ให้กับผู้หญิงที่อวบอิ่มทั้งหน้าอกและสมอง

ฉินหลางมองเถารั่วเซียงอย่างละเอียด เขารู้สึกแววตานั้นเหมือนมองคนแปลกหน้า นั่งตรงข้ามแต่รู้สึกอยู่ไกลกันเหลือเกิน

แค่ครู่เดียว ฉินหลางถึงค่อยพูด  “ใช่แล้ว ผมเคยไปหอชุนเหม่ยวัน แต่ที่ผมอยากรู้ทำไมครูเถาถึงจับตาเรื่องผมขนาดนี้? ผมไม่รู้เลยว่าจริงๆแล้วครูเป็นครูหรือตำรวจ ทำไมรู้สึกว่าเป็นมืออาชีพมากกว่าตำรวจเสียอีกทำไม? ”

” ฉินหลาง ฉันเป็นครู แต่ก็ไม่เคยละความฝันที่อยากเป็นตำรวจ ” เถารั่วเซียงพูดเสียงเรียบ ” นายรู้มั้ยว่าสาขาตอนฉันเรียนมหาลัยคือสาขาอะไร? ”

ฉินลางส่ายหัว

” สืบสวนสอบสวนและจิตวิทยาของผู้กระทำผิด ” เถารั่วเซียงยิ้มอย่างภูมิใจ ” ดังนั้นฉันจึงมีบัตรของครูบำบัดจิต ฉะนั้นฉันจะสังเกตในสิ่งที่หลายๆคนไม่สังเกต ”

” ครูเก่งขนาดนี้ทำไม่ไปเป็นตำรวจ ”

” ประชด? ”

” ชมจากใจจริง ”

” ฉันอยากเป็นตำรวจจริง แต่ที่บ้านไม่มีใครสนับสนุน ” เถารั่วเซียงพูดด้วยความน้อยใจนิดๆ แต่แค่แป๊ปเดียวก็ดึงสติกลับมา ” โอเค ฉันบอกความลับของฉันแล้ว แล้วนายจะบอกความลับของนายได้รึยัง เรามาแลกเปลี่ยนส่วนตัวกัน ได้มั้ย? ”

***

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – นิยายแปล ได้เลยน้า