0 Views

ออกมาจากห้องเรียนแล้ว ในใจของฉินหลางยังคงรู้สึกเสียใจเล็กน้อย เขาไม่สามารถหาแหล่งที่มาของกลิ่นหอมอื่น ๆ ได้ กลิ่นหอมที่บริสุทธิ์สดชื่นและราวกับว่ามันเป็นดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ในหุบเขา แต่กลิ่นหอมยังล่องลอยแอบซ่อนซ่อน ดูเหมือนยังไม่มีอยู่จริงและไม่มีทางที่จะหาแหล่งที่มาของมันได้

 

ขณะที่ยืนอยู่ข้างประตูห้องเรียน ลมฤดูใบไม้ผลิที่อบอุ่นก็พัดผ่านใบหน้าทำให้เขารู้สึกสดชื่น ฉินหลางรู้สึกว่ายืนอยู่ที่นี่ดีกว่าอยู่ในห้องเรียนที่มีคนมากมาย อย่างเนื้อหาภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาก็เคยดูแล้ว หนังเกี่ยวกับการเรียนเรื่องนี้ เกิดขึ้นจากการสืบหาและรวบรวมข้อมูล ส่วนใหญ่ถูกตัดออกจากโครงการ << World Animal >> ของช่อง CC ซึ่งเกิดขึ้นจากสารคดีของสถานีโทรทัศน์บีบีซีของอังกฤษ เพราะงานของพ่อแม่ของเขา ฉินหลางจึงชอบดูสารคดีเกี่ยวกับสัตว์และพืชตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้นเขาจึงมีความเข้าใจอย่างถ่องแท้

 

สวนของโรงเรียนเต็มไปด้วยนกร้องเพลง ดอกไม้หอม และสิ่งมีชีวิต ดวงอาทิตย์สว่างจ้า มีท้องฟ้ากับเมฆลอยรอบ ยังมีว่าวหลากสีสดใสลอยผ่านไปมาด้านบนของอาคารเรียนด้านหน้า นั่นคงจะเป็นผลงานของเด็กบางคนที่ยังไม่ได้ไปโรงเรียน และมันทำให้คนอิจฉาและมองย้อนกลับไปในวัยเด็ก

 

ในช่วงอายุนี้ ในเวลานี้ มันควรจะได้รับหนึ่งในช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิต แต่กลับถูกผลักให้ลงไปสู่บททดสอบของขุนเขาและการทดสอบของมหาสมุทร ผู้คนต่างทรมานในแต่ละวันไม่สิ้นสุด
ยังมีเวลาอีกห้านาทีถึงจะจบคาบ แต่นักเรียนหญิงก็ออกมาเหมือนฝูงปลา พวกเขาได้รับอนุญาตจากเถารั่วเซียงให้ออกจากชั้นเรียนก่อน

เพราะความแตกต่างทางสรีระของชายและหญิง ขณะเฝ้าดูภาพยนตร์เรื่องนี้ แรงกระตุ้นของนักเรียนชายบางคนจึงไม่ควบคุมได้ ถ้าพวกเขาเดินออกไปนอกห้องเรียนพร้อมกับนักเรียนหญิง ก็อาจจะทำให้รู้สึกอายเล็กน้อย ข้อควรระวังของเถารั่วเซียงมีความรอบคอบและแยบยล หลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจระหว่างนักเรียนชายและหญิง

 

และสำหรับนักเรียนชายที่อยู่ด้านหลังห้องเรียน เถารั่วเซียงใช้วิธีง่ายๆ ในการทำความสะอาดความคิดที่สกปรกทั้งหมด และทำให้กลับสู่สภาพปกติได้อย่างรวดเร็ว

เธอเล่นภาพยนตร์สยองขวัญ 3D ในเวลาห้านาทีโดยที่ไม่แจ้งเตือนก่อน

ได้ยินเสียงกรีดดังทั่วทุกทิศ !

ในไม่ช้านักเรียนชายบางคนกลัวจนฉี่แตก แล้วพวกเขายังยังจะคิดเรื่องลามกอีกได้ยังไง ?

” เอาละ ชั้นเรียนจบลง หวังว่าบทเรียนนี้จะให้ประโยชน์ด้านการศึกษาแก่ทุกคน ” เสียงเถารั่วเซียงดังขึ้นในห้องเรียน

นักเรียนชายดูเหมือนจะถูกปล่อยออกจากลานประหาร ต่างรีบวิ่งออกจากห้องเรียน สำหรับพวกเขา ชั้นเรียนนี้อาจไม่มีความหมายด้านการศึกษา แต่เป็นชั้นเรียนที่น่าจดจำในชีวิตของคน ๆ หนึ่งเพราะเป็นรถไฟเหาะตีลังกาของอารมณ์ ทำให้ใจรู้สึกตื่นเต้นอย่างแท้จริง

 

จากการสนทนาของนักเรียน ฉินหลางรู้ว่าเพิ่งเกิดอะไรขึ้น ในใจของเขาไม่เคยคิดเลยว่าเถารั่วเซียงที่โตเต็มที่และมีเสน่ห์น่าจะเป็นความคิดที่แปลกประหลาด เป็นคนที่ดูดีมีสมาร์ทและเป็นเอกลักษณ์! ถ้าปล่อยให้โอกาสที่ดีเช่นนี้หลุดไป ชีวิตนี้จะต้องเสียดายไปตลอดชีวิต?

 

“ฉันตัดสินใจแล้ว!”

ฉินหลางวางกำปั้นไว้ที่หน้าอก และทำท่าทางโชคดี ในเวลานี้ ฉินหลางได้ตัดสินใจอย่างกระทันหัน เป็นการตัดสินใจที่แน่นอนหลีกเลี่ยงไม่ได้ “เลือกดอกไม้งามที่คว้าได้” เขาตัดสินใจที่คว้าเถารั่วเซียงมาครองให้ได้

 

สิบแปดปีมานี้ ฉินหลางเพิ่งสัมผัสได้ถึงคำว่ารักแรกพบ

 

พูดได้ว่า ฉินหลางได้ติดใจไว้แล้ว เกี่ยวกับยุงลามกตัวก่อนหน้านี้ได้ แม้ว่ายุงตัวนั้นจะน่ารังเกียจหน่อยแต่ก็กล้าหาญและทัศนคติที่ไม่เคยมีมาก่อน มีค่าให้ฉินหลางได้เรียนรู้อย่างลึกซึ้ง

 

“เธอตัดสินใจอะไร นายฉินหลาง?”ขณะที่ฉินหลางกำลังคิดอย่างเพลินๆอยู่ เถารั่วเซียงมายืนอยู่ข้างหลังโดยที่เขาไม่รู้

ในขณะเดียวกันตรงหัวมุมบันไดก็มีกลุ่มผู้ชายที่มองมาที่เถารั่วเซียงอย่างไม่อยากเดินจากไป เหมือนกับยิ่งเห็นยิ่งมีความสุข ยิ่งอิ่มใจ ในบรรดาสายตาที่อาลัยอาวรนั้นมีสายตาคู่หนึ่งเหมือนสายตาของงูพิษ สายตาคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉินหลางอย่างมีความแค้นและอาฆาต

 

” ผมตัดสินใจ … เพื่อสมัครเข้ามหาวิทยาลัย Southern China!” แม้ว่าฉินหลางกำลังตื่นตระหนก แต่ก็ยังโกหกแบบหน้าด้านๆ และยังทำท่าผยองหวังจะเปลี่ยนทัศนคติของเถารัวเซียงที่มีต่อเขา

” คุณมีความฝันและมีความทะเยอทะยาน เป็นสิ่งที่ดีมาก!” เถารวเซียงพยักหน้าด้วยความชื่นชม แต่แล้วเสียงของเธอก็เปลี่ยนไปทันที “เพียงแต่ว่าคุณไม่ควรมุ่งเป้าไปที่สูงเกินไป สิ่งสำคัญคือมีฐานรากที่มั่นคง”

คำพูดของเถารั่วเซียงมีนัยว่า: ด้วยคะแนนเช่นคุณคุณยังหวังจะเข้าหนึ่งในสิบมหาลัยที่ดีที่สุดของประเทศ นี่มันฝันกลางวันชัดๆ

แต่เหมือนฉินหลางจะตีความหมายไม่แตก พูดด้วยท่าทีอ่อนน้อมว่า “ครูเถาพูดถูก ผมก็รู้สึกว่าวัยรุ่นสมควรเดินไปข้างหน้า  ผมดำไม่เรียนรู้ ผมหงอกแล้วมาเสียดาย”  เป็นเด็กไม่ขยัน เสียใจตอนโต ชีวิตมีกี่ครั้งไม่ขยันตอนนี้จะขยันตอนไหน” อย่าปล่อยให้ชีวิตผ่านไปอย่างไรสาระ  เฮ้อ~อันนี้ไม่นับ ครูเถาครับ เมื่อกี้ที่ครูให้ผมไปยืนหน้าทางเดิน เหมือนโดนลมพัดให้ตื่น เหมือนกบที่หลับในฤดูหนาว ถูกเรียกตื่นโดยนางฟ้าในฤดูใบไม้ผลิ ผมรู้แล้วว่าผมไม่ควรมาใช้ชีวิตเสเพลให้หมดไปวันๆ ผมจึงตัดสินใจว่าจะต้องสอบเข้ามหาลียหัวหนานเลียนให้ได้ ”

ฉินหลางเหมือนโดนปลุกโดยนางฟ้าในฤดูใบไม้ผลิจริงๆ แต่สิ่งที่ตัดสินใจไม่ใช่สอบเข้ามหาลัยแต่เป็นจีบครูสาว

“ฉินหลาง กรณีของเธอฉันเคยฟังจากครูซุนซึ่งเป็นครูประจำชั้นแล้ว เรื่องนิสัยครูไม่รู้แต่คะแนนนั้นรู้ดี คะแนนแต่ละวิชาของเธอค่อนข้างแย่ มีเพียงชีวะที่ดีแปลว่าเธอยังมีหวัง ขยันเข้าไว้” เถารั่วเซียงถือว่าไว้หน้าฉินหลาง เพราะจริงๆแล้วคะแนนแต่ละวิชาของฉินหลางไม่ใช่แค่”ค่อนข้างแย่”แต่”แย่มากๆ

“ใช่ครับ คะแนนชีวะของผมยังโอเค แล้วอีกอย่างตอนผมมาถึงชีจงวันแรกก็เรียนชีวะ มันบ่งบอกให้รู้ว่าดวงเราสมพงกันใช่มั้ยละครับ ?” ฉินหลางลองพยายามดึงระยะห่างของตัวเองกับเถารั่วเซียงให้ใกล้ขึ้น

ผู้ชายจีบผู้หญิงว่ายากแล้ว นักเรียนชายจีบครูสาวนั้นยิ่งกว่ายากเข้าไปอีก

ดังนั้น ฉินหลางรู้ว่าตัวเองเร่งรีบมากไม่ได้ วันนี้แค่ให้ครูจำเขาได้ก็พอแล้ว

น่าเสียดายตรงที่เถารั่วเซียงชินกับการโต้ตอบแบบนี้ไปตั้งนานแล้ว ไม่รู้สึกกระทบกระเทือนอะไรเลย ยิ้มบางๆพร้อมพูด ”  นี่เป็นบุพเพของครูกับนักเรียน จริงๆเวลาเรียนเธอไม่ตั้งใจ ตอนแรกครูกะจะว่าซะหน่อย แต่ในเมื่อเธอรู้ถึงความผิดของตัวเอง แล้วยังมีจุดมุ่งหมายครูก็จะไม่พูดอะไรมาก โอเคแล้ว เธอไปเก็บเข้าของไป อย่าทำให้เสียเวลาของคาบต่อไป ”

เถารั่วเซียงสั่งเลิกเรียน

ฉินหลางรู้สึกไม่ดีเพราะตัวเองไม่ได้สร้างความประทับใจแรกให้กับเถารั่วเซียง

เป็นสัญญาที่ไม่โอเคเท่าไหร่

ฉินหลางนึกขึ้นใน《ชุดรวมรัก》มีหนึ่งประโยคว่า การพบกันครั้งแรกตัดสินแพ้ชนะ หากไม่สามารถทำให้ประทับใจได้ก็ต้องทำให้ไม่ประทับใจ

” ครูเถาครับ เดี๋ยวก่อนครับ——” ฉินหลางเรียกเถาลั่วเซียงไว้ ในใจตัดสินใจเรื่องที่ยากมากเรื่องหนึ่ง

” ฉินหลาง ยังมีคำถามอะไรหรือ ? ” เถารั่วเซียงถามอย่างอดทน

ฉินหลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นใจ พูดอย่างเสรยงเบา ” ครูเถา ครูโดนยาพิษแล้ว ”

” เธอบอกครูโดนยาพิษ?” เถารั่วเซียงคิดว่าตัวเองฟังผิด “เธอหมายถึง’โดนยาพิษ’?”

“ใช่ครับ” ฉินหลางพูดด้วยความจริงจัง

“ฉินหลางล้อเล่นอะไรเนี่ย” เถารั่วเซียงคดคิดจนคิ้วชิดกันรู้สึกว่าฉินหลางพยายามหาเรื่อง จึงรู้สึกไม่ค่อยชอบ

 
” ถ้าหากผมเดาไม่ผิด ก——สะโพกของครูมีฝีขึ้นมาหนึ่งลูกใช่มั้ยครับ? ” ฉินหลางเกือบพูดออกไปว่าก้น

แต่ถึงแม้ฉินหลางจะพยายามเปลี่ยนคำว่าก้นเป็นสะโพก ก็ใช่จะลดความน้ำโหได้ เถาลั่วเซียงจ้องด้วยความโมโห แล้วพูดกับฉินหลางว่า

 
“ น่ารังเกียจ ! ”

 
– – – – – – – – – – – – – – – –
#มาถึงก็เล่นครูแล้วเรอะ =..=

 

 

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – แพทย์เทวะ ได้เลยน้า