0 Views

จริงๆแล้ว ฉินหลางไม่จำเป็นต้องวิ่งหนีเลย แต่เขาอยากไม่อยากจะทิ้งโอกาสอันดี ที่จะได้จับมือกับเถารั่วเซียง

ขณะที่วิ่งไปถึงโค้งๆหนึ่งแถวถนนหน้าโรงเรียน ฉินหลางกับเถารั่วเซียงก็ถูกสายแว้นมอเตอร์ไซต์เสียงท่อดังระเบิดนับสิบคันล้อมเอาไว้ ด้านหน้าขบวนมอเตอร์ไซต์ มีรถเก๋งสีดำมาจอดหน้าฉินหลางกับเถารั่วเซียง

ในขณะนั้น ไม่มีใครทราบว่า หม่าเหวยขับรถมอเตอร์มาจากที่ไหน เขาขี่ตามมาด้วยความเร็วสูง พอขี่มาถึง ก็ทิ้งรถไว้ตรงริมถนน ตรงด้านหน้ารถเก๋งสีดำคันนั้น และเปิดประตูรถเก๋งอย่างนอบน้อม ชายตัดผมสกินเฮดคนหนึ่งก้าวขาออกมาจากรถ เขาบีบจมูก แล้วพูดอย่างเบื่อหน่าย ” หม่าเหวย แกไปตกถังขี้มารึไง? ไปไกลๆหน่อย อย่าเข้ามาใกล้กู โดนไอ่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม(ขนยังขึ้นไม่เต็ม)จัดการ ทำให้กูกินข้าวไม่ลงจริงๆ โคตรพ่อโคตรแม่ขายขี้หน้าเลยวะ ”

หม่าเหวยเกรงกลัวผู้ชายคนนี้มาก จึงรีบไปยืนหลบอีกข้างทันที

” พี่เฉียง? ” ฉินหลางนึกเหมือนเคยได้ยินเจ้าข่านเอ่ยถึงชื่อนี้ แต่ตอนนั้นกำลังเคลิ้มจะหลับอยู่ แม้แต่คนอย่างเจ้าข่านยังเคยได้ยินชื่อคนๆนี้ แสดงว่าต้องเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ

ชายผู้มีผมสกินเฮดคนนี้ชื่อหานซันเฉียง เป็นบอสใหญ่ที่มีอำนาจในเขตชีจง แถมเคยติดคุก ทั้งยังฝึกกังฟู ถึงแม้ว่าหม่าเหวยจะเป็นใหญ่ในซอยถนนนอกโรงเรียน แต่ก็เป็นแค่หนึ่งในลูกน้องของหานซันเฉียงเท่านั้น

แต่ แถวถนนนอกโรงเรียนนั้นกอบโกยผลประโยชน์ได้มาก หม่าเหวยก็เชื่อฟังดี ดังนั้นพอหานซันเฉียงได้ยินว่าที่นี่เกิดเรื่อง ก็รีบพาลูกน้องมาช่วยทันที

หานซันเฉียงคิดไม่ถึงว่า คนที่ทำร้ายหม่าเหวยจะเป็นแค่เด็กมัธยมคนนึง เขาค่อนข้างจะรู้สึกผิดหวังที่มาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

แต่ว่า ในเมื่อมาแล้ว หานซันเฉียงก็จะขอแสดงอำนาจต่อหน้าลูกน้องซะหน่อย เขาพูดกับฉินหลางกับเถารั่วเซียงว่า ” กู หานซันเฉียง เป็นคนยังไง ทุกคนต่างก็รู้ดี พวกแกมารังแกลูกน้องกู ก็เท่ากับตบหน้ากู เพราะงั้นก็จ่ายค่ายาให้ลูกน้องกูหนึ่งหมื่น หรือไม่แกก็เอาเงินหมื่นนั้นไปนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลเอง ”

ฉินหลางเหม็นขี้หน้าจนอยากจะต่อยหานซันเฉียงให้ล้มคว่ำ อยากรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอัศวิน แต่เขาก็รู้ดีว่านี่เป็นกฎหมายของสังคม นั่นคือ หนึ่งหมัดหนึ่งดาบจะแก้ไขปัญหา และเก็บกวาดขยะสังคมได้ ถ้าเกิดได้รับบาดเจ็บ หรือถึงขั้นตายขึ้นมา ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นคนผิด แต่ก็ต้องติดคุก อีกอย่าง ต่อหน้าเถารั่วเซียงแล้ว ฉินหลางก็ไม่อยากให้เธอเห็นและจดจำภาพที่เขาใช้ความรุนแรง

เพื่อจะให้จบไวๆ ฉินหลางมีแผนใจในอยู่แล้ว จึงพูดกับหานซันเฉียงว่า ” ก็ใช่ ชั้นเป็นคนทำร้ายลุกน้องนาย แต่ว่าค่ายานั้น แล้วชั้นก็ไม่คิดจะจ่ายด้วย ถ้านายหานซันเฉียงมีปัญหาอะไร เราจะในซอยนั้นวัดกันตัวต่อตัว ”

ได้ยินอย่างนี้ ลูกน้องของหานซันเฉียงต่างก็หัวเราะขึ้นมา หม่าเหวยหัวเราะเสียงดังที่สุด แน่นอนว่าที่หัวเราะเพราะต่างก็คิดว่าฉินหลางไม่เจียมตัว ใครๆต่างก็รู้ ตำแหน่งและอาณาเขตที่หานซันเฉียงมีทุกวันนี้ ได้ก็เพราะหมัดของเขา

” ตัวต่อตัว? นี่มึงท้ากูตัวต่อตัวกับกูเหรอ? ”

หานซันเฉียงก็หัวเราะเสียงดังขึ้น  รู้สึกมันเป็นเรื่องจิ๊บๆ ” ไอ่เหี้ย~โลกนี้มันเป็นอะไรกันหมด แม้แต่เด็กนักเรียนยังกล้ามาท้าดวลกับกูตัวต่อตัว เจ้าหนู! กูรู้ว่ามึงอยากเป็นฮีโร่ต่อหน้าสาว อยากได้หน้า แต่เดี๋ยวกูจะทำให้มึงรู้ มึงไม่ใช่ฮีโร่วะ แต่เป็นแค่ไอ้ขี้ขลาดเท่านั้น ตัวต่อตัวใช่มั้ย! เดี๋ยวกูจะให้โอกาสกับมึง กูก็ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานานละ! ”

หานซันเฉียงก็ไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ จนดึงดูดความสนใจจากตำรวจ ในเมื่อไอ้เด็กนี้อยากท้าดวลตัวต่อตัว เขาก็จะเป็นคนทำให้สมหวัง การที่หานซันเฉียงกลายเป็นนักเลงเบอร์หนึ่งของเมืองเซี่ยหยางได้นั้น ไม่ใช่ได้มาง่ายๆ เมื่อก่อนตอนที่ติดคุก ก็ได้รู้จักกับคนที่ชำนาญศิลปการต่อสู้ หานซันเฉียงทำดีทุกอย่างเพื่อพยายามจะตีสนิท และใช้เวลาหลายปีในการเรียนรู้กังฟู เขาไม่ได้ ” แสดง ” ต่อหน้าลูกน้องมานานแล้ว ในเมื่อไอ่ไก่อ่อนคนนี้มาท้าดวล เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ไม่อย่างนั้น คนอื่นอาจจะคิดว่าแค่เด็กนักเรียนคนเดียว เขาก็จัดการไม่ได้

” ครูเถา ช่วยถือดอกไม้สดหน่อยครับ ใช้เวลาไม่นานหรอกครับ ” ฉินหลางยิ้มให้เถารั่วเซียงอย่างชิลล์ๆ

เถารั่วเซียงอยากจะห้ามปรามใว้ แต่เมื่อเห็นฉินหลางยืนกรานขนาดนี้ เธอเลยไม่อยากขัด พูดเพียง ” ระวังตัวด้วยนะ! ถ้าผ่านไปสิบนาที แล้วยังไม่ออกมา ครูจะแจ้งตำรวจนะ! ”

ถนนนอกโรงเรียนหนึ่งเส้น มีผู้คนอาศัยอยู่มากมาย หลังบ้านของทุกๆหลังจะติดกันและมีซอยผ่าน

เวลานี้ ท้องฟ้ามืดครึ้มแล้ว มีเพียงแสงไฟจางๆส่องแสงสว่างส่องมายังถนนซอยนั้น

ฉินหลางและหานซันเฉียงเดินเข้าไปในซอยตามๆกัน

ฉินหลางหยุดกลางซอย แล้วหันกลับมามองหานซันเฉียง พร้อมพูดว่า ” ความตายจะมาเยือนแล้ว แต่นายยังไม่รู้ตัวอีก! ”

หานซันเฉียงตกใจ จากนั้นยิ้มอย่างเยือดเย็น ” คิดจะขู่กูหรอ? อย่างมึงเนี่ยนะ มีปัญญาฆ่ากู? เข้ามา ”

” ไอ่ขยะเอ้ย ” ฉินหลางพูดเสียงเรียบ แล้วปล่อยหมัดออกไป หมัดนี้ไม่ได้มุ่งไปทางหานซันเฉียง แต่ต่อยไปตรงกำแพงข้างๆฉินหลางที่ฉินหลางยืนอยู่

ปัง!

เสียงหมัดถึงจะไม่ดัง แต่ผนังปูนกลับยุบเข้าไปประมาณหนึ่งศอก อีกทั้งรอบๆยังมีรอยร้าวเล็กๆ ”

หานซันเฉียงนึกในใจ ” ทำไมไอ่เด็กนี่หมัดหนักขนาดนี้ ”

ชั่วขณะนั้น หานซันเฉียงยังไม่กล้าลงมือ

เมื่อเฉือดไก่ให้หานซันเฉียงดูแล้ว ฉินหลางก็ส่งสายตาปริบๆสายตาที่น่าสงสารพูดกับหานซันเฉียงว่า ” หานซันเฉียง ที่ชั้นบอกว่านายถึงคาดแล้ว ก็เพราะว่านายโดนพิษ แถมยังเป็นพิษจากสารหนูอีก อีกไม่นานมันก็จะออกฤทธิ์ ฉันไม่อยากทำร้ายคนไม่มีทางสู้ ไม่งั้น หมัดนี้คงไม่ต่อยลงไปลงที่กำแพงหรอก! ”

ในความเป็นจริงแล้ว ฉินหลางแค่ไม่อยากให้เถารั่วเซียงคิดว่าเขาเป็นคนใช้ความรุนแรง ไม่อยากให้เธอตกใจ

” หึม! มึงนี่ล้อเล่นเก่งจริงๆ กูหานซันเฉียงไม่กลัวอะไรทั้งนั้น! ” ถ้าหากไม่ใช่หมัดเมื่อกี้นี้หยุดไว้ หานซันเฉียงคงปล่อยหมัดมาตั้งนานแล้ว มีรึที่เขาจะฟังฉินหลางพูด

” ล้อเล่น? จำเป็นด้วยเหรอ? ” ฉินหลางยิ้มเรียบๆแล้วพูด ” ไม่กี่วันนี้ นายคงรู้สึกเวียนหัว ปวดหัว แน่นอก ปากคอแห้ง ใช่มั้ย? ”

หานซันเฉียงไม่พูด และนั่นก็แปลว่ายอมรับคำพูดของฉินหลาง

” อีกอย่าง สองสามวันนี้ฉี่ของนายมีสีแปลกๆ ถ่ายหนักก็มีลิ่มเลือด ที่สำคัญที่สุดคือ— ”

พูดถึงตรงนี้ ฉินหลางก็หยุดพูดครู่นึง ทำแบบนี้จะทำให้หานซันเฉียงรู้สึกว่าฉินหลางนั้นดูสูงส่ง

” ที่สำคัญคืออะไร? ” หานซันเฉียงถามขึ้นมาอย่างสงสัย

” ช่างมันเถอะ ในเมื่อนายไม่เชื่อชั้น ชั้นก็ไม่จำเป็นต้องเป็น ‘ลหฺวี่ ต้งปิน’ หานซันเฉียง กินอาหารทะเลต่อไปนะ กินอีกสักมื้อสองมื้อ เดี๋ยวก็จะมีคนมาเก็บศพไปเอง ” ฉินหลางกระแอมเสียงเบา แล้วหมุนตัวคล้ายกับจะเดินออกไป

ตอนแรกหานซันเฉียงไม่เชื่อ แต่พอได้ยินฉินหลางพูดว่า ” อาหารทะเล ” ก็รู้สึกใจหวิวขึ้นมา รีบเข้าไปรั้งฉินหลางไว้ ” น้อง…..น้องชาย นายรู้ได้ยังไงว่าฉันเพิ่งกินอาหารทะเลมา นายรู้ได้ไงว่าฉันโดยาพิษ? ”

ในใจฉินหลางคิด ในฐานะที่เป็นศิษย์เอกผู้สืบทอดเรื่องยาพิษ ก็ต้องรุ้สิว่ามึงโดนยาพิษ แล้วอีกอย่างร่างกายก็ฟ้อง เพราะฉินหลางประสาทสัมผัสไวต่อพิษ ดังนั้นมองแค่หานซันเฉียงด้วยตาก็รู้แล้วว่าโดนพิษสารหนู ส่วนเรื่องที่พูดว่าช่วงนี้เขากินอาหารทะเลบ่อย เพราะฉินหลางได้กลิ่น ” ทะเล ” จากตัวหานซันเฉียง ก็เลยคาดเดาได้ว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ทำให้หานซันเฉียงได้รับพิษ

แต่กระนั้น ฉินหลางไม่ได้คิดจะคุยอะไรมากมายกับหานซันเฉียง เพราะยิ่งเข้าถึงตัวยากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจัดการคนให้อยู่หมัดได้เท่านั้น

” นายโดนพิษสารหนู ” ฉินหลางพูดเรียบๆ ” แต่พิษอาการจะออกฤทธิ์วันพรุ่งนี้ตอนเย็น รักษาเนื้อรักษาตัวด้วยละกัน! ”

พูดจบ ฉินหลางก็เดินออกมาไปจากซอย

หม่าเหวยและลูกน้องคนอื่นๆเห็นฉินหลางกำลังเดินออกมาจากซอย แต่ไม่เห็นหานซันเฉียงลงมืออะไร เลยรู้สึกสงสัยอย่างมาก

และในเวลานี้ หานซันเฉียงเร่งฝีเท้าออกมา มาหยุดต่อหน้าฉินหลาง หม่าเหวยและลูกน้องนึกว่าลูกพี่จะเอาจริงแล้ว รู้สึกตื่นเต้าขึ้นมามาเหมือนไก่ชน รอดูฉากเลือดนอง ความโหดและความรุนแรงที่จะเกิดตรงหน้า แต่สิ่งหม่าเหวยกับคนอื่นๆคงนึกไม่ถึงคือ หานซันเฉียงเมื่อยืนอยู่หน้าฉินหลางแล้ว กลับก้มหัวลง เรียกด้วยความเคารพว่า

” น้องชาย ช่วยข้าด้วย— ”

– – – – – –  –

#อดเห็นพระเอกอาละวาดเลยวุ้ยย

ติดตามข่าวสารได้ที่แฟนเพจ Juvenile Medical God – แพทย์เทวะ ได้เลยน้า