0 Views

 

 

“สองปีก่อนนั้น! เจ้าสุนัขตัวนั้นได้กินผลไม้หยางเข้าไป! ” หวงเหว่ยร้องบ่นออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน และบอกว่าหวงเสี่ยวหลงแอบลอบทำร้ายเขาในระหว่างการประลอง เพราะความอิจฉาในพรสวรรค์ของหวงเหว่ย และหวงเสี่ยวหลงไม่สนใจความเป็นพี่เป็นน้อง และลงมือหักแขนและขาของเขาต่อหน้าผู้คน

หวงเหว่ยเพิ่มความหลากหลายของ ‘เครื่องเทศ’ ให้กับเรื่องราวของเขา

“ในเวลานั้นหวงเสี่ยวหลงยังไม่พอใจหลังจากที่มือ และขาของข้าบาดเจ็บ และเขาสั่งให้ทาสของเขาลงมือทำร้ายท่านพ่อ และท่านปู่!” ตอนท้ายหวงเหว่ยยังพูดอย่างโกรธเคืองต่อไป

เกี่ยวกับเรื่องของหวงหมิงที่ทำการละเมิดกฎของตระกูลเกี่ยวกับเรื่องการขัดขวางในงานประลอง และการลงมือกับหวงเสี่ยวหลงถูกกวาดเก็บเอาไปไว้ใต้พรม

“อะไร? ทาสของเขาลงมือทำร้ายจนท่านปู่ และท่านพ่อได้รับบาดเจ็บ? ” หวงจุนมองไปที่หวง หมิง ตาของเขามีประกายหนาวเย็นจนในเวลาเดียวกันเขารู้สึกตกใจว่าปู่ของเขา หวงฉี่เต๋อที่เป็นถึงนักรบระดับสิบได้พ่ายแพ้ให้แก่ทาสของหวงเสี่ยวหลง มันเกิดอะไรขึ้น?

“มันเป็นเช่นนั้นจุนเอ๋อ” หวงหมิงพยักหน้ายืนยันสิ่งที่หวงเหว่ยเพิ่งบอกกล่าวออกมา “ทาสของ หวงเสี่ยวหลงมีนามว่าเฟยฮาว!” ขณะพูดหวงหมิงคิดถึงความอัปยศในตอนที่เขาโดนฝ่ามือของ เฟยฮาว และชนเข้ากับเก้าอี้ และความเกลียดชังอย่างแรงถูกส่งออกมาจากดวงตาของเขา “สุนัขตัวนั้นที่ชื่อเฟยฮาวเป็นทาสที่อยู่ในระดับจุดสูงสุดของนักรบระดับสิบขั้นปลาย ”

“จุดสูงสุดของนักรบระดับสิบขั้นปลาย… ” หวงจุนตกตะลึง; เขาหันไปมองอาจารย์หลิวเว่ยของเขา และเขาก็ยังคงรู้สึกลังเล ก่อนที่จะพูดพึมพำ “ท่านอาจารย์เรื่องนี้ … ?”

หลิวเว่ยโบกมือให้กับหวงจุน “ก็แค่จุดสูงสุดของนักรบระดับสิบขั้นปลายที่เลวทรามต่ำช้าเท่านั้น”

หวงจุนตื่นเต้นมาก; คำพูดของอาจารย์หมายความว่าเขาตกลงรับปากที่จะช่วยเขา

หวงจุนลุกขึ้นยืนทันทีจากที่นั่ง: “ขอบคุณท่านอาจารย์!”

หวงหมิง และหวงเว่ยรู้สึกยินดีมากที่ได้ฟังคำพูดนี้ ดังนั้นพวกเขาก็ทำตามการกระทำของหวงจุนทั้งสองลุกขึ้นยืน และทำการคาราวะขอบคุณหลิวเว่ย

หวงหมิงหัวเราะออกมาก่อนกล่าวว่า “มันยอดเยี่ยมมากที่ท่านหลิวเว่ยอยู่ที่นี่ สุนัขเช่นเฟยฮาว จะต้องสิ้นชื่อในเงื้อมือของท่านหลิวเว่ย! ”

หวงเหว่ยกล่าวว่า “แน่นอนว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าท่านผู้อาวุโสหลิวเว่ย สุนัขอย่างเฟยฮาวจะกลัวจนฉี่ราดออกมาจากกางเกงของเขา!”

“หวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาวอยู่ที่เรือนรับรองตะวันออกตอนนี้?” หวงจุนถาม

“ไม่ หวงเสี่ยวหลงได้ออกจากคฤหาสน์ตระกูลหวงไปเป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้ว แต่เขาบอกว่าเขาจะกลับมาเมื่อใกล้ถึงสิ้นปี ควรจะใช้เวลาอีกสักสองสามวันกว่าจะเดินทางมาถึง ”

หวงจุนหัวเราะเยาะ “มันไม่สำคัญว่าจะต้องรอจนกว่าน้องชายผู้นั้น และสุนัขของเขา เฟยฮาวหรืออะไรก็ตามที่จะกลับมา มันยังไม่สายเกินไปที่จะสอนบทเรียนให้แก่พวกเขา ในระหว่างนี้พวกเราสามารถไปทำอย่างอื่นก่อนได้! ”

“เรื่องอื่น?” หวงเหว่ยมองไปที่หวงจุนด้วยความสับสนกล่าวว่า “พี่ใหญ่เจ้าหมายถึงเรื่องอะไร … ?”

หวงจุนพยักหน้าและพูดว่า “ถูกต้อง หวงเผิง และซูเย่วบังอาจกล้าอนุญาตให้ลูกชายของพวกเขากระทำการที่รุนแรง และละเลยกฎของตระกูล ปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายท่านพ่อ และท่านปู่ ทั้งสองคนนี้ต้องถูกลงโทษ! ” เขาเยาะเย้ยและพูดว่า” เป็นเวลาหลายปีแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นหวงเผิง และซูเย่ว ข้าควรใช้โอกาสนี้ไปเยือนเพื่อไปทักทายพวกเขา ”

หวงหมิงขมวดคิ้ว แม้กระนั้นก็ตามเขาก็ยังคงนิ่งเงียบไม่เห็นด้วยหรือตกลงแต่อย่างใด

 

กลุ่มที่นำโดยหวงจุนได้มาถึงเรือนรับรองตะวันออกแล้วในเวลานี้

เมื่อหวงจุน, หวงหมิง และคนอื่น ๆ เดินเข้ามาภายในเรือนรับรองตะวันออก หวงเผิง และซูเย่ว กำลังนั่งอยู่ภายในห้องโถงใหญ่ และรวมไปถึงหวงหมิ่น และหวงเสี่ยวไห่ก็อยู่ด้วยเช่นกัน

เมื่อหวงเผิง และซูเย่วเห็นหวงจุน, หวงหมิง, หวงเหว่ย และคนแปลกหน้าอีกคนเดินเข้ามาทั้งคู่ต่างรู้สึกประหลาดใจ

“หวงจุน?” หวงเผิงแทบจำชายหนุ่มที่อยู่ข้างหวงหมิงไม่ได้

เมื่อไม่กี่ปีก่อนหวงจุนยังเด็ก แต่ตอนนี้หวงจุนสูงพอ ๆ กับเขามีไหล่กว้าง และเอวหนา ร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนทั่ว ๆ ไป

“ใช่ข้าเอง” หวงจุนตอบด้วยความเย็นชา “หวงเผิงในงานชุมนุมประจำปีของตระกูลเมื่อปีที่แล้วเจ้ากล้าที่จะให้ลูกชาย และทาสของเขาลงมือทำร้ายท่านพ่อ และท่านปู่ของข้า!”

หวงเผิง และซูเย่วรู้สึกงุนงงอยู่สักครู่ และได้ตระหนักถึงเหตุการณ์เหล่านี้ เหตุผลที่ทำให้คนทั้งสี่คนเข้ามาที่เรือนรับรองตะวันออก

หวงเผิงเหลือบมองไปที่ทั้งสี่ และรู้ว่าคำอธิบายไม่สามารถใช้ได้ และการแสดงออกของเขาก็มืดมนเสียงของเขาหนัก และดูเศร้าหมอง “ดังนั้น?”

เสียงเย้ยหยันของหวงจุนดังอกมาซ้ำ ๆ ด้วยเสียงที่ดูหนาวเย็น “แล้วอะไร? เนื่องจากลูกชาย และทาสของเขาไม่อยู่ ข้าจะขอเก็บดอกเบี้ยจากเจ้า! และรอจนกว่าลูกชายของเจ้าจะกลับมาอีกสองสามวันข้างหน้าแล้วพวกข้าจะมาชำระหนี้ทั้งหมด! ”

หวงหมิงยืนอยู่ที่นั่นเหมือนผู้ชม และไม่ได้กล่าวอะไรออกมา

หวงเผิงจ้องมองไปที่พวกเขาอย่างโกรธแค้น “ล้างหนี้? แม้ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ของนิกายดาบใหญ่ แต่เจ้าก็ไม่สามารถเขามาที่เรือนรับรองทิสตะวันออกได้โดยพลการ นี่คือคฤหาสน์ตระกูลหวงไม่ใช่นิกายดาบใหญ่! ”

 

ทันใดนั้นพลังที่กดดันก็แผ่ขยายไปที่หวงเผิง ทำให้เขาไม่มีเวลาตอบโต้ หรือต้องหลบหลีกออกไป แต่ไม่ทันการร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับโดนแรงกดดันมหาศาล และกระเด็นออกไปชนกับกำแพงในห้องโถงใหญ่ กระอักเลือดออกมาในขณะที่เขาล้มลง

“พี่เผิง!”

“ท่านพ่อ!”

ซูเย่ว หวงหมิ่น และหวงเสี่ยวไห่ร้องตกใจออกมาเสียงดัง

“พี่เผิง, เจ้าเป็นอะไรมากไหม? อย่าทำให้ข้ากลัว! ” ซูเย่วพยายามจะช่วยหวงเผิง น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ในขณะที่นางกอดหวงเผิงอย่างแน่บแน่น

“ท่านพ่อ!” หวงหมิ่น และหวงเสี่ยวไห่ทั้งสองคนร้องไห้ออกมาอย่างน่าสังเวช

หวงเผิง มองไปที่ซูเย่ว เสียงแหบของเขาดังออกมาในขณะที่เขาปลอบโยน “ข้าสบายดี” อีกครั้งที่เขาต้องกระอักเลือดออกมาจากปากของเขาก่อนที่เขาจะพูดได้

เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้หวงหมิง หวงจุน และหวงเหว่ยตกใจเช่นกัน

หวงจุนหันไปมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ของเขา คนที่ลงมือทำร้ายหวงเผิง ในตอนนี้เป็นอาจารย์หลิว   เว่ยของเขานั่นเอง

“อาจารย์นี่ … ” หวงจุน หยุดชั่วคราว

ถึงแม้ว่าคำพูดของหวงเผิงจะเป็นที่รังเกียจต่อนิกายดาบใหญ่ แต่ไม่ใช่หลิวเว่ยจะไม่รู้สึกอะไรไม่ว่าอย่างไรหวงเผิงก็ยังเป็นอาของเขา

หลิวเว่ยไม่ได้สนใจกล่าวออกมาว่า “การดูหมิ่นนิกายดาบใหญ่ โทษสถานเดียวคือความตาย!” จากนั้นเขาก็หยุดชั่วคราว “แต่อย่างไรก็ตามเพื่อเห็นแก่หน้าศิษย์ของข้า ข้าจะไว้ชีวิตเขา เจ้าอย่าได้เป็นกังวล เขาจะไม่ตายแต่อาจต้องนอนอยู่บนเตียงสามถึงสี่เดือน ”

นอนอยู่บนเตียงสามถึงสี่เดือนได้ยินเช่นนี้หวงหมิง และหวงจุนรู้สึกโล่งใจออกมา

เมื่อถึงจุดนี้หวงหมิ่นที่กำลังร้องไห้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความเกลียดชังในสายตาของนาง และพุ่งเข้าไปที่หวงเหว่ย: “พวกเจ้ารังแกท่านพ่อของข้า ข้าจะขอสู้กับพวกเจ้าทุกคน!”

เมื่อมองไปที่หวงหมิ่นที่กำลังวิ่งเข้ามา หวงเหว่ยยกขาขึ้น และเตะไปที่หวงหมิ่น

แม้ว่าหวงหมิ่นได้เริ่มฝึกฝนมาสักระยะแล้ว แต่นางก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวงเหว่ย ความแข็งแกร่งของหวงเหว่ยที่ใช้ในการเตะไม่ได้เบาเลย และทำให้ หวงหมิ่นเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“หมิ่นเอ๋อ!” เมื่อเห็นเรื่องนี้ซูเย่วร้องเรียกชื่อลูกสาวของนาง

 

จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าออกมาจากข้างนอก กลุ่มเวรยามของคฤหาสน์ตระกูลหวงได้รีบวิ่งเข้ามา และเห็นหวงเผิง และหวงหมิ่นนอนอยู่บนพื้นภายในห้องโถงใหญ่ และทำให้พวกเขาต้องตกใจ

“กลับไปประจำตำแหน่งของพวกเจ้า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้าออกไป!! ” เมื่อเห็นผู้คนที่เข้ามาหวงหมิงออกคำสั่งในทันที

ยามเหล่านั้นมองหน้ากันและยังคงไม่แน่ใจว่าจะจะต้องทำอย่างไร

“พวกเจ้าไม่ได้ยินสิ่งที่ข้าสั่งหรือ? ออกไป! “หวงหมิงสั่งด้วยเสียงที่ดังอีกครั้ง

“ขอรับท่านนายใหญ่!” กลุ่มยามของคฤหาสน์ตระกูลหวง รู้สึกหวาดกลัวพวกเขาตอบอย่างอ่อนแอ และก้าวออกไป

ในเวลานี้หวงฉี่เต๋อที่กำลังฝึกฝนเพิ่งออกมา และกุนซือเฉินหยิงรีบเข้ามารายงานว่า

“ท่านจ้าวคฤหาสน์ ไม่ดีแล้ว เกิดเรื่องขึ้นที่เรือนรับรองตะวันออก!”

“เรือนรับรองตะวันออก?” หวงฉี่เต๋อรู้สึกตกใจ “เกิดอะไรขึ้น?”

“วันนี้นายน้อยหวงจุนกลับมา และอาจจะได้ยินถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงปีที่ผ่านมาเกี่ยวกับงาน งานชุมนุมประจำปีของตระกูลซึ่งผู้อาวุโสเฟยฮาวได้ลงมือทำร้ายนายใหญ่ ตอนนี้เขาได้นำนายใหญ่ไปยังเรือนรับรองตะวันออก” เฉินหยิงสรุปเหตุการณ์สำหรับหวงฉี่เต๋อ

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?!” การแสดงออกของหวงฉี่เต๋อเปลี่ยนไป “รีบไปที่เรือนรับรองตะวันออก!”

ช่วงเวลาต่อมาหวงฉี่เต๋อ และเฉินหยิงได้มาถึงเรือนรับรองตะวันออก สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือ หวงเผิงได้รับบาดเจ็บ และนอนอยู่บนพื้น