0 Views

 

สาวกของหอไร้เมฆาได้แต่เฝ้ามอง ในขณะที่หวงเสี่ยวหลงเดินเข้าไปหาเหม่ยเผิง เหลี้ยงด้วยความสิ้นหวัง และพวกเขาทั้งหมดได้แต่ยืนล้อมรอบเหม่ยเผิงเหลี้ยงเพื่อป้องกันเท่านั้น

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเขา หวงเสี่ยวหลงได้แต่มีรอยยิ้มแย้มแจ่มใส เขาได้ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหน้าสาวกของหอไร้เมฆา และจากนั้นได้ซัดฝ่ามือออกไปในทันทีเพื่อเอาชนะผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งในกลุ่มของพวกเขา หวงเสี่ยวหลงเดินต่อไป และทุกฝ่ามือ และทุกกำปั้นที่เขาลงมือก่อให้เกิดการกระเด็นออกไปของเหล่าสาวกของหอไร้เมฆา

ในระยะเวลาสั้น ๆ นอกเหนือจากเหม่ยเผิงเหลี้ยง มีสาวกของหอไร้เมฆากว่า 20 คนที่นอนกองอยู่บนพื้น อย่างไรก็ตามหวงเสี่ยวหลงไม่ได้ฆ่าเหล่าสาวกของหอไร้เมฆา เพราะวัตถุประสงค์ของเขาคือทำร้ายพวกเขา และทำร้ายพวกเขาอย่างจริงจังที่นี่

เหงื่อไหลออกมาจากบนใบหน้าที่ซีดขาวของเหม่ยเผิงเหลี้ยง หลังจากเฝ้าดูเหล่าสาวกของหอไร้เมฆาทุกคนที่กำลังร้องออกมาอย่างเจ็บปวดบนพื้นของห้องโถง

“หวงเสี่ยวหลง เจ้า … เจ้าต้องการจะทำอะไร?” เหม่ยเผิงเหลี้ยงพูดสะดุดด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง และอีกครั้งจนเขาต้องพยายามลุกขึ้นมาก้าวถอยหลังไปจนติดกำแพง ไม่มีเส้นทางหลบหนีในเวลานี้ เหม่ยเผิงเหลี้ยงทำได้แต่มองไปที่หวงเสี่ยวหลง ในขณะที่เขาพยายามถามด้วยคำถามที่เขาคิดว่าดีที่สุดที่เขาทำได้

“ข้าต้องการจะทำอะไร?” เสียงหนาวเย็นของหวงเสี่ยวหลงย้อนกลับไปที่คำถาม ในขณะที่กรงเล็บด้านขวามือของเขาดึงดูดเหม่ยเผิงเหลี้ยงออกจากกำแพง จากนั้นกรงเล็บฝั่งเข้าไปที่หน้าอกของเหม่ยเผิงเหลี้ยง

ปราณหยินที่หนาวเย็นแผ่กระจายไปทั่วร่างกายของเหม่ยเผิงเหลี้ยง ปราณหยินที่หนาวเย็นนี้เป็นเหมือนหนอนที่น่ากลัว และเป็นพิษกัด และกลืนทุกมุมของร่างกายของเหม่ยเผิงเหลี้ยงจากภายใน เสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชหลุดรอดพ้นออกมาจากลำคอของเหม่ยเผิงเหลี้ยง ในขณะที่เขาล้มลงกับพื้นโดยเกิดอาการกระตุกเนื่องจากอาการปวดไปตามทุกส่วนของร่างกาย

ปราณหยินที่หนาวเย็นนี้มาจากทักษะกงเล็บปีศาจเทพอสูร แต่เขาไม่ได้ลงมืออย่างรุนแรง ไม่เช่นนั้นเหม่ยเผิงเหลี้ยงอาจตายสบายเกินไป

เจ็ดปีของการฝึกทักษะกงเล็บปีศาจเทพอสูรทำให้หวงเสี่ยวหลงสามารถใช้ปราณหยินในรูปแบบการโจมตีที่เขาปรารถนาได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าพลังจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับทักษะกงเล็บปีศาจเทพอสูรที่แท้จริง แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะทรมานใครบางคนทำให้พวกเขารู้สึกว่าความตายเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

หลี่ปิง และเหล่าสาวกของเก้าสมาพันธ์การค้าต่างร้องตะโกนอย่างมีความสุขในขณะที่เฝ้าดูตอนจบที่น่าสังเวชของสาวกหอไร้เมฆา ความเย็นชา และความเกลียดชังที่กลัดกลุ้มอยู่ภายในจิตใจของพวกเขาลดลง และส่วนใหญ่ของความกลัว และการชื่นชมที่พวกเขามีต่อหวงเสี่ยวหลงก็เพิ่มมากขึ้นอย่างมาก

ในขณะที่เหม่ยเผิงเหลี้ยงกำลังกลิ้งไปรอบ ๆ และกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด คนอีกกลุ่มหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาภายในห้องโถงผ่านประตูทางเข้าของเก้าสมาพันธ์การค้า

มีหลายคนที่แต่งตัวอยู่ในชุดอาภรณ์ของหอไร้เมฆา และมีกลุ่มใหญ่ที่ติดตามพวกเขาซึ่งประกอบไปด้วยคนจำนวนมากกว่าหกสิบคน ทุกคนสวมใส่อยู่ในเครื่องแบบของทหารของมณฑลต้าฉู่กวง

บรรดาสาวกหอไร้เมฆาที่บุกเข้ามาภายในห้องโถงได้สังเกตเห็นเหม่ยเผิงเหลี้ยงในเวลาเดียวกัน การแสดงออกของพวกเขากลายเป็นเรื่องน่าเกลียดที่เห็นนายน้อยของพวกเขากระตุกอยู่บนพื้น

“นายน้อย!”

“นายน้อยเกิดอะไรขึ้น?”

หลายคนรีบไปทางฝั่งของเหม่ยเผิงเหลี้ยง และคนหนึ่งในวัยกลางคนก็ได้เริ่มปลดปล่อยปราณฉีของเขาอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือไฟสีแดงอยู่บนหลังของเหม่ยเผิงเหลี้ยง เห็นได้ชัดว่าคนคนนี้ได้เห็นความหายนะที่เกิดจากปราณหยินที่หนาวเย็นจากภายในของเหม่ยเผิงเหลี้ยง และเขาต้องการใช้ทักษะการบ่มเพาะที่เกี่ยวกับธาตุหยางบางชนิดในการกำจัดปราณหยินในร่างกายของเหม่ยเผิงเหลี้ยง

อย่างไรก็ตามช่วงเวลาที่ฝ่ามือได้สัมผัสผิวของเหม่ยเผิงเหลี้ยง เขาสังเกตเห็นร่องรอยของปราณฉีสีน้ำเงินเข้มที่ต้องการบุกรุกเข้าสู่ร่างของเขาผ่านทางฝ่ามือของเขา

ด้วยความหวาดกลัวเขารีบหดฝ่ามือออกจากด้านหลังของเหม่ยเผิงเหลี้ยงโดยไม่ลังเลใจแม้แต่น้อย เขาพยายามที่จะโคจรปราณฉีของเขาอีกครั้งเพื่อบังคับปราณฉีสีฟ้าเข้มที่เข้ามาในร่างกายของเขาเล็กน้อยออกไปจากร่างกายของเขา หลังจากที่ประสบความสำเร็จคนวัยกลางคนก็หอบหยายใจอย่างรุนแรง

เขาหันกลับไปมองที่หวงเสี่ยวหลง  เฟยฮาว และเหล่าสาวกของเก้าสมาพันธ์การค้า เขาหันไปพูดกับหนึ่งในทหารประจำเมือง “นายกองหวู ที่นี่คือมณฑลต้าฉู่กวงมักฎว่าห้ามการสู้รบ และฆ่ากันภายในเขตเมือง ตอนนี้เจ้าได้เห็นมันด้วยตัวของเจ้าเองแล้ว เหล่าสาวกของเก้าสมาพันธ์การค้าโจมตีเหล่าสาวกของหอไร้เมฆา พวกเขาต่างได้รับอาการบาดเจ็บสาหัส และเก้าสมาพันธ์การค้าต้องถูกกำจัดตามกฏเกณฑ์ของมณฑลต้าฉู่กวง พวกเขาทำผิดกฎหมายของอาณาจักรหลัวถงด้วยหรือไม่? ทำไมเจ้าไม่ไปจับกุมคนเหล่านั้น ?! ”

ได้ยินเรื่องนี้หัวหน้านายกองทหารประจำเมืองได้แสดงสีหน้าลำบากใจบนใบหน้าของเขา เขาได้รับประโยชน์หลายอย่างมาจากหอไร้เมฆา แต่นี่เป็นเก้าสมาพันธ์การค้าเขาสามารถกระตุ้นพวกเขาได้หรือ?

“อะไร? ทำไมเจ้าถึงไม่ลงมือ? “ชายวัยกลางคนของหอไร้เมฆาตะโกนออกมาเสียงดัง ในขณะที่มองไปที่หัวหน้าทหารประจำเมือง

อย่างไรก็ตามในขณะที่เขาพูดเสร็จสิ้น มีฝ่ามือหนึ่งพุ่งตรงมาที่เขาเหมือนเช่นพายุ ให้ความรู้สึกได้ถึงอันตรายเขารีบยกแขนขึ้นอย่างหวาดกลัวเพื่อปกป้องตัวเอง

แม้จะมีการตอบสนองอย่างรวดเร็ว แต่ก็เป็นขั้นตอนที่สายเกินไป ฝ่ามือได้ถูกซัดมาที่ตัวของเขา และเขาถูกส่งให้กระเด็นออกไป

สาวกจากหอไร้เมฆา คนอื่น ๆ ที่มาถึงพร้อมกับชายวัยกลางคนต่างก็ตกใจมาก โดยไม่มีข้อยกเว้นทั้งหมดของพวกเขาถูกตบโดยหวงเสี่ยวหลงด้วยการลงมือในคราวเดียว

การแสดงออกของนายกองหวูเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย

ในความเห็นของเขาการกระทำของหวงเสี่ยวหลงก็หยิ่งทะนงตัวเกินไป เขาเป็นถึงหัวหน้าทหารประจำเมืองซึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของเขา และเขายังคงกล้าที่จะทุบตีสาวกของหอไร้เมฆา ความโกรธของเขาบดบังความจริงที่ว่าพลังของหวงเสี่ยวหลงทำให้เขาประหลาดใจ ทันใดนั้นใบหน้าของนายกองหวูจมลงด้วยความโกรธ และเขาตะโกนใส่หวงเสี่ยวหลง: “เจ้าเด็กบัดซบ เจ้าจะเหิมเกริมมากเกินไปแล้ว เจ้ายังเห็นกฎหมายอยู่ในสายตาของเจ้าอยู่ไหม ?”

“กฎหมาย” หวงเสี่ยวหลงค่อย ๆ หันไปทางนายกองหวูซึ่งสายตาของเขามีประกายแสงที่คมกระพริบผ่านดวงตาของหวงเสี่ยวหลง โดยไม่ต้องแจ้งเตือนอีกหนึ่งฝ่ามือตบไปที่ใบหน้าของนายกองหวูทำให้ตัวของเขาหมุนด้วยความแรง หลังจากนั้นนายกองหวูก็สามารถควบคุมตัวเองให้หยุดได้ แม้ว่าจะมีเพียงอาการวิงเวียนเล็กน้อยเหลืออยู่

แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าทหารประจำเมือง เขาก็เป็นเพียงนักรบระดับเจ็ดเท่านั้น ต่อหน้าหวงเสี่ยวหลงมันไม่ได้แตกต่างกับเด็กเล็ก ๆ

“นายกองหวู!”

“นายกองหวู ท่านเป็นไงบ้าง?!”

ทหารที่ยืนล้อมรอบต่างตกตะลึง พากันระเบิดเสียงตะโกนจากมุมต่าง ๆ

ในที่สุดนายกองหวูจับไปที่ใบหน้าด้านขวาที่เหมือนถูกเผาไหม้ด้วยใบหน้าที่ไม่เชื่อ ในขณะที่เขาจ้องมองอย่างหงุดหงิดไปที่หวงเสี่ยวหลง “เจ้าเด็กบัดซบเจ้ากล้าที่จะตบข้า ?”

“แล้วจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อข้าตบเจ้า ?” เสียงที่หนาวเย็นของหวงเสี่ยวหลงดังออกมา

เหล่าสาวกจากหอไร้เมฆาเข้ามาทำอะไรในที่นี่ ทำเหมือนว่าเก้าสมาพันธ์การค้ามีงานเทศกาลจัดขึ้นทุกวัน และเหล่าสาวกของเก้าสมาพันธ์การค้าได้ถูกทุบตีทุกวันโดยสาวกจากหอไร้เมฆา ทหารประจำเมืองเหล่านี้ได้หายตัวไปได้อย่างไรโดยไม่มาปรากฏแม้แต่เงา ? แต่ตอนนี้เมื่อพวกสาวกจากหอไร้เมฆา ได้รับบาดเจ็บแล้วพวกเขาก็ปรากฏตัวออกมาช่างทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

นอกจากนี้ก่อนที่หวงเสี่ยวหลงจะมาถึงเขาได้ตรวจสอบ และพบว่าหอไร้เมฆาสาขามณฑลต้าฉู่ กวงนี้ ได้ถูกสั่งโดยอุปราชหวู่ฟงประเด็นนี้สามารถอธิบายเพิ่มเติมได้ว่าทำไมหอไร้เมฆาถึงเข้ามาก่อกวน และทำร้ายเหล่าสาวกของเก้าสมาพันธ์การค้าได้โดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับผลกระทบในช่วงเดือนที่ผ่านมา และไม่เคยมีทหารประจำมณฑลต้าฉู่กวงปรากฏตัว

นายกองหวูรู้สึกโกรธโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประโยคดังกล่าว “แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าข้าตบเจ้า ?”  ทำให้หลอดเลือดดำสีเขียวบนหน้าผากของเขาหดตัวลงอย่างไม่สามารถควบคุมได้ หัวใจของเขากระพือปีก ความลังเลใด ๆ ที่เขากระทำผิดต่อเก้าสมาพันธ์การค้าก็ได้หายไป

“พวกเจ้า! ไปจับกุมเจ้าเด็กบัดซบนี้แล้วมัดเอาไว้” นายกองหวูชี้นิ้วไปที่หวงเสี่ยวหลงตะโกนอย่างโกรธแค้นไปที่เหล่าทหารที่มาอยู่ข้างหลังของเขา

“ใช่ขอรับ นายกองหวู!”

ทหารประจำเมืองได้รับคำสั่ง และวิ่งไปล้อมรอบหวงเสี่ยวหลงอย่างรวดเร็ว

คราวนี้หวงเสี่ยวหลงก็ถอยกลับไป และเฟยฮาวผู้ที่กำลังทำการเฝ้ามองอย่างใกล้ชิดที่ด้านข้างก็กวาดฝ่ามือออกไปในแนวตั้ง พลังทั้งหมดแพร่กระจายไปหาทุกคนในพริบตา

นายกองหวูจ้องไปที่ทหารประจำเมืองทุกคนที่กำลังนอนเจ็บปวดอยู่บนพื้น นายกองหวูจ้องไปที่หวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาว แล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าทั้งสองคนกล้าต่อต้านการจับกุมหรือ ?”

ด้วยการสะบัดข้อมือของเขาป้ายทองคำที่เงางามปรากฏตัวขึ้นภายในมือของหวงเสี่ยวหลง จากสัญลักษณ์สีทองที่มีภาพของมังกร และนกอมตะที่คดเคี้ยวไปมาทั่วตัวอักษรของคำว่า “จอมพล” ปรากฎสู่สายตาของนายกองหวู

เมื่อเห็นป้ายทองคำ ขาของนายกองหวูสูญเสียกำลัง และพวกเขาทั้งหมดต่างก็สั่นกลัว ในขณะที่คุกเข่าลงเพื่อทำความเคารพ เสียงสั่นคลอนดังออกมาว่า: “หัวหน้าทหารประจำเมืองกองที่สามของมณฑลต้าฉู่กวง หัวหน้ากองหวูเสี่ยวตง คาราวะท่านจอมพล !”

ป้ายทองคำภายในมือของหวงเสี่ยวหลงคือตัวแทนของจอมพล เห็นมันเทียบเท่ากับการได้เห็นจอมพลฮ่าวเทียน ก่อนที่จะได้เดินทางความคิดถึงความเป็นไปได้ที่สถานการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นหวงเสี่ยวหลงได้นำขอยืมป้ายจอมพลจากจอมพลฮ่าวเทียนมาไว้ล่วงหน้า

การเฝ้าดูนายกองหวูที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น หวงเสี่ยวหลงจ้องมองอย่างหนาวเย็นมาก เขาพูดออกไปหนึ่งคำว่า “กลิ้ง!”

นายกองหวูเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่พอใจราวกับว่าเขาไม่ได้คาดหวังว่าหวงเสี่ยวหลงจะปล่อยให้เขาออกไปอย่างง่ายดาย

“ทำไม? พวกเจ้าไม่ต้องการที่จะกลิ้ง ? ” หวงเสี่ยวหลงถาม

“ขอรับ ข้าจะกลิ้งเดี๋ยวนี้ ข้ากลิ้งไปทันที!” นายกองหวูพยักหน้าอย่างแข็งขัน กลิ้งออกไปหลังจากนั้นเขาหนีไปยังทางออกพร้อมกับทหารประจำเมืองที่อยู่ด้านหลังของเขา

หลังจากที่นายกองหวู และทหารประจำเมืองหลบหนีออกไป หลี่ปิงมาที่ด้านข้างของหวงเสี่ยวหลงแล้วถามอย่างนอบน้อมว่า “นายน้อย พวกเราจะทำอะไรดีกับเหม่ยเผิงเหลี้ยง และเหล่าสาวกของหอไร้เมฆา?”