0 Views

 

หยางตงเพิ่งเสร็จสิ้นการพูด เฟยฮาวก็ลงมือจู่โจมในทันที

ก่อนที่ทุกคนจะทันได้กระพริบตา เฟยฮาวก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าของหยางตง เขาชกออกไปตรงช่องว่าง และอาจทำให้หัวใจของหยางตงเกิดการบีบรัด  เขารีบใช้ฝ่ามือของตัวเองตอบโต้เฟยฮาว

เสียงระเบิดดังออกมา และเงาทั้งสองต่างก็ก้าวถอยหลังกลับมา

“นักรบเหนือธรรมชาติระดับสอง?” เฟยฮาวใช้สายตาจ้องมองออกไปอย่างดูถูก “หยางตง เจ้าและหลานชายหยางอันของเจ้าเหมือนกันจริง ๆ สมองของพวกเจ้าทำมาจากก้นของพวกเจ้า ?”

“สมองทำมาจากก้น ?” หยางตงงงงวยเป็นเวลาเกือบสองอึดใจ

อย่างไรก็ตามฝูงชนที่เฝ้ามองจากถนนข้างนอกต่างก็ส่งเสียงหัวเราะออกมา

ผู้คนจากคฤหาสน์ตระกูลหยางมีใบหน้าที่น่าเกลียด

เมื่อฝูงชนหัวเราะเสียงดังเหล่านี้ได้ยั่วยุให้หยางตงกลับสู่ความเป็นจริง เมื่อความโกรธของหยางตงกำลังจะระเบิดขึ้น หวงเสี่ยวหลงก็โบกมือออกมา “ล้อมพวกเขาเอาไว้ อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้!” สิ้นเสียงของหวงเสี่ยวหลง คนของคฤหาสน์ตระกูลหยางได้เห็นคนห้าถึงหกร้อยคนออกมาล้อมรอบคนของคฤหาสน์ตระกูลเฟย

แม้ว่าหยางตงจะนำผู้คนมาด้วยหลายคน แต่มันก็มีจำนวนทั้งสิ้นไม่เกินสามร้อยคนเท่านั้น ในความเห็นของเขาการพึ่งพาความแข็งแกร่งของนักรบเหนือธรรมชาติระดับสองของเขาเพียงอย่างเดียวก็สามารถเหยียบคฤหาสน์ตระกูลเฟยราบเป็นหน้ากองได้ ไม่สำคัญหรอกว่าเฟยฮาวจะทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติหรือไม่ เพราะเฟยฮาวไม่ใช่ศัตรูของเขา

แต่ว่าการประมือเมื่อครู่ … มันดูราวกับว่าความแข็งแกร่งของเฟยฮาวคืออะไร?!

“คิดจะฆ่าข้า!” หยางตงมองไปที่เหล่ายามของคฤหาสน์ตระกูลเฟย และแสดงความโกรธเกรี้ยว จากนั้นแสงพราวออกมาจากร่างของเขา ในขณะที่เขาเรียกจิตวิญญาณของเขาออกมา

จิตวิญญาณของหยางตงเป็นขวดสีดำขนาดมหึมา!

ขวดสีดำนี้มีความสูงมากกว่าสี่จั้ง และจากบนลงล่างมันเป็นสีดำบริสุทธิ์ ยกเว้นเพียงลวดลายสีแดงที่แปลกประหลาดบางอย่างที่แวววาวอย่างรังเกียจทำให้รู้สึกเหมือนได้เห็นผี

จิตวิญญาณของหยางตงเปลี่ยนไปเป็นมีชีวิตชีวาทันทีที่เขาเรียกออกมา ผิวหนังของเขาเปลี่ยนไปเป็นสีดำเหมือนกับขวดสีดำ และในเวลาเดียวกันหมอกสีดำก็ลอยอยู่รอบ ๆ ตัวเขาทำให้หยางตงสามารถซ่อนตัวอยู่ในหมอกสีดำได้

หยางตงกระพริบเป็นประกายเคลื่อนไหวออกไป และไปปรากฏตัวต่อหน้าเฟยฮาวในเสี้ยวอึดใจ แขนสีดำส่งหมอกสีดำไปตรงหน้าอกของเฟยฮาว; แม้จะได้เห็นแบบนั้นเฟยฮาวก็กำลังเตรียมพร้อม ด้วยแสงสีเงินพร่างพราวของจิตวิญญาณการต่อสู้ของเขาได้ออกมา และกลายเป็นแม่น้ำสีเงินสายหนึ่งที่ห่อหุ้มตัวของเฟยฮาวเพื่อการป้องกันการโจมตีของศัตรู

หลังจากที่สกัดกั้นการโจมตีของศัตรูแล้ว แม่น้ำสีเงินยังคงหมุนรอบ ๆ ตัวของเฟยฮาวและขยายขนาดออกไป ในขณะนี้แม่น้ำสีเงินม้อนตัวกลายเป็นทรงกลมล้อมร่างของเฟยฮาวตาม และขยายเส้นผ่าศูนย์กลางให้มีขนาดใหญ่ขึ้น ในขณะเดียวกันปราณฉีของเฟยฮาวก็เพิ่มปริมาณมากขึ้น และมีบรรยากาศที่กดดันมากยิ่งขึ้น

การเสริมพลังในการต่อสู้!

หลังจากเฟยฮาวบุกเข้าสู่นักรบเหนือธรรมชาติการเสริมพลังการต่อสู้ได้เพิ่มขึ้นจาก 5 เท่ากลายเป็น 7 เท่า

เมื่อรู้สึกถึงความแตกต่างในพลังของเฟยฮาวหลังจากการเสริมพลังการต่อสู้ ใบหน้าของหยางตง เปลี่ยนไปอย่างมาก หมอกสีดำหนาที่ปกป้องตัวเขาก็ขยายตัวออกไปอย่างฉับพลันกลิ้งหมุนวนเป็นเหมือนเมฆสีดำที่ปล่อยความโกรธออกมา

“ฝ่ามือเมฆาทมิฬ!”

ปราณฝ่ามือขนาดใหญ่สีดำบินออกมาจากท่ามกลางของเมฆหมอกสีดำที่กำลังลอยอยู่ในอากาศ

เฟยฮาวกระโดดขึ้นไป

“หมัดใจสลาย!”

กำปั้นชกออกไปยังช่องว่าง และกระแทกลงไปในฝ่ามือสีดำ

หยางตงต่อสู้กับเฟยฮาว และด้านล่างของพวกเขามีการปะทะกันระหว่างคนของคฤหาสน์ตระกูลเฟย และคนของคฤหาสน์ตระกูลหยาง

เฟยหรงกับหยางเจิ้น

เฟยหมิงกับหยางจ้านเฟย

ตอนแรกหยางจ้านเฟยคิดว่าเขาสามารถเอาชนะเฟยหมิงได้อย่างง่ายดาย และรวดเร็วเช่นเดียวกับที่เขาทำเมื่อสองวันก่อน และทำให้เฟยหมิงเสียท่าสมกับเป็นสุนัขอย่างไรก็ตามในวันนี้เขาสังเกตเห็นว่ามีหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บจากฝีมือของเฟยหมิง! เขากำลังใช้ทักษะการต่อสู้ที่เป็นเพลงหมัดแบบแปลก ๆ ทำให้หยางเจิ้นเฟยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ และในเวลานี้เขาก็ตกอยู่ในสภาพที่น่าสงสาร

มันทำให้เขากลัว และโกรธ

หวงเสี่ยวหลงเฝ้าดูการต่อสู้ที่เกิดขึ้นรอบ ๆ คฤหาสน์ตระกูลเฟย และจากนั้นก็หายตัวไปในทันที และไปปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งที่ตรงหน้ายามของคฤหาสน์ตระกูลหยาง และก่อนที่ยามจะทำปฏิกิริยาได้ทัน หวงเสี่ยวหลงส่งเขากระเด็นออกไปด้วยฝ่ามือ

หวงเสี่ยวหลงยังคงกระพริบผ่านไปรอบ ๆ  ‘สนามรบ’ และทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวคนของ คฤหาสน์ตระกูลหยางจะถูกส่งให้ลอยออกไป

คนของคฤหาสน์ตระกูลหยางนอกเหนือจากจูยี้ และผ็เชี่ยวชาญบางคน ส่วนใหญ่เป็นนักรบระดับเจ็ด; นักรบระดับแปด และนักรบระดับเก้าที่มีจำนวนน้อยมาก อาศัยความสามารถแค่นี้พวกเขาจะสามารถโจมตีหวงเสี่ยวหลงได้?

หยางตงลอบสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลกประหลาดในมุมด้านล่าง และเห็นการกระทำของหวงเสี่ยวหลงได้อย่างชัดเจน การเฝ้าดูคนของคฤหาสน์ตระกูลหยางหลังจากที่ถูกทำร้ายมันทำให้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แต่น่าเสียดายที่เขาถูกขัดขวางโดยเฟยฮาว และเขาไม่สามารถหาโอกาสในการจัดการกับหวงเสี่ยวหลงได้ในขณะนี้

เมื่อต้องต่อสู้กับเฟยฮาวสวม, หยางตงเริ่มกังวล และกลัวมากขึ้น เฟยฮาวเป็นเพียงนักรบเหนือธรรมชาติระดับแรก แต่การป้องกันทางกายภาพจากการเสริมพลัง และปริมาณปราณฉีไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาที่เป็นถึงนักรบเหนือธรรมชาติระดับสอง!

ไม่ต้องกล่าวถึงพลังโจมตีของ เฟยฮาวที่เพิ่มขึ้นจากความสามารถในการเสริมสร้างพลังอำนาจของเขาและมีแม้แต่สัญญาณของการเอาชนะเขา!

เสียงกรีดร้องที่น่าเศร้าดังออกมาเหมือนคลื่นที่ชายทะเล ในขณะที่คนของคฤหาสน์ตระกูล หยางเริ่มล้มลงไปทีละคน

จำนวนคนของคฤหาสน์ตระกูลหยางที่เข้ามาครั้งนี้ไม่มากนัก และในด้านหยางตงก็ยังติดพันอยู่กับเฟยฮาวส่งผลให้ชะตากรรมของเหล่ายามของคฤหาสน์ตระกูลหยางในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามได้ลดลงไปสองในสามแล้ว และเหลือประมาณหนึ่งร้อยคนที่กำลังทำการต่อต้าน และปกป้องอย่างสิ้นหวัง

หยางเจิ้น  และหยางจ้านเฟยรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยของพวกเขา และการแสดงออกของพวกเขาเริ่มกลายเป็นน่าเกลียด หากยังคงดำเนินการต่อไปคนของพวกเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับการทำลายล้าง

 

หลังจากที่หวงเสี่ยวหลงส่งคนของคฤหาสน์ตระกูลหยางไปกว่าสามสิบคนก่อนหน้า หยางจ้านเฟยที่กำลังต่อสู้กับเฟยหมิง เมื่อเห็นหวงเสี่ยวหลงมาอยู่ตรงหน้าของเขา หยางจ้านเฟยก็แสดงอาการตกตะลึง

“ท่านพ่อ!”

“ท่านปู่!”

“ช่วยข้าที!”

เขาร้องตะโกนออกมาสุดเสียง

หยางเจิ้น  และหยางตงได้ยินเสียงร้องขอให้ช่วย และเมื่อพวกเขาหันไปมอง พวกเขาก็ได้พบกับฉากของหวงเสี่ยวหลงที่กำลังฟาดฝ่ามือไปยังหน้าอกของหยางจ้านเฟย

“เจ้าสุนัขแซ่หวงเจ้ากล้า!” หยางตงด่าด้วยความโกรธ

“เจ้ากล้าที่จะแตะต้องหลานชายของข้า ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่น ๆ ชิ้น!” อย่างไรก็ตามการโจมตีของหวงเสี่ยวหลงใกล้เคียงกับช่วงเวลาที่เสียงของหยางตงสิ้นสุดลง หนึ่งฝ่ามือประทับไปที่ หน้าอกของหยางจ้านเฟย และหยางจ้านเฟยร้องไห้ออกมาในลักษณะที่ดูเกินจริงคล้ายกับท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา หยางจ้านเฟยรู้สึกว่าฝ่ามือของหวงเสี่ยวหลงทำลายอวัยวะภายในของเขา และเขากะอักของเลวสีเขียวผสมเลือดสีแดงออกมา และบางส่วนสามารถมองเห็นได้ว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของตับหรือปอดของเขา

หยางจ้านเฟยล้มลงกับพื้นขดตัวงอด้วยความเจ็บปวด

ฝ่ามือนี้ของหวงเซี่ยวหลงถูกซัดออกไปอย่างเต็มกำลัง มันไม่เหมือนกับเมื่อสองวันก่อนที่ได้ลงมือกับหยางอัน หยางจ้านเฟยไม่เพียงแต่อาเจียนออกมาเป็นเลือดแม้แต่น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาพร้อมกับน้ำที่เปียกกางเกงของเขา

“เฟยเอ๋อ!” หยางเจิ้นร้องตะโกนออกมา และหัวใจของเขาก็แทบอยากจะกระเด็นออกมาเพราะอาการบาดเจ็บของลูกชายของเขา เขากำหมัดแน่นที่เต็มไปด้วยความโกรธ และเขาก็ชกไปที่เฟยหรงเพื่อบังคับให้เฟยหรงถอยออกไป เขารีบเข้าไปอยู่ข้างกายของหยางจ้านเฟย

ในเวลานี้การสั่นสะเทือนที่แข็งแกร่งมาจากพื้นดิน ทุกคนมองหาแหล่งที่มาของแรงสั่นสะเทือนนี้ และเห็นกองทหารหลายคนที่อยู่ในชุดเกราะเหล็กที่กำลังมุ่งหน้ามายังคฤหาสน์ตระกูลเฟย

ทหารหลายพันคนของอาณาจักรยู้จิงสุดท้ายก็ได้มาถึง!

“หยุดมือ!” ทหารองครักษ์รักษาเมืองได้มาถึง และชายวัยกลางคนที่สวมชุดเกราะของแม่ทัพก็ตะโกนออกมา

คนของคฤหาสน์ตระกูลเฟย และคฤหาสน์ตระกูลหยางหยุดการต่อสู้ และถอยไปทางด้านตรงข้ามทันที แต่ในกลางอากาศ เฟยฮาว และหยางตงยังได้ปะทะกันอีกท่าสองท่าก่อนที่จะลงมา

“ท่านหยางตง, ท่านเฟยฮาว!”

แม่ทัพเจียงหลิงเดินเข้าไปทักทายคนทั้งสอง

ตั้งแต่ที่ทหารองครักษ์รักษาเมืองได้มาถึงแล้ว ‘สงคราม’ นี้จะจบลงแต่เพียงเท่านี้

แม้ว่าหยางตงจะไม่เต็มใจ และความโกรธยังคงลุกไหม้อยู่ในใจของเขา แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีอะไรที่สามารถทำได้อีกในวันนี้

“ข้าจะปล่อยเจ้าทั้งสองคนไปก่อน แต่คราวหน้าข้าจะทำให้พวกเจ้าตายโดยไร้ดินกลบหน้า!” เขาสะบัดแขนแล้วตะโกนว่า “กลับ!”

คนที่มาจากคฤหาสน์ตระกูลหยางรีบตามไป เหลือทิ้งไว้เพียงสภาพที่น่าอาย

เมื่อเห็นฉากนี้ คฤหาสน์ตระกูลเฟย ก็โห่ร้อง และส่งเสียงหัวเราะ

ตายโดยไร้ดินกลบหน้าหวงเสี่ยวหลงจ้องมองไปที่ด้านหลังของหยางตง และยิ้มเย้ยหยันออกมา