0 Views

 

 

เฟยฮาวเรียกจิตวิญญาณของเขาว่า ‘แม่น้ำสีเงิน’ และบิดแขนทั้งสองข้างของเขา และแม่น้ำสีเงินกำลังพลุ่งพล่านอยู่กลางอากาศ และเมื่อกลุ่มโจรที่ล้อมรอบเข้าสู่แม่น้ำสีเงินก็อาจได้ยินเสียง ‘แต๊ง แต๊ง แต๊ง’ ของโลหะที่ปะทะกันสะท้อนถึงการโจมตีกลับของผู้บุกรุก

โจรที่โชคร้ายบางคนหลบหนีออกมาช้าเกินไป และถูกโยนลงไปที่พื้น และดาบของตัวเองแทงเข้าไปในฝ่าเท้า

“ขาของข้า!!!”

ท่ามกลางโจรที่เจ็บปวด พวกโจรเหล่านี้ก็กระโดดไปรอบ ๆ เช่นจิงโจ้ที่กำลังถือเท้าของตัวเอง

เมื่อเห็นฉากนี้พวกโจรที่เหลือก็เริ่มหวาดกลัว และถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

เฟยฮาวใช้แขนของเขาแกว่งไปมา และจิตวิญญาณแม่น้ำสีเงินกลายเป็นแม่น้ำสีเงินที่คดเคี้ยวพาดผ่านกลุ่มโจร และเกิดเสียงกรีดร้องดังขึ้นไปในอากาศ โจรบางคนถูกทุบลงกับพื้น และโจรบางคนก็ลอยสูงขึ้นไปในอากาศ

นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ขั้นนักรบเหนือธรรมชาติ พลังโจมตีของเฟยฮาวก็ยิ่งเพิ่มขึ้นมากกว่าเท่าตัว วิธีการที่นักรบระดับหก และนักรบระดับเจ็ดจะต่อต้านการโจมตีของเฟยฮาวได้?

ทันทีที่มีโจรจำนวนมากนอนอยู่บนพื้นดิน และเพียงอึดใจเดียวก็เหลือเพียงหัวหน้าโจรที่ยังคงยืนอยู่ในความงุนงง

จิตวิญญาณการต่อสู้ของเขากลับเข้าไปในร่างของเขา เฟยฮาวเดินอย่างช้า ๆไปทางหัวหน้าโจร

“เจ้า…..เจ้าอย่าฆ่าข้า!” หัวหน้าโจรตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

“ใครส่งเจ้ามา?” เฟยฮาวถามอย่างเย็นชา

หัวหน้าโจรมีลักษณะคลั่งในสายตาของเขา

“พวกเจ้าทั้งสองคนโปรดหยุดการแสดงได้แล้ว!” ทันใดนั้นเสียงของเลียวมู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินลี่ก็ดังขึ้น

ทุกคนตะลึง

เลียวมู่เดินออกมาจากกลุ่มอย่างช้า ๆ จ้องมองอย่างไม่พอใจไปที่เฟยฮาว และหวงเสี่ยวหลงแล้ว กล่าวว่า “พวกเราเดินทางมานานกว่าครึ่งเดือนอย่างปลอดภัยโดยไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้นหลังจากที่คุณหนูได้พบกับพวกเจ้า พวกเราก็วิ่งเข้าไปในกลุ่มโจรสิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร? ”

ประกายที่แหลมคมข้ามผ่านดวงตาของเฟยฮาว แต่หวงเสี่ยวหลงโบกมือออกมา เฟยฮาว และเขาได้เผชิญหน้ากับเลียวมู่ด้วยความสนใจอย่างมาก และกระตุ้นให้เขา: “แล้วยังไง”

เลียวมู่หัวเราะเยาะ: “กลุ่มโจรกลุ่มนี้ถูกเรียกมาที่นี่โดยพวกเจ้าทั้งสองคน!”

“โอ้พวกเราสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขา? จึงเป็นเหตุให้พวกเขามาที่นี่? ” หวงเสี่ยวหลงยังคงแสดงออกมาอย่างชัดเจน ” และแรงจูงใจของพวกเราคืออะไร ? ”

เลียวมู่กัดฟัน และเสียงของเขาดูแข็งกระด้าง “เหตุผล? เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจของเจ้า ” จากนั้นเขาก็หันกลับไป และมองจ้องมองไปที่หัวหน้าโจร และข่มขู่ว่า “พูด!! ใครเป็นคนที่สั่งให้ลักพาตัวคุณหนู? ”

หัวหน้าโจรอ้าปากค้าง

“ข้าพูดถูกมั้ย?” เลียวมู่จ้องเขม็งอย่างรุนแรงไปที่หัวหน้าโจร และไฟที่เป็นลางไม่ชัดเจนกระพริบผ่านสายตาของเขา สังเกตเห็นว่าหัวหน้าโจรหัวพยักหน้าอย่างรวดเร็วว่า “ใช่..ใช่แล้ว…ใช่…มันเป็นพวกเขาที่บอกให้ข้ามาที่นี่ และลักพาตัวนาง!”

เลียวมู่หมุนกลับไป และพูดกับเฉินลี่ว่า “คุณหนู ท่านได้ยินเขาพูดแล้วสินะ พวกเขาสั่งให้พวกโจรลักพาตัวท่าน ข้าได้เตือนท่านในก่อนหน้านี้แล้วว่พวกเราไม่ทราบพื้นหลังของคนทั้งสองนี้ พวกเราไม่สามารถมองเห็นจิตใจที่ชั่วร้ายของพวกเขาได้! ”

เฉินลี่ส่ายหัวไม่เห็นด้วย “พ่อบ้านเลียว ต้องเข้าใจผิดแน่ ๆ ท่านผู้อาวุโสเฟยฮาวเคยช่วยชีวิตของข้า และด้วยพลังของท่านผู้อาวุโสเฟยฮาว เขาไม่จำเป็นต้องสั่งให้คนอื่นมาลักพาตัวข้าเลย ”

เลียวมู่ยังคงกล่าวชักชวน “คุณหนู ท่านต้องระมัดระวังให้มาก เขาอาจมีวัตถุประสงค์ในการช่วยเจ้าในปีนั้น เจ็ดปีผ่านไปแล้ว และจะมีเรื่องบังเอิญที่คุณหนูจะได้มาพบกับพวกเขาในที่เดียวกันได้อย่างไร? นอกจากนี้หัวหน้าโจรคนนั้นก็ได้สารภาพแล้ว ”

เฉินลี่ยังส่ายหัวนางไม่เชื่อว่าเฟยฮาวจะทำแบบนี้เพราะมันไม่จำเป็น

หากหวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาวเป็นผู้ร้ายหลักในขณะนี้ทั้งสองคนสามารถลักพาตัวนางไปได้โดยไม่มีใครสามารถขัดขวางได้ มีความจำเป็นอะไรที่ต้องใช้แผนการร์ให้วุ่นวาย?

เมื่อถึงจุดนี้หวงเสี่ยวหลงตบมือ

ทุกคนหันไปสนใจเขา

หวงเสี่ยวหลงมองไปที่เลียวมู่ “ข้าต้องพูดสักหน่อยแล้ว การแสดงของเจ้าดีกว่าที่ข้าคาดหวังเอาไว้”

ใบหน้าของเลียวมู่มืดลง “เจ้าหมายถึงอะไร?”

“ข้าหมายถึงอะไร?” หวงเสี่ยวหลงกล่าวซ้ำ ๆ ว่า “เจ้าเป็นคนที่จัดกลุ่มโจรนี้เอาไว้”

ได้ยินคำพูดนี้ทำให้เลียวมู่รู้สึกหงุดหงิด

เลียวมู่มีสีหน้าโกรธบนใบหน้าของเขา “เจ้าใส่ร้าย, ใส่ร้าย! ข้าได้ติดตามคุณหนูมานานกว่าหนึ่งทศวรรษแล้ว และไม่มีข้อสงสัยใดเลยเกี่ยวกับความจงรักภักดีของข้า เจ้าเพียงแค่อยากตอบโต้เพราะข้าเปิดเผยเคล็ดลับของเจ้านั่นคือสาเหตุที่เจ้าหันกลับมาใส่ร้ายข้า! “เขารีบหันไปทางเฉินลี่เพื่อกล่าวประท้วง:” คุณหนูท่านต้องไม่เชื่อพวกเขา! ”

เฉินลี่ส่ายหัวของนางไปที่หวงเสี่ยวหลง “นายน้อยหวง, เลียวมู่อยู่เคียงข้างข้าตั้งแต่ข้ายังเล็ก และในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมานี้เขาได้ปกป้องข้าอย่างซื่อสัตย์ มันไม่สามารถเป็นพ่อบ้านเลียวได้ ”

ถ้าเลียวมู่เป็นผู้กระทำผิดเมื่อเทียบกับหวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาว

สายตาที่ของเลียวมู่จ้องมองไปที่หวงเสี่ยวหลง “ในขณะที่คนแปลกหน้า และคนนอกเช่นพวกเจ้า เจ้าคิดว่าพวกเราควรจะเชื่อเรื่องไร้สาระของเจ้าหรือไม่”

หวงเสี่ยวหลงหันไปหาเฉินลี่: “เจ้าไว้ใจเขาจริง ๆ หรือ?”

เฉินหลี่พยักหน้า “เรื่องอื่นข้าอาจไม่กล้าพูด แต่สำหรับเรื่องของเลียวมู่ ข้าเชื่อมั่นอย่างเต็มที่”

แม้ว่าเฉินหลี่ไม่ได้พูดออกมาดัง ๆ ว่าไม่พอใจต่อหวงเสี่ยวหลง แต่ก็เห็นได้ชัดในน้ำเสียงของนาง

เห็นได้ชัดว่านางเห็นด้วยกับสิ่งที่เลียวมู่บอกว่าหวงเสี่ยวหลงใส่ร้ายเลียวมู่เพราะเลียวมู่ได้ชี้ไปที่พวกเขา

เลียวมู่เป็นคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่ยังเยาว์ และความรู้สึกระหว่างพวกเขาลึกซึ้งมาก ข้อกล่าวหาของหวงเสี่ยวหลงทำให้หัวใจของนางรู้สึกไม่สบายใจ

หวงเสี่ยวหลงหันกลับไปหาเฟยฮาว เขากล่าวว่า “พวกเราไปกันเถอะ”

ตั้งแต่เฉินลี่กล่าวถึงตำแหน่งที่แน่นแฟ้นของนางก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกต่อไป

“ขอรับนายน้อย!” เฟยฮาวตอบรับอย่างสุภาพ

เฉินหลี่รู้สึกตกใจ และนางรีบเรียกเฟยฮาวด้วยความห่วงใย “ท่านผู้อาวุโสเฟยฮาวนี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าหมายถึง”

เฟยฮาวส่ายหัวไม่พูดอะไร เขาเดินไปอย่างเงียบ ๆ ตามหลังหวงเสี่ยวหลง

แต่ก่อนที่หวงเสี่ยวหลงจะจากไปทันใดนั้นฝ่ามือของเขาก็กระแทกไปที่หน้าอกของหัวหน้าโจรหัวโขน ในขณะที่เขาเดินผ่านไป หัวหน้าโจรร้องเสียงดัง ในขณะที่กระเด็นออกไปชนต้นไม้นับไม่ถ้วน เมื่อเขาตกลงสู่พื้นก็ไร้ซึ่งลมหายใจ

เฉินลี่ และคนของนางทุกคนต่างตกใจ

หลังจากนั้นหวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาวก็ขี่ม้าของพวกเขา และวิ่งจากไป

การดูภาพเงาสองภาพออกเดินทางไป ทำให้สายตาของเลียวมู่ต้องตกตะลึงมันกลายเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างมาก ดวงตาของเขากวาดไปอย่างฉับพลันผ่านซากศพของหัวหน้าโจร และส่วนที่เหลือของพวกโจร และเกิดรอยเหี่ยวย่นบนหน้าผากของเขากินเวลาไม่นานนัก

กลุ่มของขยะ!

“คุณหนู ท่านควรจะรีบออกเดินทางไปจากที่นี่” เลียวมู่กล่าวบอกกับเฉินลี่

เฉินหลี่พยักหน้ายอมรับในข้อเสนอ

เพราะฉะนั้นไม่นานหลังจากที่หวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาวจากไป เฉินลี่, เลียวมู่ และคนอื่น ๆได้เดินทางออกไปจากพื้นที่ของภูเขา

หลังจากที่จากมาเฟยฮาวกล่าวว่า “น่าเสียดายที่เฉินลี่เชื่อใจเลียวมู่มากเกินไป” เฟยฮาวเอียงศีรษะขึ้นสู่ท้องฟ้า และถอนหายใจ

หวงเสี่ยวหลง พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ

หลังจากการเดินทางต่อไปอีกสักพัก หวงเสี่ยวหลง และเฟยฮาวก็ไม่รีบร้อนอะไรมากนักได้แต่ปล่อยให้ม้าวิ่งไปอย่างสบาย ๆ

อีกด้านหนึ่ง

ในวันหนึ่งหลังจากที่เฉินลี่ และคนของนางแยกทางกับหวงเสี่ยวหลง พวกเขาก็เดินข้ามภูเขา แล้วตกไปอยู่ในวงล้อมของกลุ่มชายชุดดำ วิธีแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำเหล่านี้คล้ายกับโจรในคืนก่อน และมันก็ชัดเจนว่าคนทั้งสองกลุ่มเป็นพวกเดียวกัน

เส้นทางหลบหนีรอบ ๆ ตัวนางถูกปิดกั้น ความตื่นตระหนกเพิ่มขึ้นในหัวใจของเฉินลี่

ชายชุดดำเหล่านี้ปิดล้อมเฉินลี่ และคนของนางโดยไม่เสียเวลาพูดสักคำ และพวกเขาเริ่มฆ่าคนของนางด้วยอาวุธที่อยู่ในมือของพวกเขา ในช่วงเวลาสั้น ๆ องครักษ์ และคนรับใช้ของเฉินลี่ทุกคนถูกสังหาร แต่สิ่งที่ทำให้เฉินลี่รู้สึกประหลาดใจก็คือคนเหล่านี้ไม่ได้ลงมือทำร้ายเลียวมู่แม้แต่น้อย

ขณะที่เฉินลี่รู้สึกประหลาดใจ โจรคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าไปยังเลียวมู่ และทักทายเขาอย่างสุภาพว่า “ท่านพ่อบ้านเลียว”

เลียวมู่พยักหน้า

นัยน์ตาของเฉินลี่เบิกกว้างโดยไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ปรากฎในสายตาของนาง