0 Views

นักเล่นแร่แปรธาตุได้ค้นคว้าสิ่งต่างๆขณะที่ซ่อนตัวลึกเข้าไปในป่าหรือในห้องที่เงียบสงบ
เป็นหน่วยงานที่จำเป็นสำหรับการผลิตอาวุธและของต่างๆ
มันเป็นงานสำคัญ
ด้วยเหตุนี้ดูเหมือนว่าจะได้รับการปฏิบัติอย่างดี แต่จริงๆแล้วมันไม่ได้เป็นอย่างนั้น
อันดับแรกในกรณีของนักเล่นแร่แปรธาตุ เขาต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อการวิจัยและ
ผลที่ได้นั้นไม่ดีนักและและระหว่างขั้นตอนมักจะเกิดอุบัติเหตุจากการวิจัย
นอกจากนั้น นักเล่นแร่แปรธาตุได้ถูกตีตราว่าเป็นพวกที่ใช้ทักษะนอกรีต
ทำให้ระยะห่างระหว่างนักเวทย์และนักบวชกลายเป็นกว้างมากขึน
และระดับของนักเล่นแร่แปรธาตุนั้นจัดอยู่ในระดับต่ำสุด
อาณาจักรในยุคนี้ไม่ได้ต้องการดูแลคนที่ทำงานแรงงานที่มีชื่อเสียงหรือเก่ง
พวกเขาสนใจพวกโง่ที่ สามารถจะทำงานได้เท่านั้นเอง
นี่คือความคิดของคนเป็นขุนนางและผู้มีอำนาจ
หลายสาขาไม่สามารถดูแลต่อไปได้และได้เปลี่ยนไปเป็นแรงงานทั่วไป
ในสถานการณ์เช่นนี้ โรอันได้สัญญาว่าจะหาที่พักที่ปลอดภัยและลงทุนให้อย่างต่อเนื่อง
ในขณะที่กำลังรวบรวมคนที่มีฝีมือ หลังจากนั้นไม่นานผู้คนจำนวนมากก็ได้มารวมตัวกัน
พวกเขาสร้างบ้านที่อยู่ใกล้กองบัญชาการใหญ่ของกองกำลังแอมเมอเรน
และพวกเขาดูยุ่งกันตลอดเวลา
“ข้าสงสัย ถ้าเป็นเช่นนั้นมันจะไม่ได้ พวกเราต้องใส่ชิ้นเหล็กไปอีก 20 ชิ้น! ”
“ถ้าเราทำอย่างนั้นความทนทานจะลดลงและน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีก!”
“เชื่อในตัวข้าและทำมันสักครั้ง”
“เจ้าคิดว่าข้าจะถูกหลอกโดยคำพูดแค่คำสองคำหรือ? หึ่ม”
เป็นโรงปฏิบัติการที่ดูร้อนแรง
คนสองคนที่ให้ความคิดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กำลังเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
ชายวัยกลางคนที่มีผิวขาวชื่อโอเดง
เขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่เชี่ยวชาญในการรวมแร่ธาตุ
ชายวัยกลางคนหันหน้าไปหา โอเดง เป็นชายวัยกลางคน
อีกคนหนึ่งที่มีใบหน้าสีแดงเขามีชื่อว่าบิ๊กส์.
เขาได้รับการพิจารณาให้เป็นหนึ่งในช่างตีเหล็กที่ดีที่สุด
ทั้งสองคนทำตามคำสั่งขอโรอันเพื่อสร้างอาวุธที่เบา แต่แข็งแรงขึ้น
ปัญหาคือความคิดของพวกเขาแตกต่างกันมากเกินไปและ
การปะทะกันของความคิดเห็นต่างได้รุนแรงมาก
“ถ้าเจ้าใม่รู้ก็แค่ลอง! เจ้าต้องทำในสิ่งที่ข้าบอกให้เจ้าทำ! ”
“ถ้าเจ้าต้องการแบบนั้นก็ทำมันเองซะ!”
เสียงของพวกเขาดังขึ้น
ช่างตีเหล็กที่อยู่ข้างๆพวกเขาได้ส่ายหัว
ตอนนั้นเองก็มีเงาปรากฏขึ้นที่ทางเข้า
“ฮะ?!”
ช่างตีเหล็กที่อยู่รอบๆต่างโค้งคำนับด้วยความรู้สึกตกใจ
“ผู้บัญชาการโรอัน!”
คนที่เข้ามาก็ไม่มีใครอื่นนอกจากโรอัน
หลังจากที่เขากลับมาจากหมู่บ้านทางเหนือเขาไปหาช่างตีเหล็ก
‘วันนี้พวกเขาก็ยังทำงานกันหนัก’
โรอัน มอง โอเดงและ บิ๊กส์แล้วยิ้มออกมา
แม้ว่าท่าทางองพวกเขาจะต่อยกันได้ทุกเมื่อ
แต่พวกเขาก็พยายามแลกเปลี่ยนความคิดเห็นแก่กัน
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการทะเลาะวิวาทที่รุนแรงจะหมดไป
ในท้ายที่สุดเขาก็ปล่อยให้พวกเขาจัดการที่ละเล็กที่ละน้อยจนได้ผลลัพย์ออกมา
หลังจากที่พวกเขาต่อสู้แทบจะฆ่ากัน
พวกเขาก็แก้ไขปัญหาต่างๆในขณะดื่มแอลกอฮอล์
คนสองคนนั้นก็เข้ากันได้ดี
“โอเดง บิ๊กส์.”
โรอันเดินเข้ามาและเรียกพวกเขาทั้งสองคน
“อ่า! ผู้บัญชาการ ”
“ผู้บัญชาการกองกำลัง ท่านมาเมื่อไหร่? ”
แม้ว่าโรอันจะอายุน้อยกว่าพวกเขา แต่ระดับของพวกเขาก็ต่างกันอย่างชัดเจน
ทั้งสองคนอยู่ในกลุ่ม นักเล่นแร่แปรธาตุและกลุ่มฝีมือ
และพวกเขาเป็นสมาชิกของหน่วยงานในกองกำลังแอมเมอเรน
“วันนี้พวกเจ้าดูรุนแรงมาก”
ถ้อยคำนั้น ทำให้ทั้งสองคนเกาศีรษะเขินๆ
โรอัน มองไปรอบ ๆ โรงปฏิบัติการและพูดต่อ
“มันใกล้เคียงกับเวลาที่พวกเราต้องเริ่มเตรียมตัวแล้ว
แล้วสิ่งที่ได้สั่งการไปเมื่อครั้งสุดท้ายเป็นอย่างไรบ้าง? ”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยพลัง
บิ๊กส์ เปิดตาสองข้างกว้าง
“อา! อุปกรณ์ใหม่ออกมาแล้ว ”
พวกเขารีบเดินไปที่ด้านในของห้องเครื่อง
แล้วนำเอาเกราะที่ดูมนๆและโล่กลมออกมา
ชุดเกราะค่อนข้างธรรมดาและโล่มีขนาดแทบจะไม่สามารถครอบคลุมส่วนบนได้ มันบางมาก
ทั้งสองมีสีดำและมีเนื้อเรียบ
“พวกเราทำมันตามที่ท่านบอกเราตอนนั้น แต่ขนาดของโล่นี้จะเป็นประโยชน์ได้หรือ?”
เขาหมายความว่ามันเล็กเกินไป
ถ้านำมาปิดศีรษะไว้มันก็จะเผยให้เห็นร่างกายทั้งหมดและถ้ายกขึ้นมาเพื่อกันร่างกายก็
จะเผยให้เห็นท้องและส่วนล่าง
โรอันได้ส่งสายตาว่าไม่ต้องสนใจ
“อะแฮ่ม.”
บิ๊กส์ ใส่เกราะและโล่ในขณะที่กระแอมออกมา
โล่ได้รับการสวมใส่บนข้อมือซ้ายของเขา
“ดู สิ”
บิ๊กส์ ขยับร่างกายของเขาทุกที่ด้วยท่าทางกังวล
เขาเคลื่อนไหวและแกว่งโล่ไปมาและจากนั้นก็ย้ายแขนของเขาที่อยู่ด้านหลังของเขา
ตอนนั้นเอง
กี้ก
โล่ที่อยู่ด้านหลังก็ได้ส่งเสียงโลหะออกมา
ด้านหลังของเขามีตะขอที่ดูแน่นหนาปรากฏออกมาและเกี่ยวกับตะขอที่อยู่ในโล่พอดี
บิ๊กส์ หันหลังและแสดงด้านหลังของเขา
“เช่นเดียวกับที่ได้บอก พวกเราได้สร้างโล่ที่สามารถแนบไปได้
แม้ว่าจะเป็นเรื่องยากในการใช้งานก่อนที่จะเชี่ยวชาญ ข้าได้ทำผิดผลาดมาหกในสิบครั้งแล้ว”
เขายื่นแขนของเขาอีกครั้งและย้ายโล่ไปทางด้านข้าง
กิ๊ก
ตะขอหลวมขึ้นพร้อมกับเสียงโลหะดังออกมาและโล่ก็ได้แยกออกจากชุดเกาะ
บิ๊กส์ เปลี่ยนท่าทางอีกครั้งและย่อตัวลงเล็กน้อย
“และสุดท้าย …… .. ”
มือขวาของเขาซ่อนอยู่หลังโล่
เฉ้ง!
เสียงโลหะดังออกมาอีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน มีดขนาดแขนก็ปรากฏออกมา
“พวกเราได้ซ่อนดาบเล็กๆเอาไว้”
และการสาธิตก็สิ้นสุดลง
โรอันพยักหน้าและตบมือ
“สุดยอดจริงๆ”
มุมปากของเขายกขึ้น
“มันแตกต่างไปเล็กน้อยกับสิ่งที่ เอียน ฟิลลิปส์ได้ออกแบบมา แต่ถึงอย่างนั้นนี่ก็น่าทึ่งมาก”
การใช้งาน โล่ขนาดเล็กและดาบเล็ก ๆ
เป็นส่วนหนึ่งของนักกลยุทธ์อัจฉริยะเอียน ได้ทดลองออกมา
“เมื่อคนอื่น ๆ กำลังพัฒนาหอกยาวขึ้น ดาบที่หนักกว่า ลูกธนูที่สามารถยิงไกล
ได้เอียนมุ่งเน้นการพัฒนาอาวุธสั้น ๆ ที่มีน้ำหนักเบาและแข็งแรง พกพาง่าย”
เพราะแบบนั้น อาณาจักรรินท์จึงสามารถแสดงความแข็งแกร่งอย่างท่วมท้นในการต่อสู้ระยะประชิต
‘นอกจากนี้ ถ้าเราสามารถผสมผสานอาวุธของทวีปอื่น ๆ และอาณาจักร …… .. ‘
กองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์อาจเกิดขึ้นได้
แต่มีสิ่งหนึ่งที่น่าเสียดาย
‘เราเพียงรู้แค่รูปร่าง แต่เราไม่รู้ว่าหลักการ และส่วนผสมหรือวิธีการทำ’
สิ่งเหล่านี้เป็นส่วนที่นักเล่นแร่แปรธาตุและช่างตีเหล็กต้องหาข้อมูลเอง
และด้วยเหตุนี้เขาจึงจำเป็นที่จะรวบรวมพวกเขาให้เร็วกว่าใครๆ และไม่ต้องกังวลกับเรื่องงบประมาณ
“อย่างแรก เจ้าต้องผลิตโล่แบบนี้เป็นจำนวนมาก”
“ใด้ เข้าใจแล้ว.”
บิ๊กส์ตีโล่ของเขาด้วยมือขวาราวกับว่ามันไม่มีปัญหาอะไร
โรอันยิ้มพอใจและพยักหน้า
“ขอบคุณทุกคนที่ได้ทำตามคำสั่งของเราที่ไม่ค่อยมีเหตุผลเท่าไร”
แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ โอเว่น ได้จับมือทั้งสองข้างของเขา
“พวกเรารู้สึกขอบคุณมากที่ได้อนุญาตให้พวกเราทำการวิจัยเท่าที่พวกเราต้องการ”
“ใช่. นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ตั้งแต่ที่พวกเราเกิดมา ”
บิ๊กส์พยักหน้าตาม
โรอันโค้งคำนับต่อคนเหล่านั้นเล็กน้อย
เขาไม่ได้แค่ลงทุนกับพวกเขา
โรอัน และสมาชิกกองกำลังแอมเมอเรน ต่างปฏิบัติและเคารพพวกเขา
“โปรดเป็นแรงให้แก่เราด้วย ”
จากคำพูดของโรอัน โอเดงและ บิ๊กส์กำหมัดแน่น
“เชื่อมั่นในตัวพวกเรา!”
พวกเขาพูดด้วยความมั่นใจ
โรอันจากกองกำลังแอมเมอเรน, โอเดงจากสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุและ บิ๊กส์จากสมาคมผู้มีฝีมือ
ทั้งสามคนมองกันและยิ้มออกมา
……………….
“ไม่ได้ มุมที่เจ้าก้าวเข้ามาผิด ”
เสียง โรอันดังขึ้นมาในสนามฝึก
สมาชิกกองกำลังแอมเมอเรน รู้สึกกระปรี้กระเปร่า
พวกเขากัดแกว่งหอกของพวกเขาขณะที่ยืนเรียงกันเป็นแถว
ฟ้าวว!
ทุกครั้งที่หอกตวัดผ่านอากาศก็จะได้ยินเสียงที่แหลมคมดังออกมา
‘แน่นอนว่าพวกเขาต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก’
โรอันกำลังท่วงท่าหอกโรอันให้กับพวกเขา
และเขายังสอนทหารราบ ทหารม้าและพลธนูบาง ในสิ่งที่เขารู้
แม้ว่าระดับของจะต่ำเมื่อเทียบกับทักษะหอกของเขา แต่มันเป็นเรื่องที่ต้องสอนให้กับทหารทั่วไป
‘ถึงเวลาที่เราจะต้องเลือกผู้นำกองร้อยคนใหม่ขึ้นมาโดยขึ้นกับผลงานของพวกเขาและความก้าวหน้า
ของพวกเขาในการฝึกซ้อม’
โรอัน ต้องการสร้างระบบที่สามารถส่งเสริมให้ทุกคนมีอันดับที่สูงขึ้นได้หากพวกเขามีความสามารถ
และมีประสิทธิภาพเพียงพอ
การแข่งขันที่สมเหตุสมผลจะช่วยพัฒนาทุกคน ‘
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้คิดจะขว้างทิ้งทหารที่ตกอยู่ด้านหลัง
เขากำลังวางแผนที่จะสอนพวกเขาแยกต่างหากในขณะที่ใส่ความพยายามลงไปเพิ่มนิด ๆ หน่อย ๆ
เขาใช้วิธีการใช้แรงจูงใจทางบวกและทางลบ
“หอกของพวกเจ้าตกลงไปแล้ว! ใส่พลังเข้าไปในแขนของพวกเจ้า! ”
โรอันตะโกนออกมาอีกครั้งด้วยพลังทั้งหมดของเขา
เขาสามารถเห็นได้ว่าทั้งกองกำลังเริ่มแข็งแกร่งขึ้น
ตอนนั้นเองเขาเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งได้ปรากฏตัวที่ทางเข้าสนามฝึก
มันเป็นใบหน้าที่คุ้นเคย
‘เพ็น’
เขาเป็นมือขวาของคริสและรองหัวหน้าของหน่วยงานข้อมูล
โรอันมอบหมายอัสตินในการฝึกอบรมและย้ายไปอยู่กับเขา
“เพ็น”
“ผู้บัญชาการ!”
เพ็นได้ก้มหัวลงเล็กน้อยและยิ้มออกมา
โรอันตบไหล่ของเขาและเดินไปที่ศูนย์บัญชาการด้วยกัน
“คริสเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ครับ ตอนนี้เขาดูยุ่งจริงๆ ”
เพ็นยิ้มและตอบกลับมา
โรอันยิ้มกระอักกระอ่วน
“ข้ารู้สึกเสียใจกับเขา”
โรอันรู้สึกว่าคริสได้ทุ่มความพยายามมากเกินไป
แต่เพ็นส่ายหัว
“ไม่ ตอนนี้เขามีความสนุกมากทีเดียว ”
“เราดีใจที่ได้ยินแบบนั้น”
โรอัน ถอนหายใจสั้น ๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา
เพ็นหยิบกองกระดาษออกมา ราวกับว่ากำลังรออยู่
เป็นข้อมูลที่ได้รวบรวมและวิเคราะห์มาของอาณาจักรรินท์ ในภาคตะวันออก
โรอันมองไปทีกองกระดาษและมองไปที่เพ็น
“นั้นอะไร?”
“นั้น…..”
เพ็นลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ
“ผมกำลังพูดถึงภูเขามอนเทรีย ”
ถ้าเป็นภูเขา มอนเทรีย มันเป็นภูเขาที่พวกเขาซื้อสิทธิการทำเหมืองแร่ผ่านคำสั่งของ โรอัน
“ผมคิดว่ามันไร้ผล”
พวกเขาเดินวนเวียนอยู่หลายแห่งในภูเขาเป็นเวลาห้าเดือน
แต่พวกเขาไม่ได้ค้นพบเหมืองแร่หรือแร่ธาตุ
โรอันถามกลับด้วยท่าทางสงบ
“มันเป็นความคิดของคนอื่นหรือ?”
“ตอนนี้หัวหน้าคริสและเหล่าตัวแทนของหน่วยงานของเราทั้งหมดได้ตัดสินว่ามันไร้ประโยชน์ แต่….”
เพ็นหยุดชั่วครู่แล้วพูดเบาๆออกมา
“ฟอร์ดดูเหมือนจะคิดอย่างอื่น เขาบอกว่ามีอะไรบางอย่างในภูเขามอนเทรีย……..”
“บางอย่าง?”
โรอัน คัดลอกคำพูดของเขา
เพ็นยิ้มอย่างขมขื่น
“เขาขอเพิ่มงบประมาณ เพื่อที่จะขุดลึกขึ้นไปอีก … .. ”
เพียงแค่มองไปที่สถานการณ์ นั้นไม่แตกต่างจากข้อเสนอที่ไร้ประโยชน์
แต่ โรอันที่รู้ว่ามีเหมืองนี้มีหินเวทย์มนต์ขนาดมหึมาอยู่ ก็ยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ
‘ฟอร์ด เขาเป็นคนที่มีประสาทสัมผัสดีทีเดียว’
โรอันเคาะไปที่ปลายโต๊ะด้วยมือของเขา
“ดี บอกคริสให้เพิ่มงบประมาณ ”
“หา?”
เพ็นถามกลับด้วยความรู้สึกงุนงง
เขาพูดด้วยความตกใจ
“กับสถานการณ์ปัจจุบัน พวกเราไม่มีเวลามากนัก และอัญมณีที่ท่านให้กับทางเรา
ได้ใช้ไปในการลงทุนหน่วยงานของกองกำลังแอมเมอเรน และ
สมาคมผู้เดินเรือ, สมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ,
สมาคม ช่างตีเหล็ก และธุรกิจทั้งห้าแห่ง
รายได้ของทางเราคือรายได้ที่มาจากธุรกิจทั้งสี่ที่ไม่รวมเหมือง …… ”
แค่รักษาสถานการณ์ในปัจจุบันก็แน่นแล้ว
และโรอันก็รู้เรื่องสถานการณ์นี้ดี
“ไม่เป็นไร พวกเราจะลดรายได้ให้กองกำลังแอมเมอเรน ชั่วคราว ”
เขาพูดด้วยท่าทางและน้ำเสียงติดตลก
แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“ลงทุนให้กับฟอร์ด อีกไม่นานเขาจะแสดงความสำเร็จบางอย่างออกมา ”
ได้ตัดสินใจแล้ว
เพ็นหายใจเข้าลึก ๆ และโค้งคำนับ
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว”
“และบอก เดฟ จากสมาคมผู้เดินเรือ เพื่อเตรียมพร้อมที่จะเคลื่อนไหว”
“เตรียมคลื่อนไหว?
“เพ็นเอียงศีรษะจากคำพูดของโรอัน
“ใช่. เราวางแผนที่จะทำเมืองท่าที่ทะเลสาบนั้นหลังจากทำการกวาดล้างมอนสเตอร์จากทางใต้ ”
ดวงตาของเขาเปล่งประกาย
“อ่า …”
เพ็นอุทานออกมา
“ผมจะบอกเขาให้”
เพ็นเขียนเนื้อหาลงไป
โรอันลุกขึ้นยืนจากที่นั่งของเขา
ถึงแม้ว่าเขาจะอยากทานอาหารกับเพ็นต่อ แต่เขาไม่มีเวลาว่างแล้ว
“ครั้งหน้า พวกเรามาดื่มกัน”
“ครับ ผมจะรอ”
โรอันและเพ็น จับมือกัน
พวกเขาต่างรูสึกถึงความเร่าร้อนของอีกฝ่าย
ตอนนั้นเอง
เก็ง! เก็ง! เก็ง! เก็ง!
เสียงระฆังดังออกมาจากศูนย์บัญชาการใหญ่
เคล้ง! เคล้ง! เคล้ง!
ต่อจากนั้นเสียงดังจากโลหะกระทบกันก็ดังออกมา
ระฆัง และ โลหะ
มันเป็นสัญญาณเกี่ยวกับการปรากฏตัวของมอนสเตอร์
“พวกมอนเตอร์หรือ?”
เพ็นถามกลับด้วยความรู้สึกกังวลเล็กน้อย
โรอัน เพียงพยักหน้าและเปิดประตู
ในขณะนั้นลมก็ได้พัดเข้ามา
นั่นคือลมที่พัดกลิ่นการสู้รบเข้ามาด้วย
“ท่าน! พวกเราพร้อมโจมตีแล้ว! ”
อัสตินทำความเคารพและก้มลงไป
“อา ……”
เพ็นเบิกตากว้าง
เขาเผลออุทานออกมาหลังจากที่เห็นรูปแบบกองทัพที่มั่นคงและดูแข็งแกร่งตรงหน้าเขา
‘ตอนนี้เราได้ยินเสียงกระดิ่ง พวกเขาก็ได้เตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้ว …… ‘
เขาไม่เคยเห็นกลุ่มทหารที่เคลื่อนไหวรวดเร็วแบบนี้มาก่อน
แต่ท่าทางของโรอันและกองกำลังแอมเมอเรนยังดูสงบอยู่
โรอันรีบคว้าม้าของเขาและจับไปที่หอกทราเวียส
เฉ้ง!
แท่งโลหะกลายเป็นหอกยาวพร้อมเสียงโลหะเสียดสีไปมา
“มอนสเตอร์จากทางตะวันออกเฉียงใต้กำลังเคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ!”
นี่เป็นรายงานของอัสติน
โรอันพยักหน้าและมองไปที่เหล่าทหาร
ริมฝีปากและดวงตาที่ปิดสนิทเห็นได้บนใบหน้าของเขา
พวกเขาแข็งแกร่งและพร้อมที่จะออกรบแล้ว
“กองกำลังแอมเมอเรน!”
โรอันตะโกนพร้อมกับยกหอกทราเวียสขึ้นสูง