0 Views

หล่อนเป็นคนเดียวที่โรอันรักในชาติที่แล้ว
หล่อนเป็นน้องสาวของเกล็น เธอชื่อเซลิน
‘เธอมาหาศพของพี่ชาย หลังจากที่เขาตายด้วยฝีมือของพวกกอบลิน’
ผู้หญิงอายุ 17 ปี
ความตายของพี่ชายที่อายุมากกว่าหนึ่งปี มันเป็นเรื่องยากเกินที่จะอดทน
‘เราต้องคลอยปลอบใจเธอที่กำลังร้องให้อย่างน่าสงสาร’
พวกเราเริ่มต้นที่จะเห็นใจกันและเริ่มรักกัน
‘มันผ่านมาหลาย ปีแล้ว?’
ตอนที่เธออายุจะ 20 ปี เขาวางแผนที่จะแต่งงานกับเธอ
‘แต่สุดท้าย เราถูกแยกจากกัน’
เหตุผลก็คือโรอัน
‘เราไม่สามารถถอนตัวจากสนามรบได้’
ช่วงอายุประมาณ 20 เป็นช่วงที่สำคัญ
เขายังหนุ่มเกินไปที่จะยอมแพ้ความฝันที่จะเป็นแม่ทัพ
ตอนนั้น เพียร์สถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหม่ และได้ขอร้องให้เขาออกไปสู้รบพร้อมกันกับเพียร์ส
เขาคิดว่านั้นเป็นโอกาศสุดท้ายแล้ว
‘ถึงแม้เธอจะบอกว่าไม่ให้ไป ถ้าเราไปทุกอย่างจะจบลง เราก็ยังไป…’
ใช้เวลากว่า 3 ปี กว่าจะได้กลับมา
และเมื่อเรามาถึง เธอก็กลายเป็นผู้หญิงของคนอื่นไปแล้ว
‘ตั้งแต่นั้น เราก็เหมือนคนบ้าที่โครตงี่เง่า’
เขาต่อสู้ราวกับคนบ้า
เพราะอย่างนั้น จากทหารธรรมดาที่อยู่มา 13 ปี จึงได้เลื่อนเป็นผู้บัญชากองร้อย ภายใน 2 ปี
แต่แน่นอนว่า นี่เป็นสิ่งที่เขาได้รับสูงสุด
‘เธอปรารถนาจะพบศพพี่ชายของเธอตลอดมา’
ค่อยยังชั่ว
เกล็นยังไม่ตาย
เธอคงไม่เศร้าอีกต่อไป
‘แต่ถ้ามันออกมาในรูปแบบนี้ เราจะได้พบเธอรึเปล่า…….?’
ราวกับว่า รสขมได้ตลบอบอวลอยู่ภายในปาก
เขาคิดว่าจะสามารถลืมเธอไปได้ทั้งหมด แต่ตอนนี้เป็นเขาที่จำมันได้ทั้งหมด มันไม่ง่ายที่จะปัดมันออกไป
‘บางที ทางเลือกนี้อาจจะดีกว่า’
ถึงแม้พวกเขาได้พบเจอกันอีกและได้รักกันอีกครั้ง เขาคงปล่อยเธอไปอีกรอบ
เพราะว่าในชีวิตนี้เขามีความฝันที่ยิ่งใหญ่กว่าในอดีต
“ดูเหมือนจะจบแล้วสินะ”
เกล็นพูดออกมา
โรอันดันความคิดของเขาออกไป ก่อนที่จะมองไปที่สนาทรบ
ตอนนี้ยังเหลือก็อบลินวิ่งหนีอยู่บ้าง แต่การต่อสู้จบลงไปแล้ว
“กองร้อย จัดแถว! กองร้อย จัดแถว!”
เหล่าผู้ช่วยได้ตะโกนออกมาด้วยแรงทั้งหมดของเขา
การสู้รบทางทิศตะวันออกจบลงแล้ว แต่ถ้าทิศตะวันตกยังคงมีอยู่
พวกก๊อบบลินที่เหลือยังไหลออกมาจากอีกฟากหนึ่งของภูเขา
‘เยี่ยม ตอนนี้หัวหน้าของพวกมันได้ตายไปแล้ว ด้านนั้นคงจะพังทลายในไม่ช้า
กองกำลังโรสกำลังจะชนะศึกนี้โดยไม่ยากเย็นอะไร’
หลังจากนั้นสักพัก การต่อสู้ก็ได้จบลง พร้อมกับเสียงโห่ร้องถึงชัยชนะของกองกำลังโรส เหมือนกับที่โรอันได้พูดไว้
ต่อจากนี้เป็นเวลาเก็บศพและการรักษาบาดแผล
“เด็กใหม่ครั้งนี้สุดยอดมาก”
“ใช่! น่าจะชื่อโรอัน และเพียร์ส?  ”
กองร้อยที่ 13 ได้ส่งเสียงโห่ร้องออกมา
ความสำเร็จที่โดดเด่นของ โรอัน และ เพียร์ส นั้นได้รับการยกย่องพร้อมคำชมเชย
พีทมองไปที่โรอัน  ก่อนที่จะตบไปที่หลังของโรอัน
ป้าบ!
“ไอ้บ้า! ข้าต้องมองแกในแง่มุมใหม่ซะแล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“อั้ก”
โรอันขมวดคิ้วพร้อมกับงอหลังของเขา
“อแฮ่ม ข้าตีหนักไปหรือ?”
พีทหัวเราะอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะเกาแก้มตัวเอง
โรอันยกมือขึ้นเพื่อบอกว่า ไม่เท่าไรก่อนจะพยักหน้า
หลังจากนั้นเทนก็เข้ามาประชิดเขาก่อนพูดว่า
“ทักษะที่แกใช้ตอนกำจัดหัวหน้าก็อบลิน แกไปเรียนมาจากค่ายฝึกหรอ?”
มันเป็นทักษะที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนจนถึงตอนนี้
คำถามของเทน นั้นเป็นคำถามในใจคนอื่นเหมือนกัน กองร้อยที่ 13 กับ 12 และ 14 ที่อยู่ด้านข้างก็พยายามเอียงหูมาฟัง
โรอันส่ายหน้าเบาๆ
“ไม่ ผมไปเรียนรู้อย่างบังเอิญ จากทหารที่เกษียณไปแล้ว”
“ทหารที่เกษียณไปแล้ว? สำหรับพลหอกที่ได้เกษียณไปแล้วนั้นมีมากมาย และโลกที่กว้างทำให้มีคนที่เก่งกาจมากมายราวกลับเม็ดทราย”
เทนมองเขาอย่างแน่วแน่
“อย่างไรก็เจ้าได้ทำคุณประโยชน์มากมายในการสู้รบครั้งนี้และได้ช่วยชีวิตเพื่อนร่วมรบมากมายเพราะฉะนั้นแล้วถึงเวลาที่จะ…”
“เดี่ยวก่อน”
มีเสียงเย็นเยียบแทรกเข้ามา
เทนและโรอันหันไปหาเจ้าของเสียงนี้
“ผู้ช่วยโดเซ่น”
เทนก้มหัวของเขาลง
โดเซ่นกล่าวเสียงเย็นเยียบ
“โรอัน”
“ครับผม”
“ออกจากตำแหน่งของเจ้าระหว่างต่อสู้ถือว่าเป็นควมผิดร้ายแรง”
เขากล่าวเสียงแข็ง
อันที่จริงเขาอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่ก่อนการสู้อยู่แล้ว
“คนใหม่ ๆอย่างเจ้า กล้าละเลยคำพูดของผู้ช่วย?”
เพราะโรอัน ทำให้เขาเป็นคนโง่ในสายตาเกล
“ถีงแม้ว่าเจ้าได้รับคำอณุญาติจากมาสัน ออกจากแถวขณะที่เดินแถว ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง”
“ข้าขอโทษ”
โรอันก้มหัวลง
เขารู้เหตุผลที่ทำไมโดเซ่นจึงทำเช่นนี้
‘เขามากู้ศักดิ์ศรีตอนนั้นแน่ๆ’
ในเวลาแบบนี้เขาต้องไม่พูดขัดอะไร
ถ้าเขาคิดถูกต้อง แสดงว่าผู้ช่วยคงรู้สึกเจ็บใจเป็นอย่างมาก
โดเซ่นพูดต่อว่า
“ถึงผู้บัญชาการเกลจะไม่ว่าอะไร แต่มันเป็นการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับและวินัย ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้ ”
เหล่าทหารกองร้อยที่ 13 กำลังมองสถานการณ์นี้ด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“ถ้ามันเป็นการลงโทษแบบปกติ เจ้าจะโดนฟาด 50 ครั้ง แต่คำนึงที่เจ้าได้ค้นพบก็อบลินที่ซ่อนอยู่ภายในหุบเขา และยังกำจัดหัวหน้าของเหล่าก็อบลิน ข้าจะหักเงินเดือนเป็นเวลา 5 เดือน และจะเพิ่มจำนวนเดือนในการฝึกของเจ้าให้มากขึ้น”
“ครับผม ผมจะทำตามคำสั่งครับ”
โรอันก้มหัวลง
โดเซ่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะขี่ม้ากลับไป
พีทมอง โดเซ่นที่จากไปก่อนจะถามว่า
“เกิดเหตุอะไรขึ้น เจ้าไปทำอะไรต่อหน้าเขา จึงโดนลงโทษทันที ที่ได้รับรางวัลหลังจากกำจัดหัวหน้าศัตรูได้?”
โรอันเพียงยิ้มอย่างขมขื่นแทนการตอบกลับ
เทนมองไปที่ใบหน้าของเขาก่อนที่จะบอกว่า
“เจ้าไม่ได้ยินที่ผู้ช่วยโดเซ่นพูดหรือ?เขามีตำแหน่งสูงกว่าพวกเราถึงสองขั้น”
จากคำพูดนั้น พีทพงกหัวของเขาราวกับว่าเขาไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
“ไม่ แต่ข้าก็คิดว่ามันไม่เพียงพอที่จะลง… และเจ้ายังเป็นคนเดียวที่ค้นพบที่ซ่อนของก็อบลินอีกด้วย?”
“ใช่”
โรอันพงกหัวลงช้าๆ
เหล่าทหารของกองที่13ล้วนมีสีหน้าที่ประหลาดใจ
“แกไปทำอะไรบางอย่าง…บางอย่าง”
“ใช่ แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพวกเราทั้งหมดจะถูกล้างบางแน่ๆ”
“เขาเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา!”
เสียงดังไปทั่วกองร้อย
เหล่ากองร้อยที่ 13 พยายามจะทำให้อารมณ์โรอันดีขึ้นจากการที่โดนลงโทษ
แต่อย่างไร โรอันก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนะ
‘เราจะได้ไม่ต้องใช้เงินมาก’
ที่จริงแล้ว เขาก็ไม่ได้หวังว่าจะได้เงินก้อนใหญ่ หรืออะไร
เขาจำได้ว่าจะมีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นสำหรับ 20 ปีต่อจากนี้
พวกเขาจะค้นพบหินพลังเวทย์ เหมืองแร่ เหมืองเหล็ก และสมบัติที่สาบสูญ
‘ถ้าเราต้องการครอบครองสิ่งเหล่านี้ เพียงหนึ่งเดียว เราต้องรีบจัดการก่อนใคร’
เขาไม่ได้ต้องการเงินมากมายในตอนนี้
การลงโทษ เพิ่มจำนวนเดือนในการฝึกเป็นอะไรที่โรอันต้องการจะขออยู่แล้ว
‘พละกำลัง กล้ามเนื้อ ความทนทานและ การความว่องไว โดยจัดการเหล่านี้ อย่างเป็นระเบียบ’
เช่นเดียวกับคำพูดก่อนหน้านั้น เขาเป็นแค่หน้าใหม่
เขาต้องการฝึกฝน
แต่อย่างไร การฝึกฝนในเวลาส่วนตัว นั้นมีน้อยมาก
และจากสถานการณ์นี้ เขาต้องขอบคุณโดเซ่น ที่ได้เพิ่มเวลาฝึกให้เขา
‘เขาให้เวลาในการฝึกร่างกาย มันไม่ใช่การลงโทษแต่เป็นการให้รางวัล’
ใบหน้าของโรอันปรากฏรอยยิ้มขึ้น
ทันใดนั้นเสียงของผู้ช่วยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“กองร้อยทั้งหมด จัดแถว! กองร้อยทั้งหมด จัดแถว!”
ทหารที่พักอยู่ทั้งหมด ได้ลุกขึ้นและได้เรียงแถวตามกองร้อย
โรอันก็เหมือนกัน เขาได้เข้าไปจัดแถวในกองร้อยที่ 13 ตอนนั้นก็มีเสียงที่ค้นเคยดังด้านหลังเขา
“โรอัน ตามข้ามา”
เจ้าของเสียงนั้นคือมาสัน
โรอันไม่ได้ขยับแต่มองไปที่เทน
“ไป”
เทนได้สบัดมือของเขา
โรอันผงกหัวและได้เคลื่อนออกไป
เขายืนอยู่ด้านหน้าของ เกล และผู้ช่วยโดเซ่น
‘หนาว’
ดวงตาของโดเซ่นมองเขาอย่างเย็นเยียบ
เหล่าทหารที่เป็นนักนำทางได้รวมตัวกันอยู่ตรงนี้ และกองกำลังก็เริ่มต้นเดินทางอีกครั้ง
ตุบ ตุบ ตุบ
เสียงเดินของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วผืนดิน
โรอัน มาสันและเหล่านักเดินทางคนอื่น ก็ได้นำหน้าไปในหุบเขาเอล
ตอนแรกหุบเขาเอลนั้นเต็มไปด้วยป่าไม้ แต่ตอนนี้กลายเป็นเขาที่มีแต้ซากต้นไม้ใหม้
‘เมื่อก่อนที่นี่เต็มไปด้วยซากศพ’
เป็นฉากที่น่าสังเวช
แต่อย่างไร มันต่างกับชาติที่แล้ว
‘เราได้สร้างก้าวแรกของเราแล้ว’
โรอันกัดริมฝีปากเล็กน้อย
‘จะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไปนะ?’
ทางที่เขาต้องเลือกนั้นจะมาเรื่อยๆ
และเวลานั้นเขาจะเลือกทางที่ดีที่สุด
เบื้องหลังโรอันตอนนี้ได้มีกองกำลังโรสที่จริงๆแล้วถูกกำจัดลงไป กำลังเดินตามเขาอยู่!
(TL:::: ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะมีมานา หินมานา อื่นๆ เกี่ยวข้องกับนิยายเรื่องนี้ด้วยนะ ดังนั้นบางทีมันอาจจะตื่นเต้นกว่าเดิมนะครับ lol)

ติดตามต่อได้ที่
https://www.facebook.com/monarch.novel/