0 Views

“เจ้าพูดเรื่องอะไร?”
เบนจามินขมวดคิ้ว
เขาได้แสดงท่าทางให้เห็นว่าเขาไม่พอใจและโกรธ
ถึงอย่างนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของเขากเปล่งประกายราวกลับมีความสุข
‘เราจะต้องกำจัดหนามชิ้นนี้ก่อน’
เขารู้ว่าผลงานส่วนใหญ่ของกองพลที่ 7นั้นมาจากโรอัน
‘ถ้าข้าไม่สามารถเลี้ยงเขาได้ก็ทำลายมันซะ’
เขาเปิดตาสองข้างของเขาและจ้องออกไปด้วยความขุ่นเคือง
อย่างไรก็ตามโรอันยังสงบอยู่
“ผมไม่สามารถทำตามคำสั่งของท่านในการไล่ล่ากองทัพของศัตรู”
เขาจ้องกลับนิ่งๆ
เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
“กองกำลังไล่ล่าของเราได้รับความเสียหายจากการถูกกวาดล้าง นอกจากนั้น พวกเราอยู่ใกล้พรมแดนของข้าศึกแล้ว ถึงเราจะยังไล่ตามพวกมันไปอีก ตอนนี้ก็ยากที่จะจัดการพวกเขาได้แล้ว. ”
เป็นคำพูดที่สมเหตุสมผล
อารอนและผู้บัญชาการบางคนพยักหน้าและมองไปที่เบนจามินและกระแอมออกมา
“นะ นะ…… นั้น”
หน้าของเบนจามินกลายเป็นสีแดง
โรอันจ้องไปที่เบนจามินชั่วครู่แล้วหันไปมองกองพลที่ 7
และสายตาของทุกคนได้จ้องมาที่โรอัน
“อืมมม.”
ผู้บัญชาการทหารและเสนาธิกการบางคนครางออกมาเบาๆ
กองพลที่ 7 ไม่อยู่ในสภาพปกติ
พวกเขาแทบไม่มีชีวิตชีวา เหล่าทหารส่วนน้อยที่รอดชีวิตมาได้ก็มีอาการบาดเจ็บหนัก พวกเขากรีดร้องออกมาเนื่องจากแขนขาด ขาขาด ฯลฯ
โรอันมองไปที่เหล่าทหารด้วยสายตาแน่วแน่
‘อย่างน้อยเราต้องช่วยพวกเขา’
เขาหันไปมอง เบนจามินอีกครั้ง
“ไม่มีผู้บัญชาการคนไหนที่สั่งให้เหล่าทหารที่เกือบจะถูกกวาดล้างไปทั้งหมด ไล่ตามคำสั่งของท่านหรอก ”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
ทหารบางคนเริ่มสั่นเทา
ถ้าเราทำผิดผลาดขึ้น บรรยากาศจะเปลี่ยนไป ”
เบนยามินรู้สึกเร่งด่วน
เขาเปิดตาของเขาทันทีและตะโกนออกมา
“เจ้า! เจ้ากล้าฝ่าฝืนคำสั่งของผู้บังคับบัญชา! ”
บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างจริงจัง
โรอัน กำหมัดของเขา
เขารู้สึกตึงเครียดราวกับว่ามีก้อนหินอยู่บนหน้าอกของเขา
มานาธาตุไฟในแหล่งเก็บมานาของเขาได้ปะทุขึ้นมาเบาๆ
โรอัน มองไปที่เบนจามินอย่างแน่วแน่
“ผู้บังคับบัญชา มันไม่ใช่การฝ่าฝืน ”
“หุบปาก!”
เบนจามินตะโกนด้วยใบหน้าสีแดง
สุดท้ายแล้วโรอันก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป
“ผู้บังคับบัญชา!”
เสียงที่อาจจะเขย่าภูเขาได้
มานาที่อยู่ภายในร่างของเขาได้ระเบิดออกจากร่างผ่านเสียงของเขา
มานามากมายได้เล็ดลอดออกมาโดยมีโรอันเป็นศูนย์กลาง
ฮี้!!
ม้าสงคราม ผู้บัญชาการทหารและเหล่าทหารได้แสดงความตกใจออกมา
“นะ นั้นคืออะไร … .. ”
เบนจามินยังโงนเงนและรู้สึกตกใจเหมือนกัน
“ไอ้คนนี้มันรู้จักการจะใช้มานาได้อย่างไร?”
ใบหน้าของเขาซีดและดวงตาของเขาสั่นไหว
โรอันมองไปที่เบนจามินและค่อยๆขยับเท้าของเขาเข้าไปหา
อึก
ทุกคนต่างกลืนน้ำลายและมองไปที่ฉากนั้น
โรชานยืนอยู่ตรงหน้าเบนจามินและพูดด้วยความสงบ
“สั่งคำสั่งที่ถูกต้อง สงครามได้สิ้นสุดลงแล้ว ผู้บัญชาการทหาร.”
“……”
ความเงียบเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
มันเป็นความเงียบที่เกือบจะลืมหายใจ
ถึงที่นี่จะมีทหารนับหมื่น ก็ไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของพวกเขาสักคน
‘มะ แม่ง!’
เบนจามินพยายามตั้งสติช้า
‘ข้าเป็นถึงผู้บัญชาการภาคตะวันออก!ข้าเป็นผู้ที่อยู่สูงที่สุดในภาคตะวันออก!
เขามองไปที่ โรอันอย่างเดือดดาล
“ไอ้เด็กอวดดี!”
เขาแทบจะตะโกนใส่
“คำตัดสินและการตัดสินใจทั้งหมดถูกทำโดยข้า เจ้าต้องทำตามคำสั่งของข้า! ”
เขายังคงพูดต่อ
“กองพลที่ 7 จะไล่ล่ากองทัพของศัตรูต่อไป นั่นคือการตัดสินใจและคำสั่งของข้า ”
เบนจามินไม่ยอมถอยให้
โรอัน ส่ายหัว
“ผู้บังคับบัญชา ท่านสามารถ……”
“หุบปาก!”
เบนจามินตะโกนด้วยแรงทั้งหมดของเขา
เขาไม่ได้ที่จะอดทนและสนทนาอย่างปกติ
‘เบนจามิน …… .
โรอันกัดกรามของเขา
‘ชาติที่แล้วของเราก็ยุ่งเหยิงเพราะมัน’
แต่ถ้าชีวิตนี้จะยุ่งเหยิงเพราะมันอีก
เขาต้องการที่จะเตะไปที่คางของเขาสักครั้ง
แต่เขาไม่สามารถ
เขาเป็นขุนนางที่มีต่ำแหน่งเป็นไวเคานต์และเป็นผู้บัญชาการแทนภาคตะวันออก
เขาไม่ได้เป็นคนธรรมดาและเป็นเพียงผู้บัญชาการทหารเท่านั้น
ถ้าเราจัดการมัน เราอาจจะถูกคุมขังหรือได้รับการเนรเทศออกไป และไม่ต้องพูดถึงการเป็นราชัน”
ด้วยเหตุนี้เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับคำสั่งไร้สาระและยังทนอยู่
“ฮึ่ม! ถ้าเจ้ายังไม่อยากทำตามคำสั่งของข้า… ”
เบนจามินเปล่งเสียงออกมาทางจมูกเล็กน้อยและยกมือขวาส่ายไปมา
เสนาธิการห้าคนที่อยู่ด้านหลังได้วิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
พวกเขาเป็นคนใกล้ชิดที่สุดของเบนจามินและพวกเขาทุกคนรู้วิธีใช้มานา
“จับกุมโรอันและกักตัวเขาไว้ที่ด้านหลังของค่าย เมื่อสงครามสิ้นสุดลงข้าจะพิจารณาโทษของมันและลงโทษ ”
คำสั่งถูกสั่งออกไป
ในโอกาสนี้เบนจามินวางแผนที่จะจัดการหนามเช่นโรอัน
‘ต่อไปคืออารอน’
เขาสลักไว้ในหัวของเขา
“รับทราบแล้ว”
เหล่าเสนาธิการได้ตอบเป็นเสียงเดียวและเดินออกไป
ตอนนั้นเอง
“พวกเจ้าไม่สามารถทำแบบนั้นได้”
ทหารของกองกำลังโรส  ที่อยู่ด้านหลังโรอันได้กันพวกเขาไว้
“หา?”
“เอ่อ?”
เบนจามิน อารอนและแม้แต่โรอันก็รู้สึกประหลาดใจ
อัสตินผู้อยู่แถวหน้าของเหล่าทหารได้มองไปที่เบนจามินอย่างแน่วแน่
“ท่านไม่สามารถเอาผู้บัญชาการทหารโรอันไปได้!”
ตามมาด้วยเสียงของคนอื่น
“ถูกตัอง!”
“มันไม่เป็นธรรม!”
โรอันได้สร้างผลงานในสงครามกับราชอาณาจักรเอสเทลมากกว่าใครๆ
นอกจากนั้น การไม่เชื่อฟังคำสั่งของเบนจามินในครั้งนี้เป็นเพราะคำสั่งนั้นไม่เหมาะสมเกินไป
ในขณะที่เหล่าทหารจากกองกำลังโรสเห็นว่าโรอันไม่ได้ทำอะไรผิด
‘เขาคงอิจฉาผลงานของผู้บัญชาการโรอัน!’
‘เบนจามิน ดอยล์เป็นคนแบบนี้!’
เหล่าทหารกำหมัดของพวกเขาแน่น
ความรู้สึกหนักแน่นของพวกเขาได้แสดงออกมาและไม่ถอยหลังแม้แต่นิดเดียว
‘ถ้าผู้บัญชาการทหาร โรอัน ถูกคุมขัง …… ‘
ผู้บัญชาการดอยล์ จะลงโทษเขาโดยไม่มีเหตุผล
สิ่งสำคัญคือการป้องกันไม่ให้เขาคุมขังโรอัน
อัสตินโค้งไปทางเบนจามิน.
“ผู้บัญชาการกองกำลังโรอัน ได้สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ในสงครามครั้งนี้ โปรดพิจารณาด้วย”
“ฮึ่ม!”
เบนจามินเปล่งเสียงผ่านทางจมูกทันที
“อย่ามาอวดดี ไม่ใช่ปัญหาที่ทหารจะเข้ายุ่งได้! ”
เขามองไปที่โรอัน และเหล่าทหารและก็ส่ายหัว
“ผู้บัญชาการนั้นและลูกน้องของเขา จึ๊ก จึ๊ก จึ๊ก. ”
ได้ยินเสียงของการเดาะลิ้นของเขาอย่างชัดเจน
โรอัน มองไปที่เหล่าทหารที่กันอยู่ด้านหน้าของเขา
“พวกเจ้าถอยไป”
จากคำพูดของโรอันเหล่าทหารได้ส่ายหัวไปมา
“พวกเราไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ พวกเราจะอยู่เคียงข้างคุณจนกว่าจะถึงที่สุด ”
“พวกเราไม่สามารถปล่อยให้เป็นเช่นนั้น!”
ความตึงเครียดได้เพิ่มขึ้น
ตอนนั้น เสียงของเบนจามินก็ดังออกมา
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่! พวกเจ้าจะยืนดูกันทำไม? ”
เมื่อคำพูดนั้น เหล่าเสนาธิการที่ยืนสับสนอยู่ก็เริ่มขยับอีกครั้ง
“ไม่ ไม่!”
อัสตินและเหล่าทหารปิดกั้นพวกเขาอีกครั้ง
“ออกไปซะ!”
เหล่าเสนาธิการไม่ทนอีกต่อไป
เสนาธิการที่ยืนอยู่ด้านหน้าได้ต่อยไปที่อัสติน
เขาได้ใช้มานาไปในหมัดด้วย
“อั๊ค!”
อัสตินกัดฟันแน่นเมื่อเขามองไปที่กำปั้นที่แกว่งมาที่เขา.
ตอนนั้นเอง
ปึก!
มือข้างหนึ่งปรากฏขึ้นกระทันหันและบังกำปั้นนั้นไว้
“กรอด”
เสนาธิการที่เหวี่ยงกำปั้นกดฟันแน่น
แต่กำปั้นไม่ได้ขยับไปแม้แต่นิ้วเดียว
“กำปั้นที่มีมานาอยู่ด้วยสำหรับทหารธรรมดา ๆ เจ้าไม่คิดว่ามันมากเกินไปหรือ? ”
คนที่บังกั้นกำปั้นของเสนาธิการ
เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโรอัน
‘ทะ ทำไมเขาจึงแกร่งขนาดนี้…… ‘
เหล่าเสนาธิการต่างตะลึง
โรอันดึงมานาขึ้นและส่งมานาเข้าไปในมือ
ตึก
มือของเขาได้บีบไปที่กำปั้นของเสนาธิการที่ต่อยออกมา
“อ้าคคคค”
เสนาธิการได้กรีดร้องออกมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
“ไอ้ลูกหมา!”
“จัดการมัน!”
เหล่าเสนาธิการได้ ตะโกนและเดินเข้าไปหา
พวกเขาแกว่งหมัดของพวกเขา
หมัดที่มีมานาอยู่ด้วย
‘สุดท้ายก็ออกมารูปแบบนี้’
โรอันถอนหายใจสั้น ๆ และถอยหลังไปเล็กน้อย
ในเวลาเดียวกันกำปั้นของเหล่าเสนาธิการ ก็พุ่งมาที่หน้าอกของเขา
“เฮ้ย?!”
หมอนั้นเสียการทรงตัวและถูกดึงไปด้านหน้า
หมัดและลูกเตะของเสนาธิการคนอื่นได้ ตกลงบนร่างกายของชายคนนั้นแทน
ปึก! ปลั๊ก!
“โอ๊ย!”
เสียงหนักๆดังออกมาพร้อมกับเสียงครวญคราง
โรอันปล่อยหมัดนั้นออกไปและพุ่งไปด้านหน้า
“อ่า?!”
“หา!!
เสนาธิการทั้งสี่ได้ตกใจและถอยหลังไปเล็กน้อย
ฟ้าว!
หมัดของโรอันพุ่งออกไป
การโจมตีนั้นรวดเร็วมาก พวกเขาเห็นเพียงภาพรางๆเท่านั้น
ปึก! ตุบ!
หมัดพุ่งไปที่ใบหน้าและท้องของพวกเขา
“อ๊าค.”
พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะต่อสู้ได้เลยและล้มลงไป
โรอันเงยมองไปที่เบนจามิน
สายตาประสานกัน
เบนจามินรู้สึกตัวสั่นขึ้นมา
‘แม่ง เรา เรากลัว!?
เขารู้สึกอัปยศมากขึ้น
ตอนนั้น โรอันก็ได้เตะไปที่เสนาธิการคนนึงเบาๆ
ปัก!
เสนาธิการคนนั้นคุกเข่าลงบนพื้นและโดนเตะไปที่คางอีกครั้ง
ดูเหมือนพวกเขาจะสลบเหมือดไปทันที
โรอันถอนหายใจออกมา
เขาต้องทนจนกว่าจะจบ
มีวิธีการมากมายที่จะออกไปแม้ว่าเขาจะถูกคุมขัง
ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดเขาก็คิดที่จะออกจากกองทัพ
‘แต่เราไม่สามารถทนเห็นลูกน้องต้องทนทุกข์ทรมานได้’
เขาไม่สามารถทนมองผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาโดนตีได้
โรอันจ้องไปที่เบนจามินอย่างแน่วแน่
“ผมจะไปที่ด้านหลังของค่ายตามที่ท่านต้องการ แต่ขอยกความผิดของผู้ใต้บังคับบัญชามาที่ผมคนเดียว”
เบนจามินกระพริบตาปริบๆกับสถานการณ์ที่ฉับพลัน
“โรอัน!”
“ผู้บัญชาการ!”
อารอนและเหล่าสมาชิกกองร้อยต่างตะโกนด้วยความตกใจ
อย่างไรก็ตามท่าทางของโรอันยังคงนิ่งอยู่
“มีวิธีการมากมายที่จะดึงไอ้หมอนี่ลงมาด้านล่าง”
แม้ว่าเขาจะทำไม่ได้ แต่เขาก็สามารถรวบรวมข้อมูลผ่านทางหน่วยงานของคริสได้
แต่ตอนนี้การปกป้องสมาชิกกองกำลังของเขาต้องมาก่อน
ตอนนั้นเอง อารอนก็เดินเข้ามา
“ไม่ ถ้ามันเป็นความรับผิดชอบที่เจ้ากำลังพูดถึง เราผู้บัญชาการกองพล .. ”
แต่เขาไม่สามารถพูดต่อได้
“ผู้บัญชาการ”.
โรอันขัดจังหวะก่อนและกระซิบข้างหูของอารอน
“ท่านจะทำให้การเสียชีวิตของผู้บัญชากองกำลังหลายคนและเหล่าผู้ช่วยทหารกลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์หรือ? ท่านควรจะอยู่ที่นี่และนำทางเหล่าทหาร ”
“โรอัน… ..”
สุดท้ายโรอันก็เงียบลง
ทำไมเขาจะไม่เข้าใจคำพูดของโรอัน?
โรอันยิ้มเบา ๆ แล้วก็มองไปที่อัสตินและเหล่าทหาร
“พวกเจ้าก็ถอยกลับไป”
“หัวหน้า…… ”
สมาชิกกองกำลังทั้งหมดกำหมัดของพวกเขาและตัวสั่นเทา
พวกเขาแสดงออกว่าไม่สามารถอดทนได้ เพราะรู้สึกโกรธและรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม
โรอัน และสมาชิกในกองกำลังได้แลกเปลี่ยนสายตาซึ่งกันและกัน
‘ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง’
โรอันมั่นใจ
เขาต้องขุดหลุมให้ลึกและนำเบนจามินไปที่นั่น
‘เราจะฝังมันลึกๆจนมันไม่สามารถออกมาได้เลย’
ยอมจำนนครั้งหนึ่งสำหรับอนาคต
โรอันเงยหน้าขึ้นมองเบนจามิน
เบนจามินเดาะลิ้นของเขา
‘มันจะดีถ้ากว่านี้ถ้าเราได้อารอนไปด้วย…… ‘
เป็นโอกาศที่น่าเศร้า
เขามองไปที่ โรอันและพยักหน้า
“ดี. ข้าจะทำตามที่เจ้าต้องการ ”
ไม่จำเป็นต้องกักขังหรือจับกุมเหล่าทหารธรรมดา
เขาต้องการเพียงแค่ อารอนและโรอัน เท่านั้น
โรอันได้ทำความเคารพไปที่อารอน
“ผมจะมาพบท่านในภายหลัง”
“เราไม่มีศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย”
อารอนก้มหน้าลง
โรอันฝืนยิ้มและเดินออกไป
เหล่าทหารของกองกำลังโรส ได้มองไปที่เขาด้วยท่าทางที่ตึงเครียด
ตอนนั้นเองเสียงของเบนจามินก็ดังออกมา
เขามองไปรอบๆสนามรบและถอนหายใจออกมา
“เฮ้อ นี่เป็นเรื่องที่ยุ่งเหยิงจริงๆ พวกมันถูกเผาไหม้เป็นถ่านเลย จึ๊ก จึ๊ก ”
เบนจามินเดาะลิ้นของเขาและพูดต่อ
“นี่คือสิ่งที่เรียกว่าตายอย่างทาสผู้ซื่อสัตย์ เพราะว่าพวกมันทำตามคำสั่งโดยไม่คิดถึงผลที่จะตามมา พวกมันจึงพบจุดจบแบบนี้”
เขาถ่มน้ำลายและส่งคำสั่งไปยังเหล่าเสนาธิการ
“จัดการพวกซากศพเร็วๆ พวกเราเสียเวลาไปมาแล้ว รวมพวกมันไว้เป็นกองเดียวและ … ”
รอยยิ้มที่น่าขยะแขยงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
“พวกมันไม่มีค่าที่จะมาเสียเวลา”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน
ตอนนั้นเองความรู้สึกของอารอนและเหล่าทหารก็เคร่งเครียดขึ้น
พวกเขาสั่นไปทั้งตัว
พวกเขาอยากจะตะโกนด่าออกไป
‘ถ้าเราสร้างความวุ่นวายที่นี่ โรอันจะกลายเป็นตัวตลก’
ผู้บัญชาการโรอัน เลือกที่จะถูกคุมขังเพื่อพวกเรา พวกเราต้องทนมันไว้.
อารอนและเหล่าทหารต่างกำมือของพวกเขาแน่น
พวกเขากลืนความโกรธเพื่อโรอัน
ตอนนั้นเอง
หมับ!
มีบางอย่างปรากฏขึ้นที่คอเบนจามิน
“ฮะ?!”
ทุกคนเบิกตากว้างและแสดงท่าทางตกใจออกมา
แต่ที่ตกใจที่สุดก็คือเบนจามิน
“อั๊ก!”
รู้สึกว่าลมหายใจของเขาขาดหายไป
เขามองไปที่คนที่กำลังบีบคอของเขาอยู่
“โร แค่ก ระ…โรอัน ทำอะไร….แค่ก”
มันยากที่จะพูดออกมา
“ผะ… ผู้บัญชาการ!”
“ไอ้บ้าเอ๊ย!”
เหล่าเสนาธิการและผู้บัญชาการที่อยู่รอบๆต่างตกใจและรีบเข้ามาหาทันที
โรอันคว้าหอกทราเวียสด้วยมือซ้ายของเขาขณะที่ยังบีบคอของเบนจามินด้วยมือขวา
เช้ง!
ใบหอกปรากฏขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง
ฟ้าว
หอกได้ยืดยาวออกมาแล้วก็ปักไปที่พื้นดินด้านหน้าไกล้กับเท้าของเหล่าเสนาธิการและผู้บัญชาการที่กำลังเข้ามาใกล้
ปึก!
พื้นดินถูกขุดขึ้นและหินได้กระเด็นไปรอบๆพร้อมกับเสียงดัง
โรอันพูดด้วยท่าทางใจเย็น โดยไม่ได้มองดูพวกเขาแม้แต่น้อย
“อยู่ตรงนั้น เมื่อไรที่พวกเจ้าข้ามมา นั้นคือชีวิตของเบนจามิน ดอยล์. ”
“คร่อก แค่ก”
เบนจามินพยายามดิ้นรน หลังจากที่แรงบีบนั้นมากขึ้นกว่าเดิม
เหล่าเสนาธิการและผู้บัญชาการไม่สามารถเข้ามาใกล้ได้อีกและได้ถอยหลังกลับไป
โรอันได้มองไปที่ดวงตาของเบนจามิน
“เบนจามิน”
เขาไม่จำเป็นต้องสุภาพอีกต่อไป
” ถึงแม้เจ้าจะสั่งค่ำสั่งที่ไร้เหตุผล หรือจะด่าทอข้าก็ตาม ข้าสามารถทนได้ แต่ …… . ”
เสียงของเขาเบาลง
“ข้าไม่สามารถทนเจ้าเยาะเย้ยความตายของสหายรวบรบที่เสียชีวิตไปได้”
โรอันกัดฟันของเขาแน่น
เขาพยายามจะอดทน แต่ท้ายที่สุดเขาก็ทำไม่ได้
‘เราไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว’
เขาหายใจเข้าลึก ๆ
‘หลังจากที่ได้เริ่มแล้ว ก็ต้องทำต่อให้มันจบ’
เขาได้ตัดสินใจแล้ว
‘เราสงสัยว่า เราจะอยู่ในกองพลที่ 7 หลังจากที่สงครามจบลงได้หรือไม่…… ‘
เราจะออกไป หลังจากที่เราได้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
โรอันใส่มานาไว้ในกำปั้นของเขา
เขาดูเหมือนจะพร้อมต่อยไปที่คางของเบนจามินได้ทุกเมื่อ
ตอนนั้นเอง
เสียงของ เหล็ก กลองและแตรดังออกมาจากในหุบเขา
โรอันมองผ่านควันไปที่ทางเข้า
เขามองเห็นธงขนาดใหญ่ที่มีสัญลักษณ์สีฉูดฉาด
สัญลักษณ์ในธงนั้นคุ้นเคยมาก
เขาถอนหายใจออกมา
ตอนนั้นเองเขาก็พูดเบาๆออกมา
“เคานต์ แลนซิพลี…… “