0 Views

ขณะที่โรอัน แทงหอกเข้าไปหาก็อบลินที่พุ่งเข้ามาหัวหน้าก็อบลินก็ได้ตัดหัวของเหล่าพลหอกและพลดาบไปหลายคน
ชีววววว์!
แค่เสียงร้องของมันก็ทำให้คู่ต่อสู้กลัวแล้ว
เหล่าทหารที่พุ่งเข้าไปโดยไม่ได้คิดอะไรก็เริ่มถอยหลังกลับ
หัวหน้าก็อบลินพุ่งเข้ามาหาเหล่าทหารเต็มกำลัง
“ชีว์!”
เสียงร้องของมัน ดัง ราวกลับว่าเหล่ามนุษย์ไม่ใช่คู่มือของมัน
ดาบคู่ของมันตัดผ่านอากาศ
“อั๊ค!”
เหล่าทหารหลับตาแน่นเมื่อเขาเห็นว่าใบดาบของมันพุ่งเข้ามาหาเขา
ช่วงเวลาที่เขาจะตายนั้น
ได้มีเสียงของเหล็กมาปะทะกันไกล้กับหูของเขา
เคล้ง!
และมีเสียงพูดดัง ออกมาในเวลาเดียวกัน
“ถอยไปด้านหลัง!”
เหล่าทหารที่หลับตาอยู่ก็ค่อยๆเผยตามองไปที่ด้านหน้าเขา
โรอันนั่นเอง
“หู่ววว”
ทหารคนนั้นได้ทรุดตัวลงกับพื้นก่อนที่จะวิ่งออกไป เพราะเขาโล่งใจที่รอดชีวิตมาได้
หลังจากพื้นที่ได้ถูกสร้างขึ้น ระหว่างที่โรอันได้กวาดหอกของเขาออกไป เขายิ้มออกมาราวกับเป็นบ้า
“ไม่เจอกันนานเลย  ผ่านมา20ปีแล้วสินะ”
ชีว์
หัวหน้าก็อบลินทำหน้าบิดเบี้ยวก่อนที่จะร้องออกมา
‘ใช่ไม่มีทางที่แกจะจำข้าได้หรอก’
โรอันยิ้มเย้ยก่อนที่จะพุ่งเข้าไป
ปลายหอกของเขาได้เล็งไปที่แกของไอ้เวรนั้น
ชีววว์!
เสียงร้องของมันราวกํบมันรู้สึกสนุกอยู่
มันเหวี่ยงดาบคู่มาปัดหอกของเขา
เคล้ง!
‘อึก แรงของมันเยอะจริงๆ’
โรอันกัดฟันของตนเองแน่น เพราะความแรงที่ส่งผ่านมือมานั้นรุนแรงมาก
ถ้าเราต่อสู้ยึดเยื้อ จะเป็นผลเสียต่อเรา
‘ด้วยแรงของเราตอนนี้ เราคงตั้งรับได้ไม่กี่ครั้ง’
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพุ่งไปด้วยความมั่นใจ
‘เราต้องโจมตีจุดตายของมัน’
ทักษะหอกมากมายในความทรงจำ
แต่เขาไม่สามารถใช้มันได้ทั้งหมด
ทักษะหอกที่เขาสามารถใช้ได้ตอนนี้คือ
‘แทงสาม ซึ่งเป็นท่าเพียร์สได้สอนเขาไว้’
เป็นทักษะหลังจากที่เพียร์สได้เป็นศิทษ์ของลีเอล เบกเกอร์  และเป็นท่าที่เขาคิดค้นขึ้นมาตอนที่ได้ต่อสู้ร่วมกัน
‘เรามีโอกาศเพียงครั้งเดียว ซึ่งมันเป็นเรื่องยากสำหรับเรา’
เมื่อคิดถึงความเจ็บบนฝ่ามือ และพละกำลังทั้งหมดเขาสามารถทำท่านี้ได้เพียงหนเดียว
‘เราต้องหาโอกาศที่สมบูรณ์ที่สุด’
หอกของโรอันตีดผ่านอากาศ
ชีวว์!
หัวหน้าก็อบลินได้แสดงสีหน้ารำคาญออกมา หลังจากหอกได้กวัดแกว่งไปมาไม่หยุด
มันยกดาบของมันสูงเพื่อพยายามตัดด้ามหอก
จังหวะนั้นเองร่างกายของมันก็เผยจุดอ่อนมา
‘ตอนนี้แหละ!’
โรอันจับหอกของเขาแน่นก่อนที่จะดึกหอกกลับมา
กึด
ฝ่ามือของเขาส่งเสียงกรีดร้องออกมา
แต่ถึงอย่างนั้นความเร็วของโรอันก็ยังไม่ตกลงไป
ฟิ้ว!
หอกที่ถูกดึงกลับไปจนถึงเอว ได้แทงเข้าไปที่ร่างของหัวหน้าก็อบลิน
ชีว์!
มันได้งงงวยไปชั่วขณะก่อนที่ ที่จะพ่นลมออกจมูกพร้อมกับนำดาบคู่ของมันมากันไว้
แต่ก่อนที่ดาบคู่จะได้ประทะกับหอกนั้น
หอกของเขาก็ได้โค้งอ้อมไปคล้ายงู
แล้วจังหวะนั้น หอกก็กวาดขึ้นไปบนท้องฟ้า
ฟิ้ว!
หอกได้พุ่งผ่านดาบคู่ของมันก่อนที่จะพ่งเข้าใส่คอของก็อบลิน
ชีววว์!?
หัวหน้าก็อบลินเบิกตากว้างแล้วมองดูหอกที่กำลังพุ่งเข้ามาในมุมที่มันไม่คาดคิด
ฉึก!
ปลายหอกของโรอันได้ทิ่มเข้าไปที่ลำคอของก็อบลิน
ก๊าซ!
มันคำรามออกมาก่อนที่จะล้มลงไป
โรอันดึงหอกกลับมาพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ปึก”
เสียงกล้ามเนื้อฉีกดังออกมาจากร่างกายของเขา
เขามองไปที่มือนตนเอง
ผิวหนังของเขาได้ปริออกมาและเลือดไหลไปทั่วมือ
ร่างกายของเขาไม่สามารถรับทักษะที่ร้ายกาจของเพียร์สได้
‘มันช่างวุ่นวายจริงๆ’
แน่นอนว่าอดีตเขาไมสามารถใช่ทักษะนี้ติดต่อกันเกิน 5 ครั้ง
ไม่ ถ้าทำครั้งที่ 5 ถึงจะทำให้ร่างกายของเขาเริ่มเจ็บ
มันเป็นทักษะที่ไม่มีผลดีต่อร่างกายแต่มันมีประสิทธิภาพสูง
“วิ้ว”
โรอันมองไปที่หัวหน้าก็อบลินที่ทอดร่างอยู่บนพื้นก่อนที่จะอมยิ้ม
เป็นการเก็บเกี่ยวที่ไม่เลวสำหรับศึกแรก
มองไปที่รูขนาดใหญ่ที่ลำคอ เขาได้แต่ชื่นชมพรสวรรค์ของเพียร์สมากขึ้น
‘สำหรับทักษะนี้เราควรดึงหอกกลับให้มากกว่านี้’
มันเป็นช่วงเวลาที่เขาชื่นชมทักษะที่เขาได้ใช้ออกไป
ท่าทางของเขาเผยอาการเจ็บหนักหลังจากที่ฝ่ามือของเขาฉีกขาด แต่เพียร์สนั้นสามารถใช้ทักษะนี้ได้โดยเหงื่อไม่ออกสักหยดเดียว
‘ชีวิตครั้งใหม่นี้เราต้องปิดช่องว่างลงให้ได้’
โรอันตัดสินใจที่จะยกหัวของหัวหน้าก็อบลินขึ้นไปบนฟ้าก่อนตะโกนว่า
“พลหอกโรอัน จากกองร้อยที่ 13 ! ได้ตัดหัวของหัวหน้าก็อบลินแล้ว!”
เสียงของเขากังวาลไปทั่ว
ถึงเขาจะไม่ทำแบบนี้ แต่ทหารที่มองดูเขาอยู่ก็ยกอาวุธของพวกเขาขึ้นก่อนตะโกนออกมา
“วู้ววววววว!”
“โรอัน! โรอัน! โรอัน!”
บรรยากาศในสนามรบได้เปลี่ยนไปทันที
เมื่อเหล่าก็อบลินได้สูญเสียหัวหน้า พวกมันก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป
ขวัญกำลังใจของพวกมันต่ำลงติดพื้น และพวกมันก็หาช่องทางที่จะหนีไป
ตอนนี้กำลังใจของกองกำลังโรสได้สูงขึนเทียมฟ้าแล้ว
ฉั่ว!ฉึก!
ชีว์! ก๊าซ!
จากการโจมตีของกองกำลังโรสทำให้เหล่าก็อบลินตายอย่างไม่อาจต่อต้าน
หลังจากที่โรอันได้ประกาศออกไป เขาก็ถือหัวของก็อบลิน แล้วกลับไปที่กองร้อยที่ 13
“ไอ้บ้า! ทำไมจึงวิ่งออกไปโดยไม่ฟังคำสั่ง!”
เทนตะโกนออกมาราวกับว่ารอเขามาอยู่
แต่อย่างไรก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา
เพราะเขาเองก็เห็นฉากที่โรอันได้เจาะคอหัวหน้าก็อบลิน
โรอันก้มศรีษะลง
“มองเห็นทหารฝั่งเรากำลังเสียชีวิตไปที่ละคนๆ ผมเลยพุ่งออกไปครับ ผมขอโทษด้วยครับ”
เทนต้องการจะพูดอะไรอีก แต่ตอนนี้เขาผงกหัวก่อนจะพูดว่า
“ครั้งหน้าระวังตัวด้วย”
“ครับผม”
โรอันก้มหัวลงก่อนจะหันหลังกลับไป
การสู้รบไกล้จะจบลงแล้ว

โรอันเอาผ้าพันแผลออกมา ขณะที่มองไปที่สนามรบ
“ให้ข้าช่วยใหม?”
ทหารใหม่เหมือนเขาได้เข้ามาถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น เขามีผิวสีขาวและดวงตาที่โต
โรอันยื่นผ้าพันแผลให้เขา
“ขอบใจ”
“ทำไม มันเยอะขนาดนี้?”
ทหารใหม่คนนี้ได้หนีบหอกตนเองไว้ที่รักแร้ก่อนที่จะพันแผลให้เขา
‘เขาดูค่อนข้างคุ้นๆ….’
เขาดูคุ้นมาก
มันเป็นความรู้สึกที่เขาลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญ
โรอันพยายามจะจำว่าชายตรงหน้าเป็นใคร
ถึงอย่างไรในอดีตคนที่รอดชีวิตนั้นมีแค่เขากับเพียร์ส
เพราะฉะนั้นเขาเลยจำทหารใหม่คนอื่นไม่ได้
‘แต่ทำไมเขาช่างดูคุ้นนัก?’
โรอันตกอยู่ในความคิด
หลังจากนั้นการพันแผลก็เสร็จสิ้น
ทันใดนั้น นิ้วใหญ่ของทหารใหม่คนนี้ก็ผ่านดวงตาของเขา
“อ่าห์!”
โรอันปล่อยเสียงอุทานออกมาเบาๆ
“หือ? เกิดอะไร? ข้าพันแผลตรงไหนแน่นไปหรือเปล่า?”
เขาถามเพราะรู้สึกประหลาดใจ
‘เหมือนกัน’
ดวงตาของโรอันเบิกกว้าง
ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในหัวของเขา
‘หมอนี่เป็นพี่ชายของหล่อน’
“ไม่มีอะรไ ขอบใจ เกล็น”
ผิวที่ขาวและดวงตาที่โต ใครๆต่างเรียกเขาว่าเกล็น
เขาจำได้แล้ว
ผู้ชายคนนี้เป็นใคร และน้องสาวของเขาเป็นใคร

ติดตามต่อได้ที่
https://www.facebook.com/monarch.novel/