0 Views

เรากำลังจะตาย
กองเพลิงลุกท่วมศีรษะของเขา
เขาคิดอย่างนั้นไปตามสัญชาตญาณ
เราน่าจะดูดซับเปลวไฟด้วยเทคนิคมานาเฟรมดอร์ได้?’
มีความคิดนี้แวบขึ้นมาในหัว
ฟ้าววว
ตอนนี้เปลวเพลิงใกล้จะสัมผัสถึงผิวหนังของโรอันแล้ว
ตอนนั้นเอง
มีบางสิ่งได้หมุนวนอยู่ในมานาของเขาและช่องทางมานาของเขาถูกปิดกั้นไว้
มันคืออะไร………..’ 
เขากำลังพยายามควบคุมเปลวไฟด้วยเทคนิคมานาแห่งเฟรมดอร์
อย่างไรก็ตามความพยายามของเขาก็ล้มเหลว
เรากำลังจะตายจริงๆหรือ?’ 
เส้นผมบนศีรษะของเขาได้ลุกขึ้น
ทันใดนั้นมวลความเย็นแปลกประหลาดก็ได้มารวมตัวอยู่ที่หน้าอกของเขา
กรอด!
มวลความเย็นนั้นกระตุ้นมานาภายในร่างและตอนนั้นเองมันก็ทำให้มานาที่สะสมไว้ของเขาปะทุออกมา
ความหนาวที่เล็ดลอดออกมาจากร่างของเขาได้แผ่ความเย็นเข้าใส่เปลวไฟ
ปังง
!
เสียงดังระเบิดออกมาและนั่นทำให้หูของเขาอื้อ
ในเวลาเดียวกันนั้นเปลวไฟที่กำลังจะกลืนกินเขา ได้กระเด็นกลับไปฟากตรงข้าม
แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ก็ไม่สามารถทนต่อการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงได้ มันสลายหายไปในชั่วพริบตา
อั๊ก!’
ในไม่ช้าความเย็นก็หายไปราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏมาก่อน
เฮ้อ
โรอันถอนหายใจออกมาและลองใช้เทคนิคมานาเฟรมดอร์ดู
โชคดีที่มานาของเขาไหลเวียนได้ตามที่เขาต้องการเหมือนเดิม
มันเกิดอะไรขึ้นกับเรา?’
แม้ว่าเขาจะค้นหาทุกซอกทุกมุมของร่างกายตนเองแต่เขาก็ไม่พบความหนาวเย็นเมื่อครู่
เขาอยากที่จะนั่งลงและค้นหาสาเหตุของความหนาวเย็นนั้นในทันที  แต่เขาไม่ได้มีเวลาว่างที่พอ
เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้‘ 
โรอันหายใจเข้าและมองไปที่ทางเข้า
เขาเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงเถ้าธุลี
ถึงแม้ตอนนี้จะยังมีเปลวไฟอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังมีเส้นทางที่พอจะหลบหนีได้อยู่
เขาตรวจสอบเส้นทางบนภูเขาที่ห่างไกลด้วยหยดน้ำตาแห่งคาเรี่ยน
“เราต้องไปที่ยอดของภูเขา”
มันเป็นระยะทางที่พลธนูบนหน้าผาไม่อาจยิงถึง
ไม่ พูดอย่างชัดเจนก็คือพวกเขาไม่สามารถยิงเข้ามาได้เนื่องจากมันเป็นป่าทึบ
พวกเราต้องไป พวกเราต้องฝ่าออกไป
และด้วยชัยภูมิที่เป็นป่าทึบจึงเป็นเรื่องยากที่พวกมันจะไล่ตามพวกเรา
โรอันจัดลำดับความคิดของเขาและมองกลับไปที่ทหารของกองพลที่ 7
อารอน เมนเดล ริชาร์ด เกล และทุกคนต่างเบิกตากว้าง อ้าปากค้างขณะมองมาที่โรอันด้วยท่าทางตกใจ
ทะ ทำ ทำไม …… .. ?”
อารอนได้สติเป็นคนแรก  ก็พึมพำออกมาด้วยท่าทางงุนงง
โรอันส่ายหน้าเล็กน้อยและชี้ไปที่ทางเข้า
“เราต้องออกไปจากที่นี่ ตอนนี้!

เขาตะโกนออกมาดังๆเพื่อปลุกพวกเขาทุกคนให้ออกจากภวังค์
อ่า! ชะใช่! ”
ตอนนั้นเองอารอนหันไปที่กองพลและตะโกนออกมา
“ถอย! ถอยก่อน! ทุกคนออกจากที่นี่! ”
ทหารเริ่มได้สติและทวนคำสั่งออกมา
“ถ ถอยย
ถอยออกไปที่ทางเข้า!”
พวกเขายังคงสับสนกันอยู่
พวกเขาตะโกน ให้ถอยออกไปและเริ่มวิ่งขณะที่ดูแลผู้บาดเจ็บไปด้วย
“ขะ ขอบคุณ!”
“ขอบคุณจริงๆ!”
ขณะที่พวกเขาออกจากทางเข้าเหล่าทหารก็ได้ทำความเคารพและแสดงความนอบน้อมออกมา
โรอันยิ้มออกมาเบาๆและมองไปที่หน้าผา
เขาเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของเทรี่ยน
เขาอึ้งหลังจากที่ได้เห็นความสามารถของโรอัน
แต่เทรี่ยนไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ต่อไป
“ยะ
ยิงลูกธนูไฟ! ยิงลูกธนูใส่พวกมัน! ”
พลธนูปรากฏตัวบนหน้าผา
เฟี้ยวววว
!
เสียงแหลมคม
ลูกธนูหลายพันดอกถูกยิงออกมา
“กองกำลังโรส!”
โรอันตะโกนด้วยเสียงอันดังและส่งสัญญาณออกไป
ทหารราบที่อยู่ด้านหลังรับคำสั่งของโรอันและรวมตัวกันและยกโล่ไม้ขึ้นเหนือหัว
ปัก ปัก ปัก
!
ห่าธนูตกลงมาเหนือพวกเขาราวกับฝน
โรอันส่งสัญญาณอื่นอีก
“จัดรูปแบบขบวนโล่!”
“อย่าแยกกัน!”
ตามคำสั่งของผู้บัญชาการทหารแต่ละคน เหล่าทหารได้เกาะกลุ่มกันและยกโล่ขึ้นเหนือหัวพร้อมกับเดินออกไป
กองทหารของกองพลที่ 
ยกโล่อยู่เหนือศีรษะของพวกเขา
พวกเขาผ่านการฝึกฝนทุกวัน‘ 
การเคลื่อนไหวของพวกเขาทำตามคำสั่งได้เป็นอย่างดี
ทหารราบอาจกลายเป็นทหารที่กล้าหาญได้ในระยะเวลาอันสั้นจากการฝึกฝนของโรอัน
อย่างไรก็ตามมันเป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องทหารทั้งหมดของกองพลที่ 
7
ในขณะเดียวกันโรอันเริ่มใช้เทคนิคมานาเฟรมดอร์
ทันใดนั้นลูกไฟก็ได้ปกคลุมไปที่ปลายหอก
เปลวเพลิง
!
เปลวเพลิงสีแดงเคลื่อนที่ไปพร้อมการหมุนของหอกอย่างต่อเนื่อง
ซุบ ซุบ ซุบ

ลูกศรนับพันได้ถูกกันไว้และถูกเปลวเพลิงของโรอันแผดเผา
อ่า … ..” 
ทหารที่ออกมาที่ทางเข้าแล้วต่างไม่เชื่อสายตาตัวเองหลังจากที่ได้เห็นทักษะของการโรอัน
ไฟที่หมุนเป็นวงล้อได้ปกคลุมไปที่หอกที่กำลังหมุนอยู่
ราวกับได้มองดูเทพเจ้าแห่งไฟ
“ยิงเข้าไปให้มากขึ้น! มากกว่านี้ ! ยิงออกไปให้หมด! ”
เทรี่ยนคลุ้มคลั่งและตะโกนออกมา
ต้องขอบคุณที่เขายืนอยู่ที่ยอดเนินเขา
แฮร์ริสันเดินไปด้านหน้าราวกับกำลังรอจังหวะนี้อยู่
เหล่าลูกธนูได้ถูกยิงออกจากหน้าผา
แต่อย่างไรก็ตามแฮร์ริสันไม่ได้ขยับอะไร
กินนี่ซะ!
ขณะที่เขาจะปล่อยสายธนูออกจากนิ้วมือ
ก็มีลูกธนูดอกนึงที่ยิงโดยทหารของเอสเทลเฉี่ยวไปที่แขนของแฮร์ริสัน
อั๊ก
เขาเซไปเล็กน้อย
กึง
!
และเขาได้ปล่อยลูกธนูออกไปในเวลาเดียวกัน
ลูกธนูแหวกผ่านอากาศออกไป
ยิง! ยิง! ยิงเข้าไปอีก….. ”
เทรี่ยนยังตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ปัก
!
ลูกธนูของแฮร์ริสันปักไปที่แขนของเขา
อ๊ากกกก!”
เทรี่ยนขมวดคิ้วและร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที
“ทะ ท่านผู้บัญชาการทหาร!”
ทหารรอบๆข้างวิ่งเข้าไปหาเขาแทบจะทันที
สถานการณ์ด้านบนกลายเป็นความยุ่งเหยิงทันที
ด้วยเหตุนี้ลูกธนูจึงหยุดยิงออกมา
แฮร์ริสัน!
เมื่อเสียงตะโกนมาจากโรอัน แฮร์ริสันยิ้มออกมาแล้วก็ก้าวออกไป
ทหารทั้งหมดได้ออกจากที่เก็บเสบียงปลอมและเขากับโรอันก็เป็นคนสุดท้ายที่ออกไป
ตูม ตูม
เต็นท์และรั้วพังทลายลง
และต้นไม้ภายในที่เก็บเสบียงปลอมไม่สามารถทนเปลวเพลิงได้อีกต่อไป
บัดนี้เปลวไฟได้กลืนกินทุกอย่าง
สิ่งของด้านในจำนวนมากกลายเป็นเชื้อเพลิงอย่างดี
โรอัน! ทุกคนรีบออกไปจากที่นี่!
เสียงของอารอนดังออกมาจากด้านหน้าทางเข้า
โรอัดตวัดหอกของเขาเพื่อดับไฟที่ปลายหอกและเดินออกจากพื้นที่ว่างเปล่า
เขารู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ออกมาอย่างรุนแรงจากด้านหลัง
ขณะเดียวกันเปลวไฟโหมแรงมากขึ้น
ถ้าเขาช้าไปกว่านี้ กองพลที่ 
7 จะถูกกลืนกินโดยเปลวเพลิงทั้งหมด
“ยังเร็วไปที่จะวางใจ”
ถึงแม้ว่าจะออกมาได้แล้วแต่สถานการณ์ก็ยังไม่ดีเท่าไร
ในไม่ช้ากองทัพของอาณาจักรเอสเทลจะปีนลงมาจากหน้าผา
พวกมันยังมีผู้นำที่มีความสามารถนอกเหนือจากเทรี่ยน
“เราต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
มีสถานที่ในภูเขาที่เป็นที่ลาดชัน เขาเคยเห็นด้วยน้ำตาแห่งคาเรี่ยน
“ผู้บัญชาการทหาร! พวกเราต้องเคลื่อนไปทางลาดชันอย่างรวดเร็วที่สุด! ”
อารอนเข้าใจในสิ่งที่โรอันต้องการจะบอก
ถึงแม้ว่าเขาจะทำผิดพลาดในครั้งนี้ แต่เขาก็เป็นทหารที่มีประสบการณ์ในการต่อสู้มามาก
“ผมจะคอยระวังด้านหลังให้เองครับ”
อารอนลังเลกับคำพูดนั้นชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้า
“ฝากด้วย”
มันเป็นคำสั้น ๆ
อารอนวิ่งไปด้านหน้าผ่านเหล่าทหารไป
เหล่าทหารได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการอาโรนและรีบถอยออกไป
กองกำลังโรสจะดูแลด้านหลัง!
เกลกับอารอนเดินไปด้านหน้าด้วยกัน
“ครับ! รับทราบครับผม
!”
ทหารของกองกำลังโรสตอบเสียงดังและยืนไหล่ชนไหล่
โล่ที่แข็งแกร่งได้ขยับเข้าหากันโดยไม่เว้นพื้นที่ไว้
ปุก ปุก ปุก
!
ลูกธนูพุ่งออกมาจากเนินเขาที่อยู่สูงออกไป
“จัดรูปแบบขบวน!”
เสียงของอัสตินดังออกมา
ทหารของกองกำลังโรสได้เริ่มป้องกันภัยให้แก่ผู้อื่นและเริ่มถอยออกไปทีละเล็กทีละน้อย
โรอันก้าวนำหน้าพวกเขาหนึ่งก้าวและทำหน้าที่เป็นหน่วยสังเกตุการณ์
ตอนนั้นเอง
“ไอ้ห่า!”
เสียงดังราวกับฟ้าคำราม
มีชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าและรูปร่างที่ใหญ่โตปรากฏตัวออกมา
ชายที่มีผ้าสะอาดปกคลุมที่ตาซ้ายของเขา เวอร์นอน
เขาอยู่ในอาการพร้อมจะโจมตีได้ทุกเมื่อ
กันมันไว้!”
ก่อนที่โรอันจะก้าวออกไปด้านหน้า คำสั่งของอัสตินก็ถูกส่งออกไป
เหนือโล่ที่ติดกันได้มี หอกยาวโผล่พ้นขึ้นมา
รูปลักษณ์ที่ทำให้นึกถึงเม่น
ฮึ่ม! ไร้สาระ! ”
เวอร์นอนดึงมานาออกมาจากในร่าง
ดาบยาวได้ฟาดใส่อากาศด้วยเสียงที่น่ากลัว
ปัง
!
เสียงของโล่และดาบปะทะกัน
โล่ถูกแยกออกเป็นครึ่ง
โอ๊ย!
อั๊ก!”
เหล่าทหารล้มลงเนื่องจากแรงสะเทือนที่ได้ส่งมาจากฝ่ามือของพวกเขา
รูปแบบที่แข็งแกร่งรวนไปหมด
รักษากันไว้! ดูแลรูปแบบ!
อัสตินตะโกนออกมา
เวอร์นอนขมวดคิ้วและพุ่งเข้าใส่อีก
การเคลื่อนไหวแบบนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ในกองทัพส่วนกลางของอาณาจักรเอสเทล
พวกมันเป็นเพียงแค่ทหารธรรมดา!
เขาเหวี่ยงดาบอีกครั้ง
ตอนนั้นเองหอกนับสิบได้แทงเข้ามาหาเขา
การโจมตีโดยไม่มีข้อบกพร่องตั้งแต่หัวจรดเท้า
แต่ถึงอย่างนั้นเวอร์นอนก็ไม่สับสน
เขาหันดาบของเขาและกระแทกไปที่หอก
เคล้ง
! เกล้ง! เกล้ง!
ประกายไฟปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงกระทบของโลหะ
อึ๊ก!
เหล่าทหารสูญเสียสมดุลอีกครั้งหลังจากที่โดนหอกกระแทกเข้าใส่
ฝ่ามือของพวกเขารู้สึกชาไปหมด
เนื่องจากหอกที่กระแทกใส่จากด้านข้างทำให้รูปแบบโล่ รวนออกไป
เวอร์นอนไม่พลาดโอกาสครั้งนี้
ตาย!”
เขาเหวี่ยงดาบของเขาหลังจากเห็นจังหวะ
เสียงโลหะปะทะกันดังออกมาอย่างต่อเนื่อง
ทหารพยายามที่จะดันหอกของพวกเขา ออกไป แต่มันก็ไร้ประโยชน์
เวอร์นอนมีอาการคล้ายกับสัตว์ที่ดุร้าย
ตาย! ตาย! ไอ้พวกเวรข้ามาจากอาณจักรเอ……… “
เสียงตะโกนเงียบลง
เป็นเพราะหอกที่พุ่งไปปักที่ศีรษะของเขา
ฮึบ!”
มันแตกต่างจากการโจมตีของทหารธรรมดา
ความเร็ว ความแกร่ง จังหวะการเข้า นั้นแตกต่างออกไป

ทุกอย่างดูรวดเร็ว แข็งแกร่งและรัดกุม
เวอร์นอน รีบโยกหัวหลบและก้มหัวไปกับพื้น
แต่ตามหอกก็ตามเขาไปราวกับงู
โธ่เว้ย!
เวอร์นอนกัดฟันของเขาและแกว่งดาบออกไป
หอกได้กระเด็นออกไปพร้อมกับเสียงปะทะกันของโลหะ
เพราะเขาเหวี่ยงดาบของเขาในท่าทางที่ไม่มั่นคง ข้อต่อตรงแขนและข้อศอกของเขาจึงชาทันที
หมาตัวไหนมันกล้า!
เวอร์นอนจ้องมองไปที่เจ้าของหอกที่ก่อกวนเขา
ตอนนั้นเองดวงตาข้างขวาที่เหลืออยู่ข้างเดียวได้เบิกกว้าง
“ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้า ”
ตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
เวอร์นอนกำลังจ้องมองเจ้าของหอก
โรอัน
โรอันที่เดินอยู่ด้านหน้ากองกำลังโรสได้กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง
ทหารปกติจะไม่สามารถเผชิญหน้ากับอัศวินที่ใช้มานาได้
ถ้าเขาปล่อยไว้ความสูญเสียจะรุนแรงยิ่งขึ้น
โรอันส่งสัญญาณไปที่อัสติน
ถอยออกไป
อัสตินได้สร้างขบวนโล่อีกครั้ง เขาเข้าใจคำสั่งของโรอันและส่งสัญญาณไปให้เหล่าทหาร
โล่ได้มารวมกันอีกครั้ง
ฟุบ ฟุบ ฟุบ
มันเป็นคำสั่งหลบหนี
แต่เวอร์นอนไม่ได้คิดที่จะติดตามพวกเขาไป
เป้าหมายของเขาคือโรอันเท่านั้น
เวอร์นอนยิ้มกว้างแสดงให้เห็นฟันสีเหลืองของเขา
“ข้าจะเฉือนเนื้อของเจ้าออกทีละชิ้นทีละชิ้นไอ้
 …… “
“ลิ้นของเจ้ายาวมาก”
โรอันตัดคำพูดของมันและพุ่งเข้าใส่ทันที
เคล้ง! เกล้ง 
เคล้ง!
การโจมตีและการป้องกันดังออกมาอย่างต่อเนื่องตามเสียงโลหะที่กระทบกัน
ประกายไฟกระเด็นไปรอบๆ
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีเทคนิคมานานะ แต่ระดับนั้นต่ำจริงๆ!”
เวอร์นอนดึงมานาของเขาออกมาจากแหล่งเก็บมานาในร่าง
กรอด’.
ตอนนั้นเอง โรอันรู้สึกว่าเวอร์นอนนั้นแข็งแกร่งขึ้น
เป็นอย่างที่มันบอก เมื่อเทียบกับมานาของเวอร์นอนระดับของมานาโรอันยังคงต่ำอยู่
ชัดเจนว่าเวลาที่เขาได้ฝึกฝนนั้นน้อยกว่ามาก เมื่อต้องเผชิญกับพวกอัศวิน 
1 ต่อ 1
ถ้าเรามีความแข็งแกร่งมากกว่าตอนนั้น … 
ไม่ ถ้าตอนที่เราอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ สถานการณ์อาจจะดีขึ้นกว่านี้
เคล้ง! เคล้ง!
ดาบของเวอร์นอนได้ฟาดผ่านอากาศและผลักดันให้โรอันจนมุม
แผลตื้นๆ จากดาบได้ปรากฏไปตามข้อมือและต้นขา
อั๊ก
โรอันได้ใช้ทักษะหอกโรอันและทักษะการต่อสู้เรด แต่ระดับมานาของเขานั้นแตกต่างกันมากเกินไป
ทุกครั้งที่เขาป้องกันการโจมตี เขารู้สึกเจ็บปวดที่ฝ่ามือของเขา
“เอาดวงตาของเจ้ามา!”
เวอร์นอนดึงมานาออกมามากขึ้นและเหวี่ยงดาบของเขาใส่อย่างรุนแรง
โรอันก้าวเข้าไปใกล้และยกหอกของเขาขึ้นสูง
เฉ้ง!
หอกและดาบของเขาปะทะกัน
กึง
.
เขารู้สึกถึงความแรงที่กระแทกเข้าฝ่ามือของเขา
เอ็ดดด
ดาบกำลังกดหอกลงไป
เราต้องมาตายแบบนี้…’
และก่อนที่หอกและร่างของเขาจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน
วงแหวนของเบรนท์แวบเข้ามาในหัวของเขา
อ่า!’
โรอันลืมนึกถึงสิ่งนี้ไป เขาเพียงมุ่งสมาธิไปที่หอก เทคนิคการต่อสู้ของเรดและเทคนิคมานาของเฟรมดอร์ แต่มีเวทมนตร์มากมายในแหวนเบร็น
เรามีโอกาสเพียงครั้งเดียว
โรอันใส่มานาลงไปในแหวนของเขา
แหวนได้ส่องแสงเรืองรองออกมา
ตายซะ!”
เวอร์นอน โชคดีที่ดูเหมือนว่ามันไม่ได้สังเกตุเห็นแหวนและยังคงกดดาบลงไปอีก
โรอันมองไปที่ดวงตาของเวอร์นอนอย่างสงบ
ในเวลาเดียวกันปากของเขาก็พูดออกมาเบา ๆ
แสง!
ทันใดนั้นเอง.
ว้าบบ
!
ลูกแสงขนาดลูกหินอ่อนได้ปรากฏตรงตาขวาของเวอร์นอน
มันมีขนาดเล็กๆ แต่ส่องสว่างมาก
อ๊าก!”
เวอร์นอนปิดตาลงโดยไม่รู้ตัวและส่ายหน้าไปมา

เขาสูญเสียสมดุลในทันที
โรอันบิดตัวราวกับว่าเขากำลังรอจังหวะนี้อยู่ และหลังจากที่เขากระแทกดาบของมันออกไป เขาได้ตวัดหอกของเขา
ซวบ
!
หอกแทงลึกเข้าไปด้านข้างเวอร์นอน
อั๊ก!
เวอร์นอนกระเสือกกระสนขณะที่ยังคงปิดตาอยู่
โรอันดึงหอกออกแล้วบิดข้อมือของเขา
หอกได้กรีดผ่านอากาศและพุ่งตรงไปยังคอของเวอร์นอน
มันจบแล้ว”
เป็นน้ำเสียงที่เยือกเย็น
ในเวลาเดียวกันหอกที่แหลมคมก็ได้ตัดลงบนคอของเวอร์นอน
ตอนนั้นเองเลือดได้ไหลออกมาจากคอของเขามากมาย
ตุบ
ศีรษะของเวอร์นอนกลิ้งไปบนพื้น
ตาขวาของเขายังปิดอยู่
ร่างกายที่เสียหัวไปดิ้นไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะแน่นิ่งไป
เฮ้อ
โรอันถอนหายใจออกมาและทำความสะอาดคราบเลือดบนใบหน้าและลำตัวของเขา
มานาของเราถูกใช้ไปหมดแล้ว
และเป็นช่วงเวลาที่ทักษะของแหวนเบรนท์ได้หมดลงด้วย
ประสิทธิภาพของมานาเราตอนนี้แแย่มาก”
มันไม่ใช่สิ่งของที่เขาสามารถใช้ตามที่เขาต้องการจนกว่าระดับของมานาจะเพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง
โรอันส่ายหัวและตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบตัวของเขา
ด้านหน้ากองพลที่ 7 ได้อยู่ตรงกลางของทางลาดชันแล้ว
“ถอย! พวกเราจะเดินผ่านป่าทางด้านขวา! ”
สายตาของอารอนนั้นยอดเยี่ยมในการจับสถานการณ์สู้รบ
นอกจากนี้เขายังมีความคิดเหมือนกับโรอันที่จะถอยกลับเข้าไปในป่าแทนภูเขา
ทหารของกองพลที่ 7 เดินเข้าไปในป่าทีละคน
ทหารราบที่อยู่ด้านหลังได้มาถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
โรอันรีบวิ่งไล่ตามมา
“ถึงเวลาแล้วที่พวกข้าศึกจะปีนลงมา”
ก้าวของเขาเริ่มเร็วขึ้น
ตอนนั้นเอง
ปรู้วววว
!
เสียงแตรดังแผ่กระจายไปทั่วป่า
ในเวลาเดียวกันเมฆฝุ่นเกิดขึ้นใต้หน้าผา
เขามองไม่เห็นเทรี่ยน แต่ผู้บัญชาการทหารที่อย่างน้อยเป็นผู้ช่วยทหารได้นำเหล่าทหารตามมา
โรอันตะโกนบอกอัสติน
“ถอยเร็ว! เข้าไปในป่า! ”
อัสตินหันกลับไปด้วยความประหลาดใจและเขารีบนำทหารกองกำลังโรสเข้าไปในป่า
ถ้ากองกำลังของพวกมันมีขนาดเล็ก พวกเราสามารถปิดกั้นพวกมันในป่าได้อย่างง่ายดาย
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
การสูญเสียจะมหาศาล ”
โรอันหายใจเข้าลึก ๆ
เขาอยู่สนามรบเป็นเวลานานกว่า
20 ปี
เขารู้ว่าน่าสยดสยองและน่าสังเวชมากแค่ไหน สำหรับพวกที่อยู่กองกำลังทางด้านหลัง
ดูเหมือนว่าวันนี้จะยาวนานจริงๆ

ติดตามต่อได้ที่

https://web.facebook.com/monarch.novel/