0 Views


กุบ กุบ กุบ กุบ

เหล่าทหารม้านับสิบได้ขี่ม้านำขบวนรถม้าผ่านทุ่งราบขนาดใหญ่

“มันเป็นสถานที่เงียบสงบจริงๆ”

รถม้าสั่นเบาๆ

ชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างขนาดใหญ่มองไปที่ทิวทัศน์ด้านนอกรถและขมวดคิ้ว

‘เราควรพักผ่อนดีใหม?’

เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อย

แต่สุดม้ายแล้วเขาก็ส่ายหน้า

‘ไม่ เราไม่สามารถปล่อยให้รีเอลอยู่ลำพัง’

ถ้าปล่อยไป กองกำลังจากที่อื่นก็จะตามมาด้วย

“ข้าไม่สามารถปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้ อาณาเขตทางทิศตะวันออกเป็นดินแดนของข้า ‘

ใบหน้าของชายคนนั้นแข็งกระด้าง

เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีร่างกายใหญ่โต

เขาเป็นผู้บัญชาการภาคตะวันออกของราชอาณาจักรรินท์ ไวเคานต์ เบนจามิน ดอยล์

ตอนนั้นเองก็มีเสียงที่ดูเจ้าเล่ห์ดังออกมา

“ไม่จำเป็นที่ท่านจะต้องมาทำอะไรแบบนี้…”

เจ้าของเสียงคือ บารอน อีวา  ซึ่งเป็นเสนาธิการและใกล้ชิดกับเบนจามิน

เขายิ้มด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์เหมอืนกับน้ำเสียงของเขา

“ไม่ นี่เป็นโอกาศที่จะไปกดดันเขาแล้ว”

“ไวเคานต์ เบรกเกอร์นั้นมีดีแค่ทักษะหอก เขาไม่มีพลังมากพอจะมากดดันพวกเราหรอก เจ้าจะกลัวไปทำไม?”

เขาพูดอย่างรำคาญ

ดวงตาของเบนจามินเริ่มดูรุนแรงขึ้น

“อย่าพูดอะไรไร้สาระ มีคนนับไม่ถ้วนที่จะยอมทำตามที่ข้าสั่งเพียงแค่ยกธงของเราขึ้นเท่านั้น”

เขากำหมัดตนเอง

“ตอนนี้เป็นโอกาศที่จะกดเขาลงแล้ว”

ถ้าเขาได้รับลูกศิทย์หรือได้พรรคพวก เขาจะเป็นภัยต่อเรา

เบนจามินหายใจเข้าลึกๆ

‘ถ้ามีโอกาศเราต้องทำให้พวกผู้บัญชาการยืนอยู่ข้างเดียวกับเราให้ได้’

เขาต้องการไปถึงจุดที่รีเอลไม่สามารถที่จะสัมผัสตัวเขาได้เลย

ความปรารถนาอันแน่วแน่ปรากฏขึ้นในดวงตาของเบนจามิน

……..

“ไม่ มันไม่ใช่ ตำแหน่งเท้าของเจ้าได้วางผิดแล้ว”

รีเอลเดินไปรอบๆและตะโกนออกมา

เขาได้คอยช่วยตรวจสอบทหารกองกำลังโรสที่กำลังฝึกอยู่ที่สนามฝึก

“เจ้าต้องหมุนข้อมือแบบนี้”

“ครับ! เข้าใจแล้วครับผม!”

เหล่าทหารกำลังพยายามอย่างมาก

‘เมื่อไหร่เราจะได้รับคำสอนจากท่านไวเคานต์ รีเอล เบรกเกอร์!’

‘ข้าจะเรียนเท่าที่ข้าจะเรียนได้!’

สายตาของพวกเขาจ้องไปที่ด้านหน้าโดยธรรมชาติ

มีเด็กหนุ่มที่ใบหน้าดูเด็กซึ่งได้รับการฝึกฝนเช่นเดียวกับพวกเขาที่ด้านหน้า

‘ทั้งหมดนี่เป็นเพราะท่านผู้ช่วยโรอัน’

‘ท่านผู้ช่วยได้ขอร้องด้วยตนเอง’

เหตุผลที่ว่าทำไมเหล่าทหารจึงได้รับการฝึกสอนโดยท่านรีเอล

ทั้งหมดเป็นเพราะโรอัน

อันที่จริง รีเอลได้วางแผนที่จะสอนโรอันเดี่ยวกับเรื่องสำคัญก่อนที่จะกลับไปที่พื้นที่ของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถนำโรอันเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการได้เนื่องจากเทคนิคมานาของเขา แต่รีเอลไม่สามารถทิ้งพรสวรรค์ที่โดดเด่นนี้ไว้เพียงลำพังได้

ในกรณีของโรอัน ถ้าเขาแก้ไขข้อบกพร่องของท่วงท่าไม่ดีที่เขามีและเปลี่ยนแปลงบางส่วนที่ยังดูติดขัด เขาก็สามารถยกระดับได้มากกว่านี้

เพราะแบบนั้นเขาจึงได้ติดตามโรอันทุกวัยและสอนเขาเรื่องนั้นเรื่องนี้

และในเวลาเดียวกัน เขาคิดว่าเขาไม่อยากที่จะเรียนรู้เพียงลำพัง เขาต้องการให้รีเอลได้สอนทหารกองกำลังโรสด้วย

โรอัน เปิดเผยความคิดของเขาอย่างระมัดระวังและ รีเอลก็ยอมรับความคิดของเขาด้วยความยินดี

ด้วยเหตุนี้เหล่าทหารจึงได้รับประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้น ซึ่งปกติแล้วพวกเขาไม่สามารถมีได้แม้แต่ครั้งเดียวในชีวิตของพวกเขา

“เอาล่ะ! ทำไมตั้งแต่เรื่อมต้น!”

รีเอลตบมือและกระตุ้นเหล่าทหาร

“ดี เจ้าต้องทำแบบนี้!”

ไม่ว่าเขาจะชมเชยพวกเขาหรือไม่

“เจ้าต้องก้าวไปทางซ้ายอีกนิด เมื่อเจ้าทำอย่างนั้น”

หรือเขาให้คำแนะนำ

“เอาใหม่! มันผิดหมดเลย!”

หรือว่าเขาจะโกรธ

รีเอลได้สอนทหารอย่างกระตือรือร้น

“อืมมม”

สายตาของเขามองไปที่โรอัน

“อ่า….”

เสียงอุทานออกมาเบาๆ

‘เขาได้ทำดีขึ้น’

อันที่จริง โรอันไม่ได้มีการเคลื่อนไหวส่วนเกินแม้แต่น้อยในทักษะหอกของเขา

แต่ถึงอย่างนั้น มันยังมีจุดที่ดูบกพร่องในสายตาของรีเอล

เขาได้แสดงท่าทางของตัวเองให้ โรอันดู และ ให้โรอันคอยแก้ไขปัญหาเหล่านั้นเอง

และทำให้เขาเห็นจุดด่างพร้อย

‘เราต้องบอกว่าสายตาของเรานั้นไม่ผิด?’

โรอัน มีความสามารถที่จะสังเกตุข้อผิดพลาดได้แม้แต่การเคลื่อนไหวที่น้อยที่สุด

จริงๆแล้ว รีเอลไม่ถึงความสามารถของ โรอันที่สวมใส่น้ำตาแห่งคาเรียน

‘เรา’ได้เห็นสิ่งต่างๆมากมายในเวลาอันสั้นเนื่องจากการใช้น้ำตาแห่งคาเรี่ยน’

แม้ว่า รีเอล จะเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาก็สามารถเข้าใจข้อมูลทั้งหมดได้ เช่นตำแหน่งของข้อมือ การวางเท้า การบิดข้อต่อ ฯลฯ

‘เพราะแบบนั้น เราจึงได้รู้วิธีทำท่าทางที่ถูกต้องและแม่นยำ’

โรอันกัดฟันตนเอง

ฟ้าว!

หอกได้วาดผ่านอากาศพร้อมกับเคลื่อนไหวไป

‘แน่นอนว่าว่ามันสะดวกสะบายมาก’

เขาเปลี่ยนความเคลื่อนไหวเล็ก ๆ เพียงบางส่วน แต่การแกว่งและแทงหอกของเขานั้นง่ายและดียิ่งขึ้น

‘เราต้องเรียนรู้ทุกอย่างที่ทำได้ก่อนที่ไวเคานต์ เบรกเกอร์ จะกลับไป’

โรอันหลงไหลรีเอลมากขึ้น

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถกลายเป็นศิษย์ที่เป็นทางการของรีเอลได้ แต่เขาก็พยายามที่จะเรียนรู้ทุกท่าอย่างถูกต้องและแม่นยำ

ฟ้าว!

หอกได้ตัดผ่านอากาศ

………….

“บารอน เทต ตอนนี้เขารู้สึกเต็มอิ่มแม้ว่าจะไม่ได้กินข้าวเลยก็ตาม”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ”

อารอนหัวเราะเบาๆและพยักหน้า

เขาอยู่กับไอโอและได้สนทนากับเขา

‘มีโอกาสพูดคุยกับ เคานต์ แลนซีพลีได้เป็นเวลานาน’

เขาเป็นขุนนางที่มีเพียงห้าคนในอาณาจักรเท่านั้น

สำหรับอารอนซึ่งเป็นเพียงบารอน นั้นเป็นเรื่องยากจริงๆ

ทั้งหมดนี่เป็นเพราะโรอัน

‘ดูเหมือนว่าเขาสนุกกับการพูดคุยเกี่ยวกับ โรอัน’

ไอโอ อยู่ในสำนักงานใหญ่ของ กองกำลังโรส และพูดคุยเหลายสิ่งกับโรอัน ที่อยู่ข้างเขา

พวกเขาได้พูดคุยเรื่องกลยุทธ์และยุทธ และพวกเขาก็ได้พูดถึงเรื่องชีวิตของตัวเองด้วย

‘มันเป็นโอกาศอันดีในสายตาของเรา’

อารอนยิ้มออกมาเบาๆ

ถ้าเขาได้รับการสนับสนุน เราจะมีอำนาจที่แข็งแกร่งมากในอาณาจักรหนุนหลัง

“ท่านเคานต์แลนซีพลี วางแผนที่จะอยู่ที่นี่นานแค่ใหน?”

“อืม บางที…..”

คำพูดของไอโอเบาลง

เขาก็กังวลเกี่ยวับเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

‘เขาวางแผนที่จะกลับไปที่ปราสาทพาโว่ หลังจากที่ได้พบกับไวเคานต์ เบรกเกอร์….’

เป้าหมายแรกของเขาก็คือการพูดคุยกับรีเอล ก่อนที่จะกลับไปที่ปราสาท

แต่ตอนนี้เขากำลังสนใจ โรอัน มากกว่า รีเอล

ถึงแม้เขาจะไม่สามารถออกจากอาณาเขตของตนเองนานๆได้

‘มันคงจะเป็นการดีที่จะกลับหลังจากที่ไวเคานต์ เบรกเกอร์ได้กลับไปแล้ว’

เขาต้องการที่จะพาโรอันไปกับเขา แต่มีบางอย่างที่เรียกว่าขั้นตอนในกองทัพอยู่

‘เราควรจะชวนโรอันที่หลัง’

ก่อนอื่น เขาวางแผนที่จะเพิ่มความสนิทก่อน

“ปกติแล้ว…..”

ขณะที่ไอโอกำลังพูดอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตูดังเข้ามา

ก็อก ก็อก ก็อก

“เมนเดลครับ”

เจ้าของเสียงเป็นคนที่สนิทของอารอนและหัวหน้าของเสนาธิการทั้งหมด

“เข้ามา”

อารอนยิ้มเล็กน้อย ไปที่ไอโอและพวกเขาที่กำลังมองไปที่ทางเข้า

“เกิดอะไรขึ้น?”

จากคำถานนั้น เมนเดลได้ก้มหัวลง

“ของขวัญที่ท่านได้ขอไปมาถึงแล้ว”

“อ่า….”

เสียงอุทานเบาๆดังออกมาจากปากของอารอน

เขายิ้มกว้างขึ้นและพยักหน้า

“เป็นเวลาที่เหมาะสมพอดี”

น้ำเสียงของเขาตื่นเต้นเล็กน้อย

แต่ท่าทางของเมนเดลยังดูกังวลอยู่

“แต่….”

เขาไม่สามารถพูดจบและกำลังลังเลอยู่

“แต่อะไร…..?”

ขณะที่อารอนถามกลับ เมนเดล ก็ถอนหายใจสั้น ๆ

“เฮ้อ  ผู้บัญชาการภาคตะวันออก ไวเคานต์ เบนจามิน ดอยล์ได้นำของขวัญมาด้วยตัวเอง”

“หา?”

อารอนขมวดคิ้ว

‘ไวเคานต์ เบนจามิน ดอยล์ได้นำของขวัญมาด้วยตัวเอง?’

สิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดได้เกิดขึ้น

เบนจามินเป็นบุคคลประเภทเห็นแก่ตัว

ใบหน้าของอารอนนั้นหงุดหงิดเล็กน้อย

‘เพราะ ไวเคานต์ เบรกเกอร์’

เบนจามินไม่ชอบรีเอล เป็นสิ่งที่ใครๆก็รู้

‘ถ้าเราทำผิดพลาดขึ้น ความโกลาหลอาจจะเกิดขึ้นได้ …… ’

เมื่อเขาคิดถึงเรื่องในอดีต

เสียงไอโอกังดังขี้นมา

“อย่ากังวลมากไปเลย”

เขารู้ว่าเบนจามินคิดอย่างไรกับรีเอล

แต่นั้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องกังวล

ไอโอยิ้มและพูดต่อ

“เราอยู่นี่”

ถึงแม้ว่าเบนจามินจะเป็นผู้บัญชาการภาคตะวันออก เขาก็ไม่สามารถแสดงท่าทีหยิ่งยโสต่อหน้าเคานต์ได้

รอยยิ้มของเขากว้างมากขึ้น

…………

เบนจามินค่อนข้างอารมณ์เสีย

‘ข้ามาถึงที่นี่ แต่ไม่มีใครออกมาต้อนรับสักคน?’

นี่คือการมาถึงของผู้บัญชาการ

พวกเขาเพิ่งส่งแสนาธิการที่ชื่อเมนเดลไปรายงาน

‘เขาจะไม่ได้มีส่วนร่วมกับ รีเอล ใช่มั้ย?’

ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

อีวาที่อยู่ด้านข้างส่ายหัว ด้วยท่าทางประจบประแจง

“บารอน เทรต มีมารยาทที่แย่มาก”

เบนจามินกัดฟันแน่น

‘ข้าต้องไปตำหนิเขาในเรื่องนี้’

เขากำลังวางแผนที่จะแสดงตัวตนที่น่าประทับใจของเขา

‘ข้าจะทำให้พวกมันตระหนักว่ากองพลที่ 7 มาจากไหน’

เบนจามินและรีเอล

เขากำลังวางแผนที่จะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกมันต้องรับใช้ใครระหว่างเขากับ รีเอล

จากนั้นเมนเดลซึ่งเดินไปข้างหน้าก็ เดินไปด้านข้างและโค้งศรีษะลง

“ที่นี่ครับ”

มันค่อนข้างโทรมและมีขนาดทางเข้าที่เล็ก

สำนักงานของเกล

“เฮ้อ”

เบนจามินถอยหายใจออกมาและเตะไปที่ประตู

ปัง!

เสียงประตูกระเด็ดออกไป

เบนจามินเดินเข้าไปในประตูเปิดและตะโกนด้วยแรงทั้งหมดของเขา

“บารอน เทด! ข้ามาเยี่ยมเจ้า แต่เจ้ากล้า … “

แต่อารมณ์ที่คลุกกลุ่นของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว

“หา? หือ? หา? หา?”

เบนจามินแสดงท่าทางงุนงงและเขาประหลาดใจอย่างมาก

เขาเจอไอโอนั่งอยู่ด้านใน

เบนจามิยชี้ไปที่ไอโอด้วยนิ้วที่สั่นเทา

“ทำไม ทำไมท่าน ท่านเคานต์ถึงอยู่ที่นี่….”

ตอนนั้นเอง ไอโอก็ยิ้มออกมาและก็ส่ายหัวไปมา

“ไวเคานต์ ดอยล์ เจ้ากำลังชี้นิ้วมาที่เราหรือ?”

เบนจามินรู้สึกตกใจและซ่อนนิ้วไว้ที่หลังของเขา

และหลังจากนั้น เขาก็ได้ก้มหัวลง

“สวัสดี ท่านเคานต์แลนซิพลี”

อีวาก็รีบก้มหัวลงตาม

เบนจามินหันศีรษะเล็กน้อยและมองไปที่ อีวา

‘ทำไมเจ้าไม่บอกข้าว่าท่านเคานต์อยู่ที่นี่?’

อีวาส่ายหัวด้วยท่าทางงุนงง

‘ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน’

ตอนนั้นเอง รีเอลและโรอันก็ปรากฏที่ด้านหน้าทางเข้า

รีเอลพบว่าเบนจามินกำลังก้มหัวลงต่ำก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!ไวเคานต์ดอยล์ เจ้ามาแล้ว!”

หลังจากนั้น เขาก็ตบไปมี่หลังของเบนจามินก่อนที่จะไปนั่งด้านข้างไอโอ

สำหรับเบนจามินนี่เป็นสถานการณ์ที่น่าอับอายจริง ๆ

‘รีเอล ไอ้งี่เง่า…..’

คำพูดด่าทอพรวดขึ้นมาที่ลำคอของเขา

‘แม่ง. ตอนนี้เราต้องสงบลง สงบลง……..’

เขาฝืนยิ้ม และยืนขึ้น

ตอนนั้นเอง อารอนก็ยืนขึ้นตาม

“เชิญนั่งที่นี่”

“ขอบใจ”

เบนจามินยิ้มอย่างรังเกียตและเดินไปที่นั่งของอารอน

เขาก้อมหัวให้ไอโออีกครั้ง

“ผมไม่รู้ว่าท่านเคานต์แลนซิพลี จะมาที่นี่”

“อ่า…ข้ารู้”

เบนจามินที่ยิ้มอย่างกระอักระอ่วน

ตอนนั้นเองเสียงของอารอนก็แทรกเข้ามา

“ท่านผู้บัญชาการ พวกเราควรเริ่มเลยรึเปล่า?”

คำถามที่ถามออกไปอย่างระมัดระวัง โดยสังเกตุสีหน้าของเบนจามินไปด้วย

อย่างไรก็ตามเบ็นจามินเห็นว่าเขาน่ารังเกียจมาก

‘แม่งเอ๊ย ข้าไม่สามารถพูดอะไรได้มากเพราะ เคานต์ แลนซิพลี’

เขาไม่สามารถทำอะไรได้ เลยยิ้มกระอักกระอ่วนและพยักหน้า

อารอนยิ้มอย่างสดใสและมองไปที่โรอัน

“โรอัน”

“ครับ ท่านผู้บัญชาการ”

โรอันตอบกลับด้วยเสียงเบาๆ

ตอนนี้เขารู้สึกกระวนกระวาย

‘เบนจามิน ดอยล์ ไวเคานต์คนนี้มาที่นี่ทำไม?

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

‘ในชาติที่แล้ว ของเรา เพราะไวเคานต์ผู้นี้ …… ‘

หนึ่งในเหตุผลที่เขาได้อยู่เป็นพลหอกธรรมดา 

ก็เพราะเบนจามิน

ตอนนั้นเองเสียงของอารอนก็ดังขึ้นมา

“เจ้าจำได้ไหมว่าเราได้บอกอะไรก่อนที่เจ้าจะลาพักร้อนชั่วคราว?”

โรอันไม่ได้รีบตอบและรอคำพูดถัดไปของเขา

อารอนยิ้มจางๆและพูดต่อ

“ข้าจะให้ของขวัญแก่เจ้าหลังจากที่เจ้าได้กลับมาแล้ว”

“อ่า…”

โรอันเผลออุทานออกมาเบา

‘เขาทำ เขาบอกว่าจะมีของมาให้เรา’

โรอันจำไม่ได้ และลืมเรื่องนี้ไป

อารอนมองไปที่รีเอล

“หนึ่งในนั้นคือคำเชิญสำหรับ ไวเคานต์ รีเอล เบรกเกอร์ ……”

และหลังจากนั้นเขามองไปที่เบนจามิน

“และอีกอย่างนึงก็คือ…”

เบนจามินลุกขึ้นยืน ราวกับกำลังรอคำพูดจากอารอนอยู่และยื่นมือไปทาง อีวา

อีวารีบเดินเข้าไปหาและยื่นกล่องไม้ยาวไปให้

คลิ้ก

ฝากล่องได้ถูกเปิดออก

เบนจามินระมัดระวังในการยกวัตถุด้านในกล่องด้วยสองมือ

เป็นวัตถุกลมที่มีขนาดใหญ่กว่าเหรียญและมีแถบผ้าไหมสูงพันรอบ

อารอนยิ้มออกมาและพูดต่อ

“มันเป็นผู้เหรียญตราทหารสำหรับผู้ทำความสำเร็จระดับสูง”

ตอนนั้นเอง ดวงตาของโรอันก็เบิกกว้าง

‘เหรียญตรา?!’

มันเป็นของที่คาดไม่ถึง

‘เราคิดว่ามากที่สุดก็อาจจะเป็นหอกที่ดีหรือเกราะ’

เพียงแค่คิดเกี่ยวกับมันก็ทำให้เขาพอใจ แต่เขาได้รับเหรียญตรา

“ดูเหมือนว่าเจ้ารู้สึกประหลาดใจจริงๆ?”

อารอนหัวเราะเบา ๆ และจับไปที่ไหล่ของโรอัน

“แม้ว่าเหรียญนี่จะมีระดับผู้บัญชาการทหาร แต่ก็เป็นตราทหารที่ได้รับอนุญาตจากราชอาณาจักร เจ้ารู้หรือเปล่าว่านี่หมายถึงอะไร? “

โรอันส่ายหัวไปมา

อารอนพูดราวกับกระซิบ

“ถึงแม้ว่าเจ้าจะสะสมผลงานมากแค่ไหนเจ้าก็ยังเป็นแค่พลเมือง อย่างมากที่สุดก็เป็นได้แค่เสนาธิการ แต่นอกจากนี้ขึ้นไป เจ้าต้องเป็นขุนนางขึ้นไป “

โรอันพยักหน้ารับ

มันเป็นสิ่งที่เขารู้ดี

“แต่สำหรับสามัญที่ได้แต่งตั้งเป็นขุนนางนั้นเป็นเรื่องยากราวกับดึงดาวลงมาจากฟากฟ้า เจ้ารู้ว่ามันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย “

สายตาของอารอนย้ายไปที่เหรียญตรา

“แต่ถ้าเจ้ามีหรียญตรานี้สถานการณ์จะเปลี่ยนไป สามัญที่มีหรียญตรานี้ จะมีโอกาศขั้นต่ำที่สามารถเลื่อนขันเป็นชนชั้นสูงได้ “

“อ่า…”

โรอันเผลอครางออกมา

ดวงตาของเขาย้ายไปที่เหรียญตาที่จะเป็นของเขา

อารอนก็พูดต่อว่า

“โรอัน ตอนนี้เส้นทางที่จะเป็นขุนนางของเจ้าได้เปิดขึ้นแล้ว”

ติดตามต่อได้ที่

https://web.facebook.com/monarch.novel/