0 Views


เฟี้ยว!

เป็นเสียงที่ดูแหลมคม

ปัง! เปรี้ยง!

เสียงปะทะกันของแท่งไม้ได้ดังออกมาอย่างต่อเนื่อง

แท่งไม่แข็งนี้ได้ปะทะกันกลางอากาศไม่หยุดฃ

‘มัน..สูสี!?’

‘โรอันมีทักษะพอๆกับไวเคานต์รีเอล เบรกเกอร์?’

เหล่าทหารที่อยู่รอบๆสนามฝึกต่างเบิกตากว้าง

พวกเขาต่างรู้ว่าทักษะหอกของโรอันนั้นดูโดดเด่น

แต่คู่ค่อสู้ของเขาเป็นผู้ใช้หอกที่เก่งที่สุดในอาณาจักรรินท์ที่ทุกคนต่างเรียกกันว่าอัฉริยะแห่งหอก

“อ่าห์ ไวเคานต์ รีเอล เบรกเกอร์ ได้อ่อนข้อให้เขา”

เหล่าทหารได้พึมพำออกมา

ทหารที่อยู่รอบๆก็พยักหน้าตามอย่างเหม่อลอย

ขณะเดียวกันการต่อสู้ในสานมฝึกก็ได้ไกล้ถึงบทสรุป

รีเอลได้บิดแท่งไม้ไปมาราวกับงูและพยายามแทงไปที่ด้านข้างของโรอัน

มันเป็นการโจมตีที่รวดเร็วและแปลกประหลาด

แต่โรอันนั้นไม่ได้สับสนอะไร

เขากระแทกพื้นด้วยแท่งไม้และบิดส่วนบนของร่างกายเขาไปทางด้านข้าง

ฟุบ!

แท่งไม้ของรีเอลนั้นผลาดเป้าหมายไปและแทงไปที่อากาศที่ว่างเปล่า

โรอันเตะไปที่ปลายแท่งไม้ด้านที่อยู่กับพื้นราวกลับว่าเขากำลังรอจังหวะนี้อยู่

เฟี้ยว!

แท่งไม้ได้กวาดออกไปเป็นเส้นตรงพร้อมกับเสียงที่แหลมคม และพุ่งเข้าใส่คางของรีเอล

‘เขาทำได้ดี’

รีเอลยิ้มให้กับการโจมตีของโรอันพร้อมกับถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ฟุบ!

ไม้ของโรอันได้ผ่านปลายจมูกของรีเอล

เป็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยเพื่อจะหลบแท่งไม้

มันเป็นระยะห่างที่สมบูรณ์แบบ

‘สุดยอด’

โรอันรู้สึกประหลาดใจ

รีเอลค่อนข้างผ่อนคลายถึงแม้ว่านี่จะเป็นการต่อสู้ในช่วงกลางๆแล้วก็ตาม

‘การมองเขาจากด้านข้างและการเผชิญหน้ากับรีเอลโดยตรงนั้นแตกต่างกันโดยสมบูรณ์’

ในชาติที่แล้ว การเผชิญหน้ากันระหว่างรีเอลและเพียร์ส เขาได้เฝ้ามองจากด้านข้าง เขาได้เห็นการเต้นรำที่สวยงาม

หอกของพวกเขาได้วาดไปมาและทั้งสองต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างสูสี

เสียงของหอกได้ปะทะกันและตวัดผ่านอากาศนั้นราวกับเสียงดนตรี

‘นั่นคือวันที่เราได้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของ เพียร์ส ซึ่งเราไม่เคยมองเห็นเพราะเราสนิทเกินไป’

ในชาติที่ผ่านมา โรอันกับเพียร์สนั้นอยู่ด้วยกันตั้งแต่แคมป์ฝึกและอยู่ด้วยกันเป็นเวลา2ปี

ตอนแรกโรอันต้องคอยดูแลคนขี้ขลาดและขี้อายอย่างเพียร์ส

แม้ว่าเหล่าผู้ฝึกสอนทั้งหมดและเหล่าคนในกองทัพต่างยกนิ้วให้กับพรสวรรค์ที่โดดเด่นของเพียร์ส แต่ในเวลานั้น โรอันนั้นมั่นใจมากว่า

‘ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้’

แต่ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปเมื่อได้พบกับรีเอล

เพียร์สที่ขี้ขลาดและขี้อายได้กลายเป็นหนึ่งในคนที่มีอิทธิพลมากที่สุดที่จะสามารถนำพาอนาคตของราชอาณาจักรได้ หลังจากการเผชิญหน้ากับรีเอล

เพียร์สได้กลายเป็นลูกศิทษ์ของรีเอล

และ
‘ตอนที่พวกเราได้พบเจอกันอีกครั้งเขาได้กลายเป็นรองผู้บัญชาการทหารใหญ่ และเรายังเป็นเพียงพลหอกธรรมดา’

โรอันและเพียร์ส

ชีวิตของทั้งสองที่เริ่มต้นเท่ากัน ได้เริ่มเปลี่ยนไปหลังจากการเผชิญหน้าครั้งนั้น

‘นั้นเป็นเหตุผลที่เราไม่มีวันที่จะลืมเรื่องนี้’

เขายิ้มเจือนๆ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่สถาณการณ์ที่เขาจะมาระลึกถึงสิ่งต่างๆในอดีต

การโจมตียังมาอย่างต่อเนื่องไม่ปล่อยให้เขาหยุดพัก

‘เริ่มหายใจไม่ทันแล้ว’

และดูเหมือนนี่ก็เป็นจุดอ่อนของเขา และแท่งไม้ของรีเอลก็ได้เข้ามาเข้าไกล้ตัวเขามากขึ้นด้วย

กึง! เปรี้ยง! ปัง!

เสียงดังออกมา

แน่นอนว่าสถาณการณ์ได้เปลี่ยนไป แต่โรอันก็ไม่ได้ถอยหลังไปแม้แต่น้อย

ไม่ เขาสูสีกับรีเอล

ถึงแม้เขาไม่สามารถใช้มานาเพราะว่ามีสายตาของผู้คนมากมายจับจ้องอยู่ แต่ด้วยน้ำตาแห่งคาเรี่ยนและร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา ปลายแท่งไม้ได้เคลื่อนไหวเฉียบคมและดูดุดัน

ฟ้าว!

ไม้ของโรอันได้วาดตัดอากาศและเริ่มเคลื่อนไหวไปมา

ตอนนี้เขากำลังจะใช้กระบวนท่าหอกของเพียร์ส ซึ่งตอนนี้เป็นกระบวนท่าหอกโรอัน

‘นี่คื่อกระบวนท่าหอกโรอัน’

มุมปากของรีเอลยกสูงขึ้น

‘มันต้องแตกต่างจากที่เพียร์สได้ใช้อย่างแน่นอน’

ถึงแม้ว่าเพียร์สนั้นจะเป็นอัฉริยะ แต่มันเป็นเวลาเพียงแค่สองเดือนที่เขาได้เรื่อมฝึกกระบวนท่าหอกโรอัน

เมื่อเทียบกับโรอันที่ฝึกฝนมามากกว่า 10 ปี

ไม้ของเขาหในไปมาและเล็งไปที่ แขน ขา กระเพราะ รวมไปถึงข้อต่อและส่วนสำคัญต่างๆของรีเอล

ทุกที่เป็นจุดตายทั้งนั้น

‘กรอด’

รีเอลได้กัดฟันเป็นครั้งแรก

เพราะว่าการโจมตีของโรอันนั้นแลมคมกว่าที่เขาได้คิดไว้

‘ถ้าเรายังทำตัวผ่อนคลาย เราอาจจะตกอยู่ในสถาณการณ์ที่ผิดผลาดได้?’

รีเอลได้ใส่แรงเข้าไปในมือและพุ่งไปด้านหน้า

การป้องกันของเขาได้เปลี่ยนเป็นการโจมตีที่รุนแรงแทน

เปรี้ยงงง! ปังงง!

แต่เสียงตอนที่ปะทะกันนั้นได้แตกต่างออกไป

‘กรอด’

ทุกครั้งที่ไม้ได้ปะทะกัน ฝ่ามือของเขาจะชาไปด้วย

‘เขาวางแผนที่จะจบแล้ว’

โรอันกัดฟันแน่น

จำนวนครั้งการปะทะนั้นอยู่ที่ 40 แล้ว

‘วิ้ว!’

โรอันถอนหายใจออกมา

สำหรับเขา การต่อสู้ครั้งนี้มีความหมายมากมาย

‘สำหรับอนาคตที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถึงอย่างไรเราก็ได้ทำไปแล้ว’

การต่อสู้ที่ป่าอิ้นเมื่อชาติที่แล้วก็เหมือนกัน และการต่อสู้ครั้งนี่ก็เป็นเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าเราจะได้เปรียบเพราะว่าเรารู้ถึงอนาคต และเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น….

อันที่จริงมันไม่ได้เป็นไปตามอดีตทั้งหมด

‘ถ้าทุกอย่างไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่ผลลัพย์?’

จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคนที่จะตาย ตาย และคนที่จะรอดก็รอด?

ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามชาติที่แล้ว?

ถ้าตอนจบ เขาได้ตายลงในสนามรบเหมือนกับชาติที่แล้ว?

‘ผลที่เราทำตอนนี้ก็จะไม่มีความหมายอะไรเลย’

แต่แน่นอนว่า อนาคตไม่ได้เป็นไปตามที่เขารู้

อนาคตที่แตกต่างไปเล็กน้อยเช่นเดียวกับการต่อสู้ที่แม่น้ำ ฟิเล่และการรบ ที่ทุ่งราบสแลน ที่ไม่ได้เกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

‘ถ้าเราคาดการณ์ถูกต้อง…’

ในอนาคตต่อจากนี้ จะมีเหตุการณ์แบบนี้อีกมากมาย

เป็นเหตุการณ์ที่เขารู้อยู่แล้ว และจะเป็นแบบเดียวกัน

เหตุการณ์จะต่างออกไปเล็กน้อย

เหตุการณ์ที่แตกต่างไปเลย

เหตุการณ์ที่เขาไม่รู้ ฯลฯ

เหตุการณ์หลายประเภทในอนาคตจะถูกผสมเข้าด้วยกัน ทำให้เกิดความไม่แน่นอนในอนาคตที่เข้ามาไกล้

‘เพราะแบบนี้เราจึงไม่ทราบว่าสถานการณ์ที่เรารู้นั้นจะเกิดขึ้นเหมือนกับในอดีตของเราหรือเปล่า?’

นั้นคือเหตุผลที่เขาต้องการจะตรวจสอบมัน

เมื่อรีเอลได้ขอต่อสู้พร้อมกับตีไปที่หน้าอกของเรา

‘มันเหมือนกับอดีตจริงๆ’

การต่อสู้ของรีเอลและเพียร์สที่เขาจำได้

มันเริ่มต้นเหมือนๆกัน

‘เราจะสามารถเปลี่ยนผลลัพย์ของการต่อสู้ครั้งนี้ได้หรือเปล่า?’

ถ้าเขาทำได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องกลัวสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

‘เราไม่สามารถที่จะพึ่งแต่อนาคตได้’

นอกจากนั้นสิ่งที่เรียกว่าอนาคตก็ไม่แน่นอนจริงๆ

เพราะแบบนั้นการต่อสู้กับรีเอล นั้นจึงเป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ

‘เราจะบดขยี้อนาคตที่ถูกกำหนดล่วงหน้าไว้แล้วออกไปให้หมด’

ตอนนั้นเองเสียงที่แหลมคมก็ดังเข้ามาภายในหูของเขา

ฟิ้ว!

หอกได้พุ่งมาเป็นเส้นตรง และวิ่งเข้ามาที่ด้านหน้าเขา

โรอันถอยออกไปสองก้าวและบิดข้อมือ

ปัง!

ไม้ทั้งสองอันได้ปะทะกัน

“สุดยอด ข้าสนุกกับการซ้อมครั้งนี้จริงๆ”

เสียงของรีเอลดังออกมา

โรอันกัดฟันของเขา

“ลองป้องกันนี้ดู”

พวกเขาต่างพูดใส่กันเบาๆ

การต่อสู้ไกล้ถึงจุดจบแล้ว

ในชาติที่แล้วเพียร์สไม่สามารถป้องกันการโจมตีครั้งสุดท้ายได้และได้พ่ายแพ้ไป

‘เราจะกัน จะต้องกันให้ได้และเราต้องเปลี่ยนอนาคตต่อจากนี้!’

ดวงตาทั้งสองของโรอันได้เพ่งไปที่ด้านหน้าทันที

ฟุบ!

ทันใดนั้น ฉากรอบๆได้ช้าลงอย่างชัดเจน

ขนาดรีเอลก็ยังเคลื่อนไหวช้าไปด้วย

ฟ้าววว!

แท่งไม้ได้ฝ่าอากาศเข้ามาเข้าไกล้เขาอย่างรวดเร็ว

เขามองเห็นว่าปลายแท่งไม้ได้สั่นไหวไปรอบทิศทาง

ตอนที่มองครั้งแรก ดูเหมือนว่าปลายแท่งไม้ได้เล็งไปที่ต้นขาของเขา แต่ที่จริงมันคือการโจมตีอย่างต่อเนื่องไปที่ด้านข้างและด้านหลัง

โรอันหันปลายแท่งไม้และร่างของเขาออกไป

ทุกอย่างดูช้ามาก

ในเวลาเดียวกันหอกไม้ของรีเอลได้ลดลงและมุ่งเป้าไปที่ต้นขา

‘ฮึบ!’

โรอันหายใจเข้าลึกๆและพุ่งไปด้านหน้า

ฟิ้ววว!

แท่งไม้ของรีเอลได้พุ่งเข้าใส่ต้นขาของโรอัน

แต่การโจมตีไม่จบแค่นั้น

ฟุบ!

หอกไม้ได้หยุดลงราวกับว่ากำลังแกล้งโจมตีและยกขึ้นและหมุนไปมา

การเคลื่อนไหวนี้ได้เล็งไปที่ด้านข้างของเขา

‘เร็วมาก!’

โรอันตกอยู่ในกับดักเพราะการเคลื่อนไหวช้าๆของเขา

เขาหันร่างของเขาและเข้าไปไกล้รีเอล

ท่าทางงุนงงปรากฏในดวงตาของรีเอล

โรอัน พุ่งผ่านร่างของรีเอลไปและโจมตีไปที่ด้านหลังของเขา และในเวลาเดียวกันเขาก็พยายามที่จะเตะไปที่ข้อเท้าของรีเอล การเคลื่อนไหวทั้งหมดของเขานั้นสมบูรณ์แบบและไหลไปพร้อมกัน

‘มันจบแล้ว!’

รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าของโรอัน

ตอนนั้นเอง!

สองเท้าของ รีเอล ที่ยึดติดแน่นกับพื้นเริ่มลอยขึ้นไปในอากาศ

‘เป็นไปไม่ได้!’

โรอันมองไปที่ขาของตนเองที่เตะไปที่อากาศ

เขาคิดว่านี่เป็นการโจมตีที่สมบูรณ์

‘การตอบสนองของเขานั้นรวดเร็วมาก!’

ตอนนั้นเอง เขารู้สึกเจ็บไปที่ดวงตาของเขาราวกับว่ามีใครนำเข็มมาทิ่มที่ดวงตาของเขา

มันเป็นเพราะเขาได้ใช้น้ำตาแห่งคาเรี่ยนมากจนเกินไป

แต่โรอันได้อดทนไว้และเหวี่ยงหอกไม้ออกไป

เฟี้ยว!

หอกไม้ได้เคลื่อนที่ฝ่าอากาศไปช้าๆ

หลังจากนั้น

พลั่ค!

ปลายหอกไม้ได้ฟาดไปที่ด้านหลังของรีเอล

‘ย้าค!’

โรอันใช้เวลาไปเพียงแค่กระพริบตาครั้งเดียวเท่านั้น

เฟี้ยว!

ทันใดนั้นเอง ฉากด้านหน้าที่ทุกอย่างดูช้าไปหมดได้กลับมาอยู่ในความเร็วเดิมของมัน

เฟี้ยว!

รีเอลที่กำลังกระโดดอยู่ในอากาศ ได้ถอยหลังออกไปพร้อมกับหอกไม้ของเขา

เขาได้สร้างระยะห่างกับโรอันทันที

“อั๊ค”

เขารู้สึกเจ็บปวดที่หลังของเขา

‘มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?’

รีเอลขมวดคิ้ว

เขาคิดว่าด้วยทักษะของ โรอัน เขาจะสามารถหลบหรือป้องกันการโจมตีที่มุ่งเป้าไปที่ต้นขาได้

‘ข้าคิดว่าเขาจะจบลงด้วยการโจมตีครั้งถัดไปของเรา’

เขาได้คาดเดาผิด

โรอันได้เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าไปไกลกับเขาอย่างฉับพลัน

ในเวลาเดียวกัน โรอันก็พุ่งผ่านเขาไป และหลังจากนั้นโรอันก็อยู่ข้างหลังและจะเตะไปที่ขาของเขา

รีเอลกระโดดขึนจากพื้นตามสัญชาติญาณ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาไม่สามารถป้องกันการโจมตีที่ตามมาได้

‘ถ้านี่เป็นก่ารสู้กันจริงๆ หลังของเราคงถูกผ่าลึกเข้าไป’

รีเอลมองไปที่โรอัน

‘เราไม่สามารถวัดทักษะของเขาได้’

เขาคิดว่าเขาสามารถวัทักษะของโรอันผ่านการฝึกซ้อมครั้งนี้ได้

เขาได้คิดถึงการโจมตีครั้งสุดท้าย ของโรอัน ที่แสดงให้เห็นถึงทักษะนอกเหนือจากการประมาณการณ์ของเขา

เขารู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง

“เจ้าทำให้ข้าบาด…”

จังหวะที่เขากำลังจะตำหนิโรอัน

ฟวบ!

โรอันได้พุ่งเข้าเผชิญหน้าเขาอย่างรวดเร็ว

‘เอื้อก!’

รีเอลกลืนน้ำลายเข้าไปและยกหอกไม้ของเขาขึ้น

การจู่โจมและการป้องกันได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

ต่อจากนี้จะเป็นสื่งที่โรอันได้เจอเป็นครั้งแรก

เป็นการต่อสู้ที่ยังไม่เคยเกิดเมื่อชาติที่แล้ว

‘เราจะเปลี่ยนแปลงผลลัพย์นั้น!’

เพราะสถานการณ์เปลี่ยนไปเพียงนิดหน่อยเขายังไม่สามารถโล่งใจได้

เพราะอนาคตนั้นยังไม่แน่นอน

‘การเผชิญหน้าราวกับฟ้าแลบ!’

ต่อจากนี้เขาไม่สามารถใช้น้ำตาแห่งคาเรี่ยนได้สักพัก

กึง! ปัง! เปรี้ยง!

เสียงปะทะดังไปทั่วสนามฝึก

การโจมตีดุเดือดยังดำเนินต่อไป

“สุดยอด”

ไอโอพึมพำออกมาด้วยท่าทางประหลาดใจ

ผู้คนที่อยู่รอบๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

พวกเขามีเรื่องประหลาดใจสองอย่าง

อย่างแรกคือทักษะหอกของรีเอล

‘ทักษะของรีเอล เบรกเกอร์นั้นเป็นที่เรื่องลือ….’

แต่ที่ประหลาดใจก็คือทักษะหอกของโรอัน

‘สำหรับทักษะหอกของพลหอกอายุ 18 ปี นั้น….’

ไอโอรู้สึกอัศจรรย์

ความคาดหวังจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

‘คนที่จะสืบทอดต่อไวเคานต์ เบรกเกอร์ ไม่ เขาอาจจะกลายเป็นผู้บัญชาการที่เหนือกว่ารีเอล’

มุมปากของไอโอยกขึ้นสูง

‘ถ้าเขาสอนโรอันต่อจากนี้ เขาจะ….’

ความคิดไปไกล และตอนนี้การต่อสู้ก็เข้าไกล้จุดสิ้นสุดแล้ว

โรอันใส่พลังทั้งหมดเข้าไปในมือที่ถือด้ามหอกไม้

‘มาจบกันเถอะ’

เขาวางแผนที่จะใช้ท่วงท่าที่ 7 ของทักษะหอกโรอัน

เป็นท่วงท่าที่แข็งแกร่งที่เขาใช้แทงไปที่ด้านข้างของไวโอริน

‘ฮึบ!’

เขาหายใจเข้าลึกๆ

กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างเกร็งแน่น

ฟ้าว!

หอกไม้ได้ฝ่าอากาศเป็นสองทาง

ในเวลาเดียวกันหอกของเขาได้เคลื่อนที่ไปด้านข้าง

‘นี่คงเป็นท่วงท่าหอกของโรอัน?’

รีเอล มองไปที่ท่วงท่าหอกอันงดงาม ที่ทำให้เขางุนงงและยิ้มออกมา

เราไม่แน่ใจว่าเขากำลังมุ่งเป้าไปทางซ้ายหรือทางขวาเพราะการเคลื่อนไหวที่ดูงงงวยนี้…

‘จะเป็นซ้ายหรือขวา?’

รีเอลจับหอกไม้แน่นและบิดข้อมือออกไป

ที่ๆเขาพยายามจะป้องกันก็คือด้านซ้ายลำตัว

ตอนนั้นเอง

ฟ้าวว!

หอกอัดไปที่อากาศพร้อมกับเสียงกดอากาศดังออกมา

ปลายหอกได้เปลี่ยนเส้นทางอย่างฉับพลันและพุ่งเข้าปที่ด้านขวาของ รีเอล

‘สุดยอด!’

เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ธรรมดา

รีเอลรีบดึงหอกกลับและบิดตัวของเขาเอง

ตอนนั้นเอง

‘พลั้ค!’

เขารู้สึกเจ็บที่หลัง

‘แม่ง….’

เขาโดนโจมตีที่คาดไม่ถึงจากโรอัน

เพราะการโจมตีที่ไม่คาดคิดทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงไป

‘ซี่โครงของเราน่าจะหัก’

รีเอลกัดฟันแน่น

ในสภาพนี้เขาจะไม่สามารถป้องกันหรือหลบมันได้

‘โรอัน ข้าขอโทษแต่ ข้าทำอะไรไม่ได้แล้ว’

เขาฝืนยิ้มออกมาและหายใจเข้าลึกๆ

ตอนนั้นเอง ความรู้สึกอ่อนโยนได้พุ่งผ่านกระเพราะของเขา

ฟ้าววว!

ในเวลาเดียวกัน หอกไม่ของเขาก็รวดเร็วขึ้นเป็นเท่าตัว

หอกของรีเอลได้ปะทะกับหอกของโรอัน

ปัง!

เสียงดังออกมา

หอกของโรอันแตกหักอย่าง่ายดาย

‘กรอด!’

โรอันกัดฟันแน่นจากการโจมตีที่ฉับพลันละรวดเร็ว ความรู้สึกชากระจายไปทั่วมือของเขา

ถึงอย่างนั้น เขาไม่ได้ปล่อยหอกไม้หลุดออกไปจากมือ

‘นั้นคือมานา…?’

เขาเดาว่าความแข็งแกร่งที่เพิ่มเข้ามาทันทีนั้นน่าจะเกิดจากมานา

“อั้ค”

ร่ายกายของเขาสั่นเทา

ไวเคานต์รีเอล เบรกเกอร์ได้แสดงความแกร่งที่อัศจรรย์ออกมา 

‘หรือนี่คือพละกำลังที่แท้จริงของ รีเอล เบรกเกอร์’

ความแตกต่างของการใช้มานาและไม่ใช้มานานั้นค่อนข้างใหญ่

‘มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราได้ใช้เทคนิคมานาของเฟรมดอร์?’

เขาคงจะสำเร็จในการโจมตีครั้งสุดท้าย

เป็นความเสียใจที่ยังคงเหลืออยู่

‘แต่เราต้องซ่อนมานาของเราเอาไว้’

เขาพึ่งเริ่มฝึกมัน

ถ้าเขาทำผิดพลาดและข่าวลือแพร่ได้กระจายออกไปและทำให้เทคนิคมานานี้หลุดไปจากเขาก่อนที่เขาจะถึงขั้นสุดยอด

“เฮ้อ”

โรอันถอนหายใจออกมา

‘มันคงจะจบลงแบบนี้…?’

โรอันมองไปที่หอกไม้ที่แตกหักและส่ายหัวไปมา

ตอนนั้น เสียงของรีเอลก็ดังออกมา

“ข้าขอโทษ”

เขาฝืนยิ้มและเดินเข้าไปหา

เขาก้มหัวลงเล็กน้อย

“ข้าแพ้แล้ว”

เป็นการประการยอมแพ้ที่ฉับพลัน

ทหารที่อยู่รอบสนามฝึกก็ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาบนใบหน้าของพวกเขา

“เขายอมแพ้?”

“ไวเคานต์รีเอล เบรกเกอร์ ยอมแพ้?”

“เป็นไปไม่ได้!”

พวกเขาต่างไม่เชื่อ

ผู้ที่ทำลายหอกไม้ของโรอันคือรีเอล

แต่อีกด้าน ไอโอ อารอน เหล่าอัศวิน และฯลฯ ต่างพยักหน้ากับการประกาศยอมแพ้ของรีเอล

‘เขาได้ใช้มานาในการต่อสู้กับทหารธรรมดา มันถูกแล้วที่เขายอมแพ้’

ไอโอยิ้มจางๆและพยักหน้า

ทุกๆคนต่างคิดแบบเดียวกัน

แต่พวกเขาต่างไม่รู้ความจริงที่ว่าโรอันก็กำลังเรียนการใช้มานาอยู่เหมือนกัน

‘ถึงอย่างนั้นเขาก็คือของจริง’

ไอโอเดินเข้าไปหาโรอัน

เขามีทักษะที่โดดเด่นที่สามารถเผชิญหน้ากับผู้ใช้หอกอัฉริยะรีเอล เบรกเกอร์และเป็นผู้วางแผนกลยุทธ์และยุทธวิธีที่ยอดเยี่ยมเขาได้แสดงในการต่อสู้ต่างๆ

‘เขาบอกว่าเขาอายุ 18 ปี นั่น….’

หลากหลายแผนการได้ปรากฏขึ้นในหัวของเขา

อีกด้าน โรอันรู้สึกสับสนกับประกาศยอมแพ้อย่างฉับพลันของรีเอลอยู่

“ไม่ คนที่แพ้ก็คือผ…”

โรอันได้ยกหอกที่หักขึ้นด้วยท่าทางโซเซ

ดูเหมือนว่ามานาของรีเอลนั้นยังหลงเหลืออยู่ในตัวของเขา

รีเอลรีบจับไปที่มือของโรอันและช่วยพยุงเขา

“อาการบาดเจ็บภายในจะดีขึ้น”

รีเอลยิ้มให้กับเขาและจับไปที่ข้อมือของโรอัน

เขาวางแผนที่จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายในให้

“ผม ผมไหว…”

โรอันรีบดึงข้อมือกลับแต่เขาไม่สามารถสู้แรงของรีเอลได้

ตอนนั้นเอง

“หา?!”

รีเอลที่กำลังส่งมานาเข้าไปด้วยปลายนิ้ว ได้แสดงท่าทางตกใจและมองไปที่โรอัน

เขามองไปที่โรอันราวกับว่าเขาได้เจอเรื่องประหลาดใจ

“เจ้าเป็นคนที่ทำให้ข้าประหลาดใจมากกว่าที่ข้าได้คิดไว้ซะอีก”

เขากระซิบเบาๆไปที่หูของโรอัน

โรอันยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

เพราะเขารู้ว่ารีเอลพูดเรื่องอะไ

“หลังจากนี้ เจ้ามีเรื่องที่ต้องคุยกับข้า”

โรอันพยักหน้าแทนการตอบกลับ

รีเอลยังคงจับไปที่ข้อมือของโรอันอยู่

และเขารู้สึกงุนงง

‘ทหารธรรมดาที่มีการสะสมมานาในร่างกาย?’

รีเอลจ้องมองไปที่ดวงตาของโรอัน

‘ยิ่งเราได้รู้จักเขายิ่งมีเรื่องสนุกมากขึ้น’

เขาคิดว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ จะทำให้เขาสนุกมากขึ้นไปอีก

 

ติดตามต่อได้ที่

https://web.facebook.com/monarch.novel/