0 Views

ชีววว์! ชีวว์!

ก็อบลินได้ร้องออกมา

เหล่าก็อบลินได้ตายอย่างหดหู่

 ดวงตาของพวกมันกลายเป็นสีแดง

ชีววว์!

ก็อบลิน4ตัว ที่ยังไม่ได้ข้ามรั้ว ได้ถีบพื้นและพุ่งไปหาโรอัน

ระหว่างโรอันและก็อบลินได้ไกล้เข้ามาทันที

เฟี้ยว! ฟุบ!

ก็อบลินทั้ง4ตัวได้ฟาดดาบมาทางเขา

“ไม่!”

“เฮ้ย!”

ทุกคนมองเห็นว่าโรอันนั้นตกอยู่ในอันตราย

คมดาบของก็อบลินได้ฟาดมาที่ลำตัวของโรอัน

คนในป้อมสังเกตุการณ์ไม่สามารถมองดูได้อีกต่อไปพวกเขาหันศีรษะหนีและหลับตาแน่น

แต่มีเพียงกัสที่ยังจ้องมองเขา

‘เขาไม่กลัวและไม่แสดงท่าทางอะไรเลยแม้แต่น้อย’

ท่าทางของโรอันนั้นดูใจเย็นมาก

นอกจากนั้นมุมปากของเขายกขึ้นสูง

อันที่จริงโรอันไม่รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย

‘ตอนนี้สิ่งต่างๆเช่น ก็อบลินนั้นดูกระจอกไปแล้ว’

โรอันมองไปที่คมดาบที่ลอยมาหาเขา

เฟี้ยวว

โรอันรวบรวมมานาและเริ่มขยับร่างกาย

ฟุบ

เป็นการเคลื่อนที่ที่นุ่มนวล

เขาบิดร่างกายเล็กน้อยและหลบดาบแรกที่ฟาดเข้าอย่างไม่รีบร้อน

เช้ง!

ในเวลาเดียวกัน เขานำดาบเล็กออกมาจาเอวของเขา

ฉึก

ดาบเล็กๆได้แทงไปที่หลังของก็อบลินตัวแรก

พรู่!

เลือดได้กระเซ็นไปทั่วเมื่อเขาถอนดาบออกมา

ฉากด้านหน้าเขาช้ามากจนทำให้รู้สึกเบื่อไปเลย

‘เราไม่ใช่เมื่อก่อนแล้ว’

อันที่จริงระดับมานาของเขานั้นยังไม่สูงนัก แต่เขารู้ว่าจะใช้ประโยชน์ได้อย่างไร

‘ตอนนี้เราสามารถโจมตีไปที่จุดบอดและจุดอ่อนด้วยการมองเห็นผ่านน้ำตาแห่งคาเรี่ยน’

แน่นอนว่า มีอยู่เยอะมาก

เหมือนกับว่าเขาสามารถลองทำอะไรบางอย่างที่ไม่เคยทำได้มาก่อน

เขาอยู่ในระดับที่สามารถเผชิญกับนักรบธรรมดาเช่นก๊อบบลินและอ็อคได้อย่างง่ายดาย

ฟุบ!

โรอันหลบดาบที่สองและแท่งดาบของเขาไปที่คางก็อบลินตัวที่สอง

‘หือ! ไหน!’

ในเวลาเดียวกันเขายื่นมือซ้ายและคว้าคอของตัวที่สาม

ชีว์?

คอของก็อบลินตัวที่สามหักลงทันที

ด้านขวาของเขาใบดาบของก็อบลินตัวที่สี่ได้ฟาดเข้ามาด้วยเจตนาที่รุนแรง

ฉั่วะ!

หัวของก็อบลินตัวที่ถูกตัดออกโดยตัวที่สี่

แหมะ!

ในเวลาเดียวกัน ฉากที่ช้าจนทำให้เขาเกือบหาวได้กลับมาเป็นปกติ

‘อั๊ค เจ็บดวงตาชะมัด’

เมื่อเขาได้มองฉากด้านหน้าช้าลงด้วยน้ำตาแห่งคาเรี่ยนนั้นทำให้ดวงตาของเขาเจ็บไปด้วย

ตอนนั้นเอง

“กรรรจ์ กรรจ์””

ก็อบลินทั้งสามที่ได้ยืนอยู่ด้านหน้าของเขา ได้ล้มกองลงไปในเวลาเดียวกัน

เลือดได้ไหลมาจากคอพวกมัน

ชีว์!?

เหลือเพียงก็อบลินตัวที่สี่ที่ยังเบิกตากว้างอยู่ตัวเดียว

มันแทบไม่เชื่อว่าคนที่อยู่ด้านหน้าได้จัดการพรรคพวกของมันด้วยตัวคนเดียว

โรอันเดินผ่านไปข้างๆด้วยท่าทางสบาย ๆ และก็เหวี่ยงดาบในมือ

ฟึบ

เส้นสีแดงๆได้ปรากฏที่คอของมัน

กรร

สุดท้ายตัวที่สี่ก็ล้มลงไปที่พื้น

‘ปะ เป็นไปไม่ได้!’

กัสที่กำลังตรวจสอบสถาณการ์ณได้เปิดปากกว้าง

‘เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?!’

เขาแทบไม่เชื่อฉากที่เกิดขึ้นด้านหน้าเขา

‘เขาเข้าไปไกล้ก็อบลิน ขณะที่พวกมันได้ฟาดดาบเข้ามา และเขาก็ถอยหลบ’

ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้น

แต่ขณะที่โรอันได้เคลื่อนไหวครั้งต่อมา ก็อบลินทั้งสามตัวก็ได้ล่วงลงไปแล้ว

และตัวที่สี่ก้ได้ล้มลงตอนที่เขาได้แทงไปที่คอของมัน

‘มันเกิดขึ้นในทันทีและเราไม่เห็นอะไรเลย’

แต่มีอย่างนึง

โรอันได้จัดการก็อบลินทั้งสี่โดยสมบูรณ์

‘อัศวิน? ทหาร? ทหารรับจ้าง?’

กัสจ้องไปที่โรอันและลองระบุตัวตนของโรอัน

โรอันเดินและมาหยุดอยู่หน้าหอกที่ปักอยู่ที่พื้น

ฟุบ

หลังจากนั้นเขาเดินไปที่ก็อบลินสองตัวพร้อมกับแทงหอกเข้าไปก่อน ที่จะดึงออกมา และตอนนั้นเองเลือดสีแดงผสมดำก็พรูออกมาตามหอก

โรอันได้เดินเข้ามาขณะถือหอก

‘เขาจัดการก็อบลินได้รวดเร็วที่สุดเท่าทีเขาเคยพบมา’

เขาต้องรีบอีกเล็กน้อย เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครเสียชีวิตอย่างไม่จำเป็น

เฟี้ยว!

เขาพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“นั้น..นั้นคืออะไร?”

ชีว์?

ผู้คนและก๊อบลินต่างมองไปที่โรอันด้วยความรู้สึกตกใจ

ตอนนั้นเอง หอกของโรอันได้กวาดออกไปเป็นเส้นตรง

ฉั่วะ!

หอกได้เฉือนใส่พวกก็อบลิน

ฟึบ!

หลังจากที่หอกได้วาดไปแล้ว เส้นสีดำแดงของเลือดได้ตามมาพร้อมกับกระจายไปในอากาศ

ในเวลาเดียวกัน

กวี้ซซซซ!

เสียงร้องของก็อบลินดังเข้าหูเขา

………………….

ไอโอ บุคคลที่ใช้เวลาในช่วงวัยหนุ่มอยู่ในสนามรบตลอด ไม่สามารถยืนนิ่งขณะดูอัศวินและทหารที่มีทักษะฝีมือที่ดี

หลงเข้าไปในยศถาบรรดาศักดิ์ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ เขาได้ใช้เวลาหมดไปกับคำเชิญชวนของพวกเขา

แต่ วันนึงเขาได้ค้นพบคนที่แปลกออกไป

ไม่ เขาไม่มีใครเหมือน

‘ไวเคาน์ต รีเอล เบรกเกอร์’

ขุนทรัพย์แห่งอาณาจักรรินท์ นักหอกอัจฉริยะ

เขาเป็นชายวัยกลางคนที่อยู่ในวัยสี่สิบ แต่ทักษะของเขาเป็นที่น่าอัศจรรย์ที่มีเพียงไม่กี่คนในทวีบนี้

และไม่เพียงแต่ทักษะของเขาเท่านั้น

นิสัยและบุคลิกภาพของเขาก็เยี่ยมมาก

แทนที่จะทุ่มเทให้กับความทะเยอทะยานที่ไร้ประโยชน์เขาจดจ่ออยู่กับการฝึกของเขา

‘ไวเคาน์ต รีเอล เบรกเกอร์นั้นยอดเยี่ยมที่สุดในอาณาจักรรินท์แล้ว’

แม้ว่าจะมีอัศวินและแม่ทัพที่มีชื่อเสียงมากมาย แต่ไอโอก็ได้เลือก ให้รีเอลนั้นยอดที่สุด

‘มันดูเหมือนเฝ้าดูตัวเราเมื่อตอนหนุ่มๆ’

รอยยิ้มแห่งความภูมิใจ

แต่ไอโอขมวดคิ้ว

‘เราได้ส่งคำเชิญไปหาเขานับไม่ถ้วน….’

เขาชื่นชมรีเอลมาก เขาต้องการเชิญเขามาและคุยกับเขา

อย่างไรก็ตามรีเอลได้มีข้อแก้ตัวมากมาย และไม่เข้าร่วมในงานเลี้ยงต่างๆ

‘แต่ผู้ชายคนนั้นได้ไปเยี่ยมที่ปราสาท?’

ไอโอแสดงสีหน้าประหลาดใจ

เป็นการยากที่จะเชื่อ แต่ก็ไม่มีทางที่รายงานจะผิดผลาด

‘เราไม่รู้เหตุผล แค่มันต้องเป็นโอกาศที่ดีแน่ๆ’

ระยะห่างระหว่างปราสาทปาโวและปราสาทไอเพ่นนั้นไม่ห่างกันมาก

เป็นโชคดีของเขาที่จะได้เจอเขาและได้สนทนากัน

มุมปากของเขายกขึ้น

‘ดูเหมือนว่าท่านจะชื่นชอบเขามาก?’

แม้แต่อัลเบิร์ตผู้ที่มองอยู่ด้านข้างเขาก็เริ่มยิ้มตาม

‘เราจะไปหลังจากได้รับรายงานแล้ว’

นอกจากนั้น เขาได้เลือกม้าแทนที่จะเป็นรถม้าเพื่อลดเวลาในการเดินทาง

ไอโอชอบและชื่นชมรีเอลมาก

กุบ กุบ กุบ

เสียงม้าได้วิ่งมากระทบหูของเขา

ตอนนั้นเอง กาลี โอเวล ได้ขี่ม้าเข้ามาหาเขา และตะโกนออกมา

“ท่านเคาน์ต!”

ท่าทางของเขาดูตระหนก

อัลเบิร์ตตอบกลับด้วยเสียงอันดังแทนไอโอ

“เกิดอะไรขึ้น?!”

กาลีชี้ไปที่ปลายทุ่งราบ

“ข้าคิดว่าที่นั้นมีบางอย่างเกิดขึ้น”

จากคำพูดของเขา ไอโอและอัลเบิร์ตต่างเพ่งมองไปที่ปลายทุ่งราบ

เห็นหมู่บ้านอยู่รางๆ

กลุ่มควันสีดำและการเคลื่อนไหวแปลกในหมู่บ้านนั้น

น่าจะมีบางอย่างแปลกๆ

‘บางที?’

ใบหน้าของไอโอและอัลเบิร์ตนั้นต่างปั้นยาก

‘หรือว่ามอนเตอร์ได้บุกหมุ่บ้าน?’

น่าจะเป็นไปได้

ไอโอรีบออกคำสั่ง

“รีบไปเร็ว”

“ครับ!ทราบแล้ว!”

กาลีตอบกับด้วยเสียงอันดังพร้อมเตะไปที่ม้าของเขา

อัศวินได้ตามหลังเขาไป

‘พวกเขาต้องปลอดภัย’

ไอโอหายใจเข้าลึกๆและกัดฟันแน่น

กุบ กุบ กุบ

เสียงฝีเท้าของม้าดังออกมาอย่างชัดเจน

…………..

‘ดะ เด็กหนุ่มนี่เป็นใคร?’

‘นักรบ?’

‘ทหารรับจ้าง?’

ยามและชาวบ้านต่างเหม่อลอยและจับจ้องไปที่เขา

ทุกคนต่างหันไปมองโรอัน

โรอันได้เคลื่อนไหวราวกับสายลมและเข้าไประหว่างพวกมันและจัดการฆ่าพวกก็อบลิน

‘มันเป็นทักษะหอกที่น่าอัศจรรย์มาก’

หอกที่ดูแข็งแกร่งและรัดกุมแม้ในสายตาของคนนอก

ชีว์! ชีวว์!

ถ้าก็อบลินสามารถพูดได้เหมือนมนุษย์ พวกมันคงจะพูดแบบนี้เหมือนกัน

แต่โชคร้ายที่ ที่มันไม่สามารถพูดออกมาได้

ชีว์!

เป็นเสียงร้องแห่งความหมดหวัง!

เอี้ยกก!

และเสียงร้องครั้งสุดท้าย

เหล่าก็อบลินพวกนี้ไม่เหมาะกับการเป็ฯคู่มื่อของโรอันเลยแม้แต่น้อย

‘ไหน?’

การเคลื่อนไหวของโรอันนั้นดูสบายๆ

นอกจากนี้เขายังตรวจสอบสถานะของชาวบ้าน ในระหว่างการสังหารหมู่

“อันตราย!”

เสียงตะโกนสั้นๆ

ในเวลาเดียวกัน เขาได้ดึงไหล่ของชาวบ้านหลบ

“หา?!”

ชาวบ้านคนนั้นเดินซวนเซและถอยหลังกลับไป

ในขณะนั้นเองดาบเล่มหนึ่งได้แทงเข้าไปตรงที่ๆชาวบ้านคนนั้นยืนอยู่ตอนแรก

ถ้าเขาไม่เตือนชาวบ้านคนนั้น คอของคนนั้นก็จะถูกตัดออกอย่างแน่นอน

“อ่า….ขะ..ขอบคุณ”

ชาวบ้านคนนั้นได้ก้มหัวลงด้วยท่าทางใจลอย

โรอันยิ้มรับและกวัดแกว่งหอกอีกครั้ง

การสังหารหมู่ก็ได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

ชีว์! ชีวว์!

เสียงร้องของพวกก็อบลินก็ดังออกมาอีกครั้ง

ความหวาดผวาและความกลัวปรากฏบนใบหน้าที่น่าเกลียดของเหล่าก็อบลิน

ชีววว์!

สุดท้ายแล้วหัวหน้าของพวกมันก็ยกมือขวาขึ้นพร้อมกับร้องเสียงอันดังออกมา

เป็นสัญญาณสั่งถอย

ชีวว์! ชีว์!

ก็อบลินประมาณ 30 ตัวได้หลบหนีออกไปจากหมู่บ้าน

“ไปไหน!”

โรอันตั้งใจที่จะไม่ปล่อยให้พวกมันหลุดรอดแม้แต่ตัวเดียว

ถ้าเขาปล่อยออกไป หมู่บ้านอื่นๆก็จะถูกโจมตีอีก

‘เราต้องไม่ผลาดสักตัว!’

โรอันพุ่งไปด้านหน้าด้วยท่าทางสมบูรณ์

ชีววววว์!

ฟุบ ฟิ้วว ฟิ้ว

ทันใดนั้นเอง ลูกธนูราวกับห่าฝนได้ตกลงมาที่ด้านนอกรั้ว 

ชีว์! เคี้ยก!

ร่างก็อบลินได้เต็มไปด้วยลูกธนูคล้ายกับเม่นและล้มไปทีละตัว

เมื่อโรอันหันกลับไปมอง พร้อมกับทำสีหน้าประหลาดใจ

ในเวลาเดียวกัน ทหารนับสิบได้ปรากฏตัวออกมา  พวกเขาต้องเป็น…

พวกเขาคืออัศวิน

เกราะที่สะท้อนแสงออกมาและใบดาบขนาดใหญ่

พวกเขาคืออัศวินคุ้มกันของตระกูลแลนซิพลี

อัศวินเหล่านี้สังหารพวกก็อบลินที่หลบหนีออกไปทุกตัว

โรอันหยุดยืนอยู่ตรงศพของพวกมันและมองไปที่พวกเขา

“พะ พวกเขาเป็นใคร..?”

“ดูจากชุดเกาะที่สะท้อนแสง พวกเขาต้องเป็นอัศวินแน่ๆ”

เหล่าชาวบ้านได้รวมตัวกันหลังโรอัน

กัส ได้ออกมาช้าๆ และยื่นหัวออกไปนอกรั้ว

“อ่า…”

เสียงอุทานเบาๆดังออกมา

เขาจำได้ถึงสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนชุดเกาะของพวกเขา

“นี่เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลแลนซิพลี”

จากคำพูดนั้น ชาวบ้านต่างแสดงสีหน้ากังวลออกมา

พวกเขาแอบอยู่ด้านหลังของโรอันอย่างไกล้ชิด

เมื่อเทียบกับอัศวินที่มีชุดเกราะสีฉูดฉาด โรอันนั้นดูเรียบง่ายและดูเป็นมิตรมากกว่าเยอะ

ในขณะเดียวกัน อัศวินที่สังหารหมู่ก๊อบบลินได้เข้าหาทางเข้าหมู่บ้าน

“เปิดประตู!”

ปัง! ปัง! ปัง!

กาลีได้เคราะไปที่ประตูด้วยด้ามดาบ

ตอนนั้นเอง กัสส่งสัญญาณทางสายตา เหล่ายามก็รีบวิ่งมาเปิดประตู

เอี้ยดดด

อัศวินได้เรียงรายเป็นเส้นจากด้านข้าง

หลังจากนั้นไม่นาน ไอโอและอัลเบิร์ต ก็ได้ปรากฏตัวออกมา

โรอันยังคงก้าวเหยียบไปบนศพของพวกกอบลิน

ตอนนั้นเอง ไอโอและโรอันก็ได้สบตากัน

‘เขาได้ฆ่าก็อบลินนับร้อยเพียงลำพัง เป็นนักรบหอกที่สุดยอดจริงๆ’

หน้าไอโอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เขายืนอยู่ด้านหน้าหมู่บ้านและมองไปที่ท่าทางของโรอัน

‘เป็นท่าหอกที่รัดกุมและแข็งแกร่งสำหรับการสู้รบที่แท้จริง แม้ว่าเขาดูยังเด็กแต่เขามีเก่งกาจราวกับทหารที่ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน’

มุมปากของเขายกขึ้น

โรอันมองไปที่ไอโอพร้อมกับคิดในใจว่า

‘เราได้พบกับท่านเคานต์แลนซิพลีจนได้….’

บุคคลที่เขาจะได้พบในสักวัน

แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้พบกันทันทีขนาดนี้

เขาได้หยุดคิดฟุ้งซ้างลงและมองไปที่เหล่าอัศวิน

กาลีได้ตะโกนออกมาเสียงดัง

‘ท่านเคานต์ ไอโอ แลนซิพลี!’

ไม่ใช่บารอน หรือไวเคานต์แต่เป็นถึงเคานต์

ขุนนางที่มีเพียงห้าคนในอาณาจักร

ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ไม่เคยเห็นไอโอมาก่อนเหมือนกับชาวเมืองพาโว ก็ รีบหมอบลงไปที่พื้น

โรอันก็เหมือนกัน

“โฮ่ โฮ่ โฮ่ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก”

ไอโอขมวดคิ้วและมองไปที่กาลี

เป็นการมองที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

กาลีผงะแล้วรีบตบมือออกมา

แปะ!

“ทุกคนยืนขึ้น! ไม่ต้องปฏิบัติอะไรมากหรอก!”

หลังจากที่เขาพูด โรอันและคนอื่นได้ลุกขึ้นยืนช้าๆและยืนกันอย่างสุภาพ

ไอโอมองไปที่ซากศพของพวกก็อบลินรอบๆและพยักหน้า

“จำนวนของพวกก็อบลินนั้นมีไม่น้อย แต่เจ้าสามารถป้องกันไว้ได้ ยอดเยี่ยมจริงๆ ใครที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม?”

“ผมเอง”กัสกล่าวออกมา

น้ำเสียงและท่าทางของเขาดูสุภาพมาก

ไอโอตีไปที่ไหล่ของกัสและหัวเราะออกมา

“โฮ่ โฮ่ โฮ่ สุดยอดมากเจ้าสามารถป้องกันพวกก็อบลินได้ดีมาก”

“ขะขอบคุณครับ”

กัสได้แสดงท่าทางเคอะเขิน

ต่อจากนั้นไอโอได้กวักมือเรียกโรอันเข้ามา

“มานี่”

อัลเบิร์ต กาลีและคนอื่น ๆต่างหันไปมอง Roan

ท่าทางของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย

โรอันยืนขึ้นและเดินมาด้านหน้าไอโอด้วยท่าทางปกติ

‘ร่างกายของเขานั้นแข็งแกร่งและท่าทางของนั้นกระฉับกระเฉงด้วย เป็นร่างกายที่ดีจริงๆ’

ไอโอประหลาดใจ

เมื่อ มองโรอัน ใกล้ๆนั้นเขาได้เห็นคววามแตกต่างจากการมองจากระยะไกล

“เจ้าชื่ออะไร?”

ไอโอถามเบาๆ

โรอันทำความเคราพและก้มศรีษะให้

“ผมผู้ช่วยระดับ5โรอันจากกองกำลังโรส กองพลที่7”

“กองกำลังโรสของกองพลที่7?โรอัน?”

เป็นคำตอบที่เขาคาดไม่ถึง อัลเบิร์ตและเหล่าอัศวินก็ต่างประหลาดใจ

แม้ว่ากองพลที่ 7 นั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ของ เคานต์ แลนซิพลีแต่หมู่บ้านนี้อยู่ไกลออกไปจากกองพลที่7

‘โรอัน…’

นอกจากนั้นพวกเขาไม่รู้ว่าทำไมชื่อของเขาจึงดูคุ้นหูมาก

เขามองไปที่อัลเบิร์ตเล็กน้อย

ส่งสายตาเป็นนัยว่าเขาอยากได้ยินเรื่องนี้

‘อัลเบิร์ตน่าจะรู้เรื่องนี้ล่ะมั้ง?’

อัลเบิร์ตยิ้มเจื่อนๆและเดินเข้ามาหา

โชคดีที่เขารู้เกี่ยวกับโรอันเล็กน้อย

‘เขาเป็นคนมีชื่อในรายงานสงครามเยอะมาก ถึงแม้ว่าเราไม่คาดหวังว่าจะมาเจอเขาที่นี่ก็ตาม’

อัลเบิร์มองไปที่ โรอัน เล็กน้อยและกระซิบต่อไอโอ

“เขาเป็นคนวางแผนกลยุทธ์น้ำท่วมที่แม่น้ำฟิเล่  และฆ่านักรบอ็อคซีเดร็กและเมื่อไม่นานมานี้เขาได้ใช้กลยุทธ์แปลก ๆ และฆ่าไวโอลินด้วย “

“อ่า!”

ไอโอเผลออุทานออกมาเบาๆ

ตอนนี้เขาจำได้แล้ว

‘ใช่ ผู้ช่วยทหารระดับ5โรอันจากกองกำลังโรส เราจำได้แล้ว’

กลยุทธ์แปลกๆและทักษะหอกที่โดดเด่นที่เขาได้อ่านในรายงานและ เขาก็ประหลาดใจทุกครั้ง

ไอโอยิ้มอย่างสดใสและมองไปที่โรอัน

“งั้นเจ้าคือโรอัน เราได้ยินเรื่องศักยภาพของเจ้ามามากเลย”

“ผมแค่โชคดี”

เขาถ่อมตนเล็กน้อย

“แต่ทำไมผู้ช่วยทหารของกองกำลังโรสมาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”

“ผมเพิ่งจบจากการพักร้อนชั่วคราว และอยู่ระหว่างเดินทางกลับครับ”

หลังจากที่โรอันตอบ ไอโอยิ้มออกมา

“งั้นก็ดี พวกเรากำลังจะไปที่ปราสาทไอเพ่น ไปด้วยกันหรือเปล่าล่ะ”

เป็นข้อเสนอกะทันหัน

โรอัน เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและมองไปที่ ไอโอ

‘ตามที่ท่านต้องการ’

เขาก้มลงไปอีกครั้ง

“ครับ ผมจะตามท่านไปด้วย”

จากคำพูดนั้น ไอโอได้ตบมือด้วยท่าทางมีความสุข

แปะ

“ดี งั้นพวกเรามาคุยกันระหว่างเดินทางกันเถอะ”

จากนั้นเขาก็เรียกอัศวินคนหนึ่งเข้ามาด้วยการโบกมือ

“นำม้ามาตัวนึงให้โรอัน”

“ครับ ทราบแล้ว”

ไม่นานนักเขาก็กลับมาพร้อมกับม้าพันธุ์พิเศษ

โรอันขึ้นไปบนอานม้าด้วยท่าทางราวกับคนที่มีประสพการณ์มานาน

‘โอ้ ท่าทางของเขาสุดยอดมาก’

ไอโอยิ้มเบาๆและพยักหน้า

ไอโอมองดูเขาด้วยรอยยิ้ม

แต่ตรงกันข้ามกับ ไอโอ มีคนมองดูด้วยท่าทางไม่พอใจ

กาลี โอเวล

‘มันไม่เป็นที่พอใจ’

เขาไม่ชอบโรอันที่จู่ๆก็โผล่ออกมา

เขาเป็นพลเมืองทั้วไป และนอกจากนั้นเขาเป็นเพียงทหารธรรมดาไม่ใช่อัศวิน

นอกเหนือจากนั้น เขาไม่สามารถให้อภัยกับโรอันที่แย่งความสนใจของไอโอไปทั้งหมด

นัยน์ตาของเขาเริ่มดุร้าย

โรอัน รู้สึกว่าถูกจ้องมองอยู่และยิ้มอย่างขมขื่น

‘คนนั้นคือ กาลี โอเวล’

แม้ว่าเขาจะจำวอลเตอร์ โอเวลล์ไม่ได้ในครั้งแรก แต่เขาก็ยังจำเรื่องเกี่ยวกับกาลีได้

‘เขาทำสิ่งที่น่าตกใจจริงๆ ในชาติที่แล้วของเรา’

คนที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะเป็นก้อนหินก้อนแรกที่จะขวางทางเขา

นั่นคือ กาลี โอเวลล์

ตอนนั้นเองเสียงของไอโอก็ดังออกมา

“งั้น พวกเราจะไปกันหรือยัง?”

“ครับ รับทราบครับผม”

อัลเบิร์ตตอบกลับอย่างรวดเร็วและโบกมือ

กาลีและอัศวินคนอื่นได้จัดขบวนของพวกเขาไว้

ขณะเดียวกัน ไอโอก็ได้จับมือชาวบ้านด้วยตนเองก่อนที่จะออกเดินทางเพื่อที่จะปลอบโยนหัวใจที่หวาดกลัวของพวกเขา

โรอันมองไปที่ภาพตรงนั้นก่อนจะยิ้มออกมา

‘ท่านเคารต์ ไอโอ แลนฟิลส์….’

เหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงกลับไปยังภาคตะวันออกแม้ว่าจะได้รับเทคนิคมานาและคู่มือการต่อสู้แล้ว

นั่นเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับ ไอโอ ที่อยู่ข้างหน้าเขา

จากนั้นไม่นานเสียงของอัลเบิร์ตก็ดังออกมา

“พวกเราเสร็จสิ้นการเตรียมการแล้ว”

ไอโอได้ส่ายมือไปที่ผู้คนและขึ้นไปที่อานม้าฅ

“พวกเราไปกันเถอะ”

คำสั่งสั้นๆ

“ออกเดินทางได้!”

อัลเบิร์ตตะโกนออกมาด้วยเสียงอันดังและขับไปที่บังเหียน

กุบ กุบ กุบ

หลังจากนั้นเสียงฝีเท้าของม้าก็ดังออกไปทั่ว

ลมร้อนเริ่มเย็นลงเล็กน้อย

หัวม้าได้หันไปทางทิศตะวันออก

เรื่องราวใหม่ ความสัมพันธ์ใหม่ละอนาคตใหม่ ได้เกิดขึ้นที่นั้น

ติดตามต่อได้ที่

https://web.facebook.com/monarch.novel/