0 Views

“ท่านผู้ช่วยผมขอโทษที่มาสาย”

เกลหัวเราะกระอักกระอ่วนและเกาไปที่หลังหัวของเขา
โรอันพยักหน้า
เกล็นผายมือไปที่ซีลิน ที่ยังยืนอยู่ตรงทางเข้า
“เธอคือน้องสาวของผมซีลินพอดีพวกเราไปที่บ้านญาติของพวกเราแต่ประตูบ้านพวกเขาล็อคและดูเหมือนว่าพวกเขาออกไปข้างนอกดังนั้นผมจึงพาเธอมาที่นี่ผมขอโทษ.”
เกล็นได้กล่าวขอโทษ
โรอันมองไปที่ซีลินและไม่ได้ฟังที่เกล็นพูด
‘ใช่ตอนนี้เธอยังเด็กอยู่’
เขาอายุแกกว่าเธอหนึ่งปี
เธอมีอายุเพียง17ปี
เพราะแบบนั้นจึงมีความแตกต่างระหว่างซีลินตอนนี้กับในความทรงจำของเขา
‘พวกเราได้เลิกลากันตอน20ปลายๆ’
เธอแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
แต่ท่าทางของเธอที่แสดงออกมานั้นยังเหมือนเดิม
‘บ้าจริง หัวใจของเราได้สั่นระรัวเมื่อมองไปที่เธอคนนี้’
เขาพยายามที่จะไม่สนใจเธอ แต่หัวใจของเขากับสั่นไหวรุนแรง
และตอนนั้นเองเกล็นก็พูดขึ้นมา
“ท่านผู้ช่วยโรอัน”
เกล็นมองมาด้วยสายตาน่าสงสาร
“อ่า”
ตอนนั้นเองโรอันได้กอดอกตนเอง
“เจ้าทำอะไรไม่ได้เพราะบ้านถูกล็อค มากินอะไรน่ามา”
“ขอบคุณครับ”
น้ำเสียงที่ดูดีใจดังออกมา
เกล็นและซีลินต่างนั่งตรงปลายโต๊ะ
บรรยากาศนัดพบได้เปลี่ยนไปในทันที
สมาชิกในกองที่อายุยี่สิบต้นๆได้แสดงความสนใจต่อ ซีลินซึ่งเป็นเพศตรงข้าม
“อายุเท่าไรแล้ว?”
“เจ้าชื่อว่าซีลิน?”
“มีแฟนหรือยัง?”
คำถามผุดออกมามากมาย
โรอันฝืนยิ้มและยกถ้วยเบียร์ขึ้น
‘เราตัดสินใจที่จะลืมเธอ นั้นเป็นสิ่งที่ถูกแล้ว’
เขาพยายามไม่มองไปที่ซีลิน
อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับบทสนทนาที่เขาได้ยินได้
“เธอไม่มีอะไรอย่างแฟนหรอก พวกนายดูซิเธอน่าเกลียดออก….”
เกล็นพูดออกมา
“พี่”
ซีลินเรียกเกล็นด้วยเสียงเบาๆราวกับว่าเธอได้ว่ากล่าวตำหนิเขา
อย่างไรก็ตามเกล็นได้ยิ้มเบา ๆ และยักไหล่ของเขา.
“อะไร? จะพูดอะไร? เจ้ายังทำออกมาได้แย่…”
“พี่”
ซีลินเรียกเกล็นอีกครั้งพร้อมกับขมวดคิ้ว
“เจ้ากำลังโกรธข้าอยู่หรอ?”
“อ่า ไม่ มันไม่ใช่…”
เมื่อเกล็นล้อเลียนเธอใบหน้าของซีลินก็เปลี่ยนเป็นสีชมพู
ดูเขินอาย
เกล็นยังล้อเลียนเธอต่อราวกับท่าทางเธอน่ารัก
ซิลินโกรธและกัดไปที่ริมฝีปากของตนเอง
น่ารักและน่าเอ็นดูเหมาะสมสำหรับเด็กอายุ17ปี
โรอัน นั่งเฉยๆและฟังการสนทนาของพี่น้อง
‘เธอคิดถึงพี่ชายของเธอเสมอ …… ‘
เมื่อมองไปที่เกล็น ที่กำลังล้อเลียนเธออยู่ เขาคิดว่ามันเป็นโชคดีจริงๆ
‘ใช่. เราต้องการให้เธอไม่เศร้าอีกในชีวิตนี้ ‘
เสียงของซีลินนั้นทั้งอ่อนหวานและนุ่มนวล
และตอนนั้นเองอัสตินที่นั่งข้างเขาได้ยกจานเนื้อเป็ดมา
“กินนี่สิ”
ดูเหมือนว่าเขาจะมอบให้ซีลิน
โรอันที่กำลังดื่มเบียร์อยู่และไม่ได้สนใจใดๆ ได้ยกอาหารจานอื่นมาแทน
“ไม่ใช่เนื้อเป็ด”
และตอนนั้นเอง อัสตินและเหล่าสมาชิกทั้งหมดต่างหันมามองที่โรอันเป็นทางเดียว
ตอนนี้เขารับรู้ได้ถึงสถาณการณ์ตอนนี้
“โธ่เอ๊ย…..”
คำพูดที่เขาไม่ได้ระมัดระวังและมือของเขาที่ยกไปโดยไม่คิด
‘ซีลินไม่สามารถกินเป็ดได้’
เขายังจำได้ถึงลักษณะการกินและลักษณะอื่นๆ
ความเงียบที่น่าอึดอัดใจไหลไปชั่วขณะหนึ่ง
“เอ่อ เพราะข้าไม่ค่อยชอบเนื้อเป็ด …… ”
ข้อแก้ตัวโง่ๆ
‘ทำไมข้าถึงคิดข้อแก้ตัวได้แบบนี้?’
เขาตำหนิตนเอง
เกล็นยิ้มเบาๆและรับจานอาหารมากที่โรอันยื่นให้
“ท่านไม่จำเป็นต้องให้เนื้อเป็ด เพราะเธอไม่สามารถกินเนื้อเป็ดได้  ไม่เหมือนกับรูปร่าง เธอกินอะไรไม่ได้มาก ……… “”
“พี่!”
ซีลินหยิกไปที่ด้านข้างของเกล็นและจ้องไปที่ดวงตาเกล็น
ตึง
ตอนนั้นเอง โรอันรู้สึกว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นชั่วขณะ
“ดวงตาคู่นั้น….”
ในชาติที่แล้ว เมื่อเขาได้อ่อนแอก็จะมีดวงตาของเธอแบบนี้จ้องมองเขาอยู่
เขารู้สึกอยากเข้าไปหยิกแก้มของเธอตอนนี้เลย
โรอันยกถ้วยเบียร์ขึ้นอีกครั้ง
สมาชิกในกองได้ดื่มเบียร์กันเป็นเวลานานและพูดคุยอย่างร่าเริง
“แล้ว ความฝันของซีลินคืออะไร? ต้องการจะเป็นทหารเหมือนกับเกล็นใช่หรือเปล่า?”
ซีลินยิ้มอายๆและส่ายหัวไปมา
“แล้วอยากเป็นอะไรล่ะ?”
แลนเดอร์ถามอีกครั้ง
และโรอันก็ได้แสดงความสนใจกับคำถามนี้ด้วย
‘ความไฝ่ฝันของซีลิน?คืออะไร?เราคิดว่าเธอไม่ได้ต้องการอะไรเป็นพิเศษ’
เขาจำไม่ได้
เขาจำได้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ แต่ส่วนนั้นเป็นสีขาวราวกับแผ่นกระดาษ
โรอันกระดกเบียร์และฟังอย่างตั้งใจ
“ฉัน…..”
ซีลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อด้วยรอยยิ้มที่สดใส
“ฉันอยากเป็นคนทำขนมปัง”
ตึง
ทันใดนั้น โรอันรู้สึกราวกับว่าถูกใครตีเข้าที่หัวอย่างรุนแรง
‘ทำขนมปัง…..’
ใบหน้าของเขาแข็งค้าง
‘ลืมมันไปราวกับคนโง่ ……’
เขาไม่สามารถควบคุมตนเองได้และเขารู้สึกอนาถใจ
‘ใช่ เธอเคยกล่าวมาว่าอยากเป็นคนทำขนมปัง’
ตอนที่พวกเขาพบกันครั้งแรก และก่อนที่พวกเขาจะได้เริ่มเดท  ซีลินได้บอกถึงความฝันว่าอยากเป็นคนทำขนมปัง
‘แต่เพราะเรา…..’
ซีลินยอมแพ้ต่อความฝันเพราะโรอัน
ค่าใช้จ่ายในการซื้อเกราะและหอกและค่าซ่อม
สิ่งเหล่านี้จำเป็นในการทำงานของเขา
ซีลินได้นำเงินไปช่วยโรอันแทนความฝันของเธอ
‘แต่ไอ้โง่อย่างเรา….’
เขาคิดว่ามันจะเป็นจริง
ถ้าเขากลายเป็นแม่ทัพ เขาก็สามารถที่จะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีได้
ผลลัพย์?แย่ยิ่งกว่าแย่
‘เฮ้อ’
เขาถอนหายใจออกมา
เขาไม่สามารถนั่งอยู่ตรงนี้ได้อีกแล้ว
โรอันยกถ้วยเบียร์ดื่มจนหมดถ้วยทันที
“ข้าจะไปเอามาอีก”
อัสตินมองไปที่ถ้วยว่างเปล่าวและจะยืนขึ้น
โรอันส่ายมือและยกถ้วยขึ้น
“ไม่ ไม่รบกวนเจ้าหรอกดื่มต่อไปเถอะ”
เขากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
อัสตินผงกหัว
โรอัน ยื่นถ้วยไปยังเจ้าของร้านและเอนตัวลงบนกำแพง
“มีงานอดิเรกอะไร?”
“ชอบอาหารอะไร?”
เหล่าสมาชิกในกองไม่ได้ควบคุมอะไรและได้เทคำถามไปที่ซีลิน
ซีลินยิ้มเขินๆตลอดเวลาและตอบคำถามอย่างรวดเร็ว
‘ซีลิน’
โรอันมองไปที่ใบหน้าอันสดใสและร่าเริงของเธอ
‘ความฝันที่เธอให้เรามาในชาติที่แล้ว เราจะเติมเต็มให้กับเธอเอง’
มันยังไม่ได้รู้สึกที่ว่า ‘เราต้องการพบกับเธออีกครั้งหรือต้องรักเธออีกครั้ง’
แต่ตอนนี้เขาต้องการเติมเต็มความฝันของเธอ
และตอนนั้นเองแลนเดอร์ได้ยยื่นอาหารให้
นั้นคือหมูพัดเผ็ด
“กินนี่สิ มันอร่อยที่สุดในร้านนี้ ”
“ได้?อ่า….ขอบคุณค่ะ”
ซีลิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า
เธอมองไปที่ใบหน้าของ แลนเดอร์ชั่วครู่และหลังจากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมกับกินเนื้อเข้าไป
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
ซีลิน หัวเราะอย่างงุ่มง่ามและพยักหน้า
“มัน มันอร่อย ค่อนข้างอร่….”
ส่วนสุดท้ายถูกหยุด
ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง
“เกิด เกิดอะไรขึ้น?”
แลนเดอร์ได้มีท่าทางกังวล
ตอนนั้น เกล็นที่ได้คุยอยู่กับคนอื่นอยู่ได้หันมาดูใบหน้าของซีลิน
“ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?”
ซีลินชี้ไปที่หมูพัดผริกทันที และเกล็นได้ขมวดคิ้ว
“เจ้ากินสิ่งนี้ไป?เจ้าไม่สามารถกินเผ็ดได้นี่?”
เสียงของเขาตำหนิ
และตอนนั้นเขาได้ยื่นน้ำไปให้
ซีลินได้ดื่มน้ำจดหมดแก้ว แต่ความเผ็ดยังไม่หายไป
“ฮู่ ฮู่ ฮู่”
หล่อนเปิดปากกว้างแล้วหายใจออกสั้นๆ
“ข้าจะทำอย่างไรดี? ทำงั้นต้องการดื่มเบียร์ไหม? ”
แลนเดอร์ยังคงกังวลและได้ยื่นเบียร์ไปให้
“เธอเพิ่ง 17!”
อายุที่สามารถดื่มเบียร์ได้คือ 18
เกล็นนำถ้วยเบียร์ออกไปและเติมน้ำให้เธออีกครั้ง
จากนั้นโรอันเดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไรและวางถ้วยไม้ขนาดใหญ่
“ฮู่ ฮู่ ฮู่”
ซีลิน ยังคงหายใจออกมาทางปาก และเธอก็มองไปที่ถ้วยและ โรอัน สลับกัน
‘นี่คืออะไรคะ?’
ดวงตากลมโตของเธอได้จ้องราวกับถาม
แต่ถึงอย่างนั้นโรอันได้เดินกลับไปที่นั่งของเขาโดยไม่พูดอะไรและได้ดื่มเบียร์ต่อ
จากนั้นเธอก็รู้สึกถึงกลิ่นหอมที่คุ้นเคย
“หือ?”
ซีลินยกถ้วยไม้และได้ดมมัน
และตอนนั้นเอง เธอก็ได้ยิ้มออกม
‘นี่มันชารสชาติเข้มข้น’
เป็นชาที่เธอชอบที่สุด
หล่อนจับไปที่ถ้วยไม้ด้วยมือทั้งสองข้างก่อนที่จะดื่มชาเข้าไป
กลิ่นหอมหวานกระจายอยู่ในปากของเธอ
รสเผ็ดที่ทำให้น้ำตาไหลได้หายไป
“เฮ้อ”
ซีลินหายใจออกมา
ใบหน้าของหล่อนได้กลายเป็นปกติ
และตอนนั้น เกล็นและแล็นเดอร์ต่างก็สงบสติอารมณ์
ซีลินก้มหัวให้โรอัน
“ขอบคุณค่ะ”
จากคำพูดของหล่อนโรอันได้ยิ้มรับและพงกหัวตอบกลับ
‘เธอชอบชาเข้มข้น ทุกๆครั้งที่เธอได้ดื่มเธอจะบอกเสมอ’
มันเป็นความเคยชินของเธอ
‘เธอยังไม่ได้….’
เขารู้สึกเสียใจที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อ
ขณะเดียวกันซีลินดื่มชาเข้มอีกครั้ง
“ฮ่า”
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหล่อน
มันเป็นใบหน้าที่ทำให้ทุกคนที่เฝ้าดูเธออยู่ยิ้มไปด้วย
โรอันก็ยิ้มออกมาเหมือนกันและก็ส่ายหัวทันที
‘ทุกครั้งที่เธอได้ดื่มชาเข้มข้น เธอจะ เผลอเรอออกมา….’
ขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้
ซีลินก็ได้ปิดปากด้วยมือทั่งสองข้างของเธอและได้เรอออกมาเบาๆ
“อ่า เอิ๊ก เอิ๊ก”
วิธีการแสดงออกของเธอทำให้คนอื่นไม่เข้าใจ
มุมปากของโรอันยกขึ้นเล็กน้อย
‘เขารู้สึกมีความสุขเล็กน้อย’
ฉากมากมายในโผล่ขึ้นมาในหัวเขา
และตอนนั้นเองก็มีเสียงดังเข้ามา
จากแลนเดอร์ที่นั่งข้างๆซีลิน
“เธอบอกว่าเธอไม่มีแฟนใช่มั้ย? แล้วในความคิดต้องเป็นแบบไหนล่ะ?”
“ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยค่ะ”
ซิลินส่ายหัวไปมา
แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
เขาชี้ไปที่คนอื่น
“แล้วคนไหนที่เจ้าชื่นชอบที่สุดในกลุ่มนี้?”
ซีลินมองไปที่เหล่าสมาชิกกองร้อยและไม่ได้พูดอะไรออกมา
“ท่านผู้ช่วยโรอันมีอายุไกล้เคียงกับเจ้า?หรือจะเป็นเพียร์ส”
จากคำถาม ทุกๆคนต่างหันไปที่ซีลิน
ดูเหมือนว่าทุกคนต่างสงสัย
แม้แต่ โรอัน ที่กำลังจิบเบียร์และทำท่าทางไม่สนใจ แต่อันที่จริงเขาสนใจเล็กน้อย
ซีลิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดอย่างระวัง
“ฉัน…..”
ขณะที่เธอพูด ประตูร้านก็เปิดออกทันทีทันใด
ตึง!
ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงเร่งรีบ
“ท่านผู้ช่วยโรอัน”
โรอัน ที่กำลังจดจ่ออยู่กับคำตอบของ ซีลินก็ได้ หันศีรษะและมองไปทางประตูทางเข้า
“ท่านผุ้ช่วยโรอัน เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
มีชายคนหนึ่งได้เข้ามาหาเขา
โรอันยืนขึ้นด้วยท่าทางแปลกใจ
“คริส นายไม่ได้เดินทางไปยังเขตุดีรอนหรือ? ”
เจ้าของเสียง
คือคริสที่ได้ไปจากปราสาทเบโน่เมื่อ2วันก่อน
…………………..
โรอันและคริสได้ออกไปนอกร้านและเข้าไปที่ซอยข้างๆ
“คริส ไม่ได้ไปที่เขตุดีรอน เพื่อไปหาคู่สามีภรรยาหรอกหรือ? ”
“ใช่ ถูกแล้ว ข้พยายามที่จะไป”
คริสพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง
“แต่ตอนที่ข้าได้เดินทางไปที่เขตดีรอน ข้าได้ยินเรื่องแปลกๆ”
“เรื่อง?”
โรอันขมวดคิ้ว
“ใช่เป็นเรื่องที่ข้าได้ยินมาจากพ่อค้าที่เดินทางมาจากทางเหนือ และดูเหมือนว่าพวกเขาได้เห็นฉากแปลกๆ”
คริสยังพูดออกมาด้วยเสียงเบาราวกับกระซิบ
“หญ้าที่อยู่ในทุ่งราบที่ยาวประมาณข้อเท้าได้ถูกเยียบย่ำราวกลับว่ามีสัตว์สี่เท้าประมาณ100ตัววิ่งผ่านมา”
เรื่องที่แปลก
ใบหน้าของโรอันแข็งค้าง
“และเพราะว่ามันไม่ใช่ข้าวบาเรย์หรือข้าวสาลี เหล่าพ่อค้าจึงไม่ได้แจ้งเรื่องนี้ให้กับอาณาจักร”
คริสยังพูดต่อ
“ข้าคิดว่ามันไม่ได้มีความสำคัญและเป็นเรื่องที่ยังไม่จำเป็นที่จะไปเขตดีรอน แต่อาจจะเป็นเพราะความหุนหันพลันแล่นของข้าหรือประสาทสัมผัสที่ไม่เอาไหนของข้า  ข้าจึงไปตรวจสอบปัญหานั้นที่ทางเหนือ  และข้าก็ไปยังสถานที่ที่พ่อค้าเห็นฉากแปลกๆนั้น ”
เขาพูดเร็วขึ้น
“แต่เมื่อข้ากำลังจะข้ามภูเขาเคป ข้าได้ค้นพบฝูงอะไรบางอย่างเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าพวกมันจะอยู่ห่างไกลออกไป พวกมันเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเกรี้ยวกราดจนพื้นดินสั่นสะเทือนไปทั่ว อย่างที่ข้าเห็นกลุ่มพวกนั้นเป็นพวกที่เยียบย่ำลงไปบนหญ้า”
“เจ้ารู้ถึงตัวตนของพวกมันหรือไม่ว่าคืออะไร?”
โรอันถาม ออกมาอย่างระมัดระวัง
คริสกัดริมฝีปากพร้อมกับพยักหน้า
“จากบุคลิกที่ข้าได้เห็น…..”
เสียงของเขาเต็มไปด้วยพลัง
“เป็นพวกอ็อค”
โรอันเบิกตากว้าง
“อ็อค?กองทัพอ็อค?”
ท่าทางของเขาราวกับว่าไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน
กองทัพอ็อคทั้งหมดได้ถูกผลักดันออกไปจากเขตแดนหลังจากการปราบปรามมอนเตอร์ที่ราบพีเดียน
เพราะอย่างนั้น สถาณการณ์ที่พวกอ็อคจะเคลื่อนทัพเข้ามาอีกนั้นเป็นไปไม่ได้
‘แต่ไม่มีทางที่คริสจะมองผิด’
โรอันกัดฟันแน่น
คริสยังพูดต่อไป
“กองทัพอ็อคของพวกมันนั้นมีอย่างน้อย 2000 ตัว และพวกมันขี่ลูปัสมา”
“เอื้อก”
โรอันพยายามกลืนน้ำลายลงไป
ลูปัส
มอนเตอร์ที่ขนาดเล็กกว่าม้าและมีรูปร่างคล้ายหมาป่าแต่ลักษณะของพวกมันจะกระหายการโจมตีและบ้าคลั่ง
‘พวกอ็อคมันจะบ้าคลั่งขนาดไหน หลังจากที่โดนพวกเรากวาดล้าง….’
โรอันขมวดคิ้วและจ้องไปที่คริส
“แล้วเจ้าเห็นธงของกองทัพพวกมันหรือเปล่า?”
จากคำถามของโรอัน คริสยิ้มและพยักหน้า
“โชคดีที่ข้าได้เห็น โดยธงของพวกมันเป็นสีแดงเข้มและมีการผสมกับสีฟ้าและธงอีกใบที่อยู่ตรงกลางกองทัพพวกมันนั้นมีกากบาทสีดำอยู่ตรงกลาง.”
ทันใดนั้นใบหน้าของโรอันก็แข็งค้าง
‘ถ้าเป็นสีแดงและสีฟ้า มันคือธงของกองทัพซีเดร้ก’
และที่มีกากบาทสีดำอยู่ตรงกลาง.
นั้นคือธงที่โรอันรู้จักเป็นอย่างดี
‘มันคือธงของกองทัพไวโอลิน’
เขามองไปที่คริสด้วยท่าทางกังวล
“อ็อคที่นำอยู่ด้านหน้าและเป็นผู้นำของพวกมันเป็นเพศหญิงใช่ใหม?”
“หา?!ใช่แล้วเป็นนักรบอ็อคเพศหญิง”
คริสแสดงท่าทางประหลาดใจราวกับว่าเขารู้ได้อย่างไร
โรอันกัดฟันแน่น
‘โธ่เว้ย นั้นคือเมียของซีเดร้ก’

ติดตามต่อได้ที่

https://www.facebook.com/monarch.novel/