0 Views

ในพื้นที่ศุนย์ฝึกที่กว้างใหญ่
เหล่าทหารได้ตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ
ในตรงกลางนั้น เขาเห็นกองร้อยที่ 
13 ที่ เทนและเพียซ์อยู่
ความกังวลนี้ ….’

แม้ว่าจะเป็นการกำจัดมอนเตอร์ง่ายๆ แต่ก่อนสู้รบความตึงเครียดได้ก่อตัวขึ้น
โรอันมีความรู้สึกเครียด
นี่เป็นหลักฐานว่ายังมีชีวิตอยู่
แต่อย่างไรก็ตาม การมีชีวิตอยู่นี้ จะทำลายความตึงเครียดที่เกิดขึ้นได้
เมื่อปีก่อน ตอนที่อยู่ในเขตุโลเรน…..”
มาสัน ได้เล่าเรื่องได้ไม่คิดที่จะหยุด
แม้ว่าโรอันจะแสดงสีหน้าไม่อยากฟัง ก็ไร้ประโยชน์
เวลานั้น ข้าหลบหอกที่อ็อค ได้ขว้างมาที่ข้า…”
ไม่นานก็มีกองร้อยกลุ่มนึง ปรากฏตัวขึ้นบนลานสนาม
“…. ข้า จะอะแฮ่ม
มาสันหยุดพูด
ข้าคิดว่าข้าหยุดแค่นี้ก่อน
รอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าของโรอัน
คนที่ไต่เต้าไปถึงต่ำแหน่งที่สูงที่สุด ผู้บังคับบัญชาของกองกำลัง โรส เกลและผู้ช่วยของเขา
โดเซ่นก็อยู่ด้วย
นั่ง
พวกเขาเงียบและนั่งลงทันที
เกลยืนบนเวทีและมองไปที่เหล่าทหารที่เรียงรายอยู่
กองกำลัง โรสของเราจะเดินทางจากป้อมปราการอีริผ่านหมู่บ้านเอล และไปที่ที่ราบพีเดียน
ครับผม!”
เสียงที่ดังตอบกลับมาหาเขา
ร้อยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าของเกล
ทหารเหล่านี้ บอกได้เลยว่าดีที่สุดในกองทัพที่ 7’
เขาค่อนข้างภาคภูมิใจกับ กองกำลังโรสที่ ผ่านมาหลายสิ่งหลายอย่างด้วยกันกับเขาตลอด 
5 ปีที่ผ่านมา
เหมือนพ่อที่กำลังมองลูกหลาน
ทุกคน ห้ามตายเด็ดขาด
คำพูดเหล่านี้ดูเหมือนพูดลอยๆ
และการพูดของผู้บังคับบัญชาก็จบลง
ใช่ผู้บังคับบัญชา เกล นั้นเป็นบุคคลที่ คอยชื่นชมเหล่าทหารของเขา
เขานำตัวเองไปสู้กับก็อบลินที่โจมตีเหล่าทหาร และพยายามช่วยเหลือทหารให้รอดชีวิตมากที่สุด
ต่อมา เมื่อหน่วยช่วยเหลือมาถึง ศพที่มีร่องรอยบาดแผลมากที่สุดคือร่างของเกล
ผู้บังคับบัญชาประเภทนี้ น่าจะมีชีวิตที่ยืนยาว
ดวงตาของโรอันเปล่งประกายออกมา
ตึง ตึง ตึง
เกลและผู้ช่วยเริ่มเดินไปที่ลานด้านนอก
โรอันและเหล่านักสำรวจ ได้เดินตามมาสันและ ยืนอยู่ด้านหน้า
ตึง ตึง ตึง
จังหวะการสวนสนามนั้นดังกระหึ่ม
สถานที่สุดท้ายที่กลับมานั้นใช่ในสนามรบนั้น ข้า….”
เขาเริ่มอีกแล้ว
มาสันพูดโดยไม่หยุดพัก และลืมหน้าที่ของนักสำรวจ
ทำไมถึงเป็นมันนะ?”
มีนักสำรวจมากมายที่นี่
แต่ทำไมเขาจึงเลือกมันขึ้นมา
?
ขณะที่เขาหันไป เขาก็เห็น
เหล่านักสำรวจคนอื่น เลือกที่เดินออกห่างจากมาสัน
เขามีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดี
พวกเขารู้ถึง ทักษะการพูดอันน่าเหลือเชื่อของมาสัน
มีแค่หน้าใหม่โรอันเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องนี้ และเขาก็ตกหลุมพรางอันนี้
โรอันไม่สามารถเงียบได้อีกต่อไป เขาพูดอย่างระมัดระวัง
ทำไมเราไม่มาเริ่มตรวจสอบรอบด้าน เผื่อมีมอนเตอร์ปรากฏขึ้น?’
หลังจากนั้น ข้าหยิบกำไลมือและขา มา หืออะไร? มอนเตอร์?”
มาสัน ที่พูดจนน้ำลายเป็นฟอง เขาได้แสดงสีหน้าว่าไร้สาระก่อน ที่จะวางมือบนบ่าโรอัน แล้วส่ายหน้า
ดู ไอ้หน้าใหม่ พวกเราไม่ต้องกังวลมากไป พื้นที่บริเวณนี้ ปลอดภัยที่สุด ที่แห่งนี้ไม่เคยมีมอนเตอร์ปรากฏขึ้นมาเลย
แต่….”
ฮ่า เจ้าขี้ขลาดมากนะ
มาสันมือลูบคางพร้อมผงกหัวไปด้วย
ดวงตาของเขามองไปที่โรอัน
แต่อย่างไรก็ตาม โรอันรู้สึกดีกว่าตอนก่อนหน้านี้
เพราะตอนที่จ้องเขา ปากของมาสันได้หุบลง
ในเวลานั้นพวกเขาเห็นยอดเขา ด้านหน้า
หุบเขาโรส ไม่ หุบเขาเอล
มันเป็นหุบเขาเล็กๆ ที่ต้องผ่านถ้าจะไปยังหมู่บ้านเอล
ตอนแรกมันชื่อหุบเขาเอล แต่ตอนหลังกองกำลัง โรสได้ถูกทำลายที่นี่ มันจึงเริ่มเรียกกันว่า หุบเขาโรส
ครั้งนี้จะไม่มีการเปลี่ยนชื่อ
โรอันกลืนน้ำลายพร้อมจับหอกไว้แน่น
ตุบ ตุบ ตุบ
เหล่านักสำรวจเริ่มเดินไกล้หุบเขา
เอาล่ะ ถึงเวลาแล้ว
โรอันเรียกมาสัน
รุ่นพี่ มาสัน
หืม?”
จากตรงนี้ถึงหุบเขามันดูไม่ปกติ พวกเราควรตรวจสอบด้านหน้าหรือไม่?”
หุบเขา? ตรวจสอบ?”
มาสันขมวดคิ้วก่อนที่จะมองไปที่หุบเขาเอล
และเขาเดาะลิ้นพร้อมผงกหัวไปด้วย
เจ้าขี้ขลาดซะจริง ที่นี่คือพื้นที่ที่ปลอดภัย มันไม่มีมอนเตอร์ปรากฏออกมาอยู่แล้ว
แต่ มันก็ไม่แน่นะครับ
ไม่ แน่นอนว่าไม่มี ที่นี่คือพื้นที่ปลอดภัยที่สุดของอาณาจักรรินท์
มาสันตอบอย่างมั่นใจ
ข้าเป็นคนพื้นเมืองของที่นี่
เขาหันหลังและมองไปที่เหล่านักสำรวจคนอื่น
เฮ้ย ไอ้หน้าใหม่บอกว่าพวกเราควรตรวจสอบบริเวณหุบเขา พวกแกคึดว่าไง?”
ใบหน้าของเหล่านักสำรวจดูบิดเบี้ยว
อะไรนะ?ตรวจสอบ? มันกำลังพูดอะไรอยู่?”
แกมันเด็กใหม่ เด็กใหม่จริงๆ
ถ้าไม่รู้อะไรก็หุบปากไว้ซะ
คำวิพากษ์วิจารณ์ออกมาจากปากของพวกเขา
แต่อย่าไรก็ตามใบหน้าของโรอันไม่ได้เปลี่ยนไปแม้เล็กน้อย กับดูจริงจังมากขึ้น
ถึงอย่างไร ทหารทั้งกอง จะผ่านหุบเขาที่แคบนี้ ถ้ามีมอนเตอร์ซ่อนตัวอยู่ เราทั้งหมดจะอันตรายได้
ฮ่า จริงเลย! 
สุดท้าย มาสันก็ตะโกนออกมา
เขาชี้ไปที่ใบหน้าของโรอัน  โดยนิ้วชี้เกือบจะทิ้มหน้าผากของเขา
อย่าพูดอะไรไร้สาระ มันไม่มีทางที่จะเกิดขึ้น
ถึงอย่างไร โรอันไม่ได้ถอยหลังเลยแม้แต่น้อย
เพราะเขารู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าบางที มอนเตอร์กำลังรอเราอยู่….”
หยุด!”
มาสันยกมือขึ้นและหยุดเขา
ใบหน้าของเขาแดงกล่ำ
อึก
โรอัน กลืนน้ำลาย ด้วยความกระวนกระวาย
เหตุผลที่โรอันพูดแบบนี้เพราะ ไม่ได้ขึ้นตรงต่อเขา
นี่คือการกระทำที่เขาไม่เคยทำกับ เทนหรือ พีท
มาสันมองไปที่เขา ราวกับกลืนกินเข้าไป และสุดท้าย ก็พูดด้วยความรำคาญว่า
ถ้าแกอยากไปสำรวจมากนักก็ไปคนเดียวซะ
แค่ผม?”
มาสันผยักหน้า
ไปซะ ข้าไม่คิดว่าจะมีอะไรที่เลวร้ายเกิดขึ้น ในที่ราบนี้
คำพูดของนั้นราวกับเยาะเย้ยเขา
แต่ถึงกระนั้น ใบหน้าของโรอัน พลันสดใสขึ้นมาทันที
งั้น ผมไปล่ะนะครับ
หลังจากที่มาสันผยักหน้า เขาก็เริ่มเคลื่อนที่
วิ่ง
โรอันวิ่งออกจากกลุ่มแล้ววิ่งไปที่ยอดเขา เกล ได้สังเกตุไปที่ด้านหน้าแล้วสังเกตุเห็นเขา
ทหารคนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงออกจากกลุ่มแล้ววิ่งไปที่หุบเขา?”
โดเซ่นมองไปพร้อมขมวดคิ้ว
น่าจะเป็นทหารที่รับหน้าที่นำทาง เดี่ยวขอไปตรวจสอบสักครู่
อืม
เกลพยักหน้า ด้วยสีหน้าที่กังวล
เนื่องจากการกระทำที่โดดเดี่ยวโดยไม่ได้รับอนุญาตเขา อาจเป็นอันตรายต่อทั้งกองทัพ
โดเซ่น มองไปที่เกลก่อนจะควบบังเหียน
กรุบ กรุบ
ม้าได้วิ่งเร็วขึ้น
มาสัน!”
โดเซ่นมาพบมาสัน
มาสันมองไปที่โรอันที่กำลังวิ่งออกไปที่หุบเขา แล้วหันมา ก่อนจะก้มหัวลง
ครับผม ท่านผู้ช่วยทหารโดเซ่น
ใครสั่งบ้าอะไร? ทำไมปล่อยให้เขาออกจากกลุ่มไปอย่างนั้น
คำพูดของเขาพรั่งพรูออกมาราวกับเปลวเพลิง
มาสันฝืนยิ้มพร้อมเกาหัวของเขา
ข้าก็ประหลาดใจเหมือนกัน หมอนั้นบอกว่า ตรงนั้นน่าจะมีมอนเตอร์หลบซ่อนอยู่แถวหุบเขา ดังนั้นเขาต้องการไปสำรวจ
ในหุบเขาไอ้งี่เง่านั้น มันไม่รู้เลยหรอว่าที่นี่เป็นที่ปลอดภัย
เขารู้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาพูดว่าบางที….”
มาสันพงกหัวลง
โดเซ่นมองตามไปที่โรอัน  พร้อมกับทำหน้ายุ่ง
ฮึ่ม ถึงอย่างไรเขาไม่ได้ถามความเห็นจากผู้บัญชาการเกล บางที่เจ้าและไอ้หนุ่มนั้นจะมีปัญหาตามมา
อ่าห์มันไม่ยุติธรรมหมอนั้นมันดื้อที่จะไปเอง….”
หุบปาก เจ้าเป็นคนรับผิดชอบ เพราะฉะนั้น ก็จะโดนลงโทษไปด้วยเพราะเจ้าไม่สามารถควบคุมหมอนั้นได้
หลังจากที่โดเซ่นพูดจบเขาก็หันหลังไป
หึ่ม
!
มาสันขมวดคิ้วพร้อมมองไปที่ด้านหลังของโดเซ่นที่จากไป
แม่งเอ๊ย เป็นเพราะไอ้หน้าใหม่งี่เง่านั้น
หลังจากที่เขาบ่น เขาก็มองไปที่หุบเขาเอล
แต่ ไอ้โง่นั้นไปไหนแล้วล่ะ?”
ตอนนี้เขาคิดว่าจะต้องเตะมันสักป็าบนึง
โรอันยังไม่รู้ว่ามาสันคิดกับตนเช่นนี้ ก็กำลังเข้าไกล้ทางเข้า
สะดุ้ง
!
ความรู้สึกอันแหลมคมที่สะสมมาตลอด 
20 ปี กำลังบอกเขาถึงอันตรายด้ายหน้า
อันตราย
กลิ่นอายนี่ได้ครอบคุมไปทั้งหุบเขา
โรอันกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกระชับหอกในมือแน่น
สื่งเดียวที่ต้องทำต่อจากนี้คือการแสดง
เขาไม่ต้องการที่จะเข้าไกล้ไปมากกว่านี้ เมื่อเผชิญหน้ากับอันตราย
เขาต้องกลับไปในเวลาอันสั้น ถ้าเขาตรวจสอบหุบเขาแล้วกลับมาพร้อมอาการขวัญหาย
แล้วบอกว่ามีก็อบลินอยู่ภายในหุบเขา 
….
รอยยิ้มปรากฏอยู่ที่ใบหน้าของโรอัน
เขาพิงต้นไม้ที่ขนาดใหญ่
มันเป็นท้องฟ้าที่ปราศจากเมฆเลย
ใช่ อากาศกำลังดี
เขานึกถึงความทรงจำในอดีต
วันที่พวกเขาถูกโจมตีโดยก็อบลิน
ท้องฟ้าวันนั้นเป็นสีฟ้าเข้ม
เหมือนพวกเราออกเดินทางไปเที่ย….”
เขากลืนกลับคำที่เขากำลังพึมพำ
สะดุ้ง!
ราวกับหลังเขากำลังโดนดึง
เส้นขนของเขาลุกขึ้น และเหงื่อข้างหลังที่แห้งไปแล้ว เริ่มไหลอีกครั้ง
มีบางอย่างอยู่ตรงนี้
ด้านในป่าตอนแรกยังไม่มีอะไร
ตอนนี้เขารู้สึกกลัวกับบางสิ่ง
เสียงที่ได้ยินตอนนี้

ชีว์
ใบหน้าของโรอันแข็งทันที
ก็อบลิน!’
แน่นอนว่านี่เป็นเสียงร้องของก็อบลิน
ชีวว์
!
เสียงเข้ามาไกล้เรื่อยๆ

ติดตามต่อได้ที่
https://www.facebook.com/monarch.novel/