0 Views

เหตุผลที่ว่าทำไมโรอันจึงอยู่แค่ตรงกลางและเผชิญหน้ากับก็อบลินและอ๊อค
ก็เพราะว่าเขามีวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนในการสะสมคุณความดี แต่ที่เขาไม่ยอมไปที่ด้านหน้า
‘ก็เพราะว่าพวกที่ออกไปมันโง่เง่า’
มันมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์3เท่าและความแข็งแกร่งของมันสามารถทำลายก้อนหินด้วยมือเปล่า
‘ยักษ์’
ใบหน้าของโรอันเคร่งเครียดขึ้นมา
ถึงแม้เขาจะจำตัวเลขที่แน่นอนได้ แต่ก็มียักษ์อยู่ในกองทัพที่โจมตีจากทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก
พวกที่ค่อยๆปรากฏตัวขึ้นในแนวหลัง ขณะที่อ๊อคและกอบลินกำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์ในแนวหน้า
พวกยักษ์โจมตีเหล่าทหารจนกระจัดกระจายด้วยความแข็งแกร่งอย่างท่วมท้น
‘เราจะสามารถสู้กับพวกมันได้ใหม?’
โรอันส่ายหัวไล่ความคิดออกไป
ด้วยทักษะที่มีอยู่ในปัจจุบันการเผชิญหน้ากับยักษ์นั้นเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
และด้วยเหตุนี้เขาจึงวางแผนที่จะปล่อยให้ทหารของกองร้อยพิเศษที่ 7 ซึ่งอยู่ในแถวหน้าจัดการ
‘แต่ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่?’
ดวงตาของโรอันมองไปที่ เกล็น ที่ยังคงถูกดันไปถึงแถวหน้า
‘ถ้าหมอนี่ตาย ซีลิน จะเสียใจ’
เขาไม่อยากเห็นเธอเศร้า
โรอัน เริ่มวิ่งเร็วขึ้น
“เกล็น!”
เขาตะโกนขณะที่พุ่งไปด้านหน้า
เกล็นที่กำลังมองไปด้านหน้าอย่างป้ำๆ เป๋อๆ ก็ได้หันไปมองด้านหลัง
“โรอัน!”
หมอนั้นยิ้มอย่างสดใสเพราะโล่งใจที่เห็นคนที่เขารู้จัก
โรอัน ยิ้มเและมองไปอย่างจริงใจก่อนที่จะหัวเราะออกมา
‘แกรู้ถึงสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้หรือเปล่า?’
เขาได้ติเตียนออกไป
เสียงร้องให้ที่เขาไม่ต้องการจะได้ยินดังเข้ามาในหูเขา
“โฮฮฮฮฮฮฮ!”
ทันใดนั้นเขารู้สึกเกร็งไปทุกส่วนของร่างกาย
มันเป็นยักษ์!
‘แม่ง’
โรอันได้กัดริมฝีปากล่าง
เขาได้เห็น ตัวสีเขียวขนาดใหญ่ได้พุ่งเข้าใส่นักรบที่กำลังกวาดล้างอยู่ในแนวหน้า
‘อย่างน้อย พวกเขาก็มีประมาณ50’
หลังจากนั้น ยักษ์ก็ได้พุ่งผ่านกองร้อยพิเศษนั้นไปและตรงมาด้านหน้าเขา
สถานการณ์ตอนนี้ เกล็นอยู่ด้านหน้าของมัน
“เกล็น!”
โรอันตะโกนออกไปพร้อมกับพุ่งไปด้านหน้า
“เฟี้ยววววว!”
กระบองของมันไดพุ่งเข้ามาหาเกล็น
“อ้า!”
ทันใดนั้นแขนของโรอันได้โอบกอดไปที่เอวของเกล็นก่อนจะพุ่งหลบไป
ตุบ
ทั้งสองกลิ้งไปตามพื้น
ปัง
ทันใดนั้นกระบองอันใหญ่ของมันก็ฟาดลงไปตรงที่เกล็นเคยยืนอยู่
ที่ตรงนั้นถูกกระแทกจนเป็นหลุมใหญ่
“อ๊าๆๆๆ”
ใบหน้าของเกล็นซีดขาวด้วยความกลัว
โรอัน ตีแก้มตนเองด้วยแรงทั้งหมดของเขา
ป้าบ!
“เกล็น ใจเย็น ควบคุมอารมณ์ไว้ ไม่งั้นเราจะตายทั้งคู่! ”
ตอนนั้น ยักษ์ก็ได้ยกกระบองขึ้นจากหลุมนั้น
โรอัน คว้าคอเสื้อและยกเขาขึ้นอย่างเต็มกำลัง
“วิ่งเหมือนว่ากำลังตายและมองไปแต่ด้านหน้าเท่านั้น”
หลังจากพูดจบเขาก็ขว้างเกล็นออกไป
เกล็นหงายหลังอย่างไม่ตั้งใจและก็รีบลุกขึ้นอย่างโซเซ ก่อนจะมองไปที่โรอัน
โรอันตะโกนด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขา
“วิ่งงงง!”
จากเสียงนั้น เกล็นได้พยักหน้าก่อนที่จะวิ่งไปแนวหลัง
ทันใดนั้นเสียงก็ดังขึ้นข้างหูของโรอัน
ฟ้าว!
สัญชาตญาณของโรอัน สั่งให้หลบออกไป
ตูม!
กระบอกได้ทุบไปตรงที่เขายืนอยู่เมื้อครู่
‘เรายังไม่ตา….’
โรอัน กัดฟันตนเองแน่นและได้วิ่งไปแนวหลัง
แต่ทางด้านหลัง มีอ๊อคและก็อบลินได้บังเส้นทางเขาอยู่
‘แม่งเอ๊ย’
ในเวลานั้นเอง อ๊อคตนนึงได้ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับกระโดดเข้ามาหาเขาพร้อมพูดด้วยเสียงขรุขระว่า
“มนุษย์ ข้าจะฉีกคอ….โฮกกกก”
ฉึก
หอกได้แทงเข้าไปที่คอของอ๊อคตนนั้น
เขาไม่ได้สนใจที่จะฟังคำพูดของอ๊อค
โรอันได้พุ่งเข้าไปในเส้นทางที่เต็มไปด้วยอ๊อคและก็อบลิน
‘’ถ้าเราวิ่งมาแนวนี้ยักษ์ก็จะไม่สามารถโจมตีเราได้ตามที่ต้องการ’’
แต่โชคร้าย ที่เขาคิดนั้นผิด
ฟ้าว!
ยักษ์ได้ฟาดกระบองของมันลงมาโดยไม่สนว่าอ๊อคหรือก็อบลินอยู่
“บ้าเอ๊ย!”
โรอันโจมตีไปที่ก็อบลินด้วยปลายหอกของเขาและได้หมุนร่างกายหลบ
ตูม!
กระบองได้ฟาดไปที่ก็อบลิน 5ตัวทำให้พวกมัน เละไปกับพื้น ราวกลับเยื่อกระดาษ
‘ไอ้นี่มันบ้า’
โรอันกัดฟันแน่นก่อนที่จะกวาดหอกของเขา
ฉั่ว!
หอกได้เฉือนไปที่เอวของยักษ์
“ฮู่มมม!”
มันได้จับไปที่เอวก่อนที่จะร้องออกมา
โรอันรีบปีนขึ้นไปบนกระบอง และได้ขับไล่พวกอ๊อคและก็อบลินออกไป
ทันใดนั้น เขาสังเกตุเห็นเงาอยู่เหนือหัวของเขา
เมื่อเขามองไปด้านหลัง ก็เห็นกำปั้นขนาดใหญ่พุ่งผ่านอากาศมาหาเขา
“ซูม”
โรอันกัดฟํนแน่นก่อนที่จะพุ่งออกไปด้านขวา
ตูม!
กำปั้นได้ทำลายตรงที่เขาอยู่ก่อนหน้านี้
“ฮูมมมม!”
ยักษ์ตนนั้นได้ร้องออกมาอย่างโกรธแค้นที่โจมตีไม่โดนและได้จ้องไปที่โรอัน
“ป้องกันเขา!”
“ฆ่ามัน”
ตอนนั้นเอง กองร้อยพิเศษได้เข้ามาไกล้โรอันพร้อมถืออาวุธของพวกเขา
แต่เพียงแค่นี้ไม่ทำให้เขาสามารถโล่งใจได้
‘น่ารำคาญ’
โรอันมองไปที่อ๊อคและก็อบลินที่ได้อยู่ด้านหลังของเขาก่อนที่กัดไปที่ริมฝึปากล่าง
เฟี้ยว!
หอกสั่นไปมาและปลายหอกได้วาดรูปร่างในอากาศ
ฉึก ฉั่ว ฉึก
ตอนนั้นเอง ใบดาบและปลายหอกของเขา ได้จัดการ อ๊อคและก็อบลินออกไป
‘อั้ค’
หลังจากที่เขาใช้ทักษะนี้อย่างต่อเนื่อง เขาก็เริ่มปวดมือขึ้น
แต่อย่างไรเขาไม่สามารถหยุดได้
โรอันได้หันกลับมาและได้เฉือนไปที่เอวของยักษ์อย่างค่อนข้างลึก
ฉั่ว
“ฮูมมม!”
มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ฟูบบบ
ยักษ์ตนนี้ได้พยายามกระทืบโรอันด้วยเท้าขนาดใหญ่ของมัน
ตอนนั้นเองเหล่าทหารกองกำลังพิเศษได้เข้ามาไกล้มันพร้อมกับเฉือนผิวหนังของมันด้วยหอกละดาบ
“ฮุ่มมมมม!”
มันเหยียบลงไปพร้อมกับเสียงร้องและพยายามที่จะเคลื่อนไหว
ยักษ์คิดว่ามันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหล่าทหารที่กล้าหาญเหล่านี้
‘ตอนนี้’
หลังจากที่หลบผ่าเท้ายักษ์พ้น เขาก็พุ่งไปที่ระหว่างขาของมัน
เขามองเห็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่และมีค่ามากของยักษ์ตนนี้ ที่อยู่ระหว่างกางเกงหนังหลวม ๆ
‘ตาย!’
ฉึก
หอกของโรอันพุ่งเข้าไปที่ส่วนสำคัญของมัน
“คว้ากกกกกกก!”
เป็นเสียงที่แตกต่างจากเสียงที่มันได้เคยร้องออกมา
ยักษ์ตนนี้ได้จับไปที่ระหว่างขาของมันก่อนที่จะคุกเข่าลง
ตึง
เสียงราวกับของหนัก ได้ตกลงมา และฝุ่นได้คลุ้งไปทั่ว
โรอันรีบออกจากระหว่างขาของมัน และปีนขึ้นไปด้านข้างก่อนที่จะยกหอกชี้ขึ้นไปที่ท้องฟ้า
ฉึก
หอกได้แทงไปที่ต้นคอของยักษ์
“ฮูมมมม”
ยักษ์ตนนี้ได้ร้องออกมาก่อนที่จะใช้กำปั้นพิงกับพื้น
“ตึง!”
โรอันได้โจมตีอีกครั้ง ก่อนที่ล้มลงพร้อมกับได้ทิ้งหอกไว้
ในระหว่างนั้น ทหารคนอื่นก็ยิงลูกศรใส่โดยไม่หยุด
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก!
ลูกศรได้เจาะไปตามผิวหนังที่หนาของมัน
“ฮืมม!”
เสียงที่ร้องออกมาเริ่มอ่อนแรงลง
โรอัน คว้าหอกของเขาและแทงหอกเข้าไปในอกของมัน
ดันหอกเข้าไปด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี
ฉึกกกก
หอกได้แทงเข้าไปในซอกที่อยู่ระหว่างเนื้อแข็งและผิวของมัน
ยักษ์ตนนี้ไม่มีแรงที่จะเหวี่ยงกำปั้นของเขาและมันเริ่มที่จะหมดแรง
ฉึก
ในสุดท้ายหอกของโรอันได้แทงไปอย่างสมบูรณ์ไปที่คอของยักษ์ตนนี้
“ก๊าซ”
เสียงของมันที่กำลังจะตายดังออกมา
ตึงง
ฝุ่นได้พุ่งขึ้นสูงพร้อมกับเสียงล้มที่ดังสนั่น
โรอันหยิบหอกที่เต็มไปด้วยเลือดของยักษ์ด้วยมือที่ชุ่มเลือดของเขา
ฉั่วะ
เขาดึงหอกออกจากร่างของยักษ์
และเขามองไปที่สนามรบ ดูเหมือนว่ายังมียักษ์ที่ยังต่อสู้อยู่อีก
‘เราโชคดี’
โรอันมองไปที่ยักษ์ที่อยู่ไต้เท้าของเขาก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
ถ้ากองกำลังพิเศษไม่ได้มาที่นี่ ชีวืตของเขาคงตกอยู่ในอันตราย
จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดีใจ ดังออกมาไกลๆ
“โรอัน!”
“พวกเรามาแล้ว!”
เหล่าทหารจากกองร้อย13รวมถึงนายผู้บังคับบัญชา เทนและรองผู้บังคับบัญชาเลนเดอร์
พวกเขาได้พุ่งผ่านก็อบลินและอ๊อคด้วยท่าทีดุร้าย
“กี้!”
“เคี้ยก!”
พวกโง่เง่าที่ได้เข้ามาขวาง ตายโดยไม่มีโอกาศที่จะต่อต้าน
“โรอัน เจ้าปลอดภัยหรือไม่?”
พีทตบไหล่เขาพร้อมถามออกมา
โรอันพยักหน้าตอบรับ
เทนได้ยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะตยไปที่หน้าอกของเขา
“ข้าคิดว่าเจ้าจะไปตาย เพื่อช่วยเกล็น”
โรอันฝืนยิ้มก่อนถามว่า
“เกล็นเป็นอย่างไรบ้าง?”
จากคำพูดของเขา เทน ชี้ไปที่ด้านหลังของกลุ่มด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
‘อ่าห์’
เกล็นอยู่ตรงนั้น
และโอลิเวียร์ได้ปกป้องพื้นที่ไม่ไห้มีใครต้องล้มลง
“ยังไงซะ……….”
เทนพูดหลังจากมองไปที่ยักษ์ที่ตายข้าง
“เจ้าฆ่ายักษ์ตนนี้?”
โรอันฝืนยิ้มก่อนจะส่ายหัว
“ข้า จัดการมันตอนที่มันไกล้จะตายแล้ว”
จากคำพูดของเขา พีทได้ตบไปที่หลังของเขา
“ข้าเห็นทุกอย่างจากตรงนี้! เจ้าแทงเข้าไปที่เป้าของเจ้ายักษ์นั้น และก็ได้แทงไปที่ต้นคอของมันด้วย! เจ้าเป็นคนเดียวที่จัดการมัน!”
เขาได้ยินเสียงที่ไม่ค่อยคุ้น จากด้านหลัง
“ถูกแล้ว มันเป็นเรื่องเรื่องจริงที่ยักษ์ตนนั้นถูกฆ่าโดยทหารนายนี้”
เจ้าของเสียงนี้มาจากริชาร์ด หัวหน้าของเหล่ากองกำลังพิเศษ เขามองจ้องมาที่โรอัน
“เจ้าชื่ออะไร?”
“โรอัน”
ริชาร์ดพยักหน้าก่อนที่จะถามเขาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยพละกำลัง
“โรอัน เจ้าต้องการที่จะย้ายมาอยู่กองกำลังพิเศษที่ 7 ของเราหรือเปล่า?”

ติดตามต่อได้ที่

https://www.facebook.com/monarch.novel/