0 Views

‘สภาพอากาศตอนนี้แย่มาก’
นักรบผ่านศึกวัย 35 ปี ทาเรม มองไปที่ท้องฟ้าสีครามขณะนาบอยู่กับพื้น
‘แม่ง นี่คงจะเป็นชัยชนะที่ยากลำบากสำหรับพวกเรา’
เขาจับไปที่คางของเขาพร้อกับขมวดคิ้ว
แผลเป็นขนาดยาวและน่ากลัวอยู่ตรงใต้คางของเขา
‘ถ้าแผลนี้ลึกกว่านี้ซัก 1 เซน เราคงจะตายไปแล้ว’
กึก
เขากัดฟันตนเองแน่น
‘ไอ้พวกเลวจากอาณาจักรไบรอน….’
ฟันเขี้ยว4 อันของเขาขบกันแน่น
‘ข้าจะต้องแก้แค้นอย่างแน่นอน ด้วยเกียรติยศของอ๊อก ’
นักรบ อ๊อก ทาเรม ที่มาจากหมู่บ้าน แคร้ก ที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอาณาจักร ไบรอน นั้นพ่ายแพ้ในการต่อสู้กับอาณาจักร Byron ในช่วงฤดูหนาวที่ผ่านมา
และด้วยเหตุนี้เขาและเผ่าของเขาจึงหนีลงมาทางทิศใต้
เมื่อตอนที่เขาคิดว่ามันจบสิ้น แล้วเขาก็พบคนๆนั้น
‘ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของ ชนเผ่าอ๊อคทางตอนเหนือ รักษ์’
รักษ์ ได้รวบรวมมอนเตอร์และ อ๊อคที่กระจายอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรรินท์ และเตรียมที่จะโจมตีที่ราบพีเดียน
เป็นความจริงที่ว่ามอนเตอร์และอ๊อคได้โจมตีที่ราบพีเดียน ซึ่งอยู่ทางเหนือของอาณาจักรินท์ซึ่งแม้แต่ทาเรมก็ยังรู้
รักษ์ยื่นมือไปหาสุดยอดนักรบอย่างทาเรม
<ถ้าแกร่วมมือโจมตีที่ราบพีเดียนร่วมกัน กับข้า ข้าจะช่วยแก้แค้นและกำจัดไอ้พวกเลวอาณาจักรไบรอน>
มันเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ
ทาเรมได้จับมือกับรักษ์ โดยปราศจากข้อสงสัย
และเขาได้มุ่งหน้าไปทางใต้ของเขตพีเดียน พร้อมกับนักรบที่เขานำมาและนักรบบางคนที่รักษ์ให้เขายืม
‘พวกเราจะบุกเข้าไปในหมู่บ้านของมนุษย์ในที่ราบพีเดียน และจะยึดเอาอาวุธและอาหารของพวกมันมา ‘
เมื่อพวกเขาได้รับทรัพยากรมากพอแล้ว พวกเขาจะกลับไปที่บ้านเกิดของพวกเขา และแก้แค้นพวกอาณาจักรไบรอน
นี่คือแผนการของ ทาเรม
‘หือ?’
เขาได้ยินเสียงแปลกๆ
ชี่สสสส
เป็นเสียงบางอย่างที่มีคมกำลังตัดผ่านอากาศเข้ามา
ทาเรมได้เงยศรีษะขึ้นขณะที่ตัวยังแนบอยู่กับพื้น
“อั้ค!”
ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็ขยายตัวราวกับว่ามันจะฉีกขาด
“แม่ง!”
ทารอนได้หยิบโล่ขึ้นมาบังร่างกายของตนเอง
“ศัตรูบุก! ศัตรู!”
เสียงของเขาดังไปทั่วที่ราบ
หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงการตื่นขึ้นมา ทุกๆที่
อย่างไรก็ตามการกระทำของพวกมันที่เพิ่งลุกขึ้นจากความฝัน ทำให้พวกมันยังไม่ได้สติเต็มที่
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก!
ลูกธนูจำนวนมากมายมหาศาลได้พุ่งมาที่พื้นดิน
“อี้ดดดด!”
“อ๊าคคค!”
เสียงแห่งความตายปรากฏไปทั่วพื้นดิน
และห่าธนูยังคงถูกยิงมาอย่างต่อเนื่อง
และหลังจากนั้น พื้นดินก็เริ่มสะเทือน
ตึง ตึง ตึง
ขณะที่ยื่นศีรษะออกไปด้านนอกโล่ เขาเห็นทหารม้าวิ่งพุ่งเข้ามาหาพวกเขา
“เตรียมตัวต่อสู้!เตรียมตัวต่อสู้!”
เขาตะโกนออกไปด้วยแรงทั้งหมดของเขา แต่เหล่า อ๊อค และมอนเตอร์ ยังไม่ได้มีสติเต็มร้อย
‘แม่ง!พวกเราถูกโจมตีอย่างฉับพลัน!’
ทาเรมได้กัดฟันตนเองแน่น และได้หยิบดาบโค้งของมันออกมา
“ฆ่าพวกมัน! พวกมนุษย์! ข้าจะแสดงถึงความแกร่งของนักรบอ๊อคให้ดู!”
เสียงตะโกนที่รุนแรงได้สั่นไปทั่วสนามรบ
พลั่วะ พลั่วะ
เหล่าทหารม้าได้พุ่งเข้าใส่เหล่ามอนเตอร์
“โอ้!”
ทาเรมได้วาดดาบเข้าไปที่ม้าที่กำลังพุ่งเข้าใส่เขา
ฉั่ว!
ใบดาบของเขาได้ตัดผ่านร่างกายของม้าออกเป็นสองท่อน
ฮี้!
ทหารม้าที่พุ่งเข้าใส่ได้ตกลงบนพื้น
ทาเรมได้พุ่งเข้าใส่ทหารม้าที่นอนอยู่บนพื้น
“ตาย!”
ปลายดายได้ตัดผ่านอากาศ
“อ๊าก!”
ทหารม้าคนนี้ไม่มีโอกาสที่จะหลบได้แม้แต่น้อย เขาเพียงทำได้แค่หลับตาแน่น
ทันใดนั้น หอกได้พุ่งเข้ามา
เคล้ง!
เสียงเหล็กได้กระทบกัน
ดาบได้กระเด็นออกมาหลังจากที่ประทะกับหอกนั้น
“ครืออ”
ทาเรนกัดฟันของเขาแน่น และมองไปที่เจ้าของหอกนั้น
ใบหน้าอ่อนเยาว์และร่างกายที่ค่อนข้างเล็ก
วิ่งที่ทาเรมได้เห็นคือเด็กน้อยคนหนึ่ง
“ไอ้เด็กใหม่แกกล้าดีอย่างไง!”
ทาเรมได้พลิกดาบก่อนที่จะฟาดลงไปอีกครั้ง
ตอนนั้นเอง หอกที่กำลังตั้งรับได้โค้งงอราวกับกระแสน้ำก่อนที่จะงัดกลับมา
“ฮึบ!”
ทาเรม พ่นลมหายใจออกมาก่อนที่จะยกโล่รับการโจมตีอย่างไม่คาดฝัน
เกล้ง!
หอกได้ปะทะกับโล่ เสียงที่ดังออกมาเป็นเสียงที่ดูหนักแน่น
หอกที่เด้งหลังจากที่ปะทะกับโล่ ได้พุ่งเข้าด้านหลังของทาเรม
“แม่งเอ๊ย!”
ทาเรมก้มตัวลงเพื่อหลบหอกที่พุ่งเข้ามา
แต่ถึงอย่างไร การเคลื่อนที่ของหอกก็ยังเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ
‘หน้าของมันดูเหมือนเด็กใหม่ แต่ทักษะที่มันได้ใช้ออกมานั้นราวกับทหารที่ผ่านสงครามมายาวนาน!’
ทาเรมซูดหายใจเข้าไปก่อนที่จะพุ่งเขาไปหาเด็กนั้น
‘เราก็แค่เข้าไปอยู่ในระยะ’
หอกมีขนาดยาว
เพราะฉะนั้น มันจึงมีประสิทธิภาพในระยะไกล แต่มันเป็นเร่องยากถ้าต่อสู้ระยะประชิต
ฉั่ว!
หอกได้พุ่งเข้าไปเฉือนเนื้อตรงเอวของเขา
‘กรอด’
เขารู้สึกเจ็บเป็นอย่างมาก แต่เขาได้กัดฟันและอดทนไว้
‘เราต้องเข้าไปไกล้มากกว่านี้’
เพราะจะทำให้เขาสามารถปิดเส้นทางโจมตีได้ทุกเส้นทาง
ไม่ เขาต้องการเข้าไกล้มากกว่านี้
แต่ทันใดนั้น ไอ้เด็กใหม่นั้นก็พุ่งเข้ามาหาเขาเอง
“หือ?”
หมอนั้นได้ปรากฏอยู่ด้านหน้าเขา
ทาเรม งุนงงไปชั่วขณะ ขณะที่เส้นทางของเขานั้นยากต่อการฟาดดาบออกไป
ในเวลานั้น เขารู้สึกว่ามีอะไรแหลมคมได้แทงเข้ามาภายในอกของเขา
เขามองลงไปด้านล่าง มองไปที่อกด้านซ้าย
และก็เห็นดาบสั่นที่มีความยาวประมาณฝ่ามือได้แทงไปจุดนั้น
“หะ…ห่าเอ๊ย เป็นไปไม่ได้”
คำสบถได้พรั่งพรูออกมา
ทาเรมได้เงยศรีษะและมองไปที่ดวงตาของเด็กใหม่นั้น
ทหารใหม่นั้นยิ้มกลับมาก่อนที่จะบิดดาบในมือของเขา
กระ กร็อบบบ
เป็นเสียงกระดูกและเนื้อของเขาได้ฉีกขาด
“อึ้ดดดดดดดดด!”
เสียงตะโกนดังออกมาจากทาเรม
เปรี้ยง
พลหอกคนนั้นก็ได้เตะไปที่ท้องของทาเรมด้วยขาขวาของเขา
และเขาก็ดึงดาบสั้นที่แทงอยู่ในอกออก ก่อนที่เลือกได้ไหลออกมาเต็มบริเวณนั้น
ตุบ
ทาเรมได้ล้มลงไป
แสงจากดวงตาของเขาค่อยๆจางหายไปและท้องฟ้าก็ค่อยๆกลายเป็นสีดำ
‘ข้ากำลังจะตาย?’
ทันใดนั้น ก็มีหอกแทงเข้ามาที่ดวงตาของเขา
‘ห่าเอ๊ย’
คำสบถที่เขาไม่สามารถถ่มออกไปได้
‘ซวบ!’
หอกได้แทงเข้ามาที่หน้าของทาเรมอย่างแม่นยำ
เจ้าของหอก พลหอกหน้าใหม่ได้พึมพำกับตัวเองว่า
“เรียกเราว่าไอ้เด็กใหม่ ข้าอยู่ในสนามรบมา 20ปีแล้วว่ะ”
ทหารใหม่คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น โรอันนั้นเอง
พวกเราชนะไปด้านนึงแล้ว’
การไหลของกระแสสงครามได้มาอยู่ที่กลุ่มกวาดล้างแล้ว
กองทัพของมอนสเตอร์ 5 พันตัวที่ประกอบไปด้วย อ๊อค และ ก็อบลิน ที่ยังไม่รู้ตำแหน่งของตนเองจึงทำให้ไม่สามารถตั้งงรับได้อย่างถูกต้อง
‘ข้าไม่ควรรั้งท้ายอยู่ตรงนี้ได้’
เพียงเพราะมันเป็นการบุกด้านเดียว ก็ไม่ได้หมายความว่า เขาไม่สามารถสะสมความดีความชอบได้
เขาต้องแสดงบางงอย่างที่ทำให้เขาอยู่เหนือคนอื่น
‘นอกจากนี้ นี่ไม่ใช่กองทัพทั้งหมดของพวกเขา’
หมับ!
โรอันจับหอกของเขาแน่นก่อนพุ่งจากไป
ตุบ!
เขาพุ่งเข้าไปในสนามรบที่ดูยุ่งเหยิง
ฉั่ว!
หอกได้พุ่งผ่านอากาศราวกับว่ากำลังเต้นรำอยู่
หอกของเขาได้แทงไปที่มอนเตอร์อย่างไม่หยุด
การโจมตีและการป้องกัน
ทักษะหอกที่ดีขะทำให้สามารถทำทั้งสองอย่างได้ในเวลาเดียวกัน
โรอันเคลื่อนที่อย่างไม่หยุดโดยเฉพาะหอกเขาที่เคลื่อนที่ราวกับธรรมชาติ
ฉั่ว! ฉึก! ฉึก!
“ชีว์!”
“อี้ดด!”
“ชีว์!”
ใบหอกของเขาได้เฉือนและปลายหอกของเขาได้ทำการแทง
สำหรับพวกที่เข้ามาไกล้ เขาถีบพวกมันออกไปและหลังจากที่เขาสร้างระยะห่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็แทงไปที่คอด้วยหอกในมือ
“เห้ย ดูหมอนั้นสิ”
“เขาใช่เด็กใหม่จากกองร้อยที่ 13 หรือเปล่า?”
“ทักษะหอกของเขาดูเหมือนเด็กใหม่อย่างไร?”
ทหารที่กำลังพักหายใจ หลังจากที่กำจัดอ๊อคจนล้มลง ได้มองไปที่โรอันก่อนจะพึมพำออกมา
ทักษะหอกที่ดูกระชับและการเคลื่อนไหวที่ไม่หยุดนิ่ง
มันเป็นเรื่องยากที่คิดว่าทักษะหอกของเด็กใหม่นั้นมาจากการฝึกซ้อม
“ดูเหมือนว่าทักษะของเขาจะดีกว่านายกองของเรา?”
“ครั้งล่าสุดที่ได้เห็นทักษะของหัวหน้ากองร้อยที่ 5 ข้าคิดว่าพอๆกับเด็กนั้น”
“ว้าว! เจ้าเห็นใหม? เขาเตะไปที่คางมอนเตอร์ที่ถูกเขาหอกของเขาแทงใส่ ก่อนที่จะหมุนตัว เตะไปที่หัวของมัน”
“ดูแล้ว ดูแล้ว ทักษะเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่มือใหม่จะทำได้”
คนที่กำลังเข้ามาเขาตีพวกเขาและเตะพวกเขาและหลังจากที่เขาทำระยะทางบางอย่างที่เขาเจาะคอของพวกเขาด้วยหอกของเขา
ทหารคนนั้นพูดออกมา
และนั้นก็เหมือนกับทหารกองร้อยที่ 13
สีหน้าแห่งความภูมิใจปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของพวกเขา
‘ไอ้หนุ่มโชคดีนั้นอยู่กองร้อยที่ 13 ของเรา’
‘คุ คุ คุ มองไปที่พวกโง่จากกองร้อยอื่นจะมองอย่างไร’
‘คนที่แสดงศักยภาพมากที่สุดในสนามรบคือโรอัน’
แน่นอนว่า นอกจากนี้ยังมีเพียร์ซที่มีทักษะที่ดีเหมือนกัน กำลังเผชิญหน้ากับอ๊อค แต่หมอนั้นให้ความรู้สึกว่าเขาไม่ได้ต่อสู้ แต่เป็นการฝึกฝน
‘ถ้าเขาไม่ได้ฆ่าเหมือนโรอัน ก็หมายความว่าเขาไม่มีความน่าสนใจเท่าโรอัน’
ผู้บัญชาการกองร้อยเทน เอ่ยปากของเขาราวกับว่ามันเป็นเรื่องน่าเสียใจ
แต่จริงๆแล้วนั่นเป็นเพราะว่าออค์เป็นคู่ศัตรูที่กำจัดง่ายมากสำหรับเขา แต่ก็ไม่มีใครรู้ความจริงนี้
ไม่  มีเพียงคนเดียวที่รู้ โรอัน
ดูเหมือนเขาจะออกนอกลู่นอกทาง
โรอันมองไปที่เพียร์สที่กำลังสังหารหมู่อ๊อคด้วยวิธีที่ผ่อนคลายและพึมพำไปด้วย
‘ดูเหมือนว่าอ๊อคเป็นคู่ต่อสู้ที่ง่ายสำหรับเขา’
เขาถอนหายใจออกมาหลังจากที่ ก็อบลิน2 ตัวที่พุ่งเข้ามานั้นตายอย่างง่ายดาย
‘แต่ เกล็นอยู่ไหน?’
โรอันขมวดคิ้ว
เพราะว่าเขาไม่เห็นเกล็นอยู่ในกองร้อยที่ 13
โรอันมองหาเกล็นในสนามรบ พร้อมขมวดคิ้ว
ดูเหมือนว่าหมอนั้นถูกดันไปด้านหน้า ตอนที่ทหารม้าได้พุ่งออกไป
‘ไม่! อย่าไปตรงนั้น!’
โรอันกัดริมฝีปากแน่นก่อนพุ่งออกไป
เทนมองไปที่โรอัน ที่กำลังออกไปจากต่ำแหน่งของเขา ก่อนตะโกนเรียกโรอัน
“โรอัน! เจ้ากำลังไปไหน!”
โรอันตอบกลับมาโดยไม่แม้แต่จะหันหลัง
“ข้าจะไปช่วยเกล็น”

ติดตามต่อได้ที่

https://www.facebook.com/monarch.novel/