0 Views

“เจ้าบอกว่าพวกมันมีอย่างน้อย 5000 ใช่ใหม? ”
หลังจากที่เกลได้กลับมาหลังจากการรายงาน เขามองไปที่หน่วยสำรวจด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“ใช่ แล้วพวกมันจะโจมตีในคืนนี้”
เบนสันได้เล่าเรื่องที่เขาได้ยิรมาจากโรอัน
และเขาได้ใช้นิ้วมือเป็นรูปเกือกม้า
โรอันมองไปที่เขาพร้อมกับฝืนยิ้ม
‘ไอ้หมอนี่ พยายามจะแย่งความดีความชอบไปจากเรา’
ในอดีต เขาต้องคอยเจ็บปวดจากหมอนี่เสมอ
แต่ตอนนี้มันแตกต่างไป
“เราต้องเอาความดีความชอบนี้กับมา”
ขณะนั้น เบนสันได้พูดจบพร้อมกับโค้งหัวลง
“นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจะโจมตีคืนนี้”
“อืมมม”
เกลขมวดคิ้วพร้อมกับตกอยู่ในความคิด
ทันใดนั้น โรอันยืนขั้นและออกมาด้านหน้า
“ผู้บังคับบัญชา”
“หืมม?”
“แทนที่จะเตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจมคืนนี้ มันจะดีกว่าที่จะถูกโจมตีทันที”
“ทันที?”
เกลได้ถามกลับ โรอันพูดต่อโดยปราศจากการลังเลใดๆ
“ตอนนี้พวกมันอยู่ในอาการเหน็ดเหนื่อย พวกเราไม่จำเป็นต้องรอให้พวกมันฟื้นความเหนื่อยล้าก่อน นอกเหนือไปจากนั้น เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนของมอนเตอร์จะเพิ่มขึ้นสูงมาก เพราะพวกมันจะพุ่งมาจากทางเหนืออย่างไม่หยุด และเหนืออื่นใด….”
เขาหันไปที่เบนสันอีกครั้งและทำนิ้วมือเป็นรูปเกือกม้า
“ตอนนี้พวกเราตั้งแคมป์อยู่ในที่ราบพีเดียน ส่วนด้านหลังติดกับทางเข้าทางใต้”
รูตรงเกือกม้าได้ปิดลง
“ถ้าเราปล่อยให้มอนเตอร์ทำแบบนี้…”
นิ้วมือของเขาได้ชนกัน
รูปเกือกม้าได้เปลี่ยนเป็นวงกลม
โรอันโชว์มือให้เกลดูก่อนที่จะพูดต่อ
“พวกเราจะจบลงด้วยการล้อมรอบ”
“อืมม”
เสียงครางจากการใช้ควมคิดออกมาจากเกล
‘ไม่ใช่แค่ในตอนนี้ แต่เขาก็ยังเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปอีก’
เขาพยักหน้าพร้อมยืนขึ้น
“โรอัน”
“ครับผม”
“จากคำพูดของจากเมื่อกี้ เจ้าสามารถไปพูดด้านหน้าผู้บัญการทั้งหลายที่กองบัญชาการได้หรือเปล่า?”
มันเป็นโอกาศของเขา
โรอันก้มหัวลง และพยายามจะไม่ให้หลุดหัวเราะออกมา
“แน่นอนครับผม”
“เยี่ยม งั้นไปที่ศูนย์กองบัญชาการกัน”
หลังจากที่เกลได้เดินนำหน้าออกไป โรอันก็ตามหลังออกไป
ใบหน้าของเบนสันนั้นบิดเบี้ยว ราวกับว่าเขากำลังปวดอุจจาระ
‘นี่เป็นเหตุผลว่าที่ถ้าเจ้า พยายามจะขโมยความดีความชอบคนอื่น ๆ เจ้าต้องขโมยมันอย่างสมบูรณ์แบบ’’
ขณะที่เกลและโรอันได้ออกไปจากเต๊น เหล่าผู้ช่วยก็ได้ถอนหายใจออกมา
“ทหารใหม่คนนี้ได้ไปพบเหล่าผู้บังคับบัญชา”
“ใช่ ข้าไม่เคยพบเคยเจออะไรอย่างนี้เลย”
“ไม่ใช่ว่าไอ้หมอนี่จะถูกเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วหรอกหรือ? ”
พวกเขารู้สึกไม่ดี
รวมทั้งเบนสันที่กำลังยืนอยู่โดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
“เบนสัน แกก็เหมือนกับไอ้โง่โรอันใช่ใหม?”
“ทำไม แกถึงบอกว่า มอนเตอร์จะโจมตีพวกเราในรูปแบบเกือกม้า แต่บอกว่าให้เตรียมตัวรับการจู่โจมจากพวกมันเนี่ยนะ?”
“ทำไมเดี่ยวนี้เหล่าทหารจึงเป็นแบบนี้กันนะ”
เบนสันก้มหัวของเขาลงอย่างรำคาญและรับคำตำหนิจากเหล่าผู้ช่วย
‘แม่ง เราควรปิดปากดีที่สุด’
ถึงแม้ว่าเขาจะเสียใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มันก็ไม่มีประโยชน์
นี่คือผลที่ต้องรับผิดชอบ
ความพยายามที่จะขโมยความดีความชอบจากคนอื่น จบลงด้วยความล้มเหลวคั้งใหญ่
……………………………
“มีเหตุผล”
อารอน เทต ที่มีต่ำแหน่งถึงขุนนางและเป็นผู้บัญชาการกองพลทหารที่ 7 ถูคางและพยักหน้า
‘มันน่าอัศจรรย์มากสำหรับเด็กใหม่’
เมื่อเกลได้นำทหารใหม่เข้ามา เขานั้นค่อนข้างไม่สนใจ
แต่หลังจากที่ได้ฟังเรื่องที่หมอนี่เล่า เขาไม่สามารถซ่อนความประหลาดใจได้
ทหารหน้าใหม่ที่สามารถอ่านการไหลของสนามรบและสงครามได้
เขาพูดต่อพร้อมด้วยสีหน้าที่ไม่แยแส
“มันจะดีอย่างแน่นอนถ้าทำการกวาดล้างพวกมันในครั้งนี้”
อารอนได้ประกาศแก่ ใต้บังคับบัญชา
“มอนเตอร์ได้ปรากฏขึ้นทางทิศตะวันตกของทุ่งราบ”
เขาส่งเรื่องที่เขาได้ยินจากโรอัยและบอกถึงยุทธวิธีการโจมตี
“แจ้งเรื่องนี้ให้กับกองกำลังต่างๆทราบด้วย และเตรียมพร้อมสำหรับการสู้รบที่ให้เร็วที่สุด”
“ครับ! รับทราบครับผม!”
“เหล่าผู้บัญชาการตอบเป็นเสียงเดียว”
อารอน หันไปหาโรอัน
“และเจ้า”
“ครับผม!”
โรอันตอบกลับขณะแสดงวินัยการทหารที่ดีเยี่ยม
อารอนพยักหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“เมื่อการสู้รบได้จบลง ข้าจะให้รางวัลตามความดีความชอบแก่เจ้า”
“ครับ! รับทราบครับผม!”
นั้นคือสิ่งที่เขาต้องการ
โรอันได้ตามเกลออกไปจากเต๊น
“เจ้าต้องรีบและเตียมพร้อมสำหรับการรบ”
“ครับ! รับทราบครับผม!”
โรอันตอบกลับและเดินกลับค่ายพร้อมกันกับเขา
“ทำไมวันนี้กลับมาช้านัก?”
เมื่อเขาถึงแคมป์ เทนได้เข้ามาหาเขา
โรอันฝืนยิ้มก่อนตอบว่า
“พวกเราต้องเตรียมตัวสู้รบ”
“เตรียมตัวสู้รบ?”
เทนขมวดคิ้วพร้อมกับถามกลับ
ทหารทั้งหมดที่กำลังพักผ่อนอยู่ได้มองมาที่โรอัน
ทันใดนั้นเสียงจากด้านนอกแคมป์ก็ดังเข้ามา
“นายกอง มารวมตัว! นายกอง มารวมตัว!”
ทันทีที่ได้ยิน เทนได้ขมวดคิ้ว
“เจ้าไปค้นพบอะไรอีกแล้วใช่ใหม?”
โรอันหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนก่อนตอบกลับมา
“มอนเตอร์”
ฮวู่  ฮวู่
ลมร้อนได้พัดผ่านใบหญ้า
ทหารนับพันได้เดินอย่างๆช้า และก้มตัวพวกเขาลง
ชวู่
พุ่มหญ้ากำลังสั่นไหว
ผู้ช่วยแจ็ค ที่ได้เป็นผู้นำพลหอก ได้ยกมือขวาขึ้น
ทันใดนั้น พลหอกที่ตามมา นั้นรีบกลั้นหายใจ และหยุดเดิน
ชู่ ชู่ ชู่
ลมจากตะวันตกได้พัดมา
ที่ราบ ตรงที่ยื่นออกมาใต้เนินเขา
ระหว่างที่พุ่มหญ้ากำลังเคลื่อนไหว พวกเขาเห็นมอนเตอร์ตรงนั้นกำลังหลับลึกอยู่
อึก
ทุกคนต่างกลืนน้ำลาย
ความเงียบได้กดลงไปที่ไหล่ของพวกเขา
ผู้ช่วยโจน ที่เป็นผู้นำพลธนู ได้ยกมือขวาเขาขึ้น
เสียงของ คันธนูที่กำลังโค้งงอ
โจนมองไปที่ผู้ช่วยจากกองกำลังอื่น
ทันใดนั้น มือของเขาเหล่านั้นก็ฟันมาด้านหน้า
ฟุบ
มือของโจนก็ได้ตัดผ่านอากาศออกไป
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
20 กองกำลัง ธนูได้ถูกยิงจาก 100 กว่ากองร้อยในเวลาเดียวกัน
ลูกธนู สองพันดอกหรือมากกว่า ได้พุ่งโค้งไปในอากาศ
กี้รรรรรรรรร!
เสียงกีดร้องดังเข้ามาในหูเขา
ฝนลูกธนูได้ร่อนลงสู่พื้น
ฉึก ฉึก ฉึก!
“กี้!”
“โฮก!”
“ครือออ!”
เหล่ามอนเตอร์ที่กำลังหลับโดยไม่รู้เรื่องอะไรได้ร้องออกมา
ฟิ้ววว!
ลูกธนได้ถูกยิงไปอีกรอบ
ตึง ตึง ตึง
ในเวลาเดียวกัน เสียงของพื้นดินก็สะเทือนออกมา
โรอันมองไปที่ด้านหลังขณะที่หมอบอยู่กับพื้น
เหล่าทหารม้าได้พุ่งออกไป
ด้านหลังได้เกินฝุ่นควันขนาดใหญ่ตามหลังของพวกเขา
ฮุ้ววววว!
เสียงแตรเขาสัตว์ได้ส่งเสียงเริ่มการต่อสู้
ตึง ตึง ตึง
เหล่าทหารม้าได้พุ่งผ่านทหารราบและได้พุ่งเข้าใส่มอนเตอร์
กล้ามเนื้อของเหล่าทหารม้าได้เกร็งแน่นเพื่อเตรียมตัวรับการปะทะ
ตูม!
พวกเขาพุ่งใส่ราวกับว่าตั้งใจจะทำลายทุกสิ่งที่ขวางอยู่ด้านหน้า
ทหารม้าได้พ่งผ่านผืนดินที่เต็มไปด้วยลูกศรปักอยู่
ตูม!
………………………………
“ก๊าซ!”
“กี้!”
เหล่ามอนสเตอร์ที่ได้รับการพุ่งเข้าใส่ได้กระเด็นออกไปทุกทิศทางพร้อมกับร้องออกมา
“โจมตี!”
แจ็ค จ้องไปด้านหน้า และยืนขึ้นพร้อมกับตะโกนออกมา
“โจมตีพวกมัน!”
“โจมตีพวกมัน!”
เหล่าพลหอกที่หมอบอยู่ก็ลุกขึ้นพร้อมตะโกนออกมาเรียกกำลังใจ
และโรอันก็อยู่ท่ามกลางกลุ่มนี้
“สู้มัน!”
เขาตะโกนออกมาด้วยเสียงทั้งหมดของเขา และได้พุ่งไปด้านหน้า
ท่ามกลางกลุ่มเมฆฝุ่นที่เกิดจากทหารม้า พวกเขาสามารถมองเห็นมอนสเตอร์ที่อยู่ด้านหน้าได้
กึก
เขาจับหอกไว้แน่น
เหล่าพลหอก รวมทั้งโรอัน ได้พุ่งเข้าไปในเมฆฝุ่น

ติดตามต่อได้ที่

https://www.facebook.com/monarch.novel/