0 Views

‘ถึงตรงนี้จะไม่ใช่ตำแหน่งที่ดีที่สุดแต่ก็เป็นตำแหน่งที่ดีรองลงมา’
กองกำลังโรสได้ตั้ง อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ของด้านหน้า
แม้ว่ามันจะโชคร้ายที่เขาไม่สามารถรู้ได้ว่าการสู้รบกับมอนสเตอร์บริเวณไหนจะดีที่สุดแต่สถานที่ที่พวกเราอยู่ก็ดีกว่าทิศตะวันออกแน่นอน
‘นอกเหนือจากนั้น สถานที่นี้ดูเหมือนจะค่อนข้างปลอดภัย แต่จริงๆแล้วมันก็เหมือนกับแนวหน้า’
กองกำลังโรสคิดว่าสถานที่นี้จะถูกแยกออกจากแนวหน้าหรือมีการเปลี่ยนแปลงใน 4 วัน
ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่มอนเตอร์ที่พุ่งเข้ามาในที่ราบพีเดียนจะมาในรูปแบบเกือกม้า
‘การโจมตีจะเริ่มที่ทิศเหนือ’
ทหารจำนวนมากอยู่จึงไปประจำการบริเวณนั้น และเหล่าผู้บัญชาการกองพลจึงย้ายทีมขึ้นไปทางทิศเหนือ
และด้วยเหตุนี้บริเวณตรงกลางจึงอ่อนแอลง
แต่มอนสเตอร์จะรอโจมตีเข้าตรงกลางจากทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก
‘และตอนนั้น สถานที่ตรงนี้ก็จะต้องเป็นแนวหน้า’
โรอันจับหอกของเขาด้วยพละกำลังทั้งหมด
‘อย่างแรกที่สำคัญเลยคือ ต้องนึกถึงกลยุทธการปราบปรามมอนเตอร์จากความทรงจำของเราก่อน’
มันคงเป็นเรื่องยากถ้าพวกเขาที่เดินทางมานี่ จะทำให้มีเหตุการณ์ที่แตกต่างไปจากความทรงจำของเขา
เขาค่อยๆปิดตาลง
……………………………
น่าจะเรียกว่าดูอนาคต?
การปราบปรามมอนเตอร์ในเวลานี้มีลักษณะเดียวกันกับชาติที่แล้ว
‘มันเป็นเวลา 4 วันแล้วที่ตั้งแต่ที่กองกำลังหลักไปทางเหนือ’
ในความทรงจำของเขาถ้าจำไม่ผิด คืนนี้ ตอนกลางคืนมอนเตอร์จะปรากฏตัวในที่ราบทางตะวันออกและตะวันตก
‘ถ้าเราปล่อยให้มันเช่นนี้กองกำลังที่อยู่ไกลที่สุดทางทิศตะวันออกจะมอนเตอร์กวาดล้างแน่ๆ’
มันเป็นการรวบรวมชื่อเสียงเกียรติยศที่สำคัญ แต่การไม่ปล่อยให้คนอื่นตายนั้นสำคัญกว่า
‘เราต้องบอกเรื่องการปรากฏตัวของมอนเตอร์ออกไป’
วิธีการก็ง่ายๆ
เขาก็แค่แสดงละคร
โรอันจับหอกในมือก่อนที่จะเดินออกไปจากแคมป์
“ฝึกพิเศษ?”เสียงของผู้กองเทนดังออกมา
โรอันพยักหน้า
“ใช่ครับ”
“เจ้ากำลังจะออกวิ่งไปทางทิศตะวันตก?”
“ผมคิดอย่างนั้นครับ”
………………………………………
หลังจากที่โรอันพูดจบ เทนก็พยักหน้าก่อนจะจับมือเขา
“ผมไปแล้วนะครับ”
หลังจากกล่าวคำทักทายสั้น ๆ เขาก็เดินออกไป
ซื้ด
กลิ่นของสนามรบลอยเข้ามาในจมูกเขา
โรอันได้ทัยทายสมาชิกกองร้อยด้วยสายตาของเขาและออกจากค่ายไป
เขามองเห็นเนินเขาอยู่ด้านหน้า
‘มันคงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นฉากนี้’
ต่อตากนี้ เนินเขานี้จะกลายเป็นนรก
โรอันหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะเริ่มวิ่งเบาๆ
เขาผ่านแคมป์มากมายและเข้าไปสู่ที่ราบทางตอนไต้
หวิ้ว
ต้นไม้และใบหญ้าได้สั่นไหวไปตามแรงลม
กลิ่นอันสดชื่นถูกปลดปล่อยโดยผืนป่า
‘พวกมันซ่อนตัวอยู่เหนือป่านี้ขึ้นไป’
มอนเตอร์ที่ ฉลาดๆ
โรอันใช้เวลาอยู่วนยู่รอบๆแถวนั้นและเขาก็ก็กลับค่ายโรส
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกังวลและความเร่งด่วน
“ผู้บัญชาการเกล!”
เขาไม่ได้ไปหานายกอง แต่เขาไปหาผู้บัญชาการโดยตรง
หลังจากกรณีพ่อค้าทาส เกลได้ให้ความสนใจกับโรอันเป็นพิเศษ
มันไม่จำเป็นต้องไปพูดกับเขาโดยตรง แม้กระทั้งบอกกับนายกองก่อนเขายังไม่ทำ
<เพราะแก พวกเราจะลำบาก>
พีทสบถใส่เขาเล็กน้อย แค่สถานะตอนนี้ของโรอัน ทำให้เกลให้ความสนใจโรอันเป็นพิเศษ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เหล่าทหารที่ยืนดูแลเกลอยู่หน้าเต๊น ถามเสียงเครียด
“มีเรื่องสำคัญ”
ใบหน้าของโรอันได้แสดงถึงความเร่งรีบ
เหล่ายามได้รู้เกี่ยวเรื่องราวของโรอันมาแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถละเลยเขาได้
“ขอเวลาแปปนึง”
หนึ่งในยามได้เข้าไปในแคมป์ก่อนจะกลับมาบอกว่า
“เข้าไป”
“ขอบคุณครับ”
โรอันก้มหัวให้ก่อนเดินเข้าไปในเต๊น
“โอ้ โรอัน มีเรื่องอะไรสำคัญหรือเปล่า?”
เกลที่กำลังทำงานอบู่บนโต๊ะ ได้ถามเขาด้วยรอยยิ้ม
ในอีกด้านโรอันยังคงแกล้งทำสีหน้าเร่งรีบอยู่
“มีมอนเตอร์ มอนเตอร์เหล่านั้นอยู่ทางทิศตะวันตกของที่ราบ”
เกลลุกยืนขึ้นทันที
ปัง!
เก้าอี้ไม้ล้มลงและกลิ้งไป
เกลมองไปที่โรอันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“มอนเตอร์? มีมอนเตอร์ปรากฏขึ้นทางทิศตะวันตก?”
โรอันกัดริมฝีปากล่างและพยักหัว
“ใช่และดูเหมือนว่ามีจำนวนมากด้วย”
“บา..บางที….”
ใบหน้าของเกลยังคงเคร่งเครียดอยู่
โรอันพยักหน้าและพูดต่อไปว่า
“ดูเหมือนว่าพวกมันจะวางแผนโจมตีพวกเราแบบไม่ทันตั้งตัว และเล็งไปที่จุดอ่อนตรงกลาง”
“แน่นอนว่าพวกมันจะทำแบบนั้น”
เกลพยักหน้าก่อนจับไปที่ไหล่ของโรอัน
“เจ้าให้ข้อมูลที่สำคัญแก่เรา ถ้าพวกเราไม่ได้ระมัดระวัง พวกเราจะโดนกำจัดอย่างแน่นอน”
เขาเชื่อโรอัน
เพราะว่าไม่กี่วันก่อน เขาได้สนทนากับโรอันและได้รู้ว่าเขาเป็นทหารที่โดดเด่นขนาดไหนและด้วยเหตุนี้เขาจึงทำเป็นไม่สนใจเขาไม่ได้
“อย่างแรก ข้าจะส่งหน่วยสอดแนมและไปตรวจสอบต่ำแหน่งที่แน่นอนก่อน เจ้าจะไปด้วยใหม?”
“แน่นอนครับผม”
โรอันพยักหน้า
เกลยิ้มอย่างยินดีก่อนจะตบไปที่ไหล่ของเขา
“เยี่ยม เช่นนั้นแล้ว ข้าจะให้เจ้ารับผิดชอบหน่วยสอดแนม”
เขาเรียกผู้ช่วย และสั่งให้เขารวบรวมหน่วยสอดแนม
‘หมอนี่อีกแล้ว?’
‘มันเป็นเพราะว่าทักษะเขาดีหรือแค่ว่าเขาโชคดีกันแน่?’
‘เขาสามารถพบเจอมอนเตอร์ในทุกที่ๆเขาไปได้อย่างไร?’
ผู้ช่วยมองจ้องไปที่ใบหน้าของโรอันด้วยความประหลาดใจและอิจฉา
‘หน้าของเราจะทะลุแล้ว’
โรอันฝืนยิ้มก่อนจะโน้มศีรษะลง
“พวกเรารวบรวมหน่วยสอดแนมเสร็จแล้วครับ”
เสียงของหน่วยสำรวจดังออกมา
โรอันก้มหัวให้เกลและผู้ช่วยก่อนที่จะออกไปจากเต๊น
‘แค่คนที่โชคดี คนที่โชคดี’
เกลมองไปที่ด้านหลังของโรอัย และแสดงรอยยิ้มที่พอใจออกมา
“งั้นเดี่ยวข้าไปที่กองบัญชาการก่อน”
“กำลังจะไปรายงานหรอครับ?ทำไมท่านไม่รอหน่วยสอดแนมกลับมาก่อนล่ะครับ?”
ผู้ช่วยกำลังรั้งผู้บัญชาการ
เกลได้ส่ายหัว
“มันเป็นการรายงานง่ายๆ เราแค่บอกพวกเขาว่า เราส่งหน่วยสอดแนมไปเพราะเห็นการเคลื่อนไหวที่น่าสงสัย ”
ชนะหรือแพ้ในสงครามสามารถถูกกำหนดได้ด้วยรายงานเล็กนี้
เกลได้ออกไปจากแคมป์โดยทิ้งผู่ช่วยอย่ในแคมป์
ผู้ช่วยที่อยู่ในแคมป์ได้ถอนหายใจและส่ายหัวเบาๆ
“เขาเชื่อคำพูดของทหารแค่คนเดียว?”
“นอกเหนือจากนั้น เขายังเป็นเด็กใหม่”
“เขาแค่โชคดี”
เขาบ่นออกมาเล็กน้อยและแสดงความไม่พอใจออกมา
โดเซ่นที่อยู่ในนั้นด้วยได้แต่ปิดปาก
‘เขาแค่โชคดี? ข้าแปลกใจจริง ข้าว่าไม่ใช่แบบนั้น’
รอยยิ้มจางๆปรากฏที่ใบหน้าของเขา
………………………………..
“ชู่ว”
โรอัน ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าและวางนิ้วลงบนริมฝีปากของเขา
เหล่าหน่วยสอดแนมที่ตามเขามาได้ก้มตัวลงกับพื้น
หลังจากที่พวกเขาได้ผ่านป่ามา พวกเขาก็จะเห็นทุ่งราบอยู่ด้านล่างของเนินเขา
ฟิ้วว
เหล่าใบหญ้าที่สูงประมาณเอวได้สั่นไหวเพราะจากลมที่มาผ่านตะวันตก
จากที่แอบมองตอนแรก มันเป็นภาพที่ดูร่มรื่น
แต่อย่างไรก็ตาม โรอันเห็นมอนเตอร์หลบซ่อนอยู่ตามพุ่มหญ้า
“เป็นจำนวนที่น่าตกใจจริงๆ”
คนที่แก่ที่สุดในนักสำรวจเบนสันได้เข้ามาไกล้เขา
เขาก็พบมอนเตอร์หลบซ่อนอยู่ตามพุ่มหญ้าเหมือนกัน
“พวกมันน่าจะซ่อนตัวกันอยู่ยาวจนสุดที่ราบ”
โรอันชี้นิ้วไปที่เนินเขาสูง
เบนสันพยักหน้าก่อนจะเริ่มนับ
“อย่างน้อยก็มีประมาณ5000ตัว”
โรอันพยักหน้าตอบกลับ
‘อันที่จริง 5000 คือจำนวนการบุกในคืนแรก แต่หลังจากนั้นจำนวนจะเพิ่มมากขึ้น’
มอนเตอร์รอบๆที่ราบพีเดียนอยู่ในรูปแบบเกือกม้า
เมื่อเวลาผ่านไปจำนวนของพวกมันก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
‘เป็นเพราะพวกมัน อาณาจักรไบรอน’
เบนสันพูดออกมาว่า
“เมื่อไรที่พวกมันจะโจมตี?”
“ต้องเป็นคืนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย”
โรอันตอบกลับด้วยความมั่นใจ
เบนสันขมวดคิ้ว
“ทำไม”
“พวกมันกำลังซ่อนตัวอยู่ในพ่มหญ้าโดยไม่มีการเตรียมค่าย เพราะแบบนี้ พวกมันจึงมีเวลาไม่มาก“
“ทำไมพวกมันไม่โจมตีเราในทันที?”
เบนสันแสดงสีหน้ายุ่งยากออกมา
โรอันส่ายหน้า
“พวกมันเหนื่อยเกินไปที่จะทำแบบนั้น”
“พวกมันเหนื่อย?”
“ใช่ พวกมันวิ่งมาถึงตรงนี้โดยไม่ได้หยุดเพื่อจะทำการโจมตีแบบไม่คาดคิดที่จุดอ่อนตรงกลาง”
มันเป็นความจริง
ดูเหมือนมอนสเตอร์เหล่านี้ได้สร้างตวามวุ่นวายในทางเหนือ และมอนสเตอร์เหล่านี้ยังอยู่ทางเหนือเมื่อไม่กี่วันก่อน
“พวกมันจะยึดพื้นที่ราบทางตอนเหนือในรูปแบบนี้ ”
เขานำนิ้วมือของเขามาชนกันเป็นเส้นแนวนอน
ต่อจากนั้น เขาก็นำนิ้วไปชนตรงที่สัมผัสกัน เขาโค้งงอนิ้วมือของเขาเป็นรูปเกือกม้า
“แต่อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ มันอยู่ในรูปแบบนี้ ตรงที่นิ้วมือของผมสัมผัสนั้นอยู่ทางเหนือซึ่งหันหน้าไปทางกองกำลังหลักของกองทัพของเรา และส่วนที่เหลือได้ล้อมรอบเราจากตะวันตกไปตะวันออกในรูปเกือกม้า”
เบนสันเผลอครางออกมาด้วยความประหลาดใจ
“อ่า! พวกที่อยู่ทางเหนือจะวิ่งไปทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตก ”
“ใช่. นึงถึงเวลาที่พวกมันวิ่งมาถึงที่นี่แสดงว่าพวกมันไม่ได้พักผ่อนเลยแม้แต่น้อย ”
จากคำพูดของโรอัน เบนสันพูดเบาๆออกมา
“เยี่ยม แสดงว่าพวกมันจะทำการบุกคืนนี้ พวกเราต้องรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ และเตรียมตัวกับการโจมตีที่คาดไม่ถึง”
จากคำพูดของเขา โรอันไม่ได้พูดอะไรไป
‘ไม่ มันไม่ใช่วิธีที่ดี’
ดวงตาของเขาจ้องไปที่เหล่ามอนเตอร์ที่ซ่อนอยู่ตามหญ้า
‘ตอนนี้ไม่ใช้การป้องกัน แต่เป็นการโจมตี!’

ติดตามต่อได้ที่

https://www.facebook.com/monarch.novel/