0 Views

ในชาติก่อน เขาได้เลือกทางเดินที่ผิดผลาดไปมากมาย
และโรอันนั้นมีทางเลือกมากมาย
หมอนั้นก็เป็นเหมือนกับเรา
มันมีใบหน้าที่ค่อนข้างหล่อ ผมสีบลอด์ผสมน้ำตาล
เป็นคนที่ค่อนข้างผอมและค่อนข้างว่องไว
เฮลิสัน

พลหอกจากกองร้อยที่ 7 ของกองทัพทรอน ซึ่งค่อนข้างสนิทกับเขา
หมอนี่ได้เข้าเป็นทหารตอนอายุ 
18 เหมือนโรอันและอยู่สนามรบจนอายุ 33
เขาตายจากการโดนธนูยิงระหว่างต่อสู้ที่ เด่ม
เฮลิสัน ตายก่อนโรอัน
 5 ปี
เขาพูดอย่างเสียใจก่อนที่จะตายว่า
<ข้าน่าจะเป็นนักธนูมากกว่าที่จะเป็นพลหอก>
เขาได้เป็นพลหอกและสู้โดยใช้หอกเป็นเวลา 
10 ปี
เขาไม่ได้มีทักษะที่โดดเด่น แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้แย่อะไร
อย่างไรก็ตาม ลูกศรที่ยิงโดยเขาอย่างบังเอิญ ก็ได้เปลี่ยนชีวิตของเขาอย่างสิ้นเชิง
เราไม่รู้เลยว่าทักษะการยิงธนูของเขาจะดี”
ไม่มีใครรู้
และถึงแม้เฮลิสันเองก็ไม่รู้ตัวเขาเอง
เขากลายเป็นนายกองหลังจากคว้าธนูมาได้เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น
และหลังจากหนึ่งปีที่เขาก็กลายเป็นผู้ช่วยของกองกำลัง เบ็ค ที่ 

หลังจากผ่านไป 
ปีเขาก็กลายเป็นนักยิงธนูที่ดีที่สุดในกองร้อยที่ 7
ผู้คนต่างยกนิ้วให้ หลังจากที่เห็นความสามารถในการยิงธนูของเขา
และในเวลาตอนนั้น เขาก็กล่าวออกมาว่า
<ถ้าเขาหยิบธนูตั้งแต่เด็กเขาจะกลายเป็นนักยิงธนู ที่เก่งที่สุดในทวีป>
และนี่ที่ยังคงเป็นความเสียใจที่เหลืออยู่ของเฮลิสัน
เราจะสร้างให้เขาเป็นนักธนูที่ยอดเยี่ยมที่สุดในทวีป
โรอันนึกถึงใบหน้าของเพื่อนเก่า

เขาต้องการให้เพื่อนของเขามีชวิตใหม่ที่ดีขึ้น
เขาจะเป็นพันธมิตรที่ดีต่อเรา
เพื่อที่จะเป็นราชันย์ ไม่ ถ้าเราต้องการจะเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ เราจำเป็นต้องมีพันธมิตรและผู้ใต้บังคับบัญชาที่ดี
โรอันรู้ว่าใครจะกลายเป็นพันธมิตรที่ดีกับเขาได้
ตอนนี้ น่าจะเป็นเพียร์สและเฮลิสัน
เพียร์สนั้นมีพรสวรรค์ทางด้านหอก และเฮลิสันมีพรสวรรค์ทางด้านธนู
เมื่อนึกถึงจุดนี้ มันเป็นการผสมอย่างลงตัว
แต่ถึงกระนั้นก็คงเป็นเรื่องยากถ้าความสามารถของเรายังต่ำอยู่
โรอันกำมือของเขาแน่นก่อนที่จะเริ่มเดินไปหาเช้ด และเหล่าทหารม้า
ในชาตินี้เขาไม่สามารถอยู่ไปโดยมีแค่ทักษะของพลหอกอย่างเดียว
ถ้าเป็นไปได้ เราต้องแข็งแกร่งมากขึ้นและเป็นบุคคลที่เยี่ยมยอด ทั้ง ด้านหอก ธนู ดาบ….. และถ้ากลยุทธและชั้นเชิงของเขาเยี่ยมด้วย จะดีมาก
ความทรงจำมากมายที่อยู่ภายในหัวจะทำให้เขาสามารถทำทุกอย่างที่กล่าวมาได้
เขาก็แค่ต้องฝึกหนักขึ้นเท่านั้น
และพยายามอย่างไม่หยุดยั้ง
พวกเราออกเดินทางต่อ!”
เช้ดตะโกนออกมาหลังจากได้ขึ้นไปบนม้าเรียบร้อยแล้ว
โนอันได้ขี่ตามหลังของเขาพร้อมกับกัดฟันแน่น
การกวาดล้างมอนเตอร์ที่ทุ่งราบพีเดียน จะเป็นการสู้รบที่บ้าคลั่ง
การโจมตีไม่ทันตั้งตัว การบุกตอนกลางคืน การซ่มโจมตี และการจู่โจมด้วยไฟ ทุกอย่างนี้จะอยู่ในสนามรบนั้น
เราต้องรีบสะสมเกียรติยศก่อนที่จะถอนตัวออกสักพัก
ถ้าเขาต้องการที่จะไปพื้นที่พ็อตเตอร์ มันก็เป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถถอนตัวออกได้เอง
เขาต้องรีบสะสมเกียรติยศผ่านการสอดส่องของผู้กองหรือแม่ทัพ
ค่อยคิดเรื่องนี้อีกทีหลังจากที่เรากลับไปแล้ว
และความโชคดีอย่างนึงคือ เขาได้ทิ้งความประทับใจให้กับผู้บัญชาการเกลไว้
ระหว่างที่เขาคิดเรื่องราวต่างๆมากมาย เขาก็ถึงค่ายกองกำลังโรส
โดเซ่นและทหารกองอื่นๆยังไม่ได้กลับมา
เจ้าทำได้ดีมาก
เกลอ่านรายงาน พร้อมกับแสดงสีหน้าพึงพอใจ และได้มอบคำสั่งให้กับเขา
คือพาเด็กไปส่งให้พ่อ แม่อย่างปลอดภัย
พี่ชาย พ่อแม่ของเราปลอดภัยใช่ใหม?”
แน่นอน ตอนนี้พวกเขากำลังพักผ่อนที่หมู่บ้านทรัม
โรอันตอบกลับอย่างใจเย็น และพาเด็กๆออกจากแคมป์
เมื่อพวกเขามาถึงหมู่บ้านทรัมอีกครั้ง ก็เป็นเวลาที่พระอาทิตย์ได้ตั้งฉากกับหัวเขาพอดี
เร!”
แม่!”
เด็กผู้หญิงตัวน้อยได้วิ่งไปกอดแม่ของเธอ
รอบๆตัวเขาเต็มไปด้วยการพบเจอกันอีกครั้งของพ่อแม่และเหล่าเด็กๆ
เช้ดตบไปที่ไหล่ของโรอันขณะมองไปที่ภาพเหล่านั้น

พวกเราต่อสู้ด้วยชีวิตของพวกเราก็เพื่อปกป้องภาพด้านหน้า  ใช่ใหม?”
โรอันพยักหน้าอย่างเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไร
ข้าขอขอบคุณจริง ขอบคุณ
พี่ชาย! ขอบคุณนะ!”
เหล่าชาวบ้านและเด็กๆได้วิ่งมาหาและก้มหัวของพวกเขาลง
ร่องรอยความสุขและรอยยิ้มแห่งความภูมิใจปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของโรอัน เช้ดและเหล่าทหารกองร้อยที่ 
5
พวกเขาได้มอบอาหารให้กับชาวบ้านก่อนที่จะไป
กินด้วยกันกับเด็กๆนะ
เช้ดได้ทิ้งคำพูดเท่ๆก่อนที่จะขี่ม้าออกไป
โรอันและเหล่ากองร้อยที่ 
5ที่ได้ตามหลังเช้ดก็ได้โบกมือให้กับเหล่าเด็กๆ
อย่าลืมความรู้สึกนี้ ซึ่งมันเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงอยากเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ หรือจะเป็นราชันย์ มันไม่ใช่เพื่อตนเองแต่เพื่อให้ทุกคนนั้นมีความสุข
เป้าหมายของเขากลายเป็นเรื่องที่ยากขึ้น
ตอนนี้เขาไม่ได้วางแผนแค่ว่าจะเป็นราชันย์อย่างเดียวแต่ต้องดีด้วย
ถึงว่ามันจะยากแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เราจะทำมันให้ได้ถ้าเราทำงานหนักขึ้น
ดวงตาเขาส่องด้วยความแน่วแน่
นั่นคือความมั่นใจและความเชื่อมั่นว่าเขาสามารถทำมันได้
……………………………
โดเซ่นและเหล่ากองร้อยที่ไปด้วยกันได้กลับมาหลังจากผ่านไปหนึ่งวัน
เกลได้จัดระเบียบทุกอย่างเองก่อนที่พวกเขาจะกลับมา
รวมทั้งการระดมกองทัพ
แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่จะกล่าวชมเชยโดเซ่นและเหล่ากองร้อย
โรอัน
ขณะที่เขาเดินอยู่นั้น เพียร์สก็ได้เข้ามาหาเขา
หือ?”
ข้ากำลังสงสัยบางอย่างอยู่
โรอันมองไปที่ดวงตาของเพียร์สและพยักหน้า
เพียร์สพูดต่อไปด้วยใบหน้าที่สดใส
ที่ราบเพเดียนนั้นเป็นที่สำคัญของอาณาจักรเรา แล้วทำไมมอนเตอร์จึงมีเยอะขนาดนั้น?”
คำพูดของเพียร์สนั้นเป็นเรื่องจริง
พืชผลที่เก็บเกี่ยวมากกว่าครึ่งของอาณาจักรรินท์ นั้นมาจากที่ราบเพเดียน
พวกมันรวมตัวกันอยู่ในที่ราบของ เพเดียน เพราะที่นั้นมีอาหารมากมาย”
เหล่ามอนเตอร์ที่ต้องทนความหิวโหยจากฤดูหนาว ได้เข้ามาที่ราบเพเดียนในฤดูใบไม้ผลิเพื่อมาหาอาหาร

มันเป็นความเจ็บปวดของอาณาจักรรินท์
โดยเฉพาะการปราบปรามมอนสเตอร์ ทำให้พวกเขาไม่พลาด ฤดูกาลการเกี่ยวผลผลิต
และเมื่อถึงฤดูใบใม้ผลิ ทุกๆปีจะเป็นการกวาดล้างมอนเตอร์ขนาดใหญ่ในที่ราบเพเดียน
ในเวลานั้นเอง พีทได้เดินเข้ามาไกล้เขา แล้วพูดแทรกมาว่า
เจ้ารู้เรื่องนี้ดี นี่
โรอันยิ้มออกมาเล็กน้อย
พีทพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง
ปีนี้การกวาดล้างจะพิเศษและยากขึ้น เจ้ารู้หรือเปล่าว่าทำไม?”
จากคำพูดของเขา เพียร์สส่ายหน้าไปมา
สำหรับหมอนี่ที่ไม่รู้ว่าทำไมจึงมีมอนเตอร์โผล่มาบริเวณที่ราบพีเดียน นี้เป็นคำถามที่ยากสำหรับเขา
โรอันยิ้มแบบขมขื่นเล็กน้อย
เขามองไปที่พีทก่อนจะบอกว่า
เพราะว่า เดือนก่อน อาณาจักรไบรอนนั้นสำเร็จในการกวาดล้างมอนเตอร์
โอโห
พีทได้อุทานออกมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ทันใดนั้น พีทกะแทรกขึ้นมา
ทำใมเพราะอะไรการกวาดล้างของอาณาจักรไบรอนจึงเกี่ยวข้องกับเรา?”
โรอันตอบกลับมาว่า
ก็เพราะว่าอาณาจักรไบรอนได้ทำการไล่ดันมอนเตอร์มาทางไต้ ข้างๆอาณาจักรเรา
โรอันพูดต่อว่า
มอนสเตอร์ที่ถูกผลักมาทางไต้ได้เข้ามาที่อาณาจักรรินท์ของเรา  และด้วยเหตุนี้จำนวนของมอนสเตอร์ที่อยู่ในที่ราบพีเดียนจึงมากขึ้นกว่าเก่า
อ่า….”
เพียร์สขมวดคิ้ว และอุทานออกมาเบาๆ
พวกคนจากอาณาจักรไบรอน ช่างเลวร้ายจริงๆ
โรอันไม่ได้ลบล้างคำพูดของเขา แต่ยักไหล่แทน
อาณาจักรไบรอนใช้การผลักดันมอนสเตอร์ออกไปแทนที่จะกวาดล้าง เพราะพวกเขาทำได้ง่ายกว่ามากและพวกเขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย
แต่ถึงอย่างไร โรอันไม่ได้พูดอะไรมาก
ถึงอย่างนั้นก็จริงที่เราสูญเสียก็เพราะพวกเขา
ตอนนั้นเองเสียงกลองก็ดังออกมาจากที่ไกลๆ
ตึง
!ตึง!ตึง!ตึง!
กองกำลังโรสได้มาถึงที่ราบพีเดียนแล้ว
แคมป์น้อยใหญ่ได้ตั้งทั่วพื้นที่ราบ

ว้าว
สุดยอดมาก
เพียร์ส เกล็นและเหล่าทหารใหม่ได้อุทานออกมา
แต่โรอันนั้นยังสงบนิ่งอยู่
อย่างแรก มันเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องรู้ว่าโซนที่กองกำลังโรสนั้นอยู่ตรงไหน
เขาพอเดาได้จะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้
โรอันทอดสายตาไปที่ราบทางตะวันตก

มันจะดีกว่านี้ถ้าเราอยู่แถวตะวันตก…
เข้าคุ้นเคยกับพื้นที่บริเวณนี้
เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าที่รังของเหล่ามอนสเตอร์อยู่ที่ไหนและมันจะเคลื่อนที่ไปทางไหน
เพราะว่าในชาติก่อนเราเจอต่อสู้กันที่นั้น
ในเวลานั้นเองกองกำลังโรสก็ได้เปลี่ยนทิศทาง
อย่างที่คิดไว้….
โรอันมองไปที่ๆพวกเขาจะไป 

ติดตามต่อได้ที่
https://www.facebook.com/monarch.novel/