0 Views

“แกล้อข้าเล่นใช่ใหม?”
โดเซ่นแสดงอาการโกรธออกมา
เขาจำพูดที่โรอันคยพูดออกมาได้
<แม่น้ำเอลนั้น ถึงแม้ว่าจะเป็นลำธารก็ตาม แต่ก็ค่อนข้างกว้างและลึกดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะฝ่าไป>
เป็นคำพูดของเขาเองที่บอกไม่มีทางที่จะฝ่าไปได้
แต่ตอนนี้เขาพูดเองว่าพวกเราจะข้ามไป
“เจ้ารู้ไหมว่าเราไม่มีเวลาที่จะพูดล้อเล่นนะ?”
ถึงแม้ผ่านไปชั่วขณะ เหล่าพ่อค้าทาสก็จะเข้าไกล้หมู่บ้านทรัมมากขึ้น
“แน่นอน”
โรอันตอบขณะที่กำลังลงจากม้า
โดเซ่นมองตรงไปที่โรอัน
“เจ้าจะบอกว่าให้พวกเราข้ามแม่น้ำเอล?”
“ครับผม”
ขณะนั้นเองใบหน้าของโดเซ่นและเหล่าทหารก็แสดงถึงความสับสน
ถึงแม้ว่ามันจะดูสงบ แต่ แม่น้ำนี้ดูทั้งลึกและกว้าง
ถ้าพวกเขาไม่มีสะพานข้ามก็เป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านไป
‘ตอนนี้เขากำลังสร้างปัญหาให้เรา’
โดเซ่นกัดฟันแน่น
‘ถ้าพวกเราไล่ล่าพวกเขาตอนนี้ พวกเราคงตามพวกมันไม่น่าทันแล้ว?’
เขาถูกปั่นหัว
ในเวลานั้นเอง โรอันจับบังเหียนพร้อมจูงม้าไปด้านหน้า
จ๋อม
เขาเดินไปที่ริมแม่น้ำ และหยุดรอพวกเขา
โดเซ่นมองพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ตอนนี้แกจะทำอะไรอีก?”
โรอันตอบกลับอย่างใจเย็นว่า
“พวกเราจะข้ามสะพานไปกัน”
“สะพาน? ไหนสะพานอยู่ไหน?”
โดเซ่นแสดงใบหน้าที่บิดเบี้ยว
จ๋อม
เขาเดินลงไปในแม่น้ำ โดยน้ำได้ขึ้นสูงถึงเอวเขาในทันที
“5 ปีก่อน ได้มีสะพานอยู่ตรงนี้ ตรงที่ผมกำลังยืนอยู่ ”
ใบหน้าของโดเซ่นเปลี่ยนเป็นสีแดง
“เจ้ากำลังบอกว่าให้พวกเราข้ามสะพานที่มันหายไปแล้วงั้นรึ?”
โรอันผงกหัวของเขาลง
“สะพานยังอยู่ตรงนี้”
เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจและสีหน้าที่สง่าผ่าเผย
โดเซ่นหน้าถมึงทึง
“หมายความว่ายังไง?”
โรอันอมยิ้มก่อนพูดว่า
“สะพานยังอยู่ตรงนี้ มีแค่กระแสน้ำที่เพิ่มสูงขึ้น”
“อ่าห์….”
ในเวลานั้นมีเสียงครางเบาๆออกมาจากปากของ โดเซ่นและเหล่าทหาร
โรอันพูดต่อ
“สะพานนี้อยู่ใต้น้ำ แต่โชคดีที่มันยังมีสภาพดีอยู่ หากเดินอย่างระมัดระวังก็จะข้ามเส้นทางนี้ไปได้”
เขาชี้ไปที่แม่น้ำเอลที่ไหลนิ่ง
โดเซ่นและเหล่าทหารม้ามองไปที่โรอันด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ
‘ทำไมเขาถึงรู้เรื่องนี้?’
‘เขาเคยมาที่นี่ก่อนหรือเปล่า?’
‘แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นแล้วก็ตามยังไงก็เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ว่ามีสะพานที่อยู่ใต้น้ำ?’
มีหลากหลายคำถามโผล่ขึ้นมา
โรอันยักไหล่อย่างไม่สนใจ
“พวกท่านจะอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?”
“อ่า!”
หลังจากนั้นโดเซ่น และเหล่าทหารม้าได้ลงจากม้าของตัวเองและลากม้าของเขาไป
พวกเขาจับสายบังเหียนและเดินไปที่ริมแม่น้ำ
“สะพานนั้นค่อนข้างลื่นเพราะว่ามันอยาในน้ำลึกมานาน และบางทีอาจจะมีชิ้นส่วนสะพานที่แตกหัก เขาต้องใช้หอกทิ่มๆไปที่สะพานก่อนที่จะเดินไปอย่างช้าๆ”
โรอันเปลี่ยนมือที่จับหอกเป็นมือขวา
ทุกคนพยักหน้าให้กับเขา
“เดี่ยวข้าจะนำหน้าไปเอง”
โรอันหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะเดินออกไป
จ๋อม
เขารู้สึกถึงสะพานหินที่ลื่นไต้ฝ่าเท้าของเขา
เขาเคาะสะพานด้านหน้าด้วยหอกก่อนที่จะเคลื่อนที่ไปด้านหน้าอย่างช้าๆ
และน้ำก็ท่วมเอวของเขา
‘ยังโอเคอยู่ ถึงแม้ว่าตอนนี้จะถึง อกของเราแล้ว’
โรอันถอนหายใจออกมา
‘มันไม่มีอะไรที่ต้องกังวล เราเคยข้ามสะพานนี่มาแล้วครั้งหนึ่ง’
17 ปีต่อจากนี้ โรอันได้ข้ามสะพานนี้ไปหาบุคคลหนึ่งที่เขาคิดว่าเป็นเพื่อนของเขา
‘ไอ้เวรนั้น’
ไอ้นั้นที่เขาคิดว่าเป็นเพื่อนกัน
ตอนที่เขานึกถึงใบหน้านั้น เขาได้สบถออกไป
‘หมอนั้นได้ขโมยหอกทราเวียสไปจากเรา’
ในชาติก่อนโรอันได้เลือกทางที่ผิดมามากมาย มีที่แย่ๆ คือเขาฝากหอกของเขาให้คนที่เขาคิดว่าเป็นเพื่อนของเขา
‘ไอ้เวรนั้นได้นำหอกของเขาไปอาณาจักรไบรอนและได้เป็นเคานต์ของดินแดนนั้น’
หมอนั้นโดยมุ่งสู่สนามรบพร้อมกับหอกของเขาและได้ฉายาว่าหอกแห่งพระเจ้า
‘ถึงแม้ว่าหมอนั้นจะไม่อาจเทียบได้กับเพียร์สแต่เขาก็ถูกเรียกว่าหอกแห่งพระเจ้า’
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็เข้าใจถึงความสามารถของเพียร์ซ
จ๋อม
น้ำที่มาถึงอกทำให้ความคิดของเขาหายไป
‘ให้ความสำคัญกับการแม่น้ำก่อน’
โรอันจับหอกของตนเองและเดินไปอย่างช้าๆ
จ๋อม จ๋อม
ลมจากจากตะวันตกได้พัดผ่านมาเหนือผิวน้ำเล็กน้อย
โรอันและทหารม้านับร้อยที่กำลังข้ามแม่น้ำเอลด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความกังวล
ถ้ามีคนมาเห็นตอนนี้พวกเขาคงคิดว่าแม่น้ำเอลนี้นั้นค่อนข้างตื้นแน่ๆ
‘เมื่อไรจะถึงฝั่งตรงข้าม?’
พวกเขาที่กำลังข้ามแม่น้ำรู้สึกว่าพวกเขากำลังอยู่บนเชือกบางๆ
เวลาได้ไหลผ่านไปอย่างช้าๆ
ตุบ
โรอันได้ไปถึงริมแม่น้ำแล้ว
แปะ แปะ
เสียงหยดน้ำหยดลงบนพื้น
ฮี้ๆ
ม้าของเขาได้สะบัดตัวและหัวของมัน
หยดน้ำได้กระเด็ดไปทั่ว
“อ่า”
โรอันได้สะบัดหัวและมือเขาไปมา
ขณะที่ โดเซ่นและเหล่าทหารม้าเริ่มไปถึงริมแม่น้ำเหมือนกัน
พวกเขาเปียกเหมือนกับเขา
พวกเขาต้องการที่จะทำนำน้ำในชุดเกราะและหมวกออก แต่พวกเขาไม่ได้มีเวลาว่างที่จะทำเช่นนั้น
โดเซ่นรีบขึ้นไปบนม้าก่อนที่จะดึงบังเหียน
“ถึงเวลาต้องเดินทางต่อแล้ว”
“ครับผม”
โรอันตอบสั้นๆ พร้อมกับขึ้นไปบนหลังม้าพร้อมกับนำไปด้านหน้า
ตึง ตึง ตึง
เสียงแผ่นดินกำลังสั่นไหว
เหล่าทหารม้าได้จับไปที่บังเหียนและกัดริมฝีปากล่าง
‘มันจะจบในเร็วๆนี้’
‘พวกเราจะจัดการพวกนั้นให้หมด’
พวกเขาแนบตัวไปกับม้าพร้อมตีไปที่ม้าด้วย
ตึง ตึง ตึง
ทหารม้านับร้อยขี่เข้าไปที่หมู่บ้านทรัม
…………………………………..
“ว้าว ต้นไม้หนาแน่นมาก”
“ใช่ ไม่มีแม้แต่แสงที่รอดมาได้”
โจอี้และโรเซ่ได้เข้าไปที่ทางเข้าป่าและตรวจสอบรอบๆ
มันเงียบจนวังเวง
พวกเขาจับบังเหียนและมองหันหลังกลับไป
เหล่าพักพวกของเขาจำนวน50คนและกำลังเสริมได้ขี่ตามเขามา
“ฮี่ ฮี่ ฮี่”
เสียงหัวเราะดังออกมาจากเขา
เหล่าชาวบ้านที่เดินตามมานั้นอิดโรและดูหมดอาลัยตายอยากแล้ว
เชื่อกได้รัดข้อมือและเอวเพื่อให้พวกชาวบ้านเดินตามกันมา
และคนที่ถูกมัดก็เดินก้มหัวตามกันอย่างอิดโร
ในเร็วๆนี้ จำนวนคนที่ถูกจับนั้นมีมากกว่า 100 คนแล้ว
“พวกเราอยากไปถึงพื้นที่ต่อไปแล้วสิ”
“ใช่ ไม่มียาม ไม่มีพวกนักล่า  ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
โจอี้และโรเซ่ มองหน้ากันก่อนหัวเราะออกมา
พวกเขาเป็นหัวหน้าพ่อค้าทาสที่ดำเนินการอยู่ในเขตภูเขาทางตะวันตก
“มันเป็นความเจ็บปวดที่ต้องเจอกับพวกนักล่าในส่วนตะวันตกของเทือกเขา”
โจอี้ผงกหัวของเขา อย่างเห็นด้วย
นิสัยของเหล่านักล่าในพื้นที่ภูเขานั้นโหดร้ายมากและทักษะของพวกมันก็ค่อนข้างเก่งจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเผชิญหน้ากับพวกมัน
สุดท้าย โจอี้และโรเซ่ ก็ออกจากเทือกเขาและมุ่งไปที่ที่ราบทางตอนเหนือของประเทศ
“ถ้าพวกเราจับคนได้มากแบบนี้ทุกครั้ง พวกเราจะเป็นเศรษฐีในไม่ช้า”
“ฮี่ๆ ซื้อที่อยู่อาศัยในเมืองหลวง”
พวกเขาพูดคุยกันพร้อมกับนำทางม้าของเขา
กุบ กุบ
เสียงเดินของงม้าทำลายความเงียบภายในป่า
หลังจากที่ผ่าน ทางเดินในป่านี้แล้ว ก็จะเจอตอไม้ใหญ่
ทันใดนั้นได้มีลมพัดมาทำให้ต้นไม้เริ่มสั่นไหว
ฟริ้ว
ม้าของหนึ่งในพ่อค้าทาสได้ส่ายหัวของมันและเดินลักษะแปลกๆ
“ทำไมอยู่ดีๆ ม้าของข้าจึงเป็นแบบนี้”
“ใช่”
โจอี้และโรเซ่ได้ผ่านตอไม้ใหญ่ ก็ได้ลูบหัวของม้า
ทันใดนั้นพุ่มไม้ที่ตอนแรกไม่ได้สั่นไหวเพราะแรงลมก็เริ่มสั่นไหวแปลกๆ
ฉึก!
ภายในพุ่มไม้ได้มีหอกปรากฏออกมา
แคว่ก!
“อ๊าก!”
“อั้ค!”
พ่อค้าทาสหลายๆคนที่กำลังขี่ม้าได้ถูกหอกแทงจากด้านข้าง
ฮี้!
ม้าได้รับความกลัว และได้ยกขาหน้าและร้องออกมา
“นึ่..คืออะไร?”
“กะ..เกิดอะไรขึ้น!?”
โจอี้และโรเซ่มองไปด้านหลังพร้อมกับตะโกนออกมา
เคล้ง!
พวกพ่อค้าทาสที่เหลือได้หยิบดาบของพวกมันออกมาจากเอว
ได้มีกลุ่มคนปรากฏออกมาราวกับว่ารอพวกเขาอยู่
พวกเขาอยู่ตรงกลางระหว่างเหล่าพ่อค้าทาสและคนที่ถูกจับมา
“ใคร ใคร……”
คนที่ถูกจับพูดออกมาเบาๆ
คนที่อยู่ด้านหน้าคนถามได้ยิ้มอย่างแจ่มใสและตอบกลับ
“พวกเราคือกองกำลังโรส จากอาณาจักรรินท์ พวกเรามาเพื่อทำการช่วยเหลือ”
เจ้าของเสียงที่เต็มไปด้วยพละกำลังนั้นคือโดเซ่นนั้นเอง
“อ่า!”
พวกเรารอดแล้ว!”
เหล่าประชาชนที่ดูอิดโรยได้ยิ้มอย่างแจ่มใสและตะโกนออกมา
ในทางกลับกันใบหน้า โจอี้และโรเซ่ แสดงถึงความหงุดหงิด
“แม่ง! พวกทหารจากอาณาจักร!”
“พวกมันแม่งมาจากไหนกัน?”
โจอี้ ขมวดคิ้วและขยับมือข้างเดียว
เขาหยิบดอกธนูจากอานม้าแล้วใส่ปลายนิ้วของเขา
‘ข้าต้องยิงธนูออกไปแล้วรีบหนีออกไป’
ลูกน้อง 50 คนของเขาจะช่วยซื้อเวลาให้กับเขา
กึก
โจอี้ รีบหยิบธนูมาใส่คันธนูของเขาก่อนที่จะรีบง้างออกไป
เวลานั้นเอง มีเสียงบางอย่างเข้ามาไกล้กับหูของเขา
ฟิ้ว!
เป็นเสียงที่ไม่อยากได้ยิน
หอกได้พุ่งเข้ามาและได้แทงเข้าไปในหูของเขาก่อนที่จะทะลุหัวของโจอี้ไป
“เฮือก!”
โรเซ่ที่อยู่ด้านของเขา มองไปที่หัวที่ถูกแทงของโจอี้
ในเวลาเดียวกันทหารม้าอีกกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวหลังพุ่มไม้
“วิ้ว โชคดีที่โดน แฮะ”
เขาหัวเราะออกมาก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
เขามองไปที่ไอ้โง่ที่กำลังลูเซ่ที่กำลังดึงหอกออกจากหัวของโจอี้
ฉั่ว
หัวของโจอี้นั้นถูกตัดผ่าครึ่ง อย่างสมบูรณ์
“จะสู้หรือว่ายอมแพ้?”
เสียงของเขาเบาราวกับว่ากำลังแอบถาม จากคนที่กำจัดพ่อค้าทาส โจอี้
‘ยังไงการตัดสินใจก็ถูกจัดการโดย ผู้ช่วยอยู่แล้ว’
โรอันนั้นเอง

ติดตามต่อได้ที่
https://www.facebook.com/monarch.novel/