0 Views

“ฮือ!”
“พี่ชาย!”
เสียงสะอื้นดังออกมา
เป็นเด็กๆอายุประมาณ 10 ขวบ
เด็กเหล่านี้เกาะขาของโรอันพร้อมร้องไห้ออกมา
“ช่วยแม่ของเราด้วย”
“ฮือ ฮือ”
เสียงร้องไห้เสียงใจดังไปตามสายลม
โรอันได้ลูบหัวของเด็กเหล่านี้ด้วยความอ่อนโยน
“เกิดอะไรขึ้น?”
ด้วยเสียงที่อ่อนโยนของเขา ในที่สุดเด็กผู้หญิงที่ดูโตที่สุดก็พูดมาว่า
“มีคนเลวมาที่หมู่บ้านของพวกเรา พวกเขาจับต่อพ่อแม่ของเราไป ฮือ ฮือ”
เด็กสาวไม่สามารถกั้นน้ำตาได้อีกต่อไปก่อนจะเริ่มร้องไห้อีก
โรอันลูบหัวของเด็กสาวเบาๆพร้อมกับขมวดคิ้ว
‘คนเลว?’
เขานึกถึงความทรงจำในอดีต
แต่มันไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในอดีต
‘อันที่จริง กองกำลังโรสได้ถูกกวาดล้างและไม่ได้เดินทาถึงตรงนี้’
นั่นหมายความว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้อย่างสิ้นเชิง
โรอันมองไปที่เด็กสาว ที่กำลังร้องไห้อยู่ก่อนจะพูดอย่างสุภาพว่า
“หนูชื่ออะไรหรอ?”
“ฮึก ฮึก เลค่ะ”
“มันเป็นชื่อที่น่ารักนะเล แล้วเลอายุเยอะที่สุดในนี้หรือเปล่า?”
เลได้เช็ดน้ำตาด้วยมือสองข้างของเธอก่อนที่จะพยักหน้าไปมมา
โรอันชี้ไปยังค่ายกำลังโรสที่อยู่ไกลออกไป
“ถ้าเราไปตรงนั้น หนูจะเจอลุงหลายๆคน ไปบอกพวกเขานะว่าที่หมู่บ้านของหนูเกิดอะไรขึ้น?”
“แล้วลุงๆเหล่านั้นจะช่วยพ่อแม่ของเราเอง?”
สายตาของสาวน้อยได้เปล่งประกายด้วยแสงแห่งความหวัง
โรอันไม่สามารถไม่สนใจความช่วยเหลือได้
“เยี่ยมไปเลย”
หลังจากนั้นเด็กๆที่ร้องไห้อยู่ก็เริ่มหยุดร้อง
โรอันเริ่มเดินกลับไปที่แคมป์พร้อมกับเด็กๆ
“โรอัน!”
ก่อนที่เขาจะเข้าไปในแคมป์ ได้มีเสียงตะโกนออกมา
โดเซ่นนั่นเอง
‘ไอ้โง่นี่คิดเข้ามาที่นี้หลังจากไปเดินเล่นมาหรือไง?’
เขาออกไปด้านนอกเพราะคึดว่าบางที…
เขาตั้งใจที่จะลงโทษ ถ้ามันออกไปเดินเล่นโดยไม่ได้แจ้งเขา
แต่อย่างไรก็ตาม เขาหาโรอันรอบๆแคมป์ไม่เจอ
‘เยี่ยม เราจับได้คาหนังคาเขา’
ตอนที่เขาเห็นโรอันเดินกลับเข้ามาในแคมป์ เขาก็คึดว่าจะลงโทษมันอย่างไรดี
“แกไปไหนม….หืม?”
เขาหยุดตะโกนเมื่อเขาเห็นเด็กๆอยู่ด้านหลังของเขา
โดเซ่นขมวดคิ้วและมองไปทีโรอัน
“เด็กพวกนี้มาจากไหน?”
“มัน…..”
โรอันเล่าทุกสิ่งที่เขาได้เจอมา
ใบหน้าของโดเซ่นนั้นบิดเบี้ยว
“มีใครบางคนโจมตีหมู่บ้านและลักพาต่อผู้ปกครองของพวกเขาไป?”
“ใช่ ถูกแล้ว”
โรอันพยักหน้าของเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
‘เขาคงไม่ได้คิดแก้ตัวใช่ใหม?’
เนื่องจากโดเซ่นรู้สึกไม่ดีกับเขา
ถ้าเขาใช้ความรุนแรงตอนนี้ เหล่าเด็กๆก็จะพากันกลัวไปด้วย
“ดี พาเด็กๆเหล่านี้ไปหาผู้บัญคับบัญชาเกล”
“ครับผม?”
โรอันตอบด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ดวงตาของโดเซ่นนั้นกระตุก
“ตอนนี้หมู่บ้านนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นพวกเราต้องรีบไปช่วยพวกเขา”
“ชะ ใช่”
โรอันหัวเราะอย่างกะอักกะอ่วนก่อนพงกหัว
“แกคิดว่า ข้าจะลงโทษแกใช่ใหม?”
โรอันไม่ได้ตอบกลับ
โดเซ่นมองไปที่เด็กๆที่ดูเหมือนว่าจะร้องไห้ได้ทุกขณะก่อนจะพูดต่อว่า
“อันที่จริงข้าไม่ชอบเจ้า แต่ข้าเป็นทหารของอาณาจักรรินท์ และหน้าที่ของข้าก็คือปกป้องประชาชนในอาณาจักร”
โรอันพยักหน้าทันที่ ที่เขาพูดจบ
โดเซ่นยิ้มให้เด็กๆ ก่อนที่จะเดินนำเข้าไปในแคมป์
“เด็กๆ ไปกัน”
โรอันมองไปที่เรและเด็กคนอื่นๆ ก่อนที่จะเดินตามหลังโดเซ่นเข้าไป
เมื่อพวกเขาเข้ามาภายในแคมป์ ผู้บัญชาเกล ได้ต้อนรับพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
“โอ้ เด็กๆเหล่านี้ดูลำบากจริง”
เขาวางมือลงบนหัวของเร และเด็กคนอื่น
พวกเขานั่งเหมือนลูกไก่ ดูน่ารักจริงๆ
เกลสั่งให้ทหารนะนมร้อนและขนมปังมาให้เด็ก
“กินช้าๆ”
เป็นเสียงที่อ่อนโยน
เหล่าเด็กๆมองไปที่พวกเขารอบๆก่อนที่จะกัดไปที่ขนมปัง
หมับ
เด็กๆเหล่านี้กินอย่างตะกละราวกับว่าไม่ได้กินอะไรมานาน
เกลจ้องมองไปที่พวกเขา.
เร กินขนมปังและดื่มนมหมดแล้วก่อนมองไปที่เกลและพูดว่า
“ลุงเป็นหัวหน้าของที่นี่หรือเปล่า?”
“ใช่ ลุงเป็นหัวหน้า”
เกลพยักหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เรวางถ้วยลงแล้วถามเขาด้วยใบหน้าที่น่าสงสาร
“แล้ว จะไปช่วยพ่อแม่ของเราใช่ใหมคะ?”
“ใช่ แน่นอน”
เกลพยักหน้าพร้อมพูดต่อไปอย่างช้าๆว่า
“แต่อย่างไร หนูต้องบอกลุงว่าที่หมู่บ้านมันเกิดอะไรขึ้น หนูบอกลุงได้ใหม?”
หลังจากพูดจบ เรก็พยักหน้าทันที
“พวกเราเล่นซ่อนแอบกับอยู่แถวต้นไม้ ตอนนั้นก็มี ลุงตัวใหญ่และดูอันตรายประมาณ 20 คนมา และตอนนั้น….”
น้ำตาปรากฏออกมาในดวงตาของเธอ
เกลเช็ดน้ำตาให้เธอด้วยผ้าเช็ดหน้าของเขาก่อนจะถามอย่างสุภาพว่า
“แล้วลุงพวกนั้นได้ฆ่าคนในหมู่บ้านหรือเปล่า?”
เร ผงกหัวลง
“เจ้าของร้านอาหาร ลุงเจม และลุงมิเชล ตายหมดแล้ว”
น้ำตาหยดใหญ่ได้ตกลงมา
‘เด็กตัวเล็กแค่นี้ ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย’
เกลเสียใจกับสิ่งที่เกิด แต่ก็ยังถามคำถามต่อไป
“แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อ”
“พวกลุงตัวใหญ่ได้มัดคนในหมู่บ้านด้วยเชือกและพาพวกเขาไป และพวกเราก็ยังซ่อนตัวอยู่ตอนที่เกิดเหตุการณ์ขึ้น”
เกลผงกหัวด้วยสีหน้าชื่นชม
“หนูทำได้ดีแล้ว ลุงขอถามอีก2 ข้อ อันแรก หมู่บ้านที่ เร อาศัยอยู่ชื่อหมู่บ้านอะไร?”
“หมู่บ้าน ฮอตตอน”
“หมู่บ้าน ฮอตตอน……”
เกลขมวดคิ้วขึ้น
‘มันไม่คุ้นเลย’
เป็นหมู่บ้านที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
แสดงว่าหมู่บ้านนี้ต้องมีขนาดเล็กๆแน่
“คำถามสุดท้ายนะ พวกลุงตัวใหญ่นั้นพาคนในหมู่บ้านไปทางไหน?”
เร คิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบด้วยเสียงอันมั่นใจว่า
“ไปทางทิศตะวันออก พวกเขาไปที่หมู่บ้านทรัมตะวันออก พวกเขาต้องไปทางนั้นแน่ๆ”
“อืมม”
แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นที่ไม่คุ้นเท่าไร
มันเป็นไปได้สูงว่าเป็นหมู่บ้านเล็กเหมือนฮอตตอน
‘แสดงว่าตอนนี้หมู่บ้านทรัมกำลังอยู่ในอันตราย’
เกลขมวดคิ้วพร้อมลุกขึ้นยืน
“เจ้าคิดว่าไง?”
โดเซ่นที่ฟังอยู่ด้านข้างเขา ตอบกลับมาด้วยเสียงเบาจนเด็กๆไม่ได้ยิน
“หรือว่าพวกมันจับไปให้พ่อค้าทาส”
“มันเป็นไปได้สูง”
“ครับ”
“ข้าจะปล่อยให้เจ้าจัดการ อย่างแรกหาทหารที่รู้จักหมู่บ้านฮอตตอนและหมู่บ้านทรัม และนำทหารม้า 5 กองตามล่าพวกมัน”
“ครับ รับทราบครับผม”
โดเซ่นก้มศรีษะของเขาลง
ตอนนั้นเอง โรอันที่อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ก็ยกมือของเขาขึ้น
“ผู้บัญชาการ เกล”
เกลมองไปที่เขา ด้วยความสงสัย
โดเซ่นก็เหมือนกัน
โรอันมองไปที่พวกเขาก่อนที่จะพูดว่า
“ผมรู้จักหมู่บ้านทรัม”
ตอนนั้นเองสีหน้าของเกลและโดเซ่นก็แสดงถึงความประหลาดใจ
“เจ้ารู้จักหมู่บ้านทรัม?”
โรอันพยักหน้าอย่างช้าๆ
หมู่บ้านทรัม
รอยยิ้มขมขื่นได้ปรากฏที่ใบหน้าของเขา
‘เพราะว่าหอกทราเวียส’
หอกทราเวียสนั้นเขาได้ค้นพบหลังจาก 17 ปีต่อจากนี้
‘แม้ว่าจะไม่ใช่กรณีนี้ แต่เราก็วางแผนที่จะไปที่นั่นหลังจากที่การปราบปรามของเหล่ามอนสเตอร์สิ้นสุดลงและก็ไปที่ดินแดนพ็อตเตอร์ต่อ’
แต่อย่างไรเขาก็ไม่คุ้นเคยกับหมู่บ้านฮอตตอน
นอกเหนือจากหอกทราเวียสเขาก็นึกเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับบริเวณนี้ไม่ออกอีก
ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงเกล
“เยี่ยม ดังนั้นเจ้า โรอันรับผู้ที่นักนำทางละกัน”
สถาณการตอนนี้ทุกนาทีนั้นมีค่ามาก
มันจะเร็วขึ้นมากถ้ามอบหมายหน้าที่นี้ให้โรอัน ดีกว่าไปถามเหล่าทหารอีก
โดเซ่นเข้ามาบีบไหล่ของโรอัน
“เจ้ารู้วิธีขี่ม้าหรือเปล่า”
“รู้ครับผม”
“ดี”
โดเซ่นพยักหน้าด้วยความประหลาดใจ
มีทหารไม่มากที่รู้วิธีการขี่ม้า
แต่ โรอันซึ่งมีความฝันว่าจะเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ เขาจึงเริ่มเรียนขี่ม้า
‘เขาขี่ม้ามาเป็นเวลา 10ปี’
เขาไม่สามารถพูดได้ว่า เขามีทักษะขี่ม้ายอดเยี่ยม,แต่เขาอยู่ในระดับที่จะไม่ตกหลังม้า
“’งั้นพวกเราเริ่มออกเดินทางกัน”
โดซันก้มหัวให้เกลก่อนที่จะออกไปจากแคมป์
โรอันรีบตามออกไป
‘มันเป็นประสพการณ์ที่เราไม่เคยเจอในชาติที่แล้ว’
เขาหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง
มันเป็น ความรู้สึกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับตอนที่เขาเผชิญหน้ากับกอบลินในหุบเขา เอล
และเหนืออื่นใด ศัตรูไม่ใช่มอนเตอร์แต่เป็นมนุษย์
โรอันกัดฟันตนเองแน่นและกำหอกในมือของเขา
‘หวังว่าเส้นทางที่เลือกนี้จะนำเราไปในทางที่ดี’

ติดตามต่อได้ที่

https://www.facebook.com/monarch.novel/