0 Views

กองกำลังโรสได้มาถึงหมู่บ้านเอลโดยไม่มีปัญหาอะไร
พวกเขาตั้งค่ายบริเวณประตูทางเข้าหมู่บ้าน
โรอันตอนนี้ ถูกเหล่าทหารด้วยกันให้ความสนใจ “ว้าว ดูมือของเขาสิ”
“มันดูเหมือนว่าพวกเขาจะสอนวิธีการตั้งแคมป์ในค่ายฝึกเท่านั้นนะ”
“เอ๋ ไม่น่าใช่ ดูที่เด็กใหม่คนนั้นสิ ทำไมเขาจึงมีทักษะล่ะ?”

เหล่าทหารในกองร้อย13พูดคุยกันขณะมองไปที่โรอัน ที่กำลังตั้งแคมป์คนเดียวท่ามกลางเหล่าหน้าใหม่
“ต้องดึงมาทางนี้”
โรอันสอนเพียร์สและเกล็นในการตั้งแคมป์
“ขอบใจ”
พวกเขาทั้งสองหัวเราะอย่างกระอัดกระอ่วนพร้อมกับเกาศรีษะไปด้วย
โรอันไม่ได้พูดอะไรต่อและมุ่งไปกับการตั้งแคมปต่อ
ปัง!
ด้วยการตีฆ้อนครั้งสุดท้าย แคมป์อันใหญ่ก็ถูกติดตั้งเสร็จสิ้น
“โรอัน! แกสุดยอดมาก สุดยอดมาก”
“แกมันเก่งจริงๆ”

“เห็นสีหน้าของกองร้อยอื่นหรือเปล่า? พวกเขากำลังอิจฉาพวกเรา ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เหล่าทหารได้ยกสัมภาระเข้าไปในแคมป์พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้กับเขา
โรอันก้มหัวของเขาลงแล้วไม่ได้พูดอะไรพร้อมกับกำหอกในมือไว้
“แกกำลังทำอะไรอยู่”
เทนเข้ามาหาเขาพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ผมกำลังฝึกพิเศษครับ”
“อ่าห์….”
เขาพยักหน้าพร้อมกับอุทานออกมาเบาๆ
มันเป็นการลงโทษที่เข้มงวดของโดเซ่น โดยเขากำลังมองดูโรอันจากที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

ถ้าเข้าอู้ไปสักวันเดียว เขาจะโดนคำสั่งที่หนักกว่านี้แน่ๆ
เทนมองไปที่หอกแล้วก็พยักหน้า
“มือของเจ้าเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือเปล่า?”

“ดีขึ้นครับ เพราะผ้าพันแผลของเกล็นนั้นมีประสิทธิภาพเยี่ยมยอด”
โรอันยกมือสองข้างของเขาขึ้นพร้อมกับยิ้มออกมา
“ถึงอย่างนั้น เน้นที่การฝึกความแข็งแกร่งมากกว่าทักษะการใช้หอก และระมัดระวังโดเซ่นไว้”
“ครับ เข้าใจแล้วครับ”
“และเอาสัมภาระมาให้ข้า”
“ขอบคุณครับ”

โรอันโค้งตัวลง
เทนตบไปที่ไหล่ของโรอันก่อนที่จะเข้าไปในแคมป์
‘เราควรวิ่งตอนนี้?’

โรอันเหยียดตัวออกเบา ๆ และเริ่มวิ่งขณะถือหอกไปด้วย
แก็ง แก็ง
เสียงเกาะเหล็กนั้นน่ารำคาญ
ชุดเกราะที่เขาสวมอยู่นั้นป้องกันแค่ส่วนที่สำคัญ แต่ชิ้นส่วนที่เขาสวมใส่นั้นบางจุดขึ้นสนิมและบางจุดเป็นรูขนาดเล็ก
โรอันที่วิ่งไปพร้อมชุดเกาะ ได้เห็นโดเซ่นกำลังเข้ามา
‘ดูเหมือนว่าเขากำลังเพ่งเล็งเราอยู่’
โดเซ่นเข้ามาไกล้เขาขณะอยู่บนหลังม้า
“เจ้าคิดจะวิ่งในรูปแบบนี้รึ?”

“หลังจากวิ่งครบรอบแล้ว ผมจะไปฝึกทักษะทางด้านหอกและออกกำลังกายเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง”
โรอันตอบขณะที่กำลังวิ่งอยู่
โดเซ่นพยักหน้า และดึงบังเหียนจากไป
ฮี้ๆ
ก่อนที่ม้าจะไปโดเซ่นพูดออกมาว่า
“ฝึกแบบนี้2ชั่วโมงทุกวัน”
“รับทราบครับผม”
โรอันตะโกนออกไปหาโดเซ่นที่กำลังขี่ม้าออกไป
“หวิ้ว!”

เขาหมดแรง เพราะเขาพูดไปด้วยขณะวิ่ง
‘พละกำลังของเรา น้อยจริงๆ’
โรอันกัดฟันของตนเองแน่น
‘อย่างน้อย ต่อจากนี้การเดินทางก็ไม่มีปัญหาไปจนถึงที่ราบพีเดี่ยน’
เขาจำได้ว่าหลังจากที่กองกำลังโรสได้ถูกกำจัด ก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรเป็นพิเศษอีก
ดังนั้น ตอนนี้เป็นเวลาที่เขาต้องเพิ่มพละกำลังและแรงกาย
แก๊ง แก๊ง
เท้าของโรอันวิ่งเร็วขึ้น
……………..
กองกำลังโรสได้พักอยู่ที่หมู่บ้านเอลหลายวันก่อนที่จะเริ่มเดินทางไปที่ราบพีเดี่ยน
โรอันไม่ผลาดที่ฝึกพิเศษถึงแม้จะมีการสวนสนามก็ตาม
ไม่เพียงแค่นั้นเขายังมีส่วนร่วมในการฝึกอบรมกลุ่ม
“แกจะยอมแพ้แล้วหรือ?’”

พีทกำลังชักจูงเขาให้วิ่งไปอีก
แต่อย่างไรโรอันนั้นถึงขีดจำกัดแล้ว
เขารู้ถึงพละกำลังความแข็งแกร่งของเขา และเขาเพิ่มมันด้วยประสบการณ์อีก 20 ปี
‘ถ้าเราไปถึงจุดนั้นในเวลาอันสั้น เราสามารถยกระดับตนเองให้สูงขึ้นได้’
20 ปีนับจากนี้จะเปลี่ยนไป

การฝึกความแข็งแกร่ง การฝึกพละกำลัง การฝึกความคล่องแคล่ว และการฝึกทักษะต่างๆ
‘การฝึกฝน20ปีนับจากนี้จะมีประสิทธิภาพมากกว่าเมื่อก่อนแน่นอน’
โรอันคอยหลบสายตาของโดเซ่น และฝึกฝนความแข็งแกร่ง และพละกำลัง ด้วยประสพการณ์ของเขา 20 ปี
และเพราะเหตุนี้ เวลา15วันที่ผ่านไป ทำไห้แขนและขาของเขาดูมีกล้ามเนื้อขึ้นเล็กน้อย
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีใครในกองร้อยที่13รู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขา
ไม่ มีอยู่คนนึงที่รู้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของเขา
“โรอันข้าคิดว่าร่างกายแกดูดีขึ้น”
คนนั้นคือเพียร์ส
โรอันมองไปที่ใบหน้าของเพียร์สก่อนจะพูดในใจว่า

‘สายตาของเขาแหลมคมจริงๆ’
มันเป็นหนึ่งในความสามารถอันหลากหลายที่เขามี
เขามีสายตาที่ดี ไม่…พูดให้ถูกต้องคือเขามีความสามารถในการมองเห็นสิ่งต่างๆได้ดี
และด้วยเหตุนี้แม้ว่าพวกเราจะอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน สถานที่และคน เดียวกัน ข้อมูลที่เขาหาได้นั้นจะดีกว่าเรา
ความสามารถในการมองเห็นนี้เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถทำแบบเขาได้
และเป็นหนึ่งในแรงพลักดันที่ช่วยเพิ่มทักษะหอกของเขา
‘อีกวันเดียวพวกเราก็ถึงที่ราบพีเดี่ยน?’

วันนี้เป็นวันสุดท้าย ดังนั้นเขาจะฝึกจนจุใจ
โรอันรายงานโดเซ่นก่อนจะกลับไปที่แคมป์
เพราะว่าโดเซ่นห้ามไม่ให้เขาฝึกภายในแคมป์
ถ้าจากข่าวลือ ดูเหมือนว่ามาจากคำสั่งของเกล
เพราะฉะนั้นแล้ว เขาฝึกพิเศษได้แค่ด้านนอกแคมป์เท่านั้น และวันแรกโดเซ่นก็มาตรวจสอบเขาเองด้วย
ถึงอย่างนั้น เขาเห็นว่าโรอันไม่มีท่าทางที่จะไม่เชื่อฟังจึงปล่อยให้เขาฝึกคนเดียว
โรอันออกมานอกแคมป์และยืดหลังของเขา
“วิ้ว”
‘เริ่มวิ่ง รอบแรก’
ถ้าเขาไม่อยากบาดเจ็บ ก็ต้องอบอุ่นร่างกายก่อนฅ
โรอันเริ่มวิ่งออกไปที่ทุ่งราบ
หญ้าที่ขึ้นสูงถึงเอวของเขา ได้เคลื่อนที่ไปตามลมที่พัดมาจากตะวันตก
เสียงของเครื่องแต่งกายของเขา ได้กระทบกันดังก้องไปในหูของเขา
โรอันกำลังเพลิดเพลินกับความรู้สึกแปลก ๆ และวิ่งไปไกลกว่าที่เขาคิด
“เราวิ่งมาไกลเกินไปหรือเปล่า”
ทางเข้าค่ายอยู่ไกลและเห็นได้ว่ามีขนาดเล็กมาก
ใบหญ้าได้สั่นไหวไปตามลม
การเคลื่อนไหวและเสียงของเขานั้นไม่ต่างจากเดิม
แต่ถึงอย่างนั้น โรอันก็ขมวดคิ้ว
‘มีบางอย่างแปลกๆ’
สายตาของเขาแหลมคนขึ้น
ความเคลื่อนไหวของใบหญ้าที่อยู่ทางด้านซ้ายของเขานั้นสั่นไหวเล็กน้อย
โรอันกำหอกในมือแน่น ‘มีบางอย่างอยู่ตรงนั้น’

เขาจ้องมองไปที่ใบหญ้าที่กำลังสั่นไหวอยู่นั้น
ฉั่ว
ทันใดนั้นหญ้าได้ถูกตัดออกทั้งซ้ายและขวา
โรอัน หยุดหอกที่เขากำลังจะแทงด้วยสัญชาตญาณและขมวดคิ้ว
เพราะสิ่งที่ปรากฏออกมาจากหญ้า นั้นอยู่เหนือความคาดหมายของเขา
‘ทำไมจึงมาอยู่ตรงนี้…..?’

ติดตามต่อได้ที่
https://www.facebook.com/monarch.novel/