0 Views

“ อีกจาน ?  ” ยูหมิงเลิกคิ้วขึ้น เขารู้อยู่แล้วว่าคําพูดนี้จะต้องมา 

 

เขาเป็นใครกัน ?

 

ยูหมิงสุดหล่อไงล่ะ แถมยังเก่งเทพจนเทพเซียนยังต้องต่อแถวเพื่อรอกินอาหารเลยนะ แค่ฮั่นเสี่ยวขอเพิ่มอีกจานน่ะมันอยู่ในการคาดเดาของเขานานแล้ว ไม่สิ ผลลัพธ์น่ะมันแน่นอนอยู่แล้ว

 

อาหารที่เขาทําไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ต้องขอเพิ่มอีกจาน !

 

เพราะเขาคือยูหมิงไงล่ะ !

 

“ ใช่แล้วน้องชาย เมื่อกี้มันน้อยไปหน่อยนะ แถมพี่สาวยังต้องกินกับพวกเขาอีก แย่จริงๆเลย ” ฮั่นเสี่ยวส่ายหัวและชี้ไปทางหัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวกับเชฟเจิ้งฝาน ทันใดนั้นเธอก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนําตัวของคนทั้งสองให้ยูหมิงได้รู้จักเลย เธอไม่รอช้าและรีบแนะนําทันที “  นี่หัวหน้าเชฟของที่นี่เขาชื่อเยี่ยหลิว ส่วนคนนี้คือเชฟเจิ้งฝาน ”

 

“ ยินดีที่ได้รู้จักหนุ่มน้อย ” หัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวและเชฟเจิ้งฝานเดินเข้ามาทักทายยูหมิงและมองสํารวจยูหมิงอีกครั้ง พวกเขาตื่นตะลึงเป็นอย่างมากที่ได้เห็นความเยาว์วัยของชายหนุ่มตรงหน้า

 

พวกเขาสามารถบอกได้ทันทีเลยว่าอีกฝ่ายนั้นเพิ่งจะอายุยี่สิบต้นๆ นี่ช่างเป็นเรื่องที่เกินคาดแท้

 

“ ครับ ! ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ ! ไม่ทราบว่าผมได้เข้าทํางานที่นี่หรือยัง ? ” ยูหมิงไม่สนใจสายตาที่ตรวจสอบเขา เขาเพียงแค่ถามในสิ่งที่ต้องการรู้ ทั้งๆที่เขาก็รู้อยู่แล้วก็เถอะ

 

“ จะเป็นไรไหมถ้าเธอช่วยทําอาหารอีกซักอย่างให้พวกเราลองชิม ? ” หัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวถาม เขายังไม่อยากรับอีกฝ่ายเข้ามาทํางานง่ายๆ แต่จริงๆแล้วนั้นเขาแค่ต้องการดูการทําอาหารของชายหนุ่มเพื่อดูว่าอีกฝ่ายนั้นเก่งแค่ไหน หรือทําเป็นแค่ข้าวผัดไข่ !

 

“ จะให้ผมทําอะไรดีครับ ? เลือกมาเลย  ” การทําอาหารเพิ่มสําหรับยูหมิงนั้นไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย กลับกันเขาดีใจที่ได้ทํามากกว่า 

 

“ เอาอย่างที่เธอถนัดแหละ อันไหนที่เธอมั่นใจว่าอร่อยสุดก็เอามาได้เลย ” หัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวทําท่าทางเชิงตามสบาย 

 

“ คุณเลือกให้ผมได้เลย อาหารน่ะไม่ว่าจะอะไรผมก็ทําเป็นหมดแหละ แถมยังอร่อยสุดยอดทุกจานด้วย จะให้ผมทํากี่อย่างก็ว่ามาได้เลย ! ” ยูหมิงตบหน้าอกเป็นท่าทางบอกว่ามั่นใจได้เลย ผมอะเก่งอยู่แล้ว !

 

ฮั่นเสี่ยวเผลอหลุดหัวเราะออกมาทันที เธอเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่ายูหมิงจะต้องพูดอะไรทํานองนี้ออกมา แต่เธอแค่ไม่คิดเท่านั้นเองว่ายูหมิงจะโครตขี้โม้แบบนี้ แม้ข้าวผัดไข่ที่เขาทํามันจะโครตอร่อยก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะทําอาหารอร่อยเหมือนกันทุกอย่างนี่ !

 

กลับกันทางด้านของหัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวและเชฟเจิ้งฝานนั่นถึงกับผงะไปชั่วขณะเลยทีเดียว พวกเขาผงะเพราะคําตอบของอีกฝ่ายนั้นมันอวดดีเกินไป ต่อให้เป็นสุดยอดเชฟจริงก็ใช่ว่าจะเก่งถึงขั้นนั้น คนที่จะทําอาหารให้อร่อยได้ทุกอย่างนั้นคงมีเพียงพระเจ้าเท่านั้นแหละ เพราะในโลกนี้มันไม่มีใครเก่งเกินคนยังไงล่ะ 

 

อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ต้องยอมรับว่าฝีมือในการทําข้าวผัดไข่ของชายหนุ่มนั้นสุดขั้วจริงๆ

 

‘ ในเมื่อเขาหลงตัวเองขนาดนี้เราก็ควรจัดให้เขาหน่อยแล้วกัน ’ หัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวและเชฟเจิ้งฝานมองหน้ากัน ในความคิดของพวกเขาชายหนุ่มตรงหน้านั้นหลงตัวเองมากเกินไป ในเมื่อขอมาพวกเขาก็จัดให้

 

“ เธอทําเสี่ยวหลงเปาเป็นไหม ? ” หลังจากคิดได้ว่าจะเอาเมนูอะไรมาทดสอบยูหมิง เขาก็เลือกที่จะนําเสี่ยวหลงเปาที่เป็นอาหารจีนประเภทติ่มซํามาทดสอบ

 

“ ง่ายมาก ! อย่างเดียวใช่ไหมครับ ? ” ยูหมิงถามเพื่อยืนยัน เขาหันไปทางครัวเตรียมการที่จะเข้าไปทําอาหารอีกครั้ง  

“ ใช่ ” หัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวพยักหน้า ตามจริงแล้วเขาอยากจะให้หลายอย่าง แต่เขาไม่รู้ว่าจะเอาอะไรเพิ่มไปดี ซึ่งที่เขาเลือกเสี่ยวหลงเปานั้นมันเป็นเพราะอาหารประเภทติ่มซํ่าหากคนไม่เคยทํามาก่อน แน่นอนว่ามันจะต้องไม่อร่อยแน่แม้จะทําได้ก็ตาม !

 

และด้วยเสี่ยวหลงเปานี่แหละเขามั่นใจว่าอย่างน้อยก็ต้องช่วยลดความหลงตัวเองและความอวดดีของชายหนุ่มลงไปได้บ้าง

 

เพราะยังไงซะเขาก็ไม่ได้เชื่ออยู่แล้วว่าชายหนุ่มจะทําอาหารอร่อยไปซะทุกอย่างดั่งที่พูดจริง

 

“ โอเค งั้นรอซักครู่ครับ ” ยูหมิงไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายกําลังคิดอะไรอยู่ เขาเพียงพยักหน้าและเดินกลับเข้าไปในครัวเตรียมวัตถุดิบ

หัวหน้าเชฟเยี่ยหลิว เชฟเจิ้งฝาน ฮั่นเสี่ยว ทั้งสามคนมองไปที่การเตรียมวัตถุดิบของยูหมิงด้วยความสงสัย 

 

เพราะพวกเขาสังเกตเห็นว่านอกจากวัตถุดิบที่ใช้ทําเสี่ยวหลงเปาแล้วยังมีวัตถุดิบที่ใช้ทําข้าวผัดไข่อีกด้วย

 

หรือว่าเขาคิดจะทําทั้งสองอย่างพร้อมกัน ?

 

ด้วยนวามที่ทั้งสามรู้เกี่ยวกับการทําอาหาร พวกเขาจึงรู้ดีว่าการทําอาหารทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกันนั้นค่อนข้างยากไม่ใช่น้อย

 

หากพลาดทีมีโอกาสที่อันใดอันหนึ่งจะไม่อร่อยเลยก็ได้

 

 

ยูหมิงที่อยู่ในครัวหลังจากที่เตรียมวัตถุดิบเสร็จแล้ว เขาก็บิดไปบิดมาเล็กน้อย และเริ่มลงมือเตรียมเครื่องครัวกับเปิดใช้งานพวกมันในทันที

 

มือข้างหนึ่งถือกระทะ มืออีกข้างถือแป้งที่ใช้ทําเสี่ยวหลงเปา ทั้งสองมือเคลื่อนไหวไปพร้อมๆกัน

 

โดยวัตถุดิบสําหรับทําข่าวผัดไข่ให้ฮั่นเสี่ยวนั้นถูกเตรียมไว้ในกระทะเรียบร้อยแล้ว 

 

ยูหมิงแค่ขยับมันและสะบัดไปมาอย่างตอนแรก ส่วนมืออีกข้างนั้นเขานวดแป้งอย่างรุนแรงและรวดเร็วโดยไม่ใช้เครื่องมือนวดซักชิ้นไปพร้อมๆกัน

 

ในเวลานี้เองหัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวกับเชฟเจิ้งฝานที่ไม่เคยเห็นยูหมิงทําข้าวผัดไข่มาก่อนก็ต้องตะลึงและถึงกับขยี้ตาเพื่อมองดูว่าสิ่งที่กําลังเห็นนั้นไม่ใช่ความฝัน

 

พวกเขาอึ้งทึ่งในความรวดเร็วในการสะบัดกระทะของยูหมิง มันรวดเร็วเป็นอย่างมาก ทั้งนี้พวกเขายังตกใจอีกด้วยที่วัตถุดิบของข้าวผัดไข่มันไม่ได้กระเด็นหลุดออกจากการควบคุมเลยแม้แต่น้อย

 

นี่ความสามารถบ้าบออะไรกัน ?

 

จะเก่งเทพเกินไปแล้ว !

 

นี่มันเหนือยิ่งกว่าระดับสุดยอดเชฟซะอีก การทําข้าวผัดไข่แบบนี้พวกเขาไม่เคยพบเจอมาก่อนเลย นี่มันเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นเทคนิคการทําข้าวผัดไข่ที่อัศจรรย์ขนาดนี้ !

 

ชายหนุ่มคนนี้เป็นใครกันแน่ ? เทคนิคการทําข้าวผัดไข่ของเขาเรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่งของโลกเลยก็ยังได้ !

 

ตอนนี้ในที่สุดพวกเขาก็รู้แล้วว่าทําไมข้าวผัดไข่จานนั้นถึงได้ผสมผสานอยู่ในเม็ดข้าวเม็ดเดียว ที่แท้ก็เพราะการสะบัดกระทะด้วยความเร็วสูงและการควบคุมที่ดี

 

จนส่งผลให้วัตถุดิบต่างๆพุ่งชนเข้าหากันและหลอมรวมกันในที่สุด !

 

ฟังดูอาจเหมือนง่าย แต่การทําให้ได้มันยากกว่าที่เห็นเยอะ !

 

เพราะการควบคุมและทําให้วัตถุดิบต่างๆหลอมรวมกันในที่ๆเดียวจนเหมือนกับเยลลี่มันเป็นอะไรที่ยากสุดๆเลยล่ะ ไม่สิ มันเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถทําได้เลยต่างหาก ยกเว้นเพียงผู้คิดค้นเทคนิคเท่านั้น !

 

ซึ่งคนที่จะทําข้าวผัดไข่สุดอัศจรรย์แบบนี้ได้คงเป็นใครไปไม่ได้อีกแล้วนอกจากยูหมิง !

 

ในตอนนี้พวกเขาสามารถบอกได้เลยว่ายูหมิงคือปรมาจารย์ข้าวผัดไข่ที่เก่งที่สุดในโลก !

 

“ หัวหน้ากับเชฟเจิ้งคงจะตะลึงล่ะสิคะ ในตอนแรกที่ฉันเห็นฉันก็ตะลึงเหมือนกันแหละค่ะ เพราะฉันไม่เคยเห็นใครทําข้าวผัดไข่เหมือนคนบ้าแบบนี้มาก่อนเลย ” ฮั่นเสี่ยวมองเห็นอาการตกตะลึงของหัวหน้าเชฟเยี่ยหลิวและเชฟเจิ้งฝาน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดในสิ่งที่เธอรู้สึกออกมา