0 Views

บทที่ 134: รูปลักษณ์ของวิญญาณบริสุทธิ์

 

 

“นายนี่น่ารังเกียจจริงๆ!” เฉินยิ้มกับคำพูดของเซียงหยู ในขณะเดียวกัน เขาก็มองไปมองสะโพกของลั่วที่กำลังเดินจากไป 

 

แล้วชายทั้งแท่งแบบเขาจะทนความเย้ายวนนี้ได้อย่างไร? แต่เฉินก็ตระหนักดี เขาส่ายหน้า “ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งกว่าฉันหลายขั้นนัก เธอน่า

กลัวเกินไป เธอไม่ใช่แก้วชาของฉัน”

 

“ทำไม ท่านถึงยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายดายถึงเพียงนั้น?” เซียงหยูล้อเลียน

 

“คำว่า “พ่ายแพ้” ถูกลบออกไปจากพจนานุกรมของฉันนานแล้ว!” เฉินหัวเราะ 

 

“แต่จริงๆ แล้ว เธอไม่ใช่ผู้หญิงแบบที่ฉันชอบ ถ้าเธอเป็นแบบที่ฉันชอบ  ฉันจะทำให้เธอมาอยู่ในฮาเร็มของฉันแน่นอน!”

 

“แล้วผู้หญิงแบบที่เจ้าชอบ คือ?”

 

“ฉันชอบผู้หญิงที่อ่อนโยน มีน้ำใจ และที่สำคัญที่สุด ต้องเอาอกเอาใจเก่ง อย่างน้อยก็ต้องมี สองในสาม อย่างนี้”

 

“ดี ถ้าท่านพูดเช่นนั้นก็แล้วกันไปเถอะ” เซียงหยูยักไหล่

 

“พี่หยู รอฉันสักครู่ ฉันจะไปที่ป้อมยามเพื่อเอาของที่เธอฝากไว้ก่อน” เฉินกล่าว และมุ่งหน้าไปยังป้อมยาม

 

หลังจากที่เอาบัตรนักเรียนให้ยามดูแล้ว ยามก็ได้หยิบกระเป๋าใส่ยาจีนที่ลั่วฝากเอาไว้ ให้กับเฉิน

 

เฉินได้กลิ่นอ่อนๆ ลอยมา เข้ารู้สึกประหลาดใจ “ยาพวกนี้เป็นของชั้นเยี่ยมสำหรับการรักษากระดูก นี่เธอเอาของทั้งหมดนี่มา เพื่อพ่อของฉัน?

ยัยราชินีน้ำแข็งนั่นมาส่งยาด้วยตัวเอง นี่มันดูไม่เหมือนตัวเธอเลย” เฉินคิด 

 

เขามองลงไปในกระเป๋า และพบกับกระดาษแผ่นหนึ่ง เขียนด้วยลายมือของลั่ว 

 

มันมีคำแนะนำการใช้ยาอย่างละเอียด ตั้งแต่การเก็บรักษา การเตรียม และวิธีการกิน “นี่คือความห่วงใยของเธอ!” เฉินยิ้ม “เอาอกเอาใจ คิดถึง

ผู้อื่น และอ่อนโยน … ฉันอาจจะตัดสินเธอเร็วเกินไป ดูเหมือนว่า ฉันควรจะรับฟังข้อเสนอของเซียงหยูซะแล้ว ทำให้ราชินีน้ำแข็ง กลายมาเป็น

ของฉัน ฮี่ฮี่ … ”

 

หลังจากนั้น เฉินก็ขับรถออกไปพร้อมกับเซียงหยู เพื่อพูดคุยกันที่อื่น 

 

ในขณะที่พวกเขาขับรถออกไป ที่ประตูหน้ามหาลัย ชายที่แต่งกายในชุดแบบทหารก็กำลังมองพวกเขาจากเบื้องหลัง

 

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรออก “สวัสดี, ผู้จัดการเหวิน, เหวินหยวนเพิ่งออกจากมหาลัย!”

 

“ดี ตามเธอไป อย่างให้เธอรู้ตัว รายงานที่อยู่ของเธอมาเป็นระยะๆ ฉันจะไปที่นั่นภายในครึ่งชั่วโมง ฮ่าฮ่าฮ่า … สามวันแล้ว ในที่สุดเธอก็ออก

มา! ” ความตื่นเต้นของเหวินเทียนตัวสามารถได้ยินผ่านทางโทรศัพท์

 

 

“สถานที่ตรงนี้ก็น่าจะโอเค ไม่น่าจะมีใครอยู่” การมองหาสถานที่ที่เงียบสงบในตอนกลางวันถือเป็นเรื่องยาก แต่เฉินก็พบกับสถานที่ก่อสร้างที่

ถูกทิ้งร้างไว้จนได้ เขาขับตรงเข้าไปทันที 

 

“นี่เป็นเรื่องสำคัญ … ” เฉินสรุปเรื่องการพบกันของเขากับมู่หลงเซียวเหยา เมื่อคืนที่ผ่านมา ให้เซียงหยูฟัง

 

“ข้าไม่มีความทรงจำของเหวินหยวน ดังนั้น ข้าจึงไม่รู้ว่าจี้หยกนั่นอยู่ที่ใด” เซียงหยูกล่าว “แต่ข้าสามารถช่วยเจ้าจัดการกับ แม่นางมู่หลงอะไร

นั่นได้ เจ้าสามารถเรียกนางมาที่มหาลัยและข้าจะช่วยเจ้าจับนาง และเอาอาหารหมาสวรรค์ให้นางกิน!”

 

“ดี หากเราไม่รู้ว่าจี้หยกชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน เราก็ควรจะเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อน ดูเหมือนว่าอาหารหมาชิ้นนั้นสุดท้ายคงต้องตกเป็นของเธอแล้วหละ”

เฉินพยักหน้า “เอาหละ เลิกพูดถึงเธอก่อน ตอนนี้วิญญาณที่ชั่วร้ายนั่นเป็นอย่างไงบ้าง ชำระล้างมันเสร็จหรือยัง?” เฉินถาม

 

“เกือบแล้ว แต่เจ้าต้องจบงานนี้ด้วยตนเอง” เซียงหยูหยิบเอากรงกักวิญญาณออกจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอ

 

ทำไมต้องเป็นฉัน? เฉินงุนงง

 

“เพราะกรงวิญญาณชิ้นนี้เป็นของเจ้า ดังนั้น หลังจากที่ได้ชำระล้างวิญญาณชั่วร้ายแล้ว เจ้าต้องเป็นคนตัดสินใจว่าจะเก็บมันไว้ หรือปล่อยให้มัน

ผ่านเข้าสู่นรก” เซียงหยูอธิบาย ในขณะเดียวกัน เขาก็หยิบเอากำไลลูกประคำของซานจ่างออกมา พร้อมทั้งคู่มือบทสวด

 

“งั้นลองดูซิว่าวิญญาณร้ายนี้เป็นใครกันแน่” เฉินวางกรงกักวิญญาณไว้ข้างหน้า พนมมือขึ้น และสวดมนต์ด้วยมือทั้งสองข้าง 

 

เขาเริ่มขั้นตอนสุดท้ายในการล้างบาป ไม่นาน หัวกะโหลกศีรษะสีดำที่อยู่ด้านบนของกรง ก็เริ่มสว่างขึ้นและสว่างขึ้นอีก มันเป็นสีที่ยอดเยี่ยม

ราวกับสีของความบริสุทธิ์และความศักดิ์สิทธิ์

 

ร่างมนุษย์ร่างเล็กปรากฏตัวขึ้นในกรง แม้ว่ามันจะไม่มีตัวตน แต่ก็มีร่างกายของมนุษย์ ใบหน้าของเธอไม่ได้บิดเบี้ยวอีกต่อไป แต่กลับดู

สวยงามอีกครั้ง 

 

แต่ทว่า เมื่อเฉินเห็นหน้าเธอเขาก็ตกใจ

 

“เหวินหยวน!” เขาไม่อยากจะเชื่อ! วิญญาณชั่วที่พวกเขาทำชำระล้าง คือคนที่พวกเขากำลังพูดถึง!

 

“เฉินเสี่ยวเป่ย? นั่นนาย?” หลังจากชำระล้างความชั่วร้าย 

 

เหวินหยวนก็ฟื้นคืนสติ เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อคนที่กำลังอยู่ตรงหน้าเธอเช่นกัน “รอเดี๋ยว ร่างกายของฉัน มัน ยังมีชีวิตอยู่ และขยับไปมาได้?”

เธอกรีดร้องด้วยอาการราวกับคนเสียสติ เมื่อชี้ไปทางเซียงหยู

 

“ใจเย็นก่อน เธออยู่ที่นี่ เพราะเธอกลายเป็นวิญญาณชั่วร้าย และฉันได้ชำระล้างจิตวิญญาณของเธอจากความอาลัย” เฉินกล่าวว่า “เธอมีสองทาง

เลือก: หนึ่งคือการไปยังนรก และอีกหนึ่งคือการยอมรับฉันเป็นเจ้านายของเธอ และอยู่ในกรงกักวิญญาณ”

 

“ฉัน … ” เหวินหยวนที่เพิ่งฟื้นความรู้สึกของตัวเองขึ้นมา กำลังตกอยู่ในความสับสน 

 

แต่เมื่อความทรงจำของเธอค่อยๆ กลับมาอย่างช้าๆ เธอก็สงบลง “ฉันจำได้ทุกอย่าง เฉิน … ขอบคุณสำหรับที่ช่วยฉันไว้ … “ 

 

เหวินหยวนกล่าวอย่างจริงจัง ในขณะที่กัดริมฝีปากของเธอ “ฉันขอโทษเรื่องที่พ่อและฉันพยายามที่จะใช้นาย ฉันไม่รู้ว่านายจะยกโทษให้เรา

ไหม แต่ ฉันขอให้นายได้โปรดช่วยฉันแก้แค้นให้พ่อและปู่ ตราบเท่าที่นายสามารถช่วยฉันฆ่าเหวินเทียนตัวได้ ฉันก็จะยอมเป็นทาสของนาย

และฉันจะยอมนายทุกอย่าง แม้ว่าฉันเป็นเพียงแค่วิญญาณ และไม่มีอะไรในตอนนี้ แต่ฉันจะเข้าสิงผู้หญิงสวยๆ ที่นายชอบ และนายสามารถ … ”

 

“แค๊กๆๆ … ” เฉินขัดจังหวะ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีชมพูสดใส 

 

จากนั้น เขาก็พูดอย่างจริงจังว่า “การสิ่งสู่ร่างกายคนอื่น ถือเป็นความผิดในสายตาของสวรรค์ ดังนั้น จะดีกว่า ถ้าเธอไม่ทำมัน นอกเหนือจากนี้

การเดินทางก็สำคัญพอๆ กับจุดหมายปลายทาง ฉันจะทำให้ผู้หญิงของฉันมาชอบฉันด้วยวิธีของตัวเอง”

 

“แล้ว นายจะช่วยฉันไหม? พี่เฉิน ฉันขอร้อง ได้โปรด … ” เหวินหยวนกัดริมฝีปากของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน ดวงตาของเธอทำให้เฉิน

จิตใจสั่นไหว 

 

เมื่อพูดถึงศิลปะการใช้เสน่ห์ของเธอ เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่เธอต้องการ เธอถือเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างแท้จริง

 

เฉินพยายามต่อต้าน แต่ในที่สุดเขาก็ใจอ่อนและกล่าวว่า “เหวินเทียนตัว ไอ้เดรัจฉานที่ฆ่าสมาชิกในครอบครัวของตัวเอง และพยายามฆ่าฉันมา

หลายครั้ง ฉันจะต้องไปฆ่ามันแน่ ต่อให้เธอไม่บอกก็ตาม!”

 

“จริง? โอ้ เฉิน นายเป็นคนที่ดีที่สุด! ฉันจะเป็นทาสของนายตลอดไป! ” เหวินหยวนโห่ร้อง และเต้นไปรอบๆ ภายในกรง ด้วยร่างวิญญาณของ

เธอ ทำให้เธอเป็นเหมือนนางฟ้าตัวน้อยน่ารัก

 

เอี๊ยดดดด …

 

และในเวลานั้น ก็มีรถมินิแวนสามคัน เลี้ยวเข้ามาในสถานที่ก่อสร้าง และปิดกั้นทางเข้าออกไว้

 

ชอบก็ฝากกด like เพจด้วยนะครับ https://www.facebook.com/xiaozhushuohua/

กลุ่มลับถึง 306 แล้ว

กลุ่ม 1 ปิดแล้ว(ลงตามทันแล้ว)

กลุ่ม 2-3 เปิดรับสมัคร ถึงวันที่ 31 พฤษภาคม นี้เท่านั้น หลังจากสิ้นเดือนพฤษภาแล้ว เราจะไม่รับสมัครสมาชิกเพิ่มแล้วนะครับ ขอบคุณครับ