0 Views

        เมื่อเดินต่อไปด้านหน้าในที่สุดจำนวนผู้เล่นก็ลดลง และเมื่อเดินต่อไปเรื่อยๆก็มองไม่เห็นเงาผู้เล่นอีกแม้แต่คนเดียว พื้นที่บริเวณนี้คือที่อยู่อาศัยของมอนสเตอร์เลเวล 5 และพวกมอนสเตอร์เลเวล 5 ขึ้นไปก็จะเริ่มมีนิสัยจู่โจมก่อนโดยอัตโนมัติ แต่สำหรับช่วงแรกที่เกมเพิ่งเปิดตัวสถานที่แห่งนี้คือพื้นที่ต้องห้ามที่ผู้เล่นธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้ ต้องรอถึงเลเวล 3 พวกเขาถึงจะสามารถก้าวข้ามข้อกำกัดและเข้าไปในที่แห่งนี้ได้ ซึ่งแน่นอนว่านั่นมันสำหรับผู้เล่นธรรมดาเท่านั้น

        เย่เทียนเซี่ยเดินต่อไปด้านหน้าอีกก้าว ทันทีที่ก้าวเข้าไปในเขตแดนของมอนสเตอร์กลุ่มใหญ่สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆเงาหนึ่ง และเมื่อเขาหมุนตัวกลับไปมองก็ต้องพบกับความตกใจเมื่อพบว่าในพื้นที่ไกลๆทางด้านขวามีคนคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เตี้ยๆต้นหนึ่ง เธอนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยร่างกายผอมแห้ง และใบหน้าแห้งกร้านเหมือนเปลือกไม้ ทั่วร่างของเธอราวกับหลอมรวมไปกับต้นไม้ต้นนั้นทำให้เย่เทียนเซี่ยไม่ทันสังเกตเห็นเธอในตอนที่เขาเพิ่งมาถึง

        หญิงชราที่ดูผอมแห้งคนนั้นคือ NPC ของโลกนี้อย่างนั้นเหรอ? เย่เทียนเซี่ยตัดสินใจเดินตรงไปหาเธอ

        “มีอะไรให้ช่วยไหม” เขาถามออกไป บนใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยนที่บิดเบี้ยวเต็มที  คำถามของเขาหากแปลออกมาตรงๆก็คือ “มีภารกิจไหม รีบๆส่งมาซะ”

        เมื่อพูดจบเขาก็ชะงักไป เขาสังเกตเห็นว่าขาของหญิงชราตรงหน้านั้นมัน……….. ขาที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นนั้นไม่มีท่าทีจะขยับเขยื้อน อีกทั้งยังเผยให้เห็นส่วนเปล่าเปลือยที่เป็นสีเทาเข้ม!

        กลายเป็นหิน……. คำคำนี้แวบเข้ามาในหัวของเย่เทียนเซี่ยอย่างรวดเร็ว

        “ ‘ห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์’แกนพลังงานหลักของโลกแห่งนี้ได้หายสาบสูญไป ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เมื่อขาดพลังงานของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์ ผนึกของหอคอยแห่งโชคชะตาก็กระจัดกระจายไปตามที่ต่างๆ ทำให้ราชาปีศาจทั้ง 8 หลุดออกมาได้ ไอปีศาจก็เริ่มแพร่กระจายออกไปส่งผลต่อพื้นที่ทั้งหมด ทำให้แม้แต่สัตว์ที่อ่อนโยนที่สุดก็กลับกลายเป็นดุร้าย นักผจญภัยผู้มาจากต่างแดนเอ๋ย เจ้าจะช่วยข้ารวบรวมดวงตาหมาป่า 10 ดวงได้หรือไม่ ข้าต้องการพวกมัน….. แต่ทว่าร่างกายของข้าถูกผนึกไว้ที่นี่ไม่อาจไปไหนได้ เจ้าจะยินยอมช่วยข้าหรือไม่?”

        “ติ๊ง! ท่านถูกหญิงชราผู้ถูกผนึกขอร้องให้ช่วยรวบรวมดวงตาหมาป่า 10 ดวง

        ระกับภารกิจ : ธรรมดา,

        จำกัดเวลา : ไม่มี,

        รางวัล : ไม่ทราบ”

        “ยอมรับ” เย่เทียนเซี่ยเลือกที่จะยอมรับภารกิจอย่างไม่ลังเล แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ภารกิจธรรมดา แต่คำว่า “ไม่ทราบ” ที่ปรากฏอยู่ตรงช่องรางวัลภารกิจทำให้เขาสนใจ ในช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นนี้ ตามทฤษฎีแล้วการเล่นกับสิ่งลึกลับแบบนี้ต้องไปปรากฏสิ่งใดออกมาถึงจะถูก แบบนี้บางทีอาจจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่ก็ได้ นี่คือความสามารถในการตามกลิ่นที่ผ่านการฝึกฝนจากประสบการณ์อันโชกโชนในเกมมาเป็นเวลาหลายปี

        “ติ๊ง! ท่านยอมรับภารกิจ ‘คำขอร้องของหญิงชราที่ถูกผนึก’แล้ว…..”

        “บอกผมไม่ได้เหรอว่าทำไมขาของท่านถึงกลายเป็นแบบนี้?” เย่เทียนเซี่ยยังไม่จากไปค้นหาดวงตาหมาป่าในทันที และยังย่อตัวลงถามไถ่ด้วยความอ่อนโยน หากคำว่า “ไม่ทราบ” ที่ระบบระบุไว้อย่างชัดเจนทำให้เขาเกิดความสนใจ ชื่อเรียกของหญิงชราที่ไม่มีความเฉพาะเจาะจงก็ยิ่งทำให้เขาสนใจมากขึ้น ใน World of Fate สิ่งมีชีวิตทั้งหมดล้วนมีความคิดเป็นอิสระ เขาเชื่อว่าค่าเสน่ห์ที่เขาอุส่ากดไปตั้ง 10 คะแนนจะต้องไม่สูญเปล่า เย่เทียนเซี่ยพยายามอย่างหนักเพื่อจะดูว่าเขาจะสามารถขุดอะไรออกมาจากหญิงชราตรงหน้าได้บ้าง

        “เจ้าหนุ่ม เจ้าไปเถอะ เรื่องบางอย่างไม่รู้จะดีกว่านะ” หญิงชราตอบกลับอย่างเฉยเมย

        “ร่างของข้าไม่สามารถไปจากที่นี่ได้ ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่เจ้าไปเถอะ”

        “ก็ได้” เย่เทียนเซี่ยยอมแพ้ “ฝูงหมาป่าที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหนล่ะ”

        “ข้างหน้านั่น”

        “ดี ผมจะรีบเอาของที่ท่านต้องการมาให้”

        หลังจากตอบรับส่งๆไปเย่เทียนเซี่ยก็มองไปรอบๆ แล้วเดินลึกเข้าไปในพื้นที่ด้านหน้า เวลานี้สภาพอากาศใน World of Fate เป็นฤดูใบไม้ผลิ สายลมอุ่นปะทะใบหน้าของเขาช้าๆ ตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้าสู่โลกแห่งเกมอย่างเป็นทางการ ตอนแรกเริ่มที่แม้เขาจะมีระดับอยู่เพียงแค่เลเวล 0 แต่เขาก็ไม่เคยฆ่ามอนสเตอร์เลเวล 1 เลย ทุกครั้งที่เขาลงมือในตอนเริ่มต้นล้วนเป็นมอนสเตอร์เลเวล 5 ที่ทำให้คนอื่นๆตกใจหรือพวกที่มีระดับสูงกว่านั้น เพราะมีแค่วิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถหลีกเลี่ยงฝูงชนที่กำลังเก็บเลเวลอยู่ได้ และยังได้เพลิดเพลินกับความเงียบสงบเพียงลำพังอีกด้วย

        เนินเขาทางเหนือ ที่อยู่อาศัยของหมาป่า

        หมาป่า : เลเวล 5,

        พลังชีวิต : 170,

        หมาป่าเป็นสัตว์ที่มีอารมณ์ดุร้ายชนิดหนึ่ง ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูง จะทำการโจมตีมนุษย์ที่เข้าใกล้โดยอัตโนมัติ

        เลเวล 0 ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่ชุดมือใหม่ที่ไม่มีคุณสมบัติพิเศษอะไรเลยแต่กลับเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์เลเวล 5 เพียงลำพัง ในเกมเสมือนจริงทั้งหมดนี่ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย แต่ทว่ากฎข้อนั้นมันสำหรับพวกผู้เล่นธรรมดาเท่านั้น

        เหตุผลที่ไม่เคยมีผู้เล่นมาเยือนสถานที่แห่งนี้เป็นเพราะพวกหมาป่าจะกระจายตัวไปทั่วพื้นที่แห่งนี้ พวกมันจะเดินไปรอบๆอย่างไร้เป้าหมาย ตอนนี้พวกมันยังมองไม่เห็นเย่เทียนเซี่ยที่อยู่นอกเขตแดนของพวกมัน เย่เทียนเซี่ยก้าวต่อไปอีกไม่กี่ก้าวเขาลองหยั่งเชิงความเกรี้ยวกราดของหมาป่าโดยรอบโดยการหยิบก้อนหินบนพื้นขึ้นมาก้อนหนึ่งก่อนจะสะบัดข้อมือขว้างมันไปทางหมาป่าตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ

        -1

        ก้อนหินก้อนนั้นกระทบตรงกลางหัวหมาป่าอย่างจัง ร่องรอยสีแดงสดจากการถูกโมตีลอยขึ้นมา หมาป่าที่กำลังเดินอยู่เงียบๆถูกรบกวน ดวงตาแดงฉานราวกับเลือดคู่หนึ่งพุ่งตรงมาทางที่เย่เทียนเซี่ยยืนอยู่ เสียงเห่าดังออกมาจากปากของมันพร้อมโชว์คมเขี้ยววาววับ ก่อนจะกระโจนมาทางเย่เทียนเซี่ย

        ความเร็วในการเคลื่อนที่ของหมาป่านั้นรวดเร็วมาก มากกว่าความเร็วพื้นฐานของผู้เล่นอยู่ 1.5 เท่า แต่เสียงคำรามด้วยความโกรธที่ดังขึ้นกลับไม่ใช่ของหมาป่าตัวนี้เพียงตัวเดียว เสียงเห่าของมันยังไปกระตุ้นหมาป่าอีกสองตัว ตอนที่พวกมันเห่าออกมาก็เป็นเวลาเดียวกับที่หมาป่าตัวที่ถูกเย่เทียนเซี่ยยั่วยุพุ่งตรงมาถึงตำแหน่งที่เขาอยู่พอดี

        สามตัว! แม้จะมองเห็นหมาป่าทั้งหมดแต่เย่เทียนเซี่ยก็ไม่คิดจะถอยหนีไปจากแดนหมาป่านี้ เขาหรี่ตาลงแล้วค่อยๆยกดาบสั้นมือใหม่ในมือขึ้น….

        ฉับ!

        สายลมกรรโชกแรงปะทะใบหน้า สายตาของเย่เทียนเซี่ยสงบนิ่ง ในตอนที่คมเขี้ยวหมาป่ากำลังจะสัมผัสเอวของเขาร่างของเย่เทียนเซี่ยก็พลิกกลับอย่างรวดเร็วก่อให้เกิดช่องว่างเล็กๆ ทำให้หมาป่าตัวใหญ่ที่เกือบจะโจมตีถูกเขาพุ่งผ่านร่างของเขาไป ยิ่งช่องว่างในการหลบหลีกมากเท่าไร เวลาที่ใช้ในการหลบหลีกและความเฉื่อยก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น ดังนั้นการควบคุมการหลบหลีกให้สมบูรณ์จึงเป็นเรื่องยากที่จะทำได้

        หมาป่าตัวแรกพลาดเป้าพุ่งผ่านตัวเขาไปตามด้วยสายลมหอบใหญ่ เย่เทียนเซี่ยไม่แม้แต่จะมองไปด้านหน้า ร่างกายที่เพิ่งจะยืนขึ้นเอนตัวไปด้านหลังจนแทบจะขนานกับพื้นเก้าสิบองศาแล้วยกดาบสั้นมือใหม่ในมือขวาขึ้นจ้วงแทงไปด้านบน…

        ฉัวะ! -15!

        ร่างของหมาป่าตัวที่สองกระโจนผ่านร่างของเย่เทียนเซี่ยไปอีกตัวโดยไม่อาจโจมตีเขาได้ เย่เทียนเซี่ยยกดาบสั้นมือใหม่ฟันเข้าใส่ท้องของมันเป็นทางยาวพร้อมตัวเลขสีแดงบ่งบอกพลังชีวิตที่ลดลงเด้งขึ้นมา ไม่ว่าเกมไหนๆหมาป่ามักจะมีพลังโจมตีและความเร็วสูงแต่มีพลังป้องกันต่ำ นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เย่เทียนเซี่ยสามารถฆ่ามันได้โดยตรง แต่ถ้ามอนสเตอร์ที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้เป็นพวกหมีที่มีค่าสถานะเหมือนเขาคือมีพลังโจมตีและความเร็วต่ำแต่มีพลังป้องกันสูง แม้ว่าจะจัดการได้ง่ายกว่าแต่โดยพื้นฐานแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทะลวงการป้องกันของพวกมัน

         หมาป่าตัวที่สามกระโจนตามหมามาตัวที่สองมาติดๆ ร่างของเย่เทียนเซี่ยยืดขึ้นขณะเดียวกันก็ยืมแรงบิดเล็กน้อยโดยใช้เท้าขวาคอยหนุนร่างกายเพื่อหมุนตัวกลับมาเก้าสิบองศา หมาป่าตัวที่สามก็พลาดเป้าไปอีกตัว เย่เทียนเซี่ยหมุนตัวกลับมา เขาเดินไปด้านหน้าอีกไม่กี่ก้าวก่อนจะจ้วงแทงดาบสั้นมือใหม่ต่อเนื่องสองครั้งใส่ร่างหมาป่าตัวที่สองก่อนตัวเลขความเสียหายสองตัวละลอยขึ้นมา

        เวลาที่ใช้ในการโจมตีหมาป่าสามตัวตั้งแต่ต้นจนจบไม่ถึงสองวินาที มันไม่ใช่การโจมตีในครั้งเดียวแต่เป็นการโจมตีอย่างต่อเนื่อง การโจมตีของพวกมันถูกเย่เทียนเซี่ยหลบหลีกได้ทั้งหมด และเขาทำเพียงแค่ขยับร่างกายไปทางซ้ายเล็กน้อย เดินตรงไปด้านหน้าและด้านข้างอีกหน่อยเท่านั้นเอง

        (อื้ม ตอนนี้ก็สองหมื่นตัวแล้ว ตั้งแต่เดือนตุลาคม ปี 2009 ที่เริ่มเขียนเรื่องแรกจนถึงตอนนี้ แป๊บเดียวเวลาก็ผ่านไปปีครึ่งแล้ว ไม่ทันรู้ตัวก็เป็นเรื่องที่สามแล้ว มีเรื่องมากมายที่อยากจะพูด……. แต่ที่จำเป็นต้องพูดก็คือรู้สึกขอบคุณชาวดาวอังคารที่ติดตามกันมาอย่างเหนียวแน่นไม่หนีไปไหน พวกคุณเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ผมก้าวต่อไปได้ในถนนเส้นนี้ และผมจะเดินไปได้อีกไกลเท่าไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกคุณ  จะว่าไปแล้วนอกจากทำงานทุกวันแล้วผมก็แบ่งเวลาประมาณ 5 ชั่วโมงมาใช้ในการเขียน มันช่างเจ็บปวดจริงๆ มีหลายครั้งที่ยอมแพ้ไปกับความกดดันในเว็บไซด์ แต่ทุกครั้งหลังจากที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาก็จะถูกผมกำจัดไปในทันที……. ไม่มีทาง ผมอาจจะทิ้งเว็บไซด์นี้ไปได้ แต่ผมทิ้งทุกคนไปไม่ได้จริงๆ ตั้งแต่เริ่มเขียนเรื่อง 《天辰》ก็มีเวลาว่างน้อยมาก แล้วก็ไม่ค่อยได้อ่านรีวิวกับคอมเมนท์หนังสือเลย ขนาดข้อความใน QQ ยังต้องรีบๆอ่านไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบ ชมรมหนังสือก็ไม่ได้ออกไปบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อน แล้วก็นานแล้วที่ไม่ได้จัดการเรื่องยุ่งๆแต่ละอย่าง แต่ยังไงก็ตามผมยังคงแบกรับความรู้สึกที่อบอุ่นของพวกคุณอยู่ทุกวัน นอกจากความรู้สึกผิดแล้วก็อยากจะขอบคุณความอดทนของทุกคนมากครับ )

        (ฮ่าๆ นี่ไม่ได้ยอนะ พูดจากใจเลย)

        (สุดท้ายนี้ ที่อยากพูดก็คือ……. พูดแบบไม่ฝืนใจเลยนะ สถานการณ์ของนิยายออนไลน์ในปัจจุบันนี้ นิยายเกมออนไลน์มันค่อนข้างยาก เดิมทีผมไม่ได้วางแผนจะเขียนนิยายเกมออนไลน์เลย แต่สุดท้ายผมก็กลับมาหามันอีกครั้ง อืมมม เพราะทั้งหมดของผมในเว็บไซด์ก็คือพวกคุณทุกคน จะเขียนนิยายก็ต้องเคารพความคิดเห็นของทุกคนเป็นอันดับแรก แล้วก็พวกคุณยังจำรางวัลแรกเมื่อปีก่อนได้ไหม นั่นคือรางวัลสำหรับความอบอุ่นและความแข็งแกร่งของพวกคุณ พวกคุณเชื่อไหมว่านิยายเรื่องนี้จะถูกผลักดันให้ไปถึงจุดสูงสุดเหมือนปีนั้นหรืออาจจะอยู่ในระดับที่สูงกว่าได้ ตั้งแต่แรกพวกเราก็เป็นทีมทีแข็งแกร่งมาก ตอนนี้ผมก็ยังคงเชื่อมั่นว่าพวกเราจะยังคงเป็นทีมที่แข็งแกร่ง  เพื่อรางวัลนั้นเรามาพยายามไปด้วยกันเถอะ คลิกแต่ละคลิก ตั๋วแต่ละใบ แต่ละfavorite เมฆแต่ละก้อน และสาวกโลลิค่อนทั้งหลาย โอมทั้งหมดจงมา~~ )

        ดาวอังคารอันยิ่งใหญ่ วันที่ 9 เมษายน 2011  เวลา 02.39