0 Views

        แหวนโบราณแห่งชีวิต : ไอเทมระดับเงิน,

        เงื่อนไขในการสวมใส่ : ไม่มี

        นานมาแล้วเจ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 ค้นพบแหวนวงหนึ่งในป่าด้วยความบังเอิญ แหวนมีที่มาไม่ชัดเจน ต่อมาได้ผ่านการหลอมด้วยความตั้งใจของช่างตีเหล็กหวังแห่งเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 ทำให้ยกระดับความสามารถขึ้นมาได้เป็นอย่างมาก

        คุณสมบัติ : พลังชีวิต +200, ฟื้นฟูค่าพลังชีวิตโดยอัตโนมัติ 5 หน่วยทุกวินาที

        มันคือไอเทมระดับเงิน อีกทั้งคุณสมบัติของมันในเวลานี้ก็เพิ่มขึ้นจากเมื่อวานถึง 2 เท่า!

        ความตื่นเต้นเข้าครอบงำจิตใจของเขา เย่เทียนเซี่ยสวมแหวนแห่งชีวิตลงบนนิ้วมือของตัวเอง ค่าพลังชีวิตของเขาเพิ่มขึ้นทันทีเกือบหนึ่งเท่าตัว เขาพูดต่ออย่างมีมารยาท “ขอบคุณท่านลุงช่างตีเหล็ก การหลอมของท่านช่วยผมได้มากเลยครับ”

        “ฮ่าๆ เจ้าพูดเช่นนี้ข้าก็โล่งอก” ช่างตีเหล็กหวังพยักหน้าหัวเราะ แล้วตอบกลับมา

        เย่เทียนเซี่ยจัดการซื้อหมั่นโถวที่มีราคาสูงกว่าราคาปัจจุบันจำนวนหนึ่งจากร้านขายของเพื่อตุนเอาไว้ เขาเดินอย่างรีบเร่งขึ้นไปทางเหนือ เป้าหมายของเขายังคงเป็นหุบเขาหมาป่า อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้เล่นคนไหนเข้าไปในเขตแดนของหมาป่าโลหิต ตอนนี้ที่นั่นยังคงเป็นของเขาเพียงผู้เดียว

        หลังจากผ่านการ “พักผ่อน” มาหนึ่งคืน เดินแดนหม่าป่าโลหิตที่ถูกเย่เทียนเซี่ยกวาดล้างจนเกลี้ยงก็มีฝูงหมาป่าเดินเตร็ดเตร่อยู่ทั่วบริเวณนี้อีกครั้ง บางทีอาจจะเป็นเพราะการบุกรุกของศัตรูที่แข็งแกร่งเมื่อวาน วันนี้พวกมันจึงมีการรวมกลุ่มกัน บางกลุ่มมีสามถึงห้าตัว บางกลุ่มมีเจ็ดแปดตัว มองดูแล้วไม่มีหมาป่าโลหิตตัวไหนเลยที่เดินอยู่เพียงลำพัง แต่นี่ยิ่งสะดวกสำหรับเย่เทียนเซี่ย เขาก้าวเข้าไปในเขตแดนหมาป่าโลหิต หลังจากนั้นก็พุ่งตรงเข้าไปทางฝูงหมาป่าโลหิตโดยไม่ลังเล เวลานั้นหุบเขาหมาป่าที่เคยเงียบสงัดก็มีเสียงเห่าหอนของหมาป่าโลหิตดังกึกก้องขึ้นมาอีกครั้ง

        ใช้เวลาไม่นานฝูงหมาป่าที่รวมตัวกันอยู่อย่างหนาแน่นก็ค่อยๆเบาบางลงอีกครั้ง เนื่องจากมีความเกี่ยวพันกับเมืองเริ่มต้นทำให้ความเร็วในการกวาดล้างหมาป่าโลหิตก่อนหน้าเป็นไปได้อย่างเชื่องช้า แต่ระดับความเร็วในการกวาดล้างอีกครั้งตอนนี้ห่างไกลกับความเร็วในการทำลายล้างก่อนหน้าของเย่เทียนเซี่ยจนไม่เห็นฝุ่น เสียงคำรามก่อนตายของพวกหมาป่าปลุกกั่วกัวที่กำลังฝันหวานให้ตื่นขึ้นมาในที่สุด ห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์ในมือของเย่เทียนเซี่ยทอประกายแสงสีขาวออกมาจางๆ ร่างของกั่วกัวปรากฏขึ้นข้างไหล่ของเย่เทียนเซี่ย ดวงตาปรือปรอย เธอบิดขี้เกียจไปมา “โอ้ การนอนครั้งนี้มันช่างสบายจริงๆ”

        ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาที่กวัดแกว่งไปมาตามมาด้วยเสียง “ชิ้ง” หมาป่าสี่ตัวที่ถูกเย่เทียนเซี่ยดึงดูดมารวมกันก็ล้มลงตรงหน้าเขาในเวลาเดียวกัน เย่เทียนเซี่ยหมุนตัวกลับมาพูดกับกั่วกัว “กั่วกัว เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

         กั่วกัวยังคงกระพริบตาปริบๆด้วยดวงตาไร้เดียงสา “เห? มีด้วยหรือเจ้าคะ…… ข้าจำไม่เห็นได้เลย”

        “เมื่อวานเธอพูดว่าถ้าฉันซื้ออมยิ้มให้เธอกินเธอจะบอกฉันว่าห้วงเวลาแห่งโชคชะตาคืออะไร ฉันไม่ชอบเด็กผู้หญิงที่ไม่รักษาคำพูดหรอกนะ” เย่เทียนเซี่ยยักคิ้ว แล้วแทงห้วงเวลาแห่งโชคชะตาไปด้านหน้าที่หมาป่าโลหิตตัวหนึ่งที่เขาเพิ่งจัดการไป

        กั่วกัวลูบดวงตาไปมา ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพูดออกมา “วะฮ่าๆๆๆ ข้าคิดออกแล้วเจ้าค่ะ ข้าเคยพูดไว้จริงๆด้วย ฮิๆ อมยิ้มที่นายท่านให้ข้ากินมันอร่อยมากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่พี่สาวบอกว่า……เอ่อ ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาคืออะไรงั้นเหรอเจ้าคะ……เอ่อ เหมือนข้าจะลืมอะไรไปบางอย่าง ขอข้าคิดก่อนนะเจ้าคะ”

        “……..” เย่เทียนเซี่ย

        เงาร่างของเย่เทียนเซี่ยวูบไหวอยู่ท่ามกลางการโจมตีของหมาป่าโลหิต บางครั้งก็เปลี่ยนตำแหน่งอย่างประหลาดภายในเวลาไม่กี่วินาที กั่วกัวก็เป็นเหมือนเงาเล็กๆตามตัวเขาที่ลอยไปลอยมาไม่ห่างกายอยู่ด้านหลัง ดวงตาเหมือนคริสตัลมองไปด้านบน มือเล็กๆที่ขาวราวกับหิมะจิ้มอยู่ที่คางเหมือนพยายามจะหวนคิดถึงอะไรบางอย่าง แต่ผ่านไปพักใหญ่เย่เทียนเซี่ยก็ยังไม่ได้รับคำตอบที่เขารอคอย

        “ฮิๆ…..ข้าคงจะจำไม่ได้แล้วจริงๆ นายท่านไม่ต้องรีบนะเจ้าคะ ข้าจะค่อยๆคิดให้ออกแน่นอนเจ้าค่ะ” กั่วกัวยิ้มอย่างรู้สึกผิดก่อนจะพูดออกมา ด้านหลังของเย่เทียนเซี่ยเธอขยับมือเล็กไปมาอมยิ้มแท่งหนึ่งก็ปรากฏอยู่ในมือเล็กนั่น เมื่อเธอมีประสบการณ์ได้ลิ้มลองอมยิ้มไปแล้วครึ่งหนึ่ง ครั้งนี้เธอจึงค่อยๆแกะกระดาษห่ออมยิ้มอย่างสบายๆแล้วทิ้งมันลงพื้น พยายามครุ่นคิดพร้อมกับเลียอมยิ้มเบาๆไปด้วย

        ภายใต้การกระตุ้นของอมยิ้มการรับรู้ของกั่วกัวก็ราวกับจะเพิ่มระดับขึ้น อยู่ๆเธอก็ตะโกนขึ้นมาข้างหูเย่เทียนเซี่ยอย่างกะทันหัน ทำให้การเคลื่อนไหวอันคล่องแคล่วของเขาสะดุดจนเกือบจะถูกหมาป่าโลหิตกัดเอาแล้ว กั่วกัวพูดขึ้นอย่างดีใจ “นายท่าน ข้าคิดออกแล้วเจ้าค่ะ พลังแห่งโชคชะตาก็คือพลังงานหลักของห้วงเวลาแห่งโชคชะตาที่อยู่ในมือของนายท่านตอนนี้ มีทั้งหมด 7 ชิ้นเจ้าค่ะ”

        เย่เทียนเซี่ยทำอะไรไม่ถูกไปเล็กน้อย เขาจัดการหมาป่ารอบกายไปจนหมดก่อนจะหันกลับมาพูด “พลังงานหลัก?”

        “อื้มๆ มันคือพลังงานหลักเจ้าค่ะ นายท่านดูสิเจ้าคะ…….ช่องว่างทั้งเจ็ดบนห้วงเวลาแห่งโชคชะตาเดิมทีมีพลังแห่งโชคชะตาอยู่เจ็ดอย่าง ต่อมาไม่รู้ทำไมมันถึงได้หายไป ดังนั้นพลังของห้วงเวลาแห่งโชคชะตาจึงเปลี่ยนเป็นอ่อนแอลงมากๆ……. ข้าคิดก่อนนะเจ้าคะ…..พลังแห่งโชคชะตามีทั้งหมด 7 อย่าง เจ็ดอย่างนั้นคือ…..เอ่อ อันแรกเหมือนจะเป็นสีแดง เรียกว่าขนนกโลหิต….. ต่อมาก็อันที่สอง……จำไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ ข้าจำได้แค่สีของมันก็คือสีส้ม ต่อมาก็สีเหลือง สีเขียว สีคราม สีน้ำเงิน สีม่วง…..” กั่วกัวพยายามคิดไปด้วยและพยายามพูดสิ่งที่คิดได้ออกมาอย่างต่อเนื่อง ขณะเดียวกันลิ้นเล็กๆก็เลียอมยิ้มในมือไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว

        เย่เทียนเซี่ยสงบจิตสงบใจไม่รบกวนกั่วกัว สายตาก้มมองห้วงเวลาแห่งโชคชะตาในมือ เห็นได้ชัดตามที่กั่วกัวพูด ช่องว่างแปลกๆที่มีรูปร่างต่างกันเจ็ดช่องบนห้วงเวลาแห่งโชคชะตาเดิมทีแล้วเคยมีพลังแห่งโชคชะตาเจ็ดอย่างฝังอยู่ พลังแห่งโชคชะตาแต่ละอันล้วนมีพลังแข็งแกร่ง และห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็คือสิ่งรองรับพลังทั้งเจ็ดแห่งโชคชะตา หากห้วงเวลาแห่งโชคชะตาไม่มีพลังแห่งโชคชะตา ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็ไร้พลังที่แท้จริง และไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นห้วงเวลาแห่งโชคชะตา

        แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน ม่วง……… ช่องว่างทั้งเจ็ดบนห้วงเวลาแห่งโชคชะตาจะสะท้อนให้เห็นถึงแสงที่เปล่งออกมาจากบนลงล่างต่างกันไป สีพวกนี้แบ่งชัดเจนตามแสงทั้งเจ็ดที่กระจายออกมาของดวงอาทิตย์!

        พลังอย่างแรกของโชคชะตาคือสีแดง……ขนนกโลหิต

        ขนนกโลหิต? หมายถึงขนนกสีเลือดหรือเปล่า?

        สายตาของเย่เทียนเซี่ยมองไปด้านบนตรงช่องว่างด้านบนสุด เห็นได้ชัดว่ารูปร่างของมันคล้ายกับขนนก รูปร่างของช่องว่างทั้งเจ็ดของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานั้นเย่เทียนเซี่ยค่อนข้างคุ้นเคยอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้เขาคิดว่ามันคือรูปร่างของเปลวไฟที่มีลักษณะเรียวยาวกองหนึ่ง

        “แล้วพลังทั้งเจ็ดแห่งโชคชะตาไปอยู่ที่ไหนหมดแล้วล่ะ?” เย่เทียนเซี่ยเงยหน้ามองกั่วกัว เขาเพียงเอ่ยปากถามออกมา อารมณ์ของเขาก็เป็นอันต้องสะดุด ม่านตาหดลงอย่างชัดเจนราวกับมองเห็นเรื่องเหลือเชื่ออะไรบางอย่าง

        “ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ข้ารู้ว่าห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์นี่มันสุดยอดมากๆ เมื่อนานมาแล้วอยู่ดีๆห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็ได้ปรากฏขึ้น ณ ทวีปที่หายสาบสูญ ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน…….และต่อมาผู้นำสูงสุดของทวีปที่หายสาบสูญก็ใช้ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาเอาชนะปีศาจที่น่ากลัวที่สุดพวกนึงได้ ปีศาจที่น่ากลัวพวกนั้นก็ถูกห้วงเวลาแห่งโชคชะตาผนึกไว้ที่หอคอยแห่งโชคชะตา แต่ว่าต่อมาดูเหมือนอยู่ๆห้วงเวลาแห่งโชคชะตาก็หายไป แล้วก็มาปรากฏอยู่ในมือของนายท่านเนี่ยแหละเจ้าค่ะ แปลกมากเลยนะเจ้าคะ” กั่วกัวพูดออกมาด้วยใบหน้าแปลกใจ…….มีเรื่องเดียวที่เธอไม่สงสัยก็คือ…..ทำไมเธอถึงได้ปรากฏตัวออกมาจากห้วงเวลาแห่งโชคชะตาได้!?

        “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น พลังแห่งโชคชะตาก็ไม่มีทางที่จะสูญหายไปได้แน่นอน ถ้านายท่านสามารถค้นหาพลังแห่งโชคชะตามาได้ล่ะก็ จะต้องกลายเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดแน่นอนเจ้าค่ะ……เอ๋? นายท่าน ทำไมท่านถึงมองข้าแบบนี้ล่ะเจ้าคะ…..เอ๋ๆๆๆ? นายท่านอยากกินอมยิ้มเหรอเจ้าคะ ไม่ได้ๆๆๆๆ อมยิ้มมีไว้ให้กั่วกัวเด็กสาวที่น่ารักและเชื่อฟังที่สุดกินเท่านั้นเจ้าค่ะ นายท่านจะกินมันไม่ได้นะเจ้าคะ”เมื่อมองเห็นสายตาของเย่เทียนเซี่ยหยุดลงที่อมยิ้มที่เธอถืออยู่ในมือ กั่วกัวก็เหมือนรับรู้ได้ถึงความกลัวบางอย่างเธอถืออมยิ้มไว้ในมืออย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี ร่างเล็กๆก็ขยับลอยไปไกลทางด้านหลังอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่นั้นมองมาทางเขาอย่างหวาดระแวง

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์” : https://goo.gl/w36biW

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค
https://www.kawebook.com/story/view/368

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม