0 Views

        “อั๊ยหยา! นายท่านอาบน้ำอยู่เองหรือเจ้าคะ…….อุวะฮ่าๆๆ ข้ารักการอาบน้ำเป็นที่สุด ข้าก็อยากอาบน้ำด้วยเจ้าค่ะ!”

        เสียงใสที่อยู่ดีๆก็ดังขึ้นข้างหูของเย่เทียนเซี่ยทำให้เขาสะดุ้งโหยงจนเกือบจะกระโดดพรวดออกจากอ่างอาบน้ำที่แช่อยู่ ประตูก็ลงกลอนอย่างแน่นหนา อีกทั้งยังไม่มีช่องว่างใดๆ กั่วกัวไม่สามารถเข้ามาได้แน่นอน ถ้าเธอเข้ามาเขาก็น่าจะพบเธอแล้ว…… แต่เสียงนั่นกลับดังขึ้นข้างหูอย่างชัดเจน

        ภายใต้ใบหน้าเหลือเชื่อของเย่เทียนเซี่ยกั่วกัวก็บินมาลอยอยู่ตรงหน้าเขา เธอเพิ่งจะจัดการอมยิ้มแท่งนั้นด้วยความยากลำบาก แล้วก็พบว่านายท่านไม่อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว เธอตามกลิ่นเขามาจนถึงที่นี่และถูกกระตุ้นด้วยความปรารถนาที่อยากจะอาบน้ำอย่างแรงกล้า

        “ฮ่าๆๆๆ! อาบน้ำ!” มือของกั่วกัวลูบไล้ไปบนร่างกายของตัวเองเบาๆ ทันใดนั้นตรงหน้าของเย่เทียนเซี่ยกลับปรากฏดอกไม้ดอกหนึ่ง หลังจากนั้นตาทั้งสองข้างของเขาก็เบิกโตอย่างถึงที่สุด สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือเงาร่างสีขาวราวกับหิมะ

        ชุดกระโปรงตัวน้อยบนร่างของกั่วกัวหายไปแล้วเผยให้เห็นร่างกายบอบบางที่ขาวราวกับหยก เส้นผมสีดำสนิทแผ่สยายเต็มไหล่ขาว ผิวของเธอยังเป็นสีขาวนวลเนียนจนแทบทำให้ตาพร่า ร่างของเธอเหมือนกับหยกหิมะ ดูนุ่มนวลจนทำให้คนมองแทบอดใจไม่ไหวอยากสัมผัส บนหน้าอกของเธอเหมือนหยกที่นูนขึ้นมาราวกับมีถ้วยหิมะคว่ำไว้ที่หน้าอกของเธอสองลูก เมื่อเธอเข้ามาใกล้แม้แต่จุดเล็กๆสีชมพูสองจุดที่ดูนิ่มนวลนั่นก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ต่ำลงมาอีกก็เป็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดที่เบียดชิดกัน หว่างขาเรียบเนียนเหมือนหยกไม่มีขนแม้แต่เส้นเดียว เท้าขาวเนียนนุ่มนั้นเหยียบอยู่บนอากาศ นิ้วเท้าของเธอเป็นประกายโปร่งใส

        ร่างเล็กกะทัดรัด ผิวขาวและกล้ามเนื้อที่ดูอ่อนนุ่ม เป็นความงามบริสุทธิ์ที่ไม่เหมือนสิ่งใดบนโลก ไร้ที่ติและปราศจากสิ่งสกปรกแปดเปื้อน

        “โอ้โห!” เสียงใสนั้นราวกับดังมาจากนอกโลก กั่วกัวลอยต่ำลงแต่ไม่ถึงกับทำให้ร่างกายจมลงไปในน้ำ ยกดอกไม้ที่มีขนาดเล็กจิ๋วเหมือนตัวเธอขึ้นมา เย่เทียนเซี่ยเหมือนตื่นจากภวังค์ยกมือขึ้นปิดจมูกของตัวเองโดยอัตโนมัติ

        “กั่วกัว ใครบอกให้เธอเข้ามาฮะ!” เย่เทียนเซี่ยแอบหยิกตัวเองเบาๆ พยายามเบนสายตาไปสนใจสิ่งรอบตัวแทน ภายใต้ท่าทางใสซื้อบริสุทธิ์ของกั่วกัวกลับซ่อนเรือนร่างที่งดงามไร้ที่ติเอาไว้ ตอนนี้เขากำลังจะเสียการควบคุมต่อหน้ายัยเด็กตัวจิ๋ว

        “ก็เพราะ……ข้าก็อยากอาบน้ำเหมือนกันนี่เจ้าคะ” กั่วกัวโผล่หัวออกมาจากน้ำ หัวเราะฮิๆพลางพูดออกมา

        “เด็กผู้หญิงจะมาอาบน้ำร่วมกับผู้ชายไม่ได้หรอกนะ!”

        “เอ๋? ทำไมล่ะเจ้าคะ?” ใบหน้าของกั่วกัวเต็มไปด้วยความสงสัย

        “……” เย่เทียนเซี่ยกลั้นหายใจเป็นเวลานานแต่ก็ยังคิดคำตอบไม่ออก ทำไมงั้นเหรอ? หรือควรจะพูดถึงความใกล้ชิดของชายหญิงให้เธอฟัง? แต่ถ้าสามารถเข้าใจสิ่งที่เขาอธิบายได้ก็คงไม่ใช่กั่วกัว

        “เอ๋? นายท่านนี่แปลกจริงๆเลย เอ๋? สิ่งที่มันยาวๆใหญ่ๆนั่นคืออะไรหรือเจ้าคะ แปลกมากเลยเจ้าค่ะ ทำไมร่างของข้าไม่เห็นมีเลยล่ะเจ้าคะ? อ๋า? ตรงนี้มันร้อนจังเลยเจ้าค่ะ แล้วยังขยายใหญ่ขึ้นนิดหน่อยด้วยนะเจ้าคะ…..”

        “ห้ามแตะต้องนะ!”

        “ว๊า…….นายท่านใจร้าย…..ข้าอยากจับมันนี่เจ้าคะ…..เอ๋ๆๆๆ? ดูเหมือนว่ามันจะยิ่งใหญ่ขึ้นนะเจ้าคะ!”

            “@!#¥%……”

            ————

            ————

        “โอ้โห! นี่คือเตียงของนายท่านหรือเจ้าคะ ทั้งนุ่มแล้วก็สบายมากเลยเจ้าค่ะ สบายกว่านอนบนกลีบดอกไม้อีกเจ้าค่ะ” กั่วกัวนอนลงบนเตียงอย่างมีความสุข เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกนุ่มสบาย เปลี่ยนท่าทางไปมาไม่หยุด เดี๋ยวก็เอนตัว เดี๋ยวก็ปีนขึ้น เดี๋ยวก็ตะแคงข้างหรือไม่ก็กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งเธอหลับฝันหวาน

        ถึงจะผ่านไปนานแล้วแต่เย่เทียนเซี่ยก็ยังไม่ง่วงนอน เขาจ้องมองกั่วกัวที่เข้าสู้ความฝันไปแล้วอยู่ข้างหมอน แม้ว่าจะตกอยู่ในความฝันแต่ท่าทางของเธอก็ยังน่ารักน่าชัง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะขยับตัวไปจุ๊บเบาๆที่ยัยตัวเล็ก

        เธอเป็นใคร มาจากที่ไหน ปกปิดความลับอะไรเอาไว้กับตัวบ้าง…….เขาเองก็ไม่รู้ ชีวิตของเขาคงเกิดการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาที่ค่อยๆเคยชินกับความโดดเดี่ยวไปแล้วกลับมีเพื่อนร่วมทางโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว…….เธออาจจะทำให้เขาต้องปวดหัว แต่ก็เป็นคนที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

        วันนี้เมื่อเย่เทียนเซี่ยตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาสายตะวันโด่งแล้ว แต่ที่ข้างๆหมอนของเขากั่วกัวยังคงหลับสนิทอยู่เลย ตอนนั้นเธอแกล้งทำเป็นหลับเพราะในระหว่างกลางคืนเธอก็ใช้มือน้อยๆสะกิดเย่เทียนเซี่ยจนตื่นอย่างต่อเนื่องถึงสามครั้ง แต่การนอนของเธอตอนนี้มันน่าเกลียดมาก แขนขาวราวหิมะทั้งสองยื่นออกมา ขาเนียนละเอียดนั่นก็อ้าออกกว้าง…….. เย่เทียนเซี่ยมองเธอเงียบๆอยู่พักหนึ่งก็เดินออกไปจากห้องนอนอย่างเบาที่สุด

        เมื่อกินอาหารเช้าทั้งหมดแล้วเย่เทียนเซี่ยก็นั่งลงบนโซฟา เขากดสายรัดข้อมือบนมือขวาแล้วออกคำสั่งด้วยความคิดให้ล็อกอินเข้าสู่ World of Fate

        เมื่อดวงตาของเย่เทียนเซี่ยปิดลงเครื่องประดับที่หน้าอกของเขาก็หายไปอย่างแปลกประหลาดอีกครั้ง และในขณะเดียวกันกั่วกัวที่กำลังหลับฝันหวานอยู่ในห้องนอนก็ค่อยๆหายไปจากที่นั่นเช่นเดียวกัน

        ใน World of Fate ที่ที่เย่เทียนเซี่ยปรากฏตัวคือข้างร้านขายของที่เขาล็อกเอาท์ไปเมื่อวาน เมื่อมองไปรอบๆที่นี่ก็ยังคงเต็มไปด้วยกลุ่มคนมากมาย และแล้วเย่เทียนเซี่ยก็เคลื่อนตัวไปยังร้านช่างตีเหล็ก

        “นักรบระดับ 5 กำลังหาปาร์ตี้ไปกวาดล้างงูเขียวเล็ก!”

        “……พี่ชาย ขอหมั่นโถวให้หนูกินหน่อยได้ไหมคะ หนูหิวจะตายอยู่แล้ว”

        “ขายแอปเปิ้ลคุณภาพดี ราคาถูกกว่าร้านค้าสองเหรียญทองแดง……..จำนวนไม่จำกัด รีบมาซื้อกันเร็ว”

        หลังจากเข้ามาใน World of Fate ร่างกายจะอยู่ในสภาวะผ่อนคลายมากที่สุด สมองก็จะเข้าสู่สภาวะกึ่งหลับ แต่ถึงกระนั้น World of Fate ก็ไม่สามารถทดแทนการนอนที่แท้จริงได้ แต่มันก็สามารถลดเวลานอนหลับได้เป็นอย่างมาก แต่สำหรับคนหนุ่มที่มีพลังงานอันเหลือล้น ต่อให้ไม่ล็อคเอาท์เลยตลอดหนึ่งวันหรือก็คือ 24 ชั่วโมงก็ไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้า

        เมื่อวานตอนที่เย่เทียนเซี่ยล็อคเอาท์ระดับของเขาเพิ่มมาถึงเลเวล 4 แต่ในระหว่างหนึ่งคืนนั้นระดับของผู้เล่นโดยเฉลี่ยก็เพิ่มขึ้นมาถึงเลเวล 4 แล้ว และก็มีผู้เล่นจำนวนมากที่ไปถึงเลเวล 5 แล้วเช่นกัน

        น้ำยาฟื้นฟูของเมืองเริ่มต้นนั้นมีราคาไม่แพง ในร้านขายของน้ำยาฟื้นฟูขั้นต้นที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 100 หน่วยถูกขายในราคา 2 เหรียญทองแดง หากเป็นน้ำยาที่ฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 200 หน่วยจะมีราคาอยู่ที่ 5 เหรียญทองแดง และน้ำยาที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 400 หน่วยจะมีราคาอยู่ที่ 1 เหรียญเงิน แต่สิ่งที่ทำให้ผู้เล่นจำนวนมากออกปากบ่นกันก็คือของสิ้นเปลืองจำพวกอาหารที่ใช้ลดระดับค่าความหิวกลับมีราคาแพงหูฉี่ อย่างน้อยนี่ก็เป็นคำบ่นของพวกผู้เล่นมือใหม่ที่ปัจจุบันยากจนเกินกว่าจะซื้อน้ำยาใดๆได้

        หมั่นโถวหนึ่งลูกที่ช่วยลดค่าความหิว 30 หน่วยมีราคาถึง 5 เหรียญเงิน! (ราคาหมั่นโถวในตลาดปัจจุบันคือลูกละ 5 เหมาสินะ? หื้ม?) แอปเปิ้ลหนึ่งลูกที่ลดค่าความหิวได้ 10 หน่วยก็มีราคา 5 เหรียญเงิน สิ่งที่แตกต่างกันก็คืออย่างแรกจะแข็งจนแทบกลืนไม่ลง ส่วนอย่างหลังก็จะมีรสชาติหอมหวานเท่านั้นเอง เพราะราคาอาหารที่ค่อนข้างแพง มอนสเตอร์ที่ผู้เล่นมือใหม่ล่าได้ก็มีไม่มาก จึงได้แต่อดตายซ้ำแล้วซ้ำอีก ดังนั้นเมืองเริ่มต้นจึงปรากฏขอทานขออาหารเป็นจำนวนมาก และเพราะสาเหตุนี้จึงไม่สามารถสะสมเงินเป็นจำนวนมากได้ในช่วงมือใหม่ เพราะเหรียญทองแดงเพียงเหรียญสองเหรียญยังไม่เพียงพอที่จะซื้ออาหาร

        เมื่อมาถึงร้านช่างตีเหล็ก ดวงตาของช่างตีเหล็กหวังก็มองเห็นเขาทันที ใบหน้าเรียบสงบเผยรอยยิ้มออกมา “ผู้กล้าที่มีความกระตือรือร้น ข้ารอเจ้าอยู่นานมาก มาเถอะ นี่คือแหวนของเจ้า ข้าทำให้มันมีพลังลึกลับที่แข็งแกร่งมากขึ้นสำเร็จแล้ว”

        แหวนสีเงินวงหนึ่งถูกวางไว้บนมือของเย่เทียนเซี่ย รูปร่างของมันไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อวาน แต่เห็นได้ชัดว่าความเก่าของมันหายไปและมีความวาววับของโลหะเพิ่มขึ้นมา และเมื่อเย่เทียนเซี่ยสัมผัสถึงพื้นผิวของมันที่ส่องแสงสีเหลืองออกมาจางๆ หัวใจของเขาก็เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น…….เมื่อวานยังเป็นแหวนที่มีสีน้ำเงินอ่อนๆ ตอนนี้กลับส่องประกายสีเหลืองออกมา…… มันคือแสงของไอเทมระดับทองแดง!

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์” : https://goo.gl/w36biW

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค
https://www.kawebook.com/story/view/368

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม