0 Views

        “ติ๊ง! เจ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 ขอให้ท่านช่วยรวบรวมเขี้ยวหมาป่าจำนวน 100 ชิ้น

        ระดับภารกิจ : ธรรมดา

        เวลาจำกัด : ไม่มี

        รางวัล : ค่าประสบการณ์ 1,000 และไอเทมเหล็กระดับ 5 หนึ่งชิ้น

        หมายเหตุ : เดิมทีแล้วนี่เป็นภารกิจสำหรับเลเวล 5 ดังนั้นหากทำสำเร็จอาจได้รับรางวัลพิเศษค่ะ”

        หมาป่า……..หมาป่าอีกแล้ว ก่อนหน้านี้ก็เป็นดวงตาหมาป่า ตอนนี้ยังเป็นเขี้ยวหมาป่าอีก เย่เทียนเซี่ยตอบรับภารกิจ เขาได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของเจ้าเมืองก่อนจะพยักหน้าแล้วพูดออกมา “เจ้าหนุ่ม ข้าจะรอเจ้านำชัยชนะกลับมา มานี่สิ ข้าหวังว่าสิ่งนี้จะมีประโยชน์ต่อเจ้า”

        “ติ๊ง! ท่านได้รับน้ำยาฟื้นฟูขวดเล็ก 10 ขวด, แอปเปิ้ล 5 ลูก, หมั่นโถว 5 ลูกจากเจ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001”

        น้ำยาฟื้นฟูขวดเล็ก : ฟื้นฟูพลังชีวิตทันที 100, ใช้เวลาในการคูลดาวน์ 5 วินาที, ผลที่ได้รับจะไม่ซ้อนทับกับไอเทมฟื้นฟูประเภทเดียวกัน

        แอปเปิ้ล : ผลไม้ธรรมดาชนิดหนึ่ง หลังจากรับประทานแล้วจะฟื้นฟูพลังชีวิต +50, ค่าความหิว -10

        หมั่นโถว : อาหารธรรมดาชนิดหนึ่ง หลังจากรับประทานแล้วจะฟื้นฟูพลังชีวิต +10, ค่าความหิว -30

        จริงๆแล้วก็ใช่ว่าจะไม่มีโชคเลย………เย่เทียนเซี่ยรับของเหล่านั้นมาแล้วพูดกับเจ้าเมืองเริ่มต้น “ขอบคุณท่านเจ้าเมือง”

        “ฮ่าๆ ก่อนอื่นข้าจะสอนทักษะชีวิตที่พื้นฐานที่สุดให้เจ้าซักอย่างก็แล้วกัน” เจ้าเมืองชราโบกมือครั้งหนึ่งก็ปรากฏแสงสลัวสีขาวในมือของเขาและบนร่างกายของเย่เทียนเซี่ยในเวลาเดียวกัน

        “ติ๊ง! ท่านได้เรียนรู้ ‘ทักษะเก็บรวบรวมขั้นต้น’ สามารถเก็บรวบรวมไอเทมระดับต่ำจากร่างของมอนสเตอร์ที่ตายแล้วได้ค่ะ”

        “นายท่าน นายท่าน! ไอ้ที่เรียกว่าแอปเปิ้ลนั่นดูแล้วน่าจะกินได้ใช่ไหม ข้าอยากกิน ข้าอยากกิน!” กั่วกัวที่หุบปากเงียบได้ไม่นานตะกุยหูของเย่เทียนเซี่ยพลางร้องเสียงดัง เย่เทียนเซี่ยที่กำลังฟังท่านเจ้าเมืองพูดอยู่ถึงกับมีเส้นเลือดผุดขึ้นมาข้างขมับ เขาพูดเสียงเบา “เงียบน่า!”

        “เอ๋? ข้าพูดอะไรไปงั้นเหรอ?” เจ้าเมืองเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย

        เย่เทียนเซี่ยใช้สายตาสงสัยแบบเดียวกันมองกลับไปที่ท่านเจ้าเมือง ก่อนจะพูดออกไปด้วยน้ำเสียงใสซื่อไม่มีพิรุธ “ผมไม่ได้พูดอะไรนะครับ”

        เจ้าเมืองอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะตัวเองแก่มากแล้ว หูก็เลยอาจจะมีปัญหา ชายชราไม่ปล่อยให้ปัญหานี้รบกวนการสนทนาต่อไป เขาหัวเราะแล้วพูดต่อ “ใช่แล้วล่ะ ผู้อาวุโสหวังที่ร้านช่างตีเหล็กเหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่างกำลังหาคนช่วยอยู่ เจ้าลองไปหาเขาดูสิ”

        เย่เทียนเซี่ยพยักหน้า บอกลาท่านเจ้าเมืองก่อนจะเดินไปทางบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งที่มีเสียงของบางอย่างกระทบกันดังออกมา

        “ยู้ฮู นายท่าน ข้าอยากกินไอ้สิ่งที่เรียกว่าแอปเปิ้ลนั่น นายท่าน………ท่านบอกว่าจะไม่รังแกกั่วกัวผู้น่ารักและเชื่อฟังที่สุดไม่ใช่เหรอเจ้าคะ….”

        สีหน้าที่เหมือนกำลังจะร้องไห้และเสียงนุ่มๆที่น่าสงสารนั่น ถ้าหากไม่ตอบรับอีกล่ะก็ดวงตาแวววาวคู่นั้นจะต้องปล่อยน้ำตาออกมาทันทีเป็นแน่ เย่เทียนเซี่ยได้แต่ยอมแพ้จำใจหยิบแอปเปิ้ลที่เพิ่งได้รับมายื่นให้กั่วกัว เมื่อได้รับผลแอปเปิ้ลมาไว้ในมือร่างของกั่วกัวก็ร่วงลงตามแรงโน้มถ่วงทันทีจนเกือบจะตกลงกระแทกพื้น แต่หลังจากนั้นเธอก็พยายามใช้สองมือประคองแอปเปิ้ลลูกนั้นลอยขึ้นมาด้วยความยากลำบาก

        “ว๊าว! ใหญ่มากเลย ดูแบบนี้แล้วน่ากินมากเลยเจ้าค่ะ” กั่วกัวอ้าปากเล็กๆของเธอออกแล้วออกแรงกัดลงบนแอปเปิ้ลลูกนั้น ใช้แรงไปไม่น้อยในที่สุดบนผิวของแอปเปิ้ลบริเวณที่เธอกัดไปก็ปรากฏรอยกัดเล็กๆ หลังจากนั้นเธอก็กัดกินมันอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติหอมหวานทำให้มีเสียงเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยออกมาจากปากของเธอไม่หยุด

        ภาพที่เด็กสาวตัวน้อยกอดแอปเปิ้ลที่มีขนาดเกือบเท่าหัวของตัวเองเอาไว้แล้วกินอย่างตะกละทำให้คนมองมีความสุขและอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ แม้แต่เย่เทียนเซี่ยเองยังยิ้มออกมาน้อยๆ

        “สวัสดีครับลุงช่างตีเหล็ก ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ” เมื่อเดินเข้าไปในร้านช่างตีเหล็กเย่เทียนเซี่ยก็สอบถามกับช่างตีเหล็กที่กำลังทำงนอยู่

        เมื่อได้ยินเสียงนั้นช่างตีเหล็กก็หมุนตัวกลับมา ใบหน้าดำคล้ำนั้นปรากฏรอยยิ้มออกมา “สวัสดีนักผจญภัยจากต่างแดน ข้ามีเรื่องให้เจ้าช่วยเรื่องหนึ่ง วัตถุดิบบางอย่างที่ข้าใช้หลอมเกือบจะไม่พอแล้ว เจ้าจะช่วยข้ารวบรวมเขี้ยวหมูป่าหน่อยได้หรือไม่”

        “ติ๊ง! เนื่องจากค่าเสน่ห์ที่อยู่ในระดับสูงของท่าน ช่างตีเหล็กหวังมีความประทับใจต่อท่าน+ 20 ช่างตีเหล็กหวังขอร้องให้ท่านรวบรวมเขี้ยวหมูป่าจำนวน 20 ชิ้น

        ระดับภารกิจ : ธรรมดา

        เวลาจำกัด : ไม่มี

        รางวัล : ค่าประสบการณ์ 200 และไอเทมขาวระดับ 3 หนึ่งชิ้น

        ท่านจะยอมรับหรือไม่?”

        หูของเย่เทียนเซี่ยได้ยินเสียงกั่วกัวเคี้ยวแอปเปิ้ล “หยุบหยับหยุบหยับ” ไม่หยุด ตั้งแต่ได้แอปเปิ้ลไปไว้ในมือเสียงนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย แต่แอปเปิ้ลลูกนั้นหลังจากตกไปอยู่ในมือกั่วกัวก็มีสถานะเหมือนร่างกายของกั่วกัว คือไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ ไม่อย่างนั้นถ้ามีใครมองเห็นแอปเปิ้ลลอยไปลอยมากลางอากาศแล้วก็ค่อยๆหายไปทีละนิดๆล่ะก็ คงทำให้ผู้คนตื่นตกใจกันหมด เย่เทียนเซี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่ได้เลือกจะยอมรับภารกิจ เขาพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ “ท่านลุงช่างตีเหล็ก ถึงเขี้ยวหมูป่าจะเป็นวัตถุดิบในการหลอมที่ไม่เลว แต่หากพูดถึงระดับความเหนียวแล้วเขี้ยวหมาป่าน่าจะดีกว่าระดับหนึ่ง สู้ให้ผมไปรวบรวมเขี้ยวหมาป่ามาให้ท่านไม่ดีกว่าเหรอ ท่านว่ายังไงล่ะ?”

        หมูป่าคือมอนสเตอร์ระดับ 2 พื้นที่อยู่อาศัยของหมูป่าตอนนี้กำลังถูกครอบครองด้วยหมู่มวลมหาชนที่กำลังเก็บเลเวลและทำภารกิจอยู่ ถ้าจะเก็บเขี้ยวหมูป่าจำนวน 20 ชิ้นไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไร อีกทั้งเขายังได้รับมอบหมายภารกิจจากท่านเจ้าเมืองให้รวบรวมเขี้ยวหมาป่าพอดี……. นี่ถือเป็นจุดร่วมที่สวยงาม

        ดวงตาของช่างตีเหล็กเบิกกว้าง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นไปอีก “ คนหนุ่มที่มีความกระตือรือร้นเช่นเจ้าใช่จะพบเจอได้บ่อยนัก แต่หมาป่าคือมอนสเตอร์ที่ดุร้าย ความเสี่ยงในการรวบรวมเขี้ยวหมาป่าก็ยิ่งมากขึ้นไปด้วย เจ้าจะยอมรวบรวมเขี้ยวหมาป่า 20 ชิ้นให้ข้าจริงๆหรือ?

        “ติ๊ง! ช่างตีเหล็กหวังมีความประทับใจต่อท่าน +10 รายละเอียดของภารกิจถูกเปลี่ยนเป็นรวบรวมเขี้ยวหมาป่าจำนวน 20 ชิ้น ข้อจำกัดและรางวัลของภารกิจไม่เปลี่ยนแปลง ท่านจะยอมรับหรือไม่?”

        “ยอมรับอยู่แล้ว ผมจะพยายามนำเขี้ยวหมาป่ามาให้ท่านให้ได้” เย่เทียนเซี่ยยิ้มแล้วพูดออกไป แม้ว่ารางวัลของภารกิจจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่ค่าความประทับใจที่เพิ่มขึ้น +10 ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขาพอใจ ตอนที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไปเขากลับได้ยินเสียงช่างตีเหล็กเรียกเขาเอาไว้ “เจ้าหนุ่ม…… เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้พบเจอคนหนุ่มที่มีความกระตือรือร้นและน่าไว้วางใจเช่นเจ้าบ่อยๆแล้ว รบกวนเวลาของเจ้าอีกเล็กน้อย ช่วยข้าอีกสักเรื่องได้หรือไม่ หากว่าเจ้าสามารถทำได้ล่ะนะ”

        เท้าของเย่เทียนเซี่ยหยุดชะงักลง รอยยิ้มพร่างพรายบนใบหน้าของเขาพร้อมพูดออกไป “การช่วยผู้อื่นถือเป็นเกียรติของผม”

        ถ้าหากคนที่เคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาได้ยินประโยคนี้เข้าไม่รู้ว่าจะร้องออกมาด้วยความเหยียดหยามแค่ไหน

        ช่างตีเหล็กทิ้งค้อนที่อยู่ในมือ ถอนหายใจยาว เวลานี้ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนเผยให้เห็นถึงความเจ็บปวด “ข้ามีลูกชายอายุเจ็ดขวบอยู่คนหนึ่ง เขาก็คือสิ่งล้ำค่าที่มีค่ามากที่สุดในชีวิตของข้าและภรรยา แต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนค้างคาวสีดำตัวใหญ่ก็ปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าของเมืองเริ่มต้น หลังจากมันบินวนอยู่นานมันก็ทำการรุกรานที่แห่งนี้ มันใช้กรงเล็บของมันจับตัวลูกชายของข้าไป หลังจากนั้นก็บินจากไปทางทิศใต้…… นั่นคือค้างค้าวยักษ์ที่กลายเป็นปีศาจตัวหนึ่ง หรือบางทีมันอาจจะเป็นปีศาจร้ายที่หลุดออกมาจากหอคอยแห่งโชคชะตาก็ได้ ตั้งแต่ลูกชายของข้าโดนจับตัวไปข้าก็รู้ได้ทันทีว่าชีวิตนี้ข้าคงไม่มีทางได้พบเขาอีก เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของปีศาจร้ายตนนั้นเขาคงไม่อาจมีชีวิตรอดต่อไปได้……

        เจ้าหนุ่มเอ๋ย เจ้าจะช่วยข้าปลอบใจภรรยาของข้าได้หรือไม่ หลังจากลูกชายของเราถูกจับตัวไปนางก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ร่างกายของนางอ่อนแอลงทุกวัน จิตใจของนางเองนับวันก็ยิ่งผิดปกติ ได้แต่พึมพำชื่อลูกชายอยู่ทุกวันๆ หากเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกไม่นานนางคงจะจากข้าไปเช่นเดียวกับลูกชายของเรา…….. ผู้คนในเมืองเริ่มต้นทั้งหมดได้ลองพยายามดูแล้วแต่ก็ไม่ได้ผล เจ้าหนุ่ม เจ้าจะช่วยข้าในเรื่องนี้ได้หรือไม่ แม้ว่านางจะยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงแต่ข้าก็จะขอบคุณเจ้ามาก”

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์” : https://goo.gl/w36biW

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค
https://www.kawebook.com/story/view/368

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม