0 Views

        กับเด็กสาวที่ไม่รู้ว่าอมยิ้มคืออะไรนั้นปัญหายุ่งเหยิงเกี่ยวกับอมยิ้มจึงเป็นแค่เรื่องไร้สาระอย่างหนึ่ง เพราะอย่างนั้นเรื่องที่กั่วกัวพูดขึ้นมาเย่เทียนเซี่ยจึงได้แต่นิ่งเงียบต่อไป ที่จริงเมื่อดูๆไปแล้วเด็กสาวที่ดูไม่มีพิษมีภัยและใส่ซื้อบริสุทธิ์แบบนี้กลับมีความคิดเป็นของตัวเองอย่างชัดเจน ไม่ว่าเย่เทียนเซี่ยจะเลียบๆเคียงๆถามเธออย่างไรเธอก็ไม่หลุดปากออกมาเลยว่าตัวเองเป็นใคร ทำไมถึงมาปรากฏตัวใน World of Fate ได้ อีกทั้งยังไม่บอกเขาด้วยว่าทำไมถึงเรียนเขาว่าเจ้านาย เอาแต่ตอบว่า “ไม่บอกท่านหรอก” หรือไม่ก็ตอบออกมาส่งๆโดยไม่น่าเชื่อถือเลยว่า “วะฮ่าๆ ข้าไม่รู้จริงๆนี่เจ้าคะ”

        เมืองเริ่มต้น

        เย่เทียนเซี่ยยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าเมืองเริ่มต้น เฝ้ามองกลุ่มคนกลุ่มใหญ่เดินเข้าๆออกๆเมือง เขาเผชิญหน้ากับทุกสายตาที่มองมาพลางเลิกคิ้วมองไปยังกั่วกัวน้อยที่ยืนอยู่บนไหล่ของเขา เดิมทีรูปลักษณ์ของเขาก็ถูกปรับขึ้นถึง 20% อีกทั้งรูปลักษณ์ดั้งเดิมของเขาก็ถือว่าไม่เลว มีกลิ่นอายอันตรายและเสน่ห์อันน่าหลงใหลราวกับปีศาจ ไม่ว่าเดินไปที่ไหนก็จะเป็นจุดรวมสายตาของผู้คนมากมายอยู่ดี ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครมองไปยังกั่วกัวที่อยู่บนไหล่ของเขาเลยแม้แต่คนเดียว

        หรือว่าพวกผู้เล่นใน World of Fate ล้วนมีเด็กสาวตัวเล็กแบบนี้เหมือนกันหมด นั่นไม่น่าเป็นไปได้ เย่เทียนเซี่ยหยุดคิดไม่ได้ พยายามใช้สมองเดาไปเรื่อยจนหัวแทบแตก

        “กั่วกัว พวกเขาไม่เห็นเธอย่างนั้นหรอ?” เย่เทียนเซี่ยลองถามดู

        “อ่าฮะ! นายท่านฉลาดมากเจ้าค่ะ เด็กสาวที่ทั้งน่ารักและเชื่อฟังอย่างข้าทำไมต้องให้คนมากมายขนาดนี้มองเห็นด้วยล่ะเจ้าคะ กั่วกัวเก่งมากนะจะบอกให้ ถ้าข้าไม่ยินยอมล่ะก็ พวกเขาก็มองไม่เห็นและสัมผัสข้าไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้คนที่มองเห็นและสัมผัสข้าได้มีแค่นายท่านคนเดียวเท่านั้น” กั่วกัวดูภูมิใจมาก เธอพูดพลางหัวเราะเสียงใส เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นคนอื่นไม่เพียงมองไม่เห็นเธอ แม้แต่เสียงของเธอพวกเขาก็ไม่ได้ยิน ตอนที่กั่วกัวพูดออกมาก็ไม่มีใครสักคนมองมาที่เธอ

        เย่เทียนเซี่ยมองเด็กสาวตัวเล็กบนไหล่ด้วยสายตาประหลาด เด็กสาวตัวน้อยที่ไม่รู้ที่มาที่ไปคนนี้ไม่รู้ว่ากุมความลับหรือเรื่องราวแปลกใหม่อะไรเอาไว้อีกบ้าง

        “แล้วเธอสามารถกลับเข้าไปในนี้ได้หรือเปล่า” เย่เทียนเซี่ยชี้ไปที่ห้วงเวลาแห่งโชคชะตาที่อยู่บนอก ก่อนหน้านี้กั่วกัวลอยออกมาจากด้านใน ตอนนี้ถ้าสามารถออกมาได้ก็น่าจะกลับเข้าไปได้ด้วยเหมือนกัน

        “จะกลับก็กลับได้อยู่เจ้าค่ะ แต่ว่าข้างในนั้นมันมืดมากๆเลยเพราะอย่างนั้นข้าถึงไม่อยากกลับเข้าไปไงเจ้าคะ” กั่วกัวเบ้ปาก ใช้มือเล็กๆของเธอจับปอยผมอ่อนนุ่มเล่นไปมา นัยน์ตาดำขลับแฝงแววเฉลียวฉลาดมองไปยังผู้คนและทิวทัศน์รอบกาย

        เย่เทียนเซี่ยไม่ถามอีก มุ่งหน้าเดินเข้าไปในเมืองเริ่มต้น ปกติเขาเคยชินกับการเดินทางคนเดียวแต่ตอนนี้กลับมีภูติตัวน้อยส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนลูกเจี๊ยบอยู่ข้างกาย ความรู้สึกที่มีเพื่อนร่วมทางไปด้วยแบบนี้จริงๆแล้วก็ไม่เลวนัก มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นน้อยๆ อย่างน้อยเรื่องที่มาของกั่วกัวและความลับที่ถูกซ่อนไว้ของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานั้นเวลาคงจะค่อยๆบอกเขาทีละนิดเอง ถึงเขาจะอยากรู้คำตอบนั้นแต่เขาก็จะไม่คิดมากเกี่ยวกับมัน

        ตอนนี้เวลาที่เขาเข้ามาใน World of Fate ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เครื่องประดับที่ไม่ควรปรากฏในโลกนี้และห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์ที่เป็นแกนพลังงานหลักของโลกใบนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองสิ่งนี้ทำให้เขาเริ่มมองเห็นเงาเลือนรางของความพิเศษของโลกแห่งโชคชะตาใบนี้แล้ว

        บ้านเรือนในเมืองเริ่มต้นเป็นเพียงแค่ห้องเล็กๆกระจัดกระจายกันไป ผู้คนในตอนนี้เรียกได้ว่าค่อนข้างแออัด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยในช่วงเริ่มต้นของเกม เจ้าเมืองเริ่มต้นที่ดูสูงวัยยืนอยู่ใจกลางเมืองเริ่มต้นกำลังมองดูกลุ่มคนแต่ละคนเข้ามารับภารกิจ เย่เทียนเซี่ยเดินไปจนถึงด้านหน้าของเจ้าเมืองก่อนจะพูดอย่างมีมารยาท “สวัสดีครับท่านเจ้าเมือง ไม่ทราบว่ามีอะไรที่ผมสามารถช่วยได้ไหมครับ”

        ไม่ว่าฐานะในโลกจริงจะเป็นอย่างไร นิสัยจะเป็นเช่นไร แต่การรักษามารยาทต่อNPCในโลกแห่งเกมอยู่เสมอก็เป็นสิ่งจำเป็น มิฉะนั้นการส่งมอบภารกิจอาจเป็นเส้นทางไปสู่ความตายก็เป็นได้ใครจะรู้ NPCทุกคนที่นี่ล้วนมีนิสัยและความคิดอิสระเป็นของตัวเองไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาทั่วไป

        “ติ๊ง! เนื่องจากค่าเสน่ห์ที่อยู่ในระดับสูงของท่าน เจ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 มีความประทับใจต่อท่าน +20”

        เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นข้างหูทำให้เย่เทียนเซี่ยยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ค่าเสน่ห์พื้นฐาน 10 หน่วยนั้นไม่ได้เปล่าประโยชน์เลย แล้วยังมีค่าเสน่ห์ที่เพิ่มมาจากการถือครองห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์อีก 10 หน่วย ดังนั้นค่าเสน่ห์ของเขาจึงห่างไกลจากมาตรฐานโดยเฉลี่ยของผู้เล่นอย่างมาก

        เจ้าเมืองเริ่มต้นที่เดิมทีถูกผู้เล่นที่ไปๆมาๆรบกวนไม่เลิกราหลังจากมองเห็นเย่เทียนเซี่ยแล้วนัยน์ตาของเขาก็เป็นประกายชัดเจน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มพร้อมพูดขึ้นมา “แกนพลังงานหลักของโลกใบนี้ ‘ห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์’ได้หายสาบสูญไป เมื่อไม่มีพลังของห้วงเวลาแห่งโชคชะตานิรันดร์ พลังผนึกของหอคอยแห่งโชคชะตาก็กระจัดกระจายหายไป ทำให้ราชาปีศาจทั้ง 8 หลุดออกมา ไอปีศาจก็เริ่มแพร่กระจายออกไปส่งผลต่อพื้นที่ทั้งหมด ทำให้แม้แต่สัตว์ที่อ่อนโยนที่สุดก็กลับกลายเป็นดุร้าย……..”

        ประโยคเริ่มต้นของเจ้าเมืองเริ่มต้นกับหญิงชราแปลกๆคนนั้นที่เขาพบก่อนหน้านี้เหมือนกันไม่มีผิด เย่เทียนเซี่ยอดทนฟังจนในที่สุดเขาก็เข้าเรื่องสักที “นักผจญภัยผู้มาจากต่างแดนเอ๋ย ท่านทำให้ข้ามองเห็นรุ่งอรุณแห่งความหวังในการถือกำเนิดวีรบุรุษอีกครั้งแล้ว เดิมทีพวกลูกเจี๊ยบมีนิสัยที่อ่อนโยน แต่ตอนนี้พวกมันติดเชื้อจากไอปีศาจที่น่ากลัว ท่านจะช่วยข้าสังหารลูกเจี๊ยบขี้โมโหสัก 30 ตัวได้หรือไม่”

        “ติ๊ง! เจ้าเมืองเริ่มต้นหมายเลข 60001 ขอร้องให้ท่านช่วยสังหารลูกเจี๊ยบขี้โมโห 30 ตัว

        ระดับภารกิจ : ธรรมดา,

        จำกัดเวลา : ไม่มี,

        รางวัล : ค่าประสบการณ์ 80, น้ำยาฟื้นฟูขวดเล็ก 5 ขวด”

        นี่คือภารกิจพื้นฐานที่ผู้เล่นเลเวล 0 สามารถรับได้ซึ่งไม่มีความน่าสนใจสำหรับเย่เทียนเซี่ยแม้แต่น้อย เขาเลือกที่จะปฏิเสธ ดวงตาของเขามองตรงไปยังเจ้าเมืองเริ่มต้น พูดออกไปอย่างตั้งใจ “ท่านเจ้าเมือง แม้ท่านจะมองเห็นความหวังในการกำเนิดวีรบุรุษในตัวผม แต่ภารกิจง่ายขนาดนี้สำหรับวีรบุรุษแล้วมันไม่ดูถูกกันไปหน่อยเหรอ คิดดูแล้วภารกิจนี้ท่านเจ้าเมืองก็มอบไปให้คนที่มาจากสถานที่เดียวกันกับผมตั้งเยอะแล้ว ตอนนี้ผมหวังว่าจะได้รับภารกิจที่พวกเขาทั้งหมดไม่มีความสามารถจะทำให้สำเร็จได้มากกว่า”

        หากคำพูดนี้หลุดออกมากจากปากของผู้เล่นคนอื่นคงหลีกเลี่ยงสายตาดูถูกเหยียดหยามของท่านเจ้าเมืองและคำเทศนาเรื่องความใจร้อนมุทะลุเกินไปของตัวเองไม่ได้แน่ๆ หรืออาจจะถึงขั้นไล่เขาออกไปแล้วก็ได้ แต่เพราะตรงหน้าคือเย่เทียนเซี่ยที่มีค่าเสน่ห์สูงถึง 20 ดังนั้นหลังจากเจ้าเมืองตกตะลึงไปชั่วครู่รอยยิ้มบนหน้าของเขาก็ดูอ่อนโยนมากขึ้น เขายิ้มแล้วพยักหน้า “ดี เจ้าทำให้ข้ามองเห็นความภาคภูมิที่วีรบุรุษควรมี ลมหายใจของเจ้า ดวงตาของเจ้า และยังความทระนงที่เจ้ามีทำให้ข้ายิ่งเชื่อว่าเจ้าสามารถเป็นวีรบุรุษที่แท้จริงที่จะสามารถต่อกรกับปีศาจที่จ้องจะทำลายโลกใบนี้ได้ ถ้าอย่างนั้นข้าจะให้ตามที่เจ้าต้องการ”

        เสียงแจ้งเตือนภารกิจสังหารลูกเจี๊ยบขี้โมโหถูกยกเลิกดังขึ้นข้างหูของเย่เทียนเซี่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าเมืองเริ่มต้นหายไป ความทรงจำและความเศร้าปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่น “ทางเหนือไม่ไกลจากที่นี่มีหุบเขาหมาป่าอยู่แห่งหนึ่ง หมาป่าที่เตร็ดเตร่อยู่ที่นั่นได้รับผลกระทบจากไอปีศาจทำให้เปลี่ยนไปเป็นหมาป่าที่ดุร้ายและกระหายเลือด พวกมันมักจะออกจากหุบเขามารุกรานเมืองเริ่มต้นอันสงบสุขของเรา ปีนั้นลูกชายของข้าอายุพอๆกับเจ้า เพื่อหยุดยั้งการรุกรานของหุบเขาหมาป่าเขาได้ไปที่นั่นเพียงคนเดียว หลังจากนั้นก็ไม่กลับออกมาอีกเลย….” เจ้าเมืองถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ท่านนักผจญภัยผู้กล้า ท่าจะสามารถไปที่หุบเขาหมาป่าสักครั้งและนำเขี้ยวหมาป่า 100 ชิ้นกลับมาได้หรือไม่ ข้าต้องการจะใช้เขี้ยวหมาป่าสร้างป้ายหลุมศพให้กับลูกชายของข้า เพื่อยกย่องความกล้าหาญและระลึกถึงช่วงชีวิตของเขา”

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์” : https://goo.gl/w36biW

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค
https://www.kawebook.com/story/view/368

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม