0 Views

        เย่เทียนเซี่ยยืนอยู่ด้านหลังของซูเฟยเฟยก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด “คุณหนูซู เธอควรจะถามความเห็นชอบของฉันก่อนไหม? ดูเหมือนว่าฉันจะไม่เคยตอบตกลงให้เธอย้ายเข้ามาอยู่นะ”

        “ห๊ะ!” ซูเฟยเฟยหันกลับมา เธอแสดงท่าทางไม่พอใจด้วยการเม้มริมฝีปากแล้วจ้องมาทางเขา “ฉันเป็นคนสวยขนาดนี้เลยนะ! ฉันอุส่าเป็นคนมาอยู่บ้านคุณเองแบบนี้ คุณก็ควรจะดีใจเข้าไว้สิ…… ดูสิๆ คุณอยู่บ้านตั้งกว้างคนเดียว มีห้องตั้งเยอะตั้งแยะก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ คุณคงไม่งกถึงขนาดให้ฉันอยู่ด้วยสักห้องไม่ได้หรอกมั้ง? แล้วก็ๆ ดูสิบ้านคุณมันก็……. รกมากๆ! แม้แต่จะให้หมูซักตัวอยู่มันยังรู้สึกแย่เลย ฉันช่วยคุณเก็บกวาดได้นะ….. ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันไม่เคยช่วยใครเก็บกวาดบ้านมาก่อนเลย คุณน่ะโชคดีมากๆเลยนะ โชคดีสุดๆไปเลย!”

        “………” เย่เทียนเซี่ย

        “ฮึ้ย! ใครใช้ให้คุณเป็นคนที่ช่วยชีวิตไว้ฉันล่ะ แล้วก็ยัง……” เสียงของเธอค่อยๆต่ำลง แม้แต่หน้าของเธอก็ก้มต่ำลงไปด้วย จนเหลือเพียงแค่เย่เทียนเซี่ยเท่านั้นที่ได้ยินคำพูดของเธอ “คุณยังเป็นคนร้ายที่ลวนลามฉันอีก……. คุณก็ต้องรับผิดชอบฉัน! ในเมื่อถูกฉันหาเจอแล้ว คุณก็หนีไม่พ้นแล้วล่ะ”

        เย่เทียนเซี่ยที่แข็งแรงมาตลอดร้อยวันพันปีไม่เคยป่วยเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมาแล้ว ในขณะเดียวกันเขาก็อยากจะรู้เหลือเกินว่าหญิงสาวอย่างเธอเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมแบบไหนกัน

        ของของซูเฟยเฟยมันโคตรจะโอเวอร์…… เตียง ผ้าห่ม หมอน โต๊ะเขียนหนังสือ โต๊ะเครื่องแป้ง ชุดเก้าอี้ ของเล่นที่เด็กผู้หญิงชื่นชอบ ของใช้หรูหรา ของใช้ในชีวิตประจำวัน….. แม้แต่ของกินที่บรรจุอยู่ในกระเป๋าใบใหญ่นั่น

        เธอย้ายของทั้งหมดในห้องของเธอมาไว้ที่นี่ เธอบอกทุกคนว่าเธอตั้งใจจะย้ายมาอยู่ที่นี่กับเย่เทียนเซี่ย

        เธอแค่ถูกเย่เทียนเซี่ยลูบๆคลำๆไปแค่ไม่กี่ครั้ง ยังไม่รู้จักนิสัยใจคอพื้นฐานของเขาเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเข้าใจเขามากน้อยแค่ไหน เธอไม่รู้เกี่ยวกับโลกของเขา นิสัย ความเคยชิน หรือการกระทำของเขาเลยสักนิด……. พูดให้ถูกคือเขาแทบไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า….. แต่เธอกลับย้ายตามมาอยู่บ้านผู้ชายอย่างรีบร้อนแบบนี้

        คนรอบตัวซูเฟยเฟยก็ไม่เข้าใจว่าหญิงสาวที่ดูยังไงก็ไม่ได้โง่คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

        เป็นเพราะตอนที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ในค่ำคืนอันสิ้นหวังนั้นได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง หรือจะเป็นเพราะสาเหตุอื่นกัน?

        แต่สิ่งที่สามารถบอกได้เลยก็คือซูเฟยเฟยไม่ได้ล้อเล่น อีกทั้งยังคิดอย่างรีบร้อนตั้งแต่แรกว่าจะย้ายมาอยู่ที่นี่ วันนี้ตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่างทุกคนที่เธอสามารถเรียกใช้ได้ก็ถูกเธอเรียกให้มาช่วยเธอเก็บของทั้งหมด

        เมื่อบอดี้การ์ดสวมชุดดำสี่คนยกเตียงอันหรูหราเข้าประตูบ้านของเย่เทียนเซี่ยมา เท้าของพวกเขาทั้งสี่คนก็หยุดลงตรงนั้นพร้อมๆกัน ดวงตาเบิกกว้างอ้าปากค้างจนคางแทบจะถึงพื้น……. พวกเขาเคยเห็นห้องที่รกและสกปรกมาก่อน แต่ก็ไม่เคยเห็นห้องที่มันรกและสกปรกถึงขนาดนี้ แม้แต่ชายโสดอย่างพวกเขาก็ยังอยากจะรีบหันหลังกลับเลย……. ต่อไปคุณหนูผู้สูงส่งของพวกเขาจะต้องมาอยู่ในที่แบบนี้น่ะเหรอ?

        พวกเขามองหน้ากันอย่างเงียบงัน และก็ได้เห็นใบหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ของเย่เทียนเซี่ย และความหมายของสายตาที่แปลได้โดยไม่ต้องบอก

        “ดูสิ! เตียงของฉันสวยมากเลยใช่ไหมล่ะ ฮิๆ…… รีบๆไปหาห้องให้ฉันสิ อ่อใช่แล้ว ปกติคุณนอนอยู่ที่ห้องไหนนะคะ” ซูเฟยเฟยพูดออกมาพร้อมยิ้มน้อยๆ สีหน้าเหยเกที่มีสาเหตุมาจากกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ในเวลานี้กลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว…… เห็นได้ชัดว่าแม้แต่สภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็เริ่มจะไม่มีความหมายในสายตาของเธอ เธอตัดสินใจอย่างหนักแน่นแล้วว่าจะมาอยู่ที่นี่จริงๆ

        เย่เทียนเซี่ยยกมือขึ้นชี้ไปทางห้องนอนที่ตัวเองนอนหลับทุกวันราวกับเครื่องจักร

        “งั้น…….. ฉันจะเอาห้องนี้! ฉันรู้นะว่าคุณอยู่ที่นี่คนเดียว ที่นี่ไม่มีคนสิถึงจะถูก” ซูเฟยเฟยเดินเข้าไปด้านในด้วยรองเท้าส้นสูงของเธอจนเป็นเสียงตึกตัก ประตูห้องปิดไว้ไม่ได้ล็อก เธอจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไป ทว่าเมื่อมือของเธอจับถูกลูกบิดประตูเธอก็เริ่มรู้สึกเสียใจซะแล้ว……. เพราะมือของเธอรู้สึกได้ถึงฝุ่นหนาที่เกาะอยู่อย่างชัดเจน เมื่อเปิดประตูเข้าไปและเผชิญหน้ากับฝุ่นที่ฟุ้งออกมาก็ทำให้เธอรีบถอยหลังออกมาหลายก้าวอย่างสะเปะสะปะทันที สองมือรีบปัดไปมาตรงหน้าของตัวเองและอดไม่ไหวจนต้องไอออกมา

        เย่เทียนเซี่ยหันหน้าไปแล้วแสดงสีหน้าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้

        “คุณๆๆๆๆ……..คุณไม่ได้ทำความสะอาดมากี่ร้อยปีกันแน่!” ซูเฟยเฟยกระทืบเท้า ก่อนจะเปิดประตูอีกบานออกอย่างระมัดระวัง และแล้วก็มีฝุ่นกองใหญ่พุ่งเข้าใส่หน้าของเธอออีกครั้ง ซูเฟยเฟยพูดไม่ออก เธอกันหน้ากลับมาแล้วชี้ไปยังห้องแรกสุดที่เธอเลือกก่อนจะพูดออกมา “พวกนายสี่คน…….ฉันให้เวลาพวกนายหนึ่งชั่วโมงจัดการทำความสะอาดห้องนั้นซะ อย่าให้เหลือฝุ่นแม้แต่นิดเดียว”

        บอดี้การ์ดที่รูปร่างใหญ่โตแข็งแกร่งสี่คนเดินมาหยุดยืนอยู่ที่ประตูห้อง พวกเขาเงียบกริบอยู่นาน ในที่สุดชายที่ดูมีอายุค่อนข้างมากก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมา “คุณหนู……. รื้อห้องนี้ไปทั้งห้องเลยคงจะง่ายกว่ามากเลยนะครับ”

        “…………” เย่เทียนเซี่ย

        “หุบปากไปเลย! ให้เวลาหนึ่งชั่วโมง ถ้าทำไม่เสร็จฉันจะหักเงินเดือนพวกนายหนึ่งเดือน! เร็วๆเข้าสิ!”

        บอดี้การ์ดทั้งสี่คนทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่เป็นพนักงานทำความสะอาดมุดเข้าไปในห้องที่มีฝุ่นหนาอย่างน้อยสามนิ้ว แต่เข้าไปได้เพียงสามก้าวคนทั้งสี่ก็สำลักออกมาสามครั้งก่อนจะพยายามเดินหน้าเข้าไปต่อ……. สามนาทีต่อมา คนสองคนก็รีบวิ่งออกมา และรออีกไม่นานอุปกรณ์ทำความสะอาดชุดใหญ่ที่มีประสิทธิภาพและดูหรูหราสุดๆนั้นก็ถูกผลักเข้าไปในนั้น

        ภายในบ้านของเย่เทียนเซี่ยพวกเขาหาไม้ถูกพื้นไม่เจอ เครื่องดูดฝุ่นก็หาไม่เจอ น้ำยาทำความสะอาดก็ไม่เจอ หาไม่เจอแม้กระทั่งผ้าขี้ริ้ว…….

        เย่เทียนเซี่ยกดเปิดทีวี สายตาของเขาจ้องมองไปยังภาพบนหน้าจอนั่น หูก็ได้ยินเสียงซูเฟยเฟยชี้นิ้วสั่งให้ย้ายของไปทางซ้ายทีขวาที ส่วนบอดี้การ์ดอีกสี่คนที่กำลังยุ่งวุ่นวายวิ่งเข้าวิ่งออกอยู่นั้นไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาเลยสักนิด …… เขาทำเหมือนกันว่าตัวเองเป็นคนนอกของวิลล่าแห่งนี้

        เดิมทีบ้านของเขาไม่เคยให้ใครเข้ามา จริงๆแล้วก็มีบ้างไม่กี่คน แต่ก็ล้วนเป็นเพื่อนที่เขาอนุญาตเท่านั้น แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยให้พวกนั้นเข้ามาในบ้านของเขาด้วยตัวเองเลยสักครั้ง และมีคนแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าใจทำให้ไม่เคยมีใครมาบ้านของเขาเองโดยไม่ได้รับเชิญมาก่อน

        แต่วันนี้เขาอนุญาตให้ซูเฟยเฟยผ่านประตูบ้านของเขามาได้ อีกทั้งยังให้เธอเข้ามาทำตัวตามสบายอย่างใจกล้าอีก

        ในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่นะ

        …….. ผ่านไปสามชั่วโมง

        มันเป็นฉากที่แปลกประหลาดจริงๆ สาวน้อยจากครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในหัวเซี่ยกลับยืนยันที่จะย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของผู้ชายคนหนึ่งและยังแสดงออกอย่างจริงจัง อีกทั้งเขายังแทบจะไม่มีการคัดค้านหรือปฏิเสธใดๆต่อเธออีกด้วย พวกเขาเหมือนเป็นเพื่อนที่คุ้นเคยกันธรรมดาทั่วไป แต่จริงๆแล้วจุดร่วมของพวกเขามีแค่สามครั้งเท่านั้น เป็นสามครั้งที่รีบร้อนและรวมกันแล้วยังเป็นเวลาแค่ไม่กี่นาทีด้วยซ้ำ

        ขยะ ขวดและกระป๋องบนพื้นที่เย่เทียนเซี่ยใช่เวลาสะสมมาไม่รู้นานเท่าไรหายไปจนหมด บนพื้นตอนนี้ถือว่าใกล้เคียงกับคำว่า “สะอาด” ขึ้นมานิดหน่อย วิลล่าขนาดใหญ่อย่างนี้อย่าว่าแต่สี่คนเลย ต่อให้เป็นสี่สิบคนก็ไม่สามารถเก็บกวาดให้สะอาดได้ภายในวันเดียว พวกเขาทั้งหมดไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดมืออาชีพที่จะสามารถเก็บกวาดสถานที่ที่เต็มไปด้วยมลพิษทางกลิ่นและสายตาให้สะอาดเอี่ยมอ่องได้อย่างรวดเร็ว และสิ่งสำคัญก็คือห้องที่ซูเฟยเฟยเลือกห้องนั้นต่างหาก

 


 

ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์” : https://goo.gl/w36biW

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค https://www.kawebook.com/story/view/368

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม