0 Views

HPST ตอนที่ 11: มาร่วมพิธีคัดสรรสาย

 

อีวานไม่ได้รู้สึกกังวลกับการถูกไล่ออก

 

นี่เป็นข้อดีของการรู้เนื้อเรื่องล่วงหน้า ถึงแม้มันจะเปลี่ยนไปเขาก็ไม่กังวลแม้แต่น้อย

 

พอเขาได้เห็นหน้าของสเนป เขารู้ได้ทันทีว่าความเกลียดของสเนปมันแทบจะพุ่งถึงขีดสุดแล้ว ซึ่งนั่นมันก็น่าสงสารจริงๆ

 

เขารู้สึกสนใจในตัวของศาสตราจารย์สเนปและวิชาปรุงยา แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ เขารู้ว่าถ้าเขายังไปไหนมาไหนกับแฮรี่ เขาก็จะถูกสเนปเกลียดชังเช่นเดียวกัน

 

ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะทำยังไงไม่ให้สเนปเล็งมาที่เขา ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ก็เข้ามา

 

อีวานมองไปที่พ่อมดที่เก่งกาจที่สุดในโลกเวทย์มนต์ด้วยความอยากรู้ เข้าเป็นชายแก่ที่มีเคราสีขาวเงางาม

 

เขาต้องยอมรับว่าดัมเบิลดอร์มีนิสัยที่น่าประทับใจมาก

 

สายตาของดัมเบิลดอร์ดูซีเรียสอย่างผิดปกติ เขาก้มลงมามองพวกเขาด้วยสายตาที่ดูเยือกเย็น

 

“ช่วยอธิบายหน่อย ว่าทำไมพวกเธอถึงทำแบบนี้”

 

ด้านหน้าที่ดัมเบิลดอร์จ้องไป ทั้งแฮรี่และรอนเปลี่ยนเป็นหน้าซีดขาว ราวกับชีวิตของเขาอยู่บนเส้นด้าย

 

แฮรี่มองไปที่หัวเขาพร้อมกับหัวที่โน้มลง พร้อมกับอธิบายกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด เขาอธิบายได้อย่างละเอียดแต่ไม่ได้พูดว่ารถคันนั้นเป็นรถของคุณวีสลีย์ เขาพูดเหมือนกับว่าเค้าอยู่ที่ถนนกลางกรุงลอนดอน แล้วพบเข้ากับรถบินได้โดยบังเอิญ

 

อีวานดูสีหน้าท่าทางของดัมเบิลดอร์ แต่อีวานก็ได้เห็นดับเบิลดอร์ขยิบตาให้เขาในทันใด อีวานไม่ได้ทำตัวเหมือนกับเด็กที่กำลังจะเจอกับปัญหาสักนิด

 

“ศาสตราจารย์ คุณจะไล่อีวานออกไม่ได้ เขาต้องการจะส่งจดหมายให้ทางโณงเรียนทราบด้วยเฮ็ดวิค แต่ผมเป็นคนดึงเค้าขึ้นมาบนรถเอง” แฮรี่พูดขึ้นอย่างสิ้นหวัง

 

“และผมเป็นคนที่สตาร์ทรถเอง อีวานไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเราจะขอรับผิดเอง” รอนพูด

 

“พวกเธอกำลังพูดเรื่องอะไรกัน? วีสลีย์” ศาสตราจารย์มักกอนนากัลพูดขึ้น

 

“พวกเรากำลังจะถูกไล่ออกไม่ใช่หรอ?” รอนกล่าว

 

“ไม่ใช่วันนี้ คุณวีสลีย์” ดัมเบิลดอว์ตอบ, “แต่ฉันจะทำให้เธอตระหนักว่าการกระทำของพวกเธอนั้นร้ายแรงขนาดไหน ดังนั้น,ฉันจะเขียนจดหมายไปให้ผู้ปกครองของเธอ แล้วฉันจะเตือนเธออีกครั้งว่า ถ้าเธอทำแบบนี้อีก เธอจะถูกไล่ออก”

 

สีหน้าของสเนปเหมือนกับเด็กที่ถูกบอกว่าคริสต์มาสถูกแคนเซิล สเนปกะแอมเล็กน้อยแล้วพูด “ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ เด็กพวกนี้แหกกฏอยากร้ายแรงและใช้เวทย์มนต์ภายนอกโรงเรียนและทำให้เกิดความเสียหายกับต้นวิลโลว์จอมหวด พฤติกรรมของเด็กพวกนี้สมควรถูกลงโทษ”

 

“ฉันต้องกลับไปที่งานเลี้ยง” เขาหันไปหาศาสตราจารย์มักกอนนากัลและพูด “คุณเมสันต้องได้รับการคัดสรร และต้องได้รับทราบอะไรบ้างอย่าง”

 

“แต่ศาสตราจารย์!” สเนปพูด

 

“มาเถอะ สเนป มันพายคัสตาร์ดอร่อยๆรอเราอยู่ พวกเรากลับกันได้แล้ว”

 

อีวานเดินตามสเนปกับดัมเบิลดอร์มาที่ห้องโถงใหญ่ พอดัมเบิลดอร์ก้าวขึ้นแล้วพูดไม่กี่คำ ทั้งห้องก็เงียบลง

 

ทุกๆคนได้อยู่ทุกการกระทำและมองไปที่อีวานกำลังยืนอยู่หน้าที่นั่งของคณาจารย์ พวกเขาพยายามจะได้เห็นเขาชัดๆ

 

อีวานรู้สึกประหม่า ความรู้สึกที่ถูกจ้องโดยทุกๆคนเป็นความรู้สึกที่ไม่ค่อยจะดีเท่าใด หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบๆ

 

“ดูนั้น เขาเป็นเด็กที่หายตัวไป”

 

“ตัวเขาโชกเลือดไปหมด เขาพึ่งไปสู้กับสัตว์ประหลาดมาหรอ?”

 

“นายได้อ่านเดลี่พรอเฟ็ตวันนี้หรือยัง เขาอยู่ในรถบินได้กับแฮรี่ พอตเตอร์”

 

“รถบินได้ ฟังดูเจ๋งไปเลย!”

 

“ฉันได้ยินพวกวิญญาณคุยกัน คุยว่าพวกเขาขับไปชนกับต้นวิลโลว์จอมหวด”

 

เสียงคุยเริ่มดังขึ้น หลังจากนั้นสักพัก อีวานก็เลิกฟังสิ่งที่พวกเขาคุยกันทันที เขาเห็นศาสตราจารย์สเนปนำเอาหมวกคัดสรรออกมาและไปที่หน้าเก้าอี้

 

“อีวาน เมสัน!” สเนปพูดขึ้นพร้อมกับหน้าที่บูดบึ้ง

 

เพราะว่าศาสตราจารย์มักกอนนากัลยังไม่ได้กลับมา เขาเลยต้องเป็นคนทำพิธีคัดสรรแทน เขายัดหมวกคัดสรรเข้าที่หัวของอีวาน

 

“อะฮ่า!” อีวานได้ยินเสียงที่เล็กและแหลม “นักเรียนใหม่ที่มาสาย เป็นคนฉลาดเฉลียว เต็มไปด้วยพรสวรรค์ ไม่เลว เธอน่าจะไปบ้านเรเวนคลอ ที่ซึ่งจิตใจที่เตรียมพร้อม เป็นที่ที่ผู้ที่มีไหวพริบและการเรียนรู้มักจะพบกับคนประเภทเดียวกัน ”

 

อีวานพยักหน้า เรเวนคลอ ก็เป็นทางเลือกที่ดี

 

ที่ได้ยินมาว่า เรเวนคลอมีห้องสมุดส่วนตัวอยู่ ที่นั้นมีหนังสือที่ไม่มีตีพิมพ์อยู่ด้านใน ซึ่งมันจะทำให้เรียนรู้ได้เร็วขึ้น และ โรเวน่า เรเวนคลอเป็นคนที่ฉลาดเกี่ยวกับเวทย์มนต์วิญญาณ เธอเหลือบันทึกทิ้งไว้ ซึ่งมันจะเป็นตัวช่วยที่ดีในการต่อกรกับวอลเดอมอร์

 

“แต่ฉันได้ยินเรื่องราวของเธอ” หมวกยังบิดไปมาไม่หยุดบนหัวของอีวาน “ในนักเรียนใหม่ทั้งหมดที่ฉันได้เห็นตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ฉันยังไม่เคยเห็นนักเรียนใหม่คนไหนมาเข้าเรียนได้ประทับใจแบบนี้มาก่อน กล้าหาญ ฉันคิดว่ากริฟฟินดอร์น่าจะเข้ากับเธอได้มากกว่า”

 

ไม่ทันจะได้รอความคิดเห็นของอีวาน หมวกคัดสรรก็ตะโกนดังขึ้นมา “กริฟฟินดอร์!”

 

สเนปถอดหมวกคัดสรรออก แล้วจ้องที่อีวานอย่างดุดัน

 

เขาจำไม่ได้ว่าเขาไปที่โต๊ะของกริฟฟินดอร์ได้อย่างไร หลังจากเขาได้ยินเสียงปรบมือดังสนั่นราวกับว่าเขาได้กลายเป็นวีรบุรุษไปแล้ว

 

“สุดยอด!” พูดโดยเด็กชายคนหนึ่งที่ยืนขึ้นมาแล้วจับมือกับเขา อีวานจำเขาได้ว่าเขาเป็นเพื่อนของคู่ฝาแฝด ลี จอร์แดน “เป็นวิธีเข้าเรียนที่โคตรจะเท่ ใครๆก็จะพูดเรื่องนี้ทั้งปี เข้าเรียนวันแรกด้วยการขับรถบิน แถมยังชนกับต้นวิลโลว์จอมหวดด้วย”

 

โต๊ะอาหารของกริฟฟินดอร์ครื้นเคร้งเป็นอย่างมาก และพวกรุ่นพี่หลายๆคนที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อก็เดินเข้ามาจับมือกับอีวาน

 

ไม่นานหลังจากนั้น, เฟรดกับจอร์จเบียดเข้ามาและถาม “ทำไมไม่เรียกพวกเราให้ไปกับนายด้วย?”

 

อีวานไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไร แต่โชคดีที่พวกเขาถูกผลักออกไปโดยเด็กหนุ่มตัวเล็กผมบลอนด์ถือกล้องถ่ายรูปในมือ

 

“สวัสดีอีวาน ฉันชื่อโคลิน ครีฟวีย์ เหมือนกับนาย เป็นนักเรียนใหม่ปีนี้” โคลินนั้นรวดเร็วและขี้อายนิดหน่อย “ฉันได้ยินมาว่านายกับแฮรี่ พอตเตอร์มาโรงเรียนด้วยรถบิน ฉันขอถ่ายรูปของนายได้ไหม?”

 

“ไม่มีปัญหา!”

 

อย่างไรก็ตามก่อนที่อีวานจะได้โพสต์ท่า คนที่อยู่ด้านหน้าของอีวานก็เปลี่ยนเป็นเฮอร์ไมโอนี่แทน เธอดูคล้ายๆกับเพอร์ซี ไม่แฮปปี้เลยซักนิด

 

“มันน่าขำนะ ที่นายไม่ได้ขึ้นรถไฟมาโรงเรียน” น้ำเสียงของเฮอร์ไมโอนี่นั้นเกือบจะเหมือนกับของมักกอนนากัล “นี่นายบินมาโรงเรียนจริงๆหรอ?”

 

“ใช่แล้ว เฮอร์ไมโอนี่!” อีวานตอบพร้อมพยักหน้า

 

“นายกล้าดียังไง…….” เฮอร์ไมโอนี่เริ่มบ่น

 

โชคยังดีที่มันไม่ได้นาน คนที่อยู่ด้านหน้าอีวานก็เปลี่ยนเป็นจินนี่ สาวน้อยที่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ

 

“อย่าโกรธเฮอร์ไมโอนี่เลย พอเธอไม่ได้เห็นว่าพวกนายอยู่บนรถไฟ เธอเป็นกังวลมาก” จินนี่ถามด้วยท่าที่เป็นห่วง “แล้วแฮรี่กับรอนล่ะ?”

 

“พวกเขาสบายดี” อีวานพูดขณะตักพุดดิ้งมาใส่จานของเขา “เดียวเราค่อยคุยกันทีหลัง ฉันขอหาอะไรใส่ท้องสักหน่อย ฉันไม่ได้กินอะไรเลย เธอก็รู้”

 

ไม่ทันให้เขาได้ตักพุดดิ้งเข้าปาก อาหารทั้งหมดตรงหน้าเขาก็หายไป เหมือนกับมันไม่เคยได้มีอยู่ตั้งแต่แรก มื้อค่ำได้จบแล้ว

 

“ม่ายยยยยยยย” อีวานพูดพร้อมกับทรุดลงไปบนเก้าอี้

 

 

กลุ่มลับถึงตอนที่ 30 แล้วน้า จิ้มตรงนี้