0 Views

ตอนที่ 17 มาเลยๆ เจ้าสายฟ้า

จะบ้า! นี่ยังไม่หลับอีกรึ? แล้วเมื่อกี้กรนทำไมซ้ำยังจับได้อีกว่าเธอกำลังจะย่องหนี อย่างนี้จะต้องนวดไปถึงเมื่อไรกันนี่?

ชีชีจำต้องลงนั่งนวดขาให้อีกฝ่ายจนแสนจะเบื่อหน่าย เรื่องไร้สาระเช่นนี้ดำเนินต่อไปกระทั่งหญิงสาวค่อยๆ ส่งเสียงกรนตามมาด้วยอีกคน สวรรค์เท่านั้นที่ล่วงรู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเพียงไร เมื่อเธอฟุบหลับลงกับท่อนขาของหลิวจ่งเทียน

โดยปกติหลิวจ่งเทียนเป็นคนรู้สึกตัวเร็วแม้ยามหลับใหลเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นเขาจะรู้สึกตัวตื่นทันที แม้ยามต้องปราบปรามซุยงหนู เขาก็สามารถรับศึกได้สองสามวันอย่างต่อเนื่องโดยไม่หลับไม่นอน เพียงงีบพักสักชั่วยามก็สามารถปลุกตนให้รู้สึกตัวตื่นได้ทันที

ทว่าในวันนี้เขากลับหลับตลอดทั้งวัน กว่าจะรู้สึกตัวอีกคราก็ค่ำมืดดึกดื่น ครั้นเมื่อลุกขึ้นจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเว่ยชีชีกำลังกอดก่ายขาเขาหลับอุตุชนิดไม่รู้เรื่องรู้ราว

เดิมทีท่านอ๋องหนุ่มคิดจะกระตุกขาดีดเว่ยชีชีให้รู้สึกตัวสักที ทว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายหลับลึกกระทั่งส่งเสียงกรนเต็มที่เช่นนั้น เขาจึงอดมิได้ ที่สุดกลับอุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียงตน ก่อนจะเดินออกไปยืดเส้นสายด้านนอก

วันนี้เกิดอันใดขึ้นกับเขากันนี่? ไยวันนี้เขาจึงหลับสนิทไม่รู้ตัวเช่นนี้ ได้หลับลึกยาวนานเพียงนี้ช่วยให้รู้สึกกระปี้กระเปร่ามีพลังอย่างเต็มที่

เห็นที จะหลับลึกอีกเมื่อไร คงต้องตามตัวเว่ยชีชีมาช่วยนวดขาให้เสียแล้ว

เว่ยชีชีรู้สึกตัวขึ้นมาอีกคราก็เมื่อได้ยินเสียงฟ้าผ่าสนั่น หญิงสาวตื่นตกใจรีบกระโดดลงจากเตียง จึงเห็นฟ้าแลบแปลบปลาบ สายฟ้าฟาด เสียงกระหึ่มก้องอยู่นอกกระโจม หรือสวรรค์จะเป็นใจให้เธอจริง! ต้องรีบไปที่ต้นไม้ใหญ่นั่นให้เร็วที่สุด

ชีชีกระโจนลงจากเตียงรีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที หากทว่ากลับถูกหลิวจ่งเทียนยึดตัวไว้ “ด้านนอกพายุกรรโชก เจ้าจะทำอันใด?”

“ข้าต้องไป! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” เธอจ้องเขม็งอยู่กับสายฟ้าด้วยท่าทีร้อนรนใจ พร้อมสะบัดมือออกจากฝ่ามือของหลิวจ่งเทียนอย่างเต็มแรง “บ้าชะมัด! ปล่อยเดี๋ยวนี้ หากสายฟ้าหมดไปคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว!”

“พูดกันให้รู้เรื่องเสียก่อน เปิ่นหวางจึงจะยอมปล่อยเจ้าไป!”

“Ok. บอกเจ้าก็ได้ ข้ากำลังล่อสายฟ้าอยู่!”

“เพื่อการใด?” เขาเอ่ยถามทันที “เจ้าล่อสายฟ้าได้ด้วยกระนั้นรึ?”

“เรื่องนี้คงต้องอธิบายยาว ข้าต้องรีบไปแล้ว!” เธอจ้องอีกฝ่ายตาเขียวปัด อีกฝ่ายดูท่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่ เมื่อถึงตาจนย่อมไม่มีทางเลือก ชีชีกัดแขนท่านอ๋องหนุ่มอย่างเต็มแรง!

ความเจ็บปวดทำให้อีกฝ่ายปล่อยแขนเธอทันใด หญิงสาวหมุนตัววิ่งไปทางประตูกระโจมในทันที ทว่าหลิวจ่งเทียนกลับยังไม่ยอมให้เธอไป เขารีบเข้ามาคว้าตัวเธอรัดทั้งร่างเธอไว้ในอ้อมแขนตนเพื่อมิให้เธอสบโอกาสแอบกัดเขาอีก ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมคางเธอแน่น

“นี่เจ้ากล้ากัดเปิ่นหวางกระนั้นรึ?”

“ก็ผู้ใดใช้ให้ท่านมาขวางข้าเล่า! เจ้าอ๋องชั่ว”

“นี่เจ้ากล้าด่าเปิ่นหวางกระนั้นรึ!” เขายกมือขึ้นตีบั้นท้ายเธอ
อูย! เจ็บซ้ำเจ็บซากเสียนี่กระไร!

“อ๋องหน้าเหม็น อ๋องสารเลว!” ชีชีร้องโหวกเหวกโวยวาย

เดิมทีหลิวจ่งเทียนเพียงตีก้นเธออย่างเบามือที่สุด ทว่าเมื่อได้ยินเสียงก่นด่าไม่ขาดปากเขาจึงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นฝ่ามือกว้างจึงยกขึ้นสูง ครั้นกำลังจะตีใส่บั้นท้ายนั้นเป็นครั้งที่สอง แสงจากฟ้าผ่าพลันระเบิดลั่นสั่นสะท้านเป็นวงกว้างอยู่นอกกระโจม ลำแสงเจิดจ้าแปรเปลี่ยนราตรีที่มืดมิดให้สว่างไสวดุจกลางวัน เสียงเปรี้ยงปร้างดังสนั่นกึกก้องจนแก้วหูแทบระเบิด

ชีชีทุบหลิวจ่งเทียนเต็มแรง จบกัน! ฟ้าผ่าชุดสุดท้ายสิ้นสุดแล้ว !

หลิวจ่งเทียนประหลาดใจยิ่งนักเขาคลายมือจากชีชีก่อนจะเดินออกมานอกกระโจม มองตรงออกไปภายนอกค่ายที่สว่างเจิดจ้าดุจกลางวัน และแปรเปลี่ยนเป็นมืดมิดเพียงพริบตา ปาฏิหาริย์!

เพียงครู่ ท่านรองหลิวก็พรวดพราดเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าท่านอ๋องสาม

“รายงานท่านอ๋อง ทหารของเราพบที่ตั้งของพวกซุยงหนูแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“รีบจัดทัพ พร้อมประจันบาน!” หลิวจ่งเทียนเลิกคิ้วสูง

“ไม่จำเป็นแล้วพ่ะย่ะค่ะ พวกมันพากันล้มตายเกลื่อนกลาด คงเหลือรอดได้เพียงหนึ่งหรือสองคนเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ!”

ท่านอ๋องหนุ่มให้รู้สึกฉงนสนเท่ห์ยิ่งนัก เขาหันมาหารองผู้บัญชาการเพื่อไถ่ถามว่าเหตุใดพวกข้าศึกจึงแตกพ่ายรวดเร็วถึงเพียงนี้? รองผู้บัญชาการหลิวชำเลืองมองชีชีคราหนึ่งก่อนจะเข้ามากระซิบกระซาบท่านอ๋องหนุ่ม

“พวกมันดักซุ่มเตรียมโจมตีพวกเราอยู่ในราวป่า ทว่าสายฟ้าที่ผ่าลงมาด้วยฝีมือน้องเว่ยใช้แท่งเหล็กผูกติดกับต้นไม้ใหญ่เป็นตัวล่อกลับฟาดใส่พวกมันจนล้มตายเกลื่อนพื้นพ่ะย่ะค่ะ! ทหารเวรรายงานว่า เห็นลูกไฟขนาดยักษ์พุ่งลงมาจากท้องฟ้า จากนั้นก็เกิดแรงระเบิดครั้งใหญ่ เมื่อพวกเขาเข้าไปดูจึงเห็นซากศพพวกซุยงหนูประมาณ 10 นาย ใกล้บริเวณต้นไม้ที่น้อยเว่ยทำการล่อสายฟ้าไว้พ่ะย่ะค่ะ”

“ต้นไม้ข้า!” เว่ยชีชีก้าวออกมาด้านหน้าด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว หลิวจ่งเทียนหันไปมองเธอด้วยท่าทางฉงนสงสัย

“ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้าที่เข้ามาขัดขวางข้า ต้นไม้นั่น ข้าเตรียมไว้เพื่อตนเอง! ผู้ใดอยากฆ่าเจ้าพวกซุยงหนูนั้นกันเล่า!” ยามนี้เธอเศร้าเสียใจยิ่งนัก ความหวังจะได้กลับคืนบ้านกลายเป็นฝุ่นผงไปเสียแล้ว

“เจ้าอยากเข้าไปถูกฟ้าผ่าตายกระนั้นรึ?” หลิวจ่งเทียนเข้ามาจูงมือเธอลากกลับไปที่กระโจมใหญ่ด้วยความเดือดดาล

ท่านรองหลิวยกมือเกาหัวแกรก มิรู้จริงๆ ว่าชีชีกำลังจะทำสิ่งใด ทั้งท่านอ๋องก็ดูจะว้าวุ่นใจมิน้อย เห็นทีหลีกไปก่อนน่าจะเป็นการดี เช่นนั้นรองผู้บัญชาการจึงล่าถอยหลบไปอย่างเงียบเชียบ!

เว่ยชีชีถูกโยนลงบนพรมข้างชั้นหนังสือ ขณะที่หลิวจ่งเทียนยังคงขมวดคิ้วเข้มแทบผูกปมได้ เขาคว้าปอยผมสั้นๆ ของอีกฝ่ายดึงเข้ามา “เจ้ารู้วิธีล่อสายฟ้าได้เยี่ยงไร? แท้จริงเจ้าคือผู้ใดกันแน่?”

***จบตอน มาเลยๆ เจ้าสายฟ้า***