0 Views

ตอนที่ 16 มือเจ้านิ่มจริง

“น้องเว่ย แท่งเหล็กที่เจ้าอยากได้ เท่านี้เพียงพอไหม?”

“พอแล้ว!” ที่สุดก็ได้แท่งเหล็กมาแล้วเว่ยชีชีสุขใจยิ่งนัก ชีชีไม่แน่ใจนักว่าแท่งเหล็กเหล่านี้จะสามารถทำให้เกิดสายฟ้าได้หรือไม่ เพียงในหนังที่เคยดูมา หลายๆ เรื่อง จะเดินทางข้ามมิติทั้งทีมันก็ต้องอาศัยพลังงานจำนวนมหาศาลกันเสียหน่อย ดังเช่นพลังงานจากสายฟ้า ซึ่งหากมันไม่ผ่าเธอตายคาที่ก็คงจะดียิ่งนัก

“ของสิ่งนี้จะช่วยให้ข้าไม่ต้องทนลำบากอยู่ที่นี่อีกต่อไป ทั้งจะได้ไปจากพวกเจ้าเสียที!” กล่าวจบ ชีชีก็หมุนกายวิ่งพรวดพราดออกไป รองผู้บัญชาการหลิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะไล่ติดตามเธอไป เจ้าอัปลักษณ์ผู้นี้จะเอาแท่งเหล็กไปทำสิ่งใดกัน?

หญิงสาวกำแท่งเหล็กออกมาจากกระโจมใหญ่ หลังสอดส่ายสายตาไปทั่วทิศจึงพบต้นไม้ใหญ่บนลานหญ้ากว้างนอกค่ายทหาร ได้การล่ะ! ชีชีกำแท่งเหล็กปีนขึ้นต้นไม้จากนั้นจึงมัดแท่งเหล็กไว้กับลำต้นไม้นั้น

“เจ้าทำอันใดกัน?” ท่านรองหลิวเงยหน้าจ้องตามเธอ

“ล่อสายฟ้า!” ชีชีเอนกายลงบนต้นไม้ ปากเอ่ยอธิบายอีกฝ่ายด้วยความตื่นเต้น

“เพียงเท่านี้เจ้าก็ล่อสายฟ้าได้แล้วเช่นนั้นรึ? จะล่อสายฟ้าไปเพื่อการใด?”

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก ข้าอยากกลับบ้าน!” เมื่อชีชีผูกแท่งเหล็กส่วนที่เหลือเสร็จสิ้นจึงกระโดดลงจากต้นไม้ ยกมือขึ้นปัดเสื้อผ้า จัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงไม่เข้าท่าก่อนจะหันกลับมามองต้นไม้ต้นนั้นด้วยแววตาอันเปี่ยมไปด้วยความหวัง

“ขอสวรรค์โปรดประทานพรให้ข้าทีเถิด ข้ามาจากที่ใดก็ขอให้ข้าได้กลับไปที่นั่นด้วยเถิด!”

รองผู้บัญชาการหลิวจ้องชีชีจากหัวจรดเท้า รูปร่างลักษณะของเจ้าหนุ่มอัปลักษณ์นี่ก็แปลกจริง ยิ่งโดยเฉพาะเจ้ารองเท้าคู่นั้นมันดูดีเยี่ยมอย่างมากจริงๆ “รองเท้าเจ้าดูไม่เลวเลยนี่!”

“แน่นอน นี่ของติดแบรนด์เชียวนา” ชีชียืดอกขึ้นด้วยความภูมิใจ “รอให้สายฟ้าฟาดลงมาเสียก่อนทุกอย่างก็จะ OK”*
*ต้นฉบับจีนใช้ทับศัพท์ภาษาอังกฤษว่า ok

“OK?” ยิ่งฟังท่านรองหลิวก็ยิ่งสับสน

“ถึงตอนนั้น เจ้าก็จะรู้เอง ข้าต้องไปก่อนล่ะ ประเดี๋ยวท่านอ๋องเรียกหาไม่พบตัวจะหัวเสียขึ้นมาอีก!” ว่าแล้วชีชีก็รีบวิ่งกลับเข้ากระโจมหลังใหญ่

หลิวจ่งเทียนเพิ่งกลับจากการออกสำรวจทางด้านนอก เพราะเขาอดนอนมาทั้งคืนจึงรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ท่านอ๋องหนุ่มถอดเสื้อคลุมตัวนอก เอนหลังลงกับเตียง “ชีชี มานวดขาให้เปิ่นหวางที!”

“นวดขา?” ใบหน้าชีชียุ่งย่น นี่คิดจะใช้เธอต่างสาวใช้เลยกระนั้นรึ? หญิงสาวเดินอิดๆ ออดๆ มานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ข้างเตียงก่อนจะค่อยๆ ยกกำปั้นน้อยๆ กดนวดลงไป

“มือนิ่มจริง หากมิรู้ ข้าคงปฏิบัติกับเจ้าเยี่ยงสตรีไปแล้ว…..” หลิวจ่งเทียนกำลังเคลิ้มไปกับการนวดเฟ้นจากอีกฝ่าย เขาพลิกตัวกลับมา

ชีชีไม่กล้าหยุดมือ ฝ่ามือนิ่มยังคงนวดเฟ้นอย่างเบามือกระทั่งเสียงกรนเบาๆของหลงจิ่งเทียนดังขึ้นคล้ายเริ่มหลับใหลเธอจึงรีบขยับตัวเขย่งเท้าแอบย่องออกไปเงียบๆ ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายรั้งข้อมือไว้ “นวดต่อสิ!”

***จบตอน มือเจ้านิ่มจริง***