0 Views

 

 

 

“ฆ่าเจ้ามังกรดำนั่นซะ!”

 

หัวหน้าเผ่าดาน่าไม่สนใจที่จะรักษากิริยาอันอ่อนช้อยงดงามของเธออีกต่อไปแล้ว  เธอกรีดเสียงร้องขณะที่ผมนั้นสยายไปทั่วทุกทิศ

 

มังกรดำอาละวาดไปทั่ว  ในขณะที่เหล่าดาร์คเอลฟ์ก็กระจัดกระจายกันไปทุกทิศทุกทาง บ้างก็โชคร้ายวิ่งเข้าไปสู่เปลวเพลิงที่มีพิษของมังกรดำ  แม้ว่าดาน่าจะได้รับการปกป้องจากพวกดาร์คเอลฟ์ แต่เธอก็อยู่ในสภาพที่แย่พอสมควร

 

ภายใต้คำบัญชาของดาน่า  พวกดาร์คเอลฟ์ที่ยังคงเหลืออยู่เริ่มจู่โจมมังกรที่ตาเกือบจะบอด  ลูกศรและเวทมนตร์ทุกชนิดเข้าจู่โจมโรมรันไปที่ร่างของมังกรดำ  ทำให้อาการบาดเจ็บของมันเริ่มสาหัสมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

แต่เพราะมังกรดำเป็นสัตว์วิเศษระดับสูง  ความแข็งแกร่งของมันจึงมากมายอย่างไม่ต้องสงสัย  ซึ่งต่อให้มีกำลังของพวกดาร์คเอลฟ์ถึง 300 คน ถ้ามันไม่ถูกดาร์คเอลฟ์ชายที่สละชีวิตตัวเองเพื่อแปรเปลี่ยนเป็นลูกธนูที่แสนประหลาดนั้นยิงเข้าเสียก่อน ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะสามารถทำอันตรายใด ๆ กับมังกรดำได้

 

จนกระทั่งตอนนี้  มังกรดำซึ่งได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสจนไม่สามารถมองเห็นได้อีกต่อไป ร่างกายอันใหญ่โตมหึมาของมันจึงกลายเป็นเพียงเป้ามีชีวิต และเมื่อร่างกายได้รับบาดเจ็บ ความเร็วของมันก็ช้าลง และไม่สามารถโจมตีได้อย่างมีพลังเฉกเช่นก่อนหน้านี้

 

ดาร์คเอลฟ์ถูกต้อนจนมาถึงกำแพงหินที่หานซั่วและเหล่าโทรลล์ป่ายืนอยู่อีกฝั่ง  ซึ่งเขาเฝ้าสังเกตการณ์ทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นมาโดยตลอด และเมื่อเห็นว่ามังกรดำกำลังจะตาย เขาก็หันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้กับโทรลล์นักบวชชราทันที

 

“ทำลายกำแพงหินนั่นซะ เราจะออกไปกวาดล้างให้เรียบ!”

 

หานซั่วหัวเราะอย่างชั่วร้าย และออกคำสั่งกับโทรลล์นักบวชชรา

 

เหล่าโทรลล์ป่านักรบเตรียมพร้อมทันทีหลังจากที่โทรลล์นักบวชชราถ่ายทอดคำสั่งของหานซั่ว  พวกมันเริ่มเคลื่อนก้อนหินออก ซึ่งพวกดาร์คเอลฟ์ที่ทีแรกตั้งใจจะเป็นฝ่ายกวาดล้างก็ได้ขุดหลุมลึกที่อยู่ด้านหลังห่างออกไปไม่ไกลนักเตรียมไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว  เหลือแค่เพียงเหล่าโทรลล์ป่านักรบที่ต้องออกแรงเพียงเล็กน้อยในการขยับท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่พวกดาร์คเอลฟ์เตรียมไว้  แล้วก้อนหินขนาดใหญ่ก็กลิ้งลงไปในหลุมลึกนั่นทันที

 

เมื่อก้อนหินขนาดใหญ่ในหุบเขากลิ้งลงไปในหลุมลึกแล้ว  ทางเข้าก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง  หานซั่วกวาดตามองไปโดยรอบด้วยสายตาที่เย็นชาและโบกมือให้พวกโทรลล์ป่าเข้าจู่โจม

 

โทรลล์ป่านักล่าที่อยู่ในแถวด้านหลังพุ่งหอกและทวนออกไปด้วยท่อนแขนกำยำของพวกมัน เสียงหวีดหวิวของอาวุธอันแหลมคมที่พุ่งผ่านอากาศและปักลงท่ามกลางเหล่าดาร์คเอลฟ์ แม้ว่าพวกดาร์คเอลฟ์จะเตรียมตัวรับการโจมตี  แต่หลายคนก็ยังคงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเมื่อหอกและทวนพุ่งลงมาราวห่าฝน

 

การโจมตีระลอกนี้ทำให้ดาร์คเอลฟ์หลายคนถูกหอกเสียบปักติดกับพื้นและตายคาที่  ในขณะที่ผู้นำเผ่าดาร์คเอลฟ์นั้นโกรธเกรี้ยวเสียจนอยากพุ่งตัวลงมาต่อสู้กับหานซั่วให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

 

“ท่านหัวหน้าเผ่า  ถอยก่อนเถอะ!”

 

ดาร์คเอลฟ์หญิงคนหนึ่งร้องตะโกนเสียงดัง

 

“เจ้าพวกโทรลล์ป่าไร้ยางอาย  สักวัน ข้าจะต้องจัดการพวกเจ้าให้ได้ คอยดูเถอะ!”

 

ดาน่ากรีดร้องออกมาเสียงดังลั่น ก่อนจะหันกลับไปด้วยความสิ้นหวัง และออกคำสั่ง

 

“ถอย !!! ทุกคน ถอย!!!”

 

เหล่าดาร์คเอลฟ์ที่ยังรอดชีวิตอยู่ วิ่งหนีตายตามคำสั่งของดาน่า แม้แต่ดาน่าเองก็ต้องหนีภายใต้การคุ้มกันของดาร์คเอลฟ์ที่เก่งกล้ากลุ่มหนึ่ง

 

หากรากไม้ไม่ถูกถอนรากถอนโคนอย่างสมบูรณ์  กล้าไม้ต้นนั้นจะปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อสายลมฤดูใบไม้ผลิโชยพัดมา  เมื่อพวกเขาประกาศตนเป็นศัตรูต่อกันอย่างเต็มที่  หัวใจของหานซั่วแข็งกร้าวขึ้นมาทันที ก่อนจะหันไปพูดกับโทรลล์นักบวชชราด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

 

“ตามพวกมันไป  แล้วฆ่าทิ้งให้หมด”

 

หัวหน้าโทรลล์ป่ากระจายคำสั่งออกไปยังโทรลล์นักรบให้โจมตี พวกมันโห่ร้องขึ้นดังลั่นหุบเขาและไล่ล่าดาร์คเอลฟ์ที่ยังรอดชีวิตอยู่

 

หานซั่วพุ่งเป้าไปที่ดาร์คเอลฟ์คนหนึ่ง  และสั่งให้เจ้าโครงกระดูกตัวเล็กฆ่าเขา  มันกวัดแกว่งกริชกระดูกในมือ ก่อนจะเคลื่อนไหวด้วยความเร็วราวสายฟ้าขณะแทรกตัวผ่านกลุ่มโทรลล์ป่าจำนวนมาก เพื่อไล่ล่าดาร์คเอลฟ์ที่ถือครองธนูพิศวงคันนั้น

 

ก่อนหน้านี้ ดาร์คเอลฟ์ชายคนหนึ่งยอมสละชีวิตตนเองเพื่อทำให้ธนูพิศวงสามารถยิงลูกศรที่ทรงพลังอย่างน่าตกตะลึงออกมา  และทำให้มังกรดำบาดเจ็บไปทั่วทั้งร่าง  หานซั่วสงสัยและใคร่รู้อย่างที่สุดเกี่ยวกับธนูคันนั้น เขาจึงคอยจับตามองมันอยู่ตลอดเวลา

 

เพราะเมื่อดาร์คเอลฟ์ชายที่สละชีวิตตนเองได้ตายลง  ก็มีดาร์คเอลฟ์อีกคนหนึ่งคว้าคันธนูนั้นไป  หานซั่วจึงสั่งให้เจ้าโครงกระดูกตัวเล็กไล่ล่าเขาเพราะต้องการให้ไปชิงคันธนูในมือ

 

กิลเบิร์ตร้องคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว ร่างกายขนาดมหึมาของมันกลิ้งไปมา และฟาดไปทั่วพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว  พวกโทรลล์ป่าพยายามหลบเจ้ามังกรเมื่อเห็นว่ามันกำลังเคลื่อนที่ไปทั่วอีกครั้ง

 

แม้ว่ามันจะบาดเจ็บอย่างหนัก แต่พละกำลังและความแข็งแกร่งของสัตว์วิเศษระดับสูงก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวไม่น้อย  พวกโทรลล์ป่าได้เห็นตอนที่มังกรดำอาละวาดใส่เผ่าดาร์คเอลฟ์ด้วยตาตนเองไปแล้วเมื่อครู่  พวกมันรู้สึกหวาดกลัวเป็นที่สุดกับพละกำลังมหาศาลของมังกรดำ จนแม้กระทั่งตอนนี้ก็ไม่คิดที่จะลดการป้องกันลงเลยแม้แต่นิดเดียว

 

มังกรดำยังคงกลิ้งและดิ้นพราดไปทั่ว จนค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปยังหนองน้ำอย่างช้า ๆ ดูเหมือนว่ามันพยายามจะกระเสือกกระสนกลับไปยังรังเก่าของมันด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี

 

เมื่อหานซั่วเห็นว่ามังกรดำกำลังจะหนีพร้อมกับที่หันหลังไปเห็นว่าเหล่าดาร์คเอลฟ์เองก็แตกกระเจิงและพยายามหนีไปทั่วทุกทิศทุกทาง เขาก็คำรามสั่งโทรลล์นักบวชชราทันที

 

“แบ่งกำลังของเราออกเป็น 2 กลุ่ม พวกแรกจัดการกับมังกร และอีกพวกไล่ตามดาร์คเอลฟ์ไป  แต่พวกที่ไล่ตามดาร์คเอลฟ์ไม่ควรออกไปไกลจนเกินไป แม้ว่าจะฆ่าพวกมันได้ไม่หมด  เพราะไม่นานนักหรอก พวกมันจะกลับมาหาเราเอง”

 

โทรลล์นักบวชชราส่งสัญญาณมือง่าย ๆ แล้วพวกโทรลล์ป่าก็แบ่งกำลังออกเป็น 2 ส่วน พวกที่พร้อมจะไล่ล่าพวกดาร์คเอลฟ์แยกตัวออกไปในทันที และอีกครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่จัดการมังกรดำ

 

พวกโทรลล์ป่ามีกำลังพลมากกว่าถึง 2 เท่าเมื่อเทียบกับเหล่าดาร์คเอลฟ์  เมื่อโทรลล์ป่ากว่า 200  ตนรวมกำลังกันจู่โจมมังกรดำ จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสามารถหลบหนีไปแม้แต่เสี้ยววินาที

 

“อ๊ากกก…. อ๊ากกก !! เจ็บเหลือเกิน อย่าทำข้าเลย อย่าทำข้า ข้ายอมแพ้แล้ว !!”

 

มังกรดำกิลเบิร์ตร้องโหยหวนเสียงดังลั่น เมื่อร่างกายมหึมาของมันเริ่มมีขนาดเล็กลงเรื่อย ๆ ภายใต้มวลแสงสีดำก้อนนั้น

 

หานซั่วชะงักไปทันที  เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่ามังกรดำจะอ้อนวอนขอความเมตตาในที่สุด เขาหัวเราะร่าในขณะที่ยกมือขึ้นสั่งให้พวกโทรลล์ป่าหยุดการโจมตี  และรอดูว่าเจ้ามังกรดำต้องการอะไร

 

ขณะที่พวกโทรลล์ป่าล้อมรอบเจ้ามังกรดำไว้ตรงกลาง  ร่างกายของมันยังคงหดเล็กลงเรื่อย ๆ ภายใต้แสงสีดำที่ห่อหุ้ม และในที่สุด ก็กลายเป็นร่างของมนุษย์คนหนึ่ง

 

และชายหนุ่มผอมสูงที่มีผิวหนังไหม้เกรียมพร้อมควันลอยกรุ่นออกมาจากหัว และมีเลือดไหลท่วมรอบดวงตาก็ปรากฏตัวขึ้น หน้าตาที่บิดเบี้ยวนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และยังคงร้องขอความเมตตตา

 

“ยอมแล้ว ข้ายอมแพ้แล้ว!”

 

หานซั่วหันไปมองส่งสัญญาณให้โทรลล์นักบวชชรา  แล้วอาวุธทุกชิ้นของเหล่าโทรลล์ป่าก็เล็งไปที่ชายหนุ่ม หานซั่วกำคมมีดพิชิตมารไว้แน่นในมือ และค่อย ๆ เดินช้า ๆ ไปยังเบื้องหน้าของชายหนุ่ม

 

“ยอมแพ้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก  ในตัวเจ้ามีของมีค่าตั้งมากมาย ทั้งผลึกเวทมนตร์  เส้นลมปราณมังกร  และเขามังกร ทั้งหมดเป็นขุมทรัพย์ที่ประเมินค่าไม่ได้ทั้งนั้น และถ้าฆ่าเจ้าซะ ข้าก็จะได้ครอบครองพวกมันทั้งหมด  เจ้าคิดว่าการที่เจ้ายอมแพ้จะมีประโยชน์อะไรกับข้างั้นรึ?”

 

มังกรกิลเบิร์ตยกสองมือขึ้นในทันทีก่อนจะร้องบอก

 

“ไม่นะ ไม่ใช่เลย! สิ่งที่มีค่าที่สุดของข้าไม่ได้อยู่ในตัวข้าหรอก แต่ข้าสามารถเป็นของท่าน และทำพันธสัญญาในฐานะนายเหนือหัวและทาสกับท่านได้  และท่านก็ต้องหาสาวงามและของมีค่าให้ข้า และให้ข้าคอยติดตามข้างกายเท่านั้นเอง”

 

หานซั่วชะงักไปในทันทีเมื่อได้ยินข้อเสนอนั้น  ความคิดของเขาหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง พลางชั่งน้ำหนักหาความเป็นไปได้ว่าควรตัดสินใจทางไหนดี

 

“อย่าลังเลใจไปเลย  ลองคิดดูสิ ข้าจะกลายเป็นทาสรับใช้ของท่าน  ข้าสามารถช่วยท่านฆ่าคน เผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่าง พาท่านบินไปยังทุกที หรือแม้แต่สังหารศัตรูให้ท่าน ในฐานะนายเหนือหัว  ท่านเพียงมอบสาวงามและของมีค่าให้ข้าได้เพลิดเพลิน  มันเป็นข้อเสนอที่ดีจะตายไป!”

 

มังกรหนุ่มร้องบอกเสียงดัง ราวกับว่าเขากำลังกลัวแทบตายว่าหานซั่วจะไม่ตกลง  ก่อนจะพูดเสริมต่อไป

 

“ข้าสามารถประนีประนอมได้นะ หากท่านไม่มีของมีค่า  แต่ข้าต้องได้สาวงามไว้หลับนอนด้วยจริง ๆ ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่ตกลง”

 

หานซั่วไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องให้ดีขณะที่มองไปยังมังกรดำที่ไร้ยางอายและแสนขี้ขลาด เขายังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะทำอย่างไร  โทรลล์นักบวชชราจึงเดินเข้ามาหาหานซั่วพร้อมกับเร่งเร้า

 

“ผู้นำสาร รีบตกลงเร็วเข้าเถอะ เขาจะเป็นทาสรับใช้ที่ซื่อสัตย์อย่างแน่นอน หากเขาทำพันธสัญญากับท่าน”

 

“เจ้ามังกรจอมหื่น  ทำไมเจ้าถึงต้องการสาวงามมากขนาดนั้นล่ะ?”

 

หานซั่วจ้องมองไปยังกิลเบิร์ตและถามเขาอย่างมีอารมณ์ขัน หลังของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลไฟไหม้และเลือดที่ชุ่มโชกราวกับว่าจะตายได้ทุกขณะ แต่ก็ยังไม่วายคำรามก้องเรียกร้องขอสาวงาม

 

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน พ่อข้าบอกมาอย่างนั้นตั้งแต่ข้าเกิด ว่ามังกรดำต้องมีขุมทรัพย์และสาวงามมากมายเพื่อที่จะได้เป็นที่เคารพยำเกรงของมังกรดำตัวอื่น ๆ เพราะฉะนั้นสาวงามก็เลยเป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของพวกเราเลยล่ะ”

 

กิลเบิร์ตใช้หลังมือขยี้ตาในขณะที่ตอบคำถามด้วยเสียงอันดัง

 

“เอ๋? นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าออกจากบ้านมารึ?”

 

หานซั่วยังคงจ้องมองเขาและถามต่ออีกครั้ง

 

“ท่าน… ท่านรู้ได้ยังไง ว่านี่เป็นครั้งแรกที่ข้าออกจากบ้าน?”

 

กิลเบิร์ตสะดุ้งและหันไปตามเสียงของหานซั่ว

 

เจ้ามังกรจอมหื่นตัวนี้ออกจะงี่เง่าอยู่สักหน่อย หานซั่วใคร่ครวญอยู่เงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากตอบ

 

“ตกลง ข้ารับข้อเสนอของเจ้า แต่เจ้ากับข้าจะต้องทำพันธสัญญานายบ่าวกันทันที ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะตอนนี้เลย”

 

“นายท่าน ข้าเป็นข้ารับใช้ของท่านแล้ว ท่านจะหาสาวงามให้ข้าใช่มั้ย?”

 

เจ้ามังกรจอมหื่นกิลเบิร์ตร้องขอกับหานซั่ว

 

“ขนาดข้ายังหาให้ตัวเองไม่ได้สักคนเลย  เจ้ารอไปก่อนก็แล้วกัน”

 

หานซั่วตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก

 

 

**************************

ติดตามอัพเดทและอ่านตอนล่าสุด ที่นี่ >>> Facebook : Louktan Translate นิยายแปลไทย