0 Views

 

 

 

ขณะที่เมดูซ่าค่อย ๆ โผล่ขึ้นจากหนองน้ำ หานซั่วก็พบว่าร่างของนางมีขนาดใหญ่เกินกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้ งูบนศีรษะของนางแผ่สยายราวกับกำลังเริงระบำไปทุกทิศทางอย่างบ้าคลั่ง ส่วนร่างกายท่อนล่างที่เป็นงูก็มีเกล็ดหนาเรียงรายเป็นแพ และมีความยาวกว่า 5 – 6 เมตร

 

“ทุกคนระวังตัวนะ ข้าคิดว่าเมดูซ่ากำลังจะขึ้นมาล่าเหยื่อบนบกแล้ว”

 

หานซั่วมองการเคลื่อนไหวของเมดูซ่าผ่านพลังของปีศาจปฐมภูมิได้อย่างชัดเจนจึงรีบร้องเตือนทุกคนทันที

 

“เจ้าคนเลว คนชั่วช้า ปล่อยข้านะ!”

 

เมื่อหานซั่วพูดจบ เอลฟ์สาวในอ้อมแขนของเขาก็ส่งเสียงร้องโวยวายทันทีที่ได้สติ และเริ่มกระหน่ำกำปั้นทุบลงไปบนอกของหานซั่วด้วยท่าทีตื่นกลัวสุดขีด

 

เมื่อเห็นว่าเอลฟ์สาวผู้นั้นดูเหมือนจะได้สติคืนมาแล้ว หานซั่วก็เลิกรั้งตัวเธอไว้ แล้วคมมีดพิชิตมารก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอีกครั้ง สายตาของเขาสอดส่องไปทั่วทั้งสี่ทิศด้วยอาการสงบ เพื่อมองหาทำเลที่เหมาะสมในการต่อสู้กับเมดูซ่า

 

“จ…เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ?”

 

เอลฟ์สาวสะดุ้งตกใจเพราะคิดว่าหานซั่วตั้งใจจะฆ่าเธอ เธอถอยหลังไปสองก้าวด้วยอาการตกใจ คทาเวทมนตร์ปรากฏขึ้นในมือของเธอตามมาด้วยเสียงร่ายเวทย์ ก่อนจะส่งเวทย์คมวายุโจมตีใส่หานซั่วทันที

 

“บ้าเอ๊ย เจ้าจะมาโจมตีใส่ข้าทำไมเนี่ย?”

 

เมื่อกระโดดหลบเวทย์นั้นได้ทันเวลา หานซั่วก็คำรามใส่เธอด้วยความโกรธ

 

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าเอลฟ์สาวจะรู้สึกโกรธเคืองยิ่งกว่าหานซั่วเสียอีก เธอจ้องมองหานซั่วและพูดด้วยความเกลียดชัง

 

“เมื่อกี้เจ้าทำอะไรข้า!?”

 

ในขณะที่เมดูซ่าผู้กำลังหิวโหยไม่สามารถทนต่อไปได้อีก เพราะไม่มีเหยื่อหลงเข้าไปในหนองน้ำได้เลยสักตัว และร่างกายใหญ่ยักษ์ของนางเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็ว เข้าใกล้กลุ่มของหานซั่วมากขึ้นทุกที

 

หานซั่วเองก็ไม่สามารถเสียเวลามานั่งอธิบายให้เอลฟ์สาวฟัง จึงรีบกวักมือเรียก แล้วนีอา นักธนูเอลฟ์ก็เร่งเดินเข้ามาจากระยะไกล หานซั่วชี้ไปที่เอลฟ์สาวที่กำลังงุนงงสุดขีด

 

“อธิบายทุกอย่างให้เธอฟังที”

 

แล้วหานซั่วก็ออกไปจากตรงนั้นทันทีเพื่อไปสมทบกับทรังค์ อโฟรไดท์ และคนอื่น ๆ

 

“ดูเหมือนว่าเมดูซ่าจะทนหิวไม่ไหวแล้วจริง ๆ ด้วยล่ะ ถึงได้รีบขึ้นจากน้ำเพื่อมาล่าเหยื่อ นางกำลังตรงมาทางนี้ ทุกคนระวังตัวให้ดี”

 

“นักเวทย์ทั้ง 2 คนรีบขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ใหญ่ที่อยู่หลังกับดัก ส่วนนักดาบอีก 2 คนก็แยกกันไปคนละทางเพื่อไม่ให้เมดูซ่าจับความเคลื่อนไหวได้ หาน…เจ้ากับข้าต้องถอยไปก่อน เมื่อเมดูซ่าโผล่มา เราก็ค่อยอ้อมไปด้านหลังของนางเพื่อปิดกั้นทางหนีไม่ให้นางลงน้ำได้ ไม่งั้นพวกเราคงรับมือเมดูซ่ากันไม่รอดแน่ ๆ แต่ถ้ามันขึ้นจากน้ำเมื่อไหร่ นางก็คงไม่รอดตายจากมันติคอร์ของข้าเหมือนกัน ซึ่งทำให้พวกเราได้เปรียบและมีความเป็นไปได้ที่จะสังหารนางได้สำเร็จมากขึ้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเราต้องเคลื่อนไหวโดยไม่ทำให้นางรู้ตัว เพราะถ้านางหนีลงน้ำ แผนการของเราก็จะต้องยุ่งยากซับซ้อนมากขึ้นไปอีก”

 

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ แม้ว่านักผจญภัยคนอื่น ๆ ที่แสดงท่าทีเกลียดชังทรังค์สในตอนแรก ต่างก็พยักหน้าตอบรับด้วยความเข้าใจและไปยืนตามตำแหน่งของตัวเองตามที่ทรังค์ชี้แนะ

 

หานซั่วพยักหน้าให้ทรังค์ส ก่อนจะหลบหายตัวออกไปไกลกว่าคนอื่นเพื่อเลี่ยงให้ไม่ให้ตรงกับเส้นทางที่เมดูซ่ากำลังจะเลื้อยและพุ่งตรงเข้ามาจากระยะไกล ซึ่งตามที่หานซั่วได้รับข้อมูลผ่านพลังของปีศาจปฐมภูมิ เมดูซ่ามีท่าทีระแวดระวังภัยมากทีเดียวขณะที่กำลังขึ้นมาบนฝั่ง นางค่อย ๆ เลื้อยขึ้นมาอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดพิจารณาครู่หนึ่ง ราวกับรู้สึกลังเลที่ต้องขึ้นมาจากหนองน้ำ

 

เหล่าสัตว์วิเศษที่ปรากฏตัวเมื่อครู่ถูกสังหารไปจนหมด และทั้งกลุ่มก็เก็บเอาของที่เป็นผลพลอยได้จากการล่าไปเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ศพของพวกมันทั้งหมดก็ถูกทิ้งไว้ที่กับดักขนาดใหญ่ซึ่งเตรียมพร้อมไว้แล้วก่อนหน้านี้ ศีรษะสวยงามของเมดูซ่าหันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ดวยตาเป็นประกายฉ่ำเยิ้มและเต็มไปด้วยความสับสนว่าทำไมถึงไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทั้ง ๆ ที่เธอใช้พลังเสียงอันเต็มไปด้วยมนตร์สะกดแบบนั้นแล้ว

 

ไม่นานนัก ดูเหมือนเมดูซ่าจะคิดไม่ตก สุดท้ายนางก็จำต้องขึ้นมาจากหนองน้ำ และเลื้อยตรงไปยังที่ ๆ หานซั่ว อโฟรไดท์ และคนอื่น ๆ ซุ่มรออยู่ หานซั่วซึ่งกำลังเฝ้ามองผ่านปีศาจปฐมภูมิ ก็เห็นว่าเอลฟ์สาวที่กราดเกรี้ยวก่อนหน้านี้สงบสติอารมณ์ลงได้แล้วหลังจากที่นีอาพยายามเกลี้ยกล่อม พลางหันหน้ามองมาทางเขาด้วยท่าทีสนใจ สุดท้ายเธอก็ยอมถอยไปอยู่ข้างหลังกับนีอาอย่างไม่เต็มใจนัก

 

เมื่อขึ้นมาจากน้ำแล้ว เมดูซ่าก็มุ่งหน้าต่อไปด้วยท่าทีระแวดระวัง ส่วนหานซั่วกับทรังค์สก็อ้อมไปอีกฝั่งเพื่อขวางทางหนี ทั้งคู่มองหน้ากันเชิงให้สัญญาณ ก่อนจะเดินเข้าหาเมดูซ่าจากทางด้านหลังพร้อม ๆ กันอย่างไร้สุ้มเสียง เตรียมพร้อมที่จะจู่โจมได้ทุกเมื่อ

 

ในที่สุด เมื่อเมดูซ่าเลื้อยออกมาห่างจากริมน้ำได้ประมาณ 10 เมตร ร่างคดเคี้ยวของนางก็เข้าใกล้กับดัก แต่เพราะรูปร่างประหลาดนั้นยืดยาวออกไป และร่างกายท่อนบนของนางรับรู้ถึงกับดักเสียก่อน นางจึงใช้ร่างกายส่วนหางอันทรงพลังค่อย ๆ ยกร่างหลบกับดักได้ทันเวลา

 

ทันใดนั้น ทั้งเวทย์มังกรวารี และเวทย์อสนีบาตก็สว่างวาบขึ้นบนท้องฟ้าและผ่าลงมาใส่เมดูซ่าพร้องกับเสียงฟ้าร้องคำรามดังลั่น ห่างออกไปไม่ไกลนัก นีอาง้างคันธนูและยิงออกไป ลูกศรหลอยดอกพุ่งผ่านอากาศตรงไปยังเมดูซ่าเช่นกัน

 

พร้อมกันนั้นเอง เหนือขึ้นไปบนต้นไม้ ที่ซึ่งกอร์ดอนและนักดาบอีก 2 คนช่วยกันใช้ดาบฟันฉับลงไปบนท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่แขวนห้อยเอาไว้  เกิดเสียงไม้แตกหักดังสนั่นเมื่อปลายแหลมของท่อนไม้ขนาดใหญ่นั้นเหวี่ยงลงมาใส่เมดูซ่า

 

เมดูซ่ารู้สึกตัวทันทีว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้าโจมตีของพวกนีอา ร่างกายส่วนหางของนางจึงรีบม้วนและเลื้อยพันขึ้นไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ แต่แล้วนางก็ต้องร่วงกลับมาบนพื้นอย่างรุนแรง

 

ท่อนไม้ขนาดใหญ่ทิ่มเข้าใส่ที่ ๆ คอของเมดูซ่าเคยอยู่พอดิบพอดีก่อนที่นางจะหลบทัน แต่น่างก็ร่วงลงสู่กับดักที่วางรอไว้เบื้องล่างเสียงดังลั่น

 

เวทย์มังกรวารีของอโฟรไดท์พุ่งใส่ร่างของเมดูซ่าเข้าอย่างจัง แต่ดูเหมือนจะไม่สร้างความเสียหายให้เท่าที่ควรจะเป็น เมดูซ่าสะบัดหัวของนางเพียงครั้งเดียว เวทย์มังกรวารีก็แตกสลายกลายเป็นเพียงหยดน้ำจำนวนนับไม่ถ้วน แต่เวทย์อสนีบาตที่ส่งสายฟ้าลงมาฟาดใส่เมดูซ่าที่เปียกปอนต่างหากที่ทำให้นางต้องร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

 

ในขณะที่ลูกศรดอกหนึ่งของนีอาที่เสียบเข้าที่ด้านหลังคอของเมดูซ่า แต่มันเสียบไม่ทะลุและไม่ลึกพอที่จะทำให้บาดเจ็บจนถึงตาย อาการบิดตัวไปมาอย่างลนลานของนางบ่งบอกให้รู้ว่านางไม่ได้รู้สึกทรมานจากบาดแผลที่ได้รับเท่าไรนัก

 

ทันทีที่การจู่โจมระลอกแรกเสร็จสิ้นลง เมดูซ่าก็รีบหันหลังกลับและเลื้อยถอยหนีไปยังหนองน้ำอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะแก้แค้นเหล่าศัตรูที่โจมตีนางเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนนางจะตั้งใจสู้กลับก็ต่อเมื่อกลับลงสู่หนองน้ำเรียบร้อยแล้ว

 

แต่หารู้ไม่ว่าหานซั่วและทรังค์สกำลังดักรอนางมาพักหนึ่งแล้ว ทันใดนั้นเอง แสงอันทรงพลังของออร่าต่อสู้สีขาวบริสุทธิ์พร้อมด้วยเสียงหวีดหวิวของคมมีดพิชิตมารที่พุ่งแหวกอากาศก็ดังขึ้น ก่อนจะปักลงที่คอและพวงแก้มของเมดูซ่าเข้าพร้อม ๆ กัน

 

แม้เมดูซ่าจะรับมือกับการโจมตีระลอกแรกได้อย่างง่ายดาย แต่ในที่สุดการรวมพลังกันของหานซั่วและทรังค์สก็ทำให้นางได้ลิ้มรสสัมผัสของความตายเข้าจนได้ การโจมตีของทั้งคู่นั้นทั้งรวดเร็วและร้ายกาจดุจอาวุธที่อาบเคลือบไปด้วยจิตสังหาร จนสัตว์วิเศษระดับสูงอย่างเมดูซ่าต้องพยายามสู้กลับโดยใช้พละกำลังและเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

 

ทันใดนั้นเอง ร่างกายใหญ่มหึมาของนางก็ว่องไวอย่างน่าเหลือเชื่อเมื่องูทั้งหลายบนศีรษะของนางเริ่มเริงระบำอย่างบ้าคลั่ง แล้วงูตัวเล็ก ๆ นับพันตัวเหล่านั้นส่ายตัวไปมาพร้อมกันในอากาศกลายเป็นรยางค์ยืดยาวออกไปเพื่อขวางการโจมตีของทรังค์สและหานซั่ว

 

ออร่าต่อสู้สีขาวบริสุทธิ์ของทรังค์สและคมมีดพิชิตมารของหานซั่วปะทะเข้ากับฝูงงูจำนวนมหาศาลที่ร่ายระบำอยู่ในอากาศจนเลือดของพวกมันสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทุกทาง เศษซากอาบเลือดและชิ้นเนื้อของงูตัวเล็ก ๆ เหล่านั้นลอยคว้างกลางอากาศกระเด็นไปไกลก่อนจะร่วงลงสู่พื้น

 

แม้การโจมตีของทั้งคู่จะทำให้นางอ่อนแอลง แต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใกล้ร่างของเมดูซ่าได้เลย ในขณะที่พวกงูตัวเล็ก ๆ ที่ถูกฟันขาดก็พากันบิดตัวไปมาจนทำให้พวกเขายืนต่อสู้ลำบากขึ้นราวกับกำลังจะกลืนคนทั้งคู่ให้จมไปกับซากของพวกมัน

 

“หึ ไปลงนรกซะเถอะแก!”

 

ทรังค์สพ่นลมอย่างดูถูกขณะที่ดาบยาวเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา ไม่ใช่ดาบใหญ่เล่มเดิมที่เคยถูกคมมีดพิชิตมารของหานซั่วทำให้บิ่นไป

 

ร่างทั้งร่างของทรังค์สถูกห่อหุ้มไปด้วยออร่าต่อสู้สีขาวบริสุทธิ์ จนเกิดเป็นคลื่นพลังทำให้ทรายและหินก้อนเล็ก ๆ ในบริเวณนั้นระเบิดจนแตกเข้าใส่พวกงูตัวเล็ก ๆ ที่ใกล้เข้ามา ก่อนที่มันจะหดตัวหนีกลับไปหาเมดูซ่าด้วยความรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง ก็มีเงาของร่างหนึ่งพุ่งตัวออกมาด้วยความเร็วสูงราวสายฟ้า มันติคอร์ที่ซุ่มรออยู่นาน พุ่งตัวเข้าใส่เมดูซ่าด้วยความเร็วเดียวกับทรังค์ส

 

ส่วนหานซั่วยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขาหลับตาลงและเพ่งสมาธิไปที่คมมีดพิชิตมารอย่างเต็มกำลัง แล้วงูจำนวนมหาศาลบนหัวของเมดูซ่าเริ่มกรีดร้องเสียงแหลมบาดหูในขณะที่พวกมันค่อย ๆ ตายลงทีละตัวตามมาด้วยเลือดราวกับห่าฝนที่พุ่งสาดกระจายเต็มฟ้า เพราะทุกตัวถูกคมมีดพิชิตมารฟันจนร่างขาดครึ่งในเวลาเพียงชั่วพริบตา

 

ตอนนั้นเอง เหล่านักผจญภัยที่อยู่ห่างออกไปด้านหลังก็กรูกันออกมาเมื่อเห็นว่าเมดูซ่าทั้งบาดเจ็บหนักและหมดหนทางหนี แล้วทุกคนก็รวมพลังกันต่อสู้ ในขณะที่ทรังค์สและมันติคอร์ร่วมกันโจมตีเข้าใส่เมดูซ่าตรง ๆ ด้วยความดุดันยิ่งกว่าเดิม ร่างของทรังค์สส่องประกายเป็นเหมือนมวลเมฆสีขาวบริสุทธิ์ และจะมีเลือดและเศษเนื้อของเมดูซ่าสาดกระจายไปทุกทิศทางทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว

 

ด้วยเป็นสัตว์วิเศษระดับเดียวกันกับเมดูซ่า มันติคอร์วิ่งหมุนวนไปมารอบตัวนาง พร้อมทั้งกระโดดไปมาทางนั้นทีทางนี้ทีด้วยความคล่องแคล่วว่องไว กรงเล็บของมันคมกริบราวใบมีด จนตะปบเห็นเป็นแผลบาดลึกจนเห็นไปถึงกระดูก ในขณะที่งูตัวเล็กบนหัวของเมดูซ่าถูกฟาดฟันโดยคมมีดพิชิตมารของหานซั่วจนเหี้ยน แล้วอาการดิ้นทุรนทุรายเพราะความเจ็บปวดทรมานของเมดูซ่าก็เริ่มแน่นิ่งอย่างไร้ชีวิต

 

 

********************************

ติดตามอัพเดทและอ่านตอนล่าสุด ที่นี่ >>> Facebook : Louktan Translate นิยายแปลไทย