0 Views

“อ๊าาา !! เวรเอ้ย! ข้าโดนหลอก โอ๊ย! หัวของข้า!” เซียนอมตะต่านฟู่ทรุดลงไปและใช้สองมือกุมขมับ

 

“หยูน้อยลูกตื่นซักที ลูกทำให้แม่ตกใจแทบตาย ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับลูกแม่จะทำยังไง?” เขาลุกขึ้นจากเตียง และก่อนที่เขาจะเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นเขาถูกกอดโดยผู้หญิงที่กำลังร้องไห้อยู่

 

“หยูน้อย? แม่? เสียงที่ฟังดูคุ้นเคย แต่แปลกมาก ก่อนที่เขาจะเริ่มฝึกต้น ชื่อของเขาคือเฉิงหยู ‘หยูน้อย’ อาจจะหมายถึงเขา แต่แม่ของเขาเสียชีวิตไปแล้วหลายพันปี เป็นไปได้ไหมที่เขาตายไปแล้ว? เขาเจอแม่ของเขาในนรกหรือ? เมื่อเขารู้สึกถึงความอบอุ่นและความห่วงใยจากหญิงที่กำลังกอดเขาและร้องไห้ เฉิงหยูก็สามารถรู้สึกถึงความอบอุ่นของการกอดแม่ได้อีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็เริ่มอยากร้องไห้ฉัน

 

เขาลืมมาเนิ่นนานแล้วว่าเมื่อไรที่เขาได้เคยร้องไห้ครั้งสุดท้าย…พันปีที่แล้ว นับตั้งแต่อาจารย์ของเขานำเขาไป เขาได้ติดตามอาจารย์ไปเพื่อไล่ตามวิถีแห่งสวรรค์ หลังจากฝคกตนเป็นเวลาแรมปีผ่านไป…ทันทีที่รู้สึก พันปีได้ผ่านไปแล้ว เมื่อกลับไปถึงบ้านที่แม่ของเขาเคยอาศัยอยู่ มันถูกทำลายลงไปแล้ว…ข้างบ้านมีสุสานเล็กๆเขียนคำว่า “แม่ไปอย่างสงบ ลูกไม่ต้องห่วง” ในวันนั้น เฉิงหยูคุกเข่าลงหน้าหลุมศพและร้องไห้ทั้งวัน และเขาก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย

 

วันนี้เขาสามารถสัมผัสกับความอบอุ่นของอ้อมกอดของแม่ได้อีกครั้งและดวงตาของเฉิงหยูก็แดงขึ้น และกลายเป็นชื้น “แม่…แม่..” เฉิงหยูร้องไห้เบาๆ

 

เฉิงหยูดึงตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของหญิงที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา เธอเป็นหญิงอายุราว40ปี บางทีอาจเป็นเพราะเธอดูแลผิวพรรณ ทำให้เธอดูเหมือนคนที่อายุ30ปี เขาสับสน? เพราะเธอไม่ใช่แม่ของเขา

 

เธอเป็นใคร ? ทำไมเธอเรียกผมว่าหยูน้อย?

 

เฉิงหยูมองดูคนอื่นที่อยู่รอบตัวเขา หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูสง่างามถัดไปมีชายวัยกลางคนที่ดูน่าแข็งแกร่งและมีภูมิฐาน นอกจากเขา ยังมีสาวน้อยน่ารักวัย15ปี

 

“หยูน้อย มีอะไรผิดปกติรึเปล่า? ลูกจำแม่ไม่ได้เหรอ? อย่าแกล้งแม่สิ!”

 

สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยทำให้เฉิงหยูงุนงง เข้ามองไปทั่วห้องและมองดูสิ่งที่พวกเขาส่วมใส่ เกิดอะไรขึ้น? ที่นี่ที่ไหน?

 

เมื่อเธอเห็นใบหน้าของลูกชายเต็มไปด้วยความงุนงงสงสัยดวงตาของเขาดูไม่ค่อยคุ้นเคย ใบหน้าแห่งความสุขเริ่มหายไปและเธอเริ่มเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง

 

เฉิงหยูมองไปที่หญิงคนที่กำลังร้องไห้และมองคนอื่นอีกสามคน เขาตระหนักว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ไม่ต้องการทำให้สถานการณ์กลายเป็นเรื่องใหญ่ เขาหัวเราะ

 

“ฮ่าๆ ผมสบายดี ผมพึ่งฟื้นขึ้นมาเลยรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ผมแค่อยากพักผ่อนนิดหน่อย”

 

“โอ้! ใช่ๆ! หยูน้อย เชิญเลย เชิญพักผ่อนเถอะ มัมมี่จะไปนำยาบำรุงมาให้ เผื่อร่างกายจะดีขึ้น” หญิงสาวกล่าวเห็นด้วยกับเฉิงหยูให้นอนลงบนเตียงก่อนที่จะออกไปข้างนอก

 

เมื่อเขาเห็นทุกคนออกไปจากห้องแล้วเฉิงหยูก็รีบหยิบเอากระจกที่อยู่ข้างเตียงมา “เชี่ย!!” ถึงแม้ว่าเขาจะใช้ชีวิตมาเป็นพันๆปีแล้ว เขาคิดว่าความรู้ของเขานั้นไม่มีใครเทียบได้ แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น! คนที่อยู่ในกระจกหน้าตาดูห้าวหาญและมีคิ้วคม แต่ปัญหาเลยคือ เขาไม่รู้จักคนๆนี้!

 

เฉิงหยูโยนกระจกไปข้างๆ หมายความว่าไง? กลับชาติมาเกิด?

 

ทันใดนั้น เฉิงหยูก็มีอาการปวดหัวอีกครั้ง ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขา หลังจากหายปวกหัวเขาจึงสามารถรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ปรากฎว่าเจ้าของร่างกายนี้เดิมเรียกว่าเฉิงหยู เขาเป็นคนรุ่นที่สามของครอบครัวเศรษฐี เขาเป็นคนที่เรียกได้ว่าขุนนางหรือชนฉันสูงสมัยใหม่ของแท้เลยล่ะ ปู่ของเขา เฉิง รุ่ยหลง มีลูกชายสามคนและลูกสาว เขาเป็นรองประธานสภาของรัฐบาล แม้ว่าเขาจะเกษียนแล้ว แต่ก็ก็มีลูกน้อง และเส้นสายทั่วทั้งภาคกลาง และภาคอื่นๆ ดังนั้นเขาจึงใช้ชีวิตเกษียนอย่างสงบสุขมาหลายปี แต่เขายังคงมีอิทธิพลมากในประเทศ

 

พ่อของเขา เฉิงจี้โก๋ว เป็นลูกชายคนโต เขาเป็นเลขานุการของกฎหมายทางการเมือง แม่ของเขา หวานหลง เป็นCEOของ Wanlong commerce corporation บริษัทที่มีส่วนกับห้างสรรพสินค้าและโรงแรม และที่ดิน

 

ลุงสองของเขาเฉิง ชี่เซียง และลุงสาม เฉิงหมิง เป็นรัฐมนตรีกระทวงการต่างประเทศ และ กระทวงศึกษาธิการ ป้าของเขา เฉิง เม่ยหยาน ได้แต่งงานกับนายกเทศมนตรีเมืองหยุนไห่ จ้าว หมิงหลง เธอเป็นเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์

 

สำหรับเฉิง หยู เขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลเฉิง ลุงและป้าของเขามีลูกสาวเพียงคนเดียว ดังนั้นเฉิง หยู จึงเป็นลูกหัวแก้วหัวแหวนภายในสายตาของครอบครัว การเกิดในครอบครัวแบบนี้อาจกล่าวได้ว่าเฉิงหยูนั้นมีทุกอย่าง ที่เขาอยากได้เสมอ แม้ว่าสิ่งนั้นมันจะไม่ดีก็ตาม

 

นอกจากนี้เป็นเพราะการเลี้ยงดูแบบนั้น ทำให้เฉิงหยู กลายเป็นคนโง่เขลา และหยื่งผยอง เขาทำเรื่องเสียหายกับผู้หญิงมากมายในเมืองหลวง และยังยั่วยุคนอื่นไม่รู้จบ

 

ตอนมัธยมปลายปีสอง เขานั้นได้ทำใหลูกสาวของหนึ่งในหัวหน้าแผนกท้อง และเพราะพวกเขาไม่มีอำนาจ แม่จะได้ประโยชน์หลายอย่างก็ตาม แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรเฉิง หยูได้ เพื่อที่จะระงับความโกรธของพวกเขาและช่วยให้สามารถกำจัดนิสัยแย่ๆแบบนี้ได้ เฉิงหยู จึงโดนย้ายไปที่บ้านของป้าเขาในเมือง หยุนไห่

 

เหตุผลที่ทำไม เฉิงหยู ถึงได้รับอุบัติเหตุมันเป็นเพราะลูกพี่ลูกน้องหญิงของเขา จ้าว หยุนฟาง เนื่องจากลูกชายของรองนายกเทศมนตรี ซู ตงหยวน กำลังรังแกเธอเธอ เฉิงหยูต้องการช่วยลูกพี่ลูกน้องของเขา แม่ว่าเขาจะเลว และทำตัวแย่ๆกับคนอื่น แต่เขาปฎิบัติตัวกับญาติๆของเขาเป็นอย่างดี เขาคิดว่า เขาสามารถข่มขู่ผู้อื่นได้ แต่คนอื่นไม่สามารถข่มขู่คนของเขาได้

 

เป็นผลให้เมื่อเขาโดนต่อย เค้าก็สลบไปในไม่กี่หมัด ซู ตงหยวน ตั้งแต่เด็ก ทุกคนในเมืองหลวงรู้จักเบื้องหลังของเฉิง หยู ทำให้ไม่กล้าที่จะยุ่งเกี่ยวกับเขา และเพื่อป้องกันไม่ให้เขาหยิ่งจองหอง เขาสั่งห้ามไม่ให้เขาเปิดเผยตัวตนของเขาใน หยุนไห่ เนื่องจากเขาไม่ได้ตระหนักถึงตัวเอง เขาเลยโดนซักหมอบอย่างน่าสังเวช เขาไม่เคยได้รับความอัปยศแบบนี้มาก่อน เฉิง หยู โกรธ และหยิบอิฐขึ้นมาเขวี้ยงไปที่ ซู ตงหยวน

 

เมื่อแม่ของเฉิงหยูได้บินว่า เฉิงหยู ได้รับบาดเจ็บจากใครบางคน เธอรีบจองเที่ยวบินที่เร็วที่สุดเพื่อไปดูอาการลูกชายของเธอ

 

ชีวิตเด็กคนนี้จริงๆก็ไม่แย่ แค่ว่าเขาเป็นผีที่มีอายุสั้น แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจว่าทำไมวิญญาณของเขาถึงติดอยู่กับร่างนี้ แต่เพราะมันเกิดขึ้นแล้ว เขาจึงไม่สนใจเรื่องนี้ เขามีชีวิตที่ลำบากในดินแดนอมตะ ดังนั้นเขาจะสนุกกับชีวิตใหม่ของเขา ในร่างกายใหม่

 

เชี่ย! เขาเวอร์จิ้นมาตั้งเป็นพันปีแล้ว แต่ไอ้เวรนี่อายุแค่18แต่เคยมีอะไรกับผู้หญิงมาเยอะมาก! ยิ่งที่เขาสงสัยในตอนนี้คือ ตอนนี้เขายังเวอร์จินอยู่ไหม? โอ๊ย! ถึงแม้เขาจะเป็นเซียนอมตะที่เคยสั่นสะเทือนไปทั่วโลก แต่เขาก็ตอบคำถามนี้ไม่ได้

 

ยังไงก็ตาม ร่างกายของเด็กคนนี้อ่อนแอจริงๆ เลือดลมเดินไม่สะดวก ลมปราณขาดสมดุลแห่งชีวิต พระเจ้า ถ้าวัยเด็กเขาเป็นเช่นนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ตายโดยคนอื่น เค้าก็ต้องตายคาอกผู้หญิงอย่างแน่นอน สมควรแล้ว! ใครมันขอให้แกไปทำร้ายผู้หญิงขนาดนั้นล่ะ!

 

ดูเหมือนว่าเขาจะต้องปรุงยาเพื่อเสริมสร้างร่างกายของเขา แค่กระดูกไม่สามารถทนทุกข์ได้ ยังไงก็ตาม ร่างนี้เป็นของเขาแล้ว

 

เขาอยู่บนเตียงขณะที่จัดระเบียบความทรงจำของเขา เฉิงหยูรู้สึกว่าโลหนี้เป็นที่ๆบันเทิงอย่างยิ่ง นอกจากครอบครัวของเขายังดีมากคนมีอิสระและมีความสุขมากเมื่อเทียบกับชีวิตของเขาในโลกอมตะ!

 

ดูเหมือนว่าตอนนี้เขายังเป็นนักเรียนอยู่ เขาต้องเขามหาวิทยาลัย เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องสอบมาก่อนเลย และภายใน6เดือนก็จะเป็นการสอบระดับชาติ ดูเหมือนว่าตอนนี้เขามาที่นี่เขาต้องทำคะแนนสูงสุด ก่อนหน้านี้เขาเป็นเซียนอมตะและเดินทางไปทั่วโลกอมตะ เขาได้เห็นฉากจากบนจุดสูงสุด และนั่นมันทำให้เขามีความภูมิใจ และจองหอง

 

วันต่อมา เฉิงหยู ไม่ได้ฟังที่แม่ของเขาให้เขาอยู่พักผ่อนที่บ้าน แต่แทนที่ เขาตามลูกพี่ลูกน้องของเขาไปรองเรียน ไร้สาระน่า! โลกใบนี้สวยงามมาก และมีหญิงสาวสวยๆมากมายรอเขาอยู่! ทำไมเขาต้องอยู่บ้าน!? เขาจะทิ่้งผู้หญิงสวยๆแบบนั้นได้อย่างไร ถ้าเขาทำอย่างนั้นเขาต้องเสียใจแน่ๆ  ให้เขาใช้ร่างของเจ้าผีอายุสั้นนี่อย่างคุ้มค่าเถอะ

 

เขานั่งอยู่ในรถญาติของเขา เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของมนุษย์ในโลกธรรมดานี้ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอายุสั้น และมีร่างกายที่อ่อนแอและไม่มีความแข็งแกร่งใดๆ แต่ภูมิปัญญาของพวกเขาคือสิ่งที่ควรได้รับการยกย่อง แค่เหล็กก้อนเดียวสามารถขนส่งคนรอบข้างได้อย่างรวดเร็วและสะดวกสบายอย่างมาก ถ้ามีโอกาศเขาจะซื้ออย่างแน่นอน ในความทรงจำของเขา บ้านในเมืองหลวงเขาพอมีรถอยู่เหมือนกัน แต่พอย้ายมาที่เมืองหยุนไห่เขาไม่มีแม้ซักคัน เขาโดนจำกัดการใช้เงินโดยครอบครัว แม้ว่าแม่ของเขาจะรักเขาซักเท่าไร แต่เพราะปู่ของเขาสั่งมาทำให้เธอไม่กล้าที่จะขัดคำสั่ง

 

“ลูกพี่ลูกน้อง ขอบคุณสำหรับวันนั้นนะ เพราะฉันแท้ๆที่จำให้นายแพ้ ให้ฉันเลี้ยงมื้อเที่ยงนายนเป็นไง?” จ้าว หยุนฟาง ไม่ชอบลูกพี่ลูกน้องของเธอ เพราะเธอรู้ว่านิสัยของเขาเป็นยังไง เขาเป็นเลวที่ทำร้ายผู้หญิงทุกที่ๆเขาไป และเขามักหยิ่งผยองไม่สนคนรอบข้าง แต่ยังไงก็ตาม หลังจากเหตุการณ์นั้น ทัศนคติของเธอก็เปลี่ยนไป แม้จะไม่ได้อะไร แต่เมื่อเธอโดนรังแก เขาก็ยืนขึ้นเพื่อเธอ นี่แสดงให้เห็นว่าเขายังมีจิตใจที่ดี

 

“อย่าพูดถึงมัน! โดนต่อยเพื่อปกป้องลูกพี่ลูกน้องเนี่ยนะ? แค่นี้ไม่มีอะไรเลย อย่างไรก็ตาม ผมขอบอกอะไรไว้หน่อย วันนั้นผมไม่ค่อยดีและไม่ได้ยืนให้ดี นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผมถูกลอบกัดโดยพวกมัน ถ้าสู้กันวันนี้มันจะไม่เป็นยังงั้นแน่” เฉิงหยูพูดอย่างจริงจังรนางกับว่าเรื่องวันนั้นเป็นเรื่องโกหก

 

“ฮ่าๆ ลูกพี่ลูกน้อง หยุดโม้เลย อาศัยแค่นาย? คิดว่าฉันไม่รู้จักนายนรึไง?” จ้าว หยุนเฟิงถาม เฉิง หยู ราวกับว่าเธอไม่ได้จริงจังมากนัก

 

“อะไร เธอคิดว่าเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันจริงๆเหรอ?”

 

“แน่นอนสิ! ต่อไปนะ ถ้าเจอพวกอันธพาลอีกอย่าทำตัวมุทะลุ เขาเป็นปีศาจ เพราะว่าเขารู้จักพวกอันธพาลข้างถนน เขาคิดว่าเขานั้นสุดยอดมาก ถ้าไม่ใช่เพราะรองนายกเทศมนตรีเขาจะต้องโดนฆ่าโดยใครซักคนแน่นอน นอกจากนี้ ถ้านายบาดเจ็บอีกล่ะก็ ป้าจะต้องกังวลอีก”

 

“ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยมองในแง่ดีเกี่ยวกับลูกพี่ลูกน้องตัวเองเลยนะ ฮื่ม! ลืมมันเถอะ เดี๋ยวเห็นด้านที่แข็งแกร่งของฉันเธอก็จะเข้าใจเอง จริงๆแล้วฉันจงใจซ่อนความแข็งแกร่งเอาไว้” เฉิงหยูส่ายหัวในขณะที่เขาพูด

 

“ฮ่าๆ ลูกพี่ลูกน้องแข็งแกร่ง! ฮ่าๆ ฉันพูดไม่ออกจริงๆ ฉันคิดว่านายควรเก็บพลังของนายไว้ และเอาไว้ปล่อยกับภรรยาในอนาคตของนายดีกว่า!”

 

ติดตามผู้แปลได้ที่เพจ Godly student – นิยายแปล ครับ